အခန်း ၁၀၁၃-၁၀၁၄)

အခန်း (၁၀၁၃) ဆရာတပည့် သံယောဇဉ်နက်ရှိုင်းခြင်း

ဝုန်း... ဝုန်း...

တောင်တန်းကြီးတစ်ခုပမာ လေးလံထုထည်ကြီးမားလှသည့် ကြေးညိုဖလားကြီးသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းလာသည့်နှယ် ရုတ်ချည်းပင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် အောက်သို့ ထိုးစိုက်သက်ဆင်းလာတော့သည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါသည် အလျင်အမြန်ပင် ပြိုကွဲပျက်စီးနေပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ၎င်း၏ဝိညာဉ်ရုပ်ထုကြီးမှာ ယခုအခါတွင်မူ ဆယ်ပေကျော်မျှသာ မြင့်မားတော့ကာ အသည်းအသန် ခုခံတွန်းလှန်နေရရှာသည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူစုတ်စုတ်ဖြင့် အဖိုးအိုသည် တန်ခိုးစွမ်းအားမျိုးစုံကို တရစပ် ထုတ်ဖော်တိုက်ခိုက်နေသည်။ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်သံများ မထွက်ပေါ်သော်လည်း ၎င်း၏တိုက်ကွက်များက ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်အားနည်းသွားစေသည်။

အစောပိုင်းက သူမသည် ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်ကို ဝါးမြိုခဲ့သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ကျင့်စဉ်တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်မှုကို ခံစားနေရခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် အေးစက်စက် တောက်ပလာပြီး လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှေးဟောင်းကျမ်းစာလိပ်ထဲသို့ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ရုတ်ချည်း သွန်းလောင်းထည့်လိုက်လေသည်။

ထိုရှေးဟောင်းကျမ်းစာလိပ်ထံမှ မရေမတွက်နိုင်သော ရောင်ခြည်တန်းများ ဖြာထွက်လာတော့သည်။

လူ့လောကမှ ကျင့်ကြံသူထိပ်သီးများ ဖြစ်စေ၊ တစ်ခြားကမ္ဘာမှ နတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်စေ အားလုံး၏နားထဲတွင် ကျယ်လောင်ခမ်းနားလှသော တရားဓမ္မအသံများ သီဆိုမြည်ဟီးလာကြသည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ မျက်နှာသည် ခက်ထန်ညိုမှောင်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ ကျောပြင်ထက်မှ လက်မောင်းပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ထဲတွင်မူ ခေါင်းလောင်း၊ ဖလား၊ အိုး၊ တံဆိပ်တုံး စသည့် ပုံစံမျိုးစုံလှသော မှော်ရတနာ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြရာ ကြည့်ရသူကို မျက်စိပွေမျက်စိလည် သွားစေသည်။

သူမ၏ အရှိန်အဝါသည်လည်း သန့်ရှင်းမွန်မြတ်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အခြေအနေမှ ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြ၍ မိန်းမပျိုရိုင်းတစ်ဦးအသွင်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မွန်မြတ်လှသော မယ်တော်တစ်ပါးအသွင်မှ လူသားတို့ကို လမ်းမှားသို့ ဆွဲခေါ်မည့် စုန်းမမိစ္ဆာတစ်ဦးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။ သူမ၏ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း လက်မှ တန်ခိုးစွမ်းအားများကိုမူ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေသည်။

ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဝိညာဉ်ချင်း ဆက်နွှယ်ပတ်သက်မှု ရှိနေသဖြင့် သူသည် ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ ဝိညာဉ်ကို ချေမှုန်းဖျက်ဆီးရန် တန်ခိုးစွမ်းအားများကို မနားတမ်း လှည့်ပတ်အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည် လက်ထဲမှ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာလိပ်ကို အထက်သို့ မြှောက်တင်လိုက်ရာ ကျမ်းစာလိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရောင်ခြည်တန်းများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ထိုဧရာမ ကြေးညိုဖလားကြီးကိုပင် ဆုတ်ခွာသွားစေရန် အတင်းအဓမ္မ တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းသည် လွန်စွာ အားကောင်းသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ကြေးညိုဖလားကြီးသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ တရွေ့ရွေ့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားရလေပြီ။

ဤအလှည့်အပြောင်းသည် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများကိုသာမက ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားကိုပါ အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော် အသုံးပြုလိုက်သော တန်ခိုးစွမ်းအားသည် မည်သည့်အတတ်ပညာမျိုးဖြစ်သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် တောက်ပလာပြီး ကြာပန်းဖြူမယ်တော် လက်ထဲက ရှေးဟောင်းကျမ်းစာလိပ်ပေါ်သို့ စူးစိုက်ကျရောက်သွားကာ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

`ဒီရှေးဟောင်းကျမ်းစာလိပ်ထဲမှာ ဆန်းကြယ်နက်နဲတဲ့ စွမ်းအားတွေ ကိန်းအောင်းနေတာပဲ... ဒါကို ငါ အပိုင်ရအောင် လုယူရမယ်...´

ကြေးညိုဖလားကြီးကို အခြားကမ္ဘာတစ်ခုဆီသို့ ပြန်လည်တွန်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အခြေအနေကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ လင်းလက်တောက်ပသော ရောင်ခြည်တန်းများသည် ယွမ်မုန့်ကျောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ယခုအခါ ကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည် ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြလွန်းနေပြီး ကျောပြင်မှ လက်မောင်းပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ တန်ခိုးစွမ်းအား ရောင်ခြည်များကို တရစပ် ပစ်လွှတ်ကာ မှော်ရတနာမျိုးစုံကို ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်စေလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တန်ခိုးစွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားထံသို့ ဟာဟားတိုက်၍ လှိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားသည်လည်း ကြာပန်းဖြူမယ်တော် လက်ထဲမှ ကျမ်းစာလိပ်သည် ကျင့်စဉ်ကျမ်းတစ်စောင်မျှသာမက ယခုကဲ့သို့ အစွမ်းထက်လှသော စွမ်းပကားများ ကိန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ တောက်ပလှသော ရောင်ခြည်တန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နေမင်းပမာ တောက်ပသည့် အလင်းစက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ထိုအလင်းစက်ဝိုင်းသည် ချက်ချင်းပင် မီတာရာချီ၍ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ထိုတန်ခိုးစွမ်းအား ရေစီးကြောင်းကြီးကို ၎င်းအထဲသို့ စုပ်ယူပစ်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ အစွမ်းသတ္တိသည် အမှန်ပင် ထူးခြားဖွယ်ကောင်းလှပြီး တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည် ဤအခွင့်အရေးကို အရယူကာ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာလိပ်ကို အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ကျမ်းစာလိပ်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရောင်ခြည်တန်းများသည် အလွန်တရာ တောက်ပလွန်းလှသဖြင့် ကြေးညိုဖလားကြီးကို အခြား ဟာလာဟင်္သလဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ လုံးဝဥဿုံ မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်နိုင်သည်။

ထို့နောက် ကြာပန်းဖြူမယ်တော် ကျောပြင်မှ လက်မောင်းထောင်ချီတို့သည် လက်ကွက်မျိုးစုံကို ပြိုင်တူဖွဲ့လိုက်ကြပြီး မှော်ရတနာတစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျံတက်လာကာ စွမ်းအားရေစီးကြောင်းကြီးထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားထံသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

သူ့အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်... ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

မှော်ရတနာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားပြီး အလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို လွှမ်းမိုးသွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေလှိုင်းလုံးကြီးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ရိုက်ခတ်ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

ထိုအထဲတွင် ဓာတ်ကြီးလေးပါးစွမ်းအားများ၊ ယင်နှင့်ယန်စွမ်းအင်များသာမက မိုးကြိုးမီးလျှံများ၊ ရေခဲလေပြင်းများနှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များပါ ရောပြွမ်းနေသဖြင့် အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးဆိုးရွားလှပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် သေမင်းတမန် နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ဖက်မှ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်၍ ကာကွယ်ရင်း တစ်ဖက်မှလည်း ဝေးရာသို့ အလုအယက် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ကြရသည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည် ဤတန်ခိုးစွမ်းအား တိုက်ကွက်ကို အသုံးချကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲ၍ ကောင်းကင်စွန်းဆီသို့ အဝေးဆုံးသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတော့သည်။

ယခုကဲ့သို့ အရေးကြုံနေရသည့် အချိန်တွင် သူမသည် လက်ထဲမှ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာလိပ်ကို အမှီပြု၍ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်ပြီး တိုက်ကွက်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ကာ ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးကို အရယူသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး လွှမ်းမိုးနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားမုန်တိုင်းကြီးထဲတွင် ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြင့် အဖိုးအိုမှာမူ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်မသိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ ၎င်းသည် လုံးဝဥဿုံ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းလော သို့မဟုတ် ဤအခွင့်အရေးကို အရယူကာ ထွက်ပြေးသွားခြင်းလော ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားသည် တန်ခိုးစွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ တောက်ပပူပြင်းလှသော အလင်းစက်ဝိုင်းကို လည်ပတ်စေကာ ထိုစွမ်းအားများကို စုပ်ယူပစ်လိုက်သည်။

သူ၏ အဝတ်အစားများ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ မောက်မာဝင့်ကြွားပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော အရှိန်အဝါမှာမူ ပျက်ပြယ်မသွားပေ။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်ကြည့်ရှုနိုင်သည့်နှယ် ရှိသော်လည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

`တောက်... ကျိန်စာသင့်တာပဲ...´

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည် မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ အလင်းတန်းသည် ကောင်းကင်စွန်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားပြီးနောက် လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာဖျက်မတတ် တိုက်ပွဲကြီးသည် ထိုရှေးဟောင်းကျမ်းစာလိပ်၏ ကြားဝင်မှုကြောင့် ဇာတ်သိမ်းသွားခဲ့ရသော်လည်း ဤတိုက်ပွဲတွင် ယခုကဲ့သို့သော အလှည့်အပြောင်းမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ခွဲထွက်လာသော ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုသည် ဤတိုက်ပွဲတွင် သေချာပေါက် သေဆုံးလိမ့်မည်ဟု အားလုံးက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း သူသည် ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသား၏ လက်အောက်မှ လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မတွေးရဲခဲ့ကြပေ။

"အဲဒီ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာလိပ်ထဲမှာ ဘယ်လိုစွမ်းအားမျိုးတွေ ကိန်းအောင်းနေတာလဲ..."

"တွေးကြည့်လို့တောင် မရဘူး... အဲဒီမိန်းမသာ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေမှာ ရှိနေပြီး ဒီကျမ်းစာလိပ်ကို အသုံးချမယ်ဆိုရင် မြေပြင်နတ်ဘုရားတွေကိုတောင် တကယ်ပဲ ဖိနှိပ်နိုင်မှာလား..."

လူအများမှာ တီးတိုးဝေဖန်ပြောဆိုနေကြပြီး အစောပိုင်းက ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားမုန်တိုင်းကြီးကို တွေးတောမိကာ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြဆဲပင်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားသည် မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားကာ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီကို ခါးရမ်းကာ ကောင်းကင်စွန်းဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဤနေရာရှိ တားမြစ်ချက် အစီအရင်များ ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သဲသောင်ပြင် သို့မဟုတ် လေပြင်းမုန်တိုင်းများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပျံသန်းခြင်းအတတ်ပညာကို အသုံးပြုရာတွင် မည်သည့်အတားအဆီးမျှ မရှိတော့ပေ။

ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အစောပိုင်းက ကြေးညိုဖလားကြီး၏ တန်ခိုးစွမ်းအားသည် မည်မျှအထိ ပြင်းထန်ထူးခြားသည်ကို သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် ကမ္ဘာမြေကြီးသည် အလွန်တရာ ငြိမ်သက်သွားပြီး တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားလာသည့်နှယ် ရှိနေတော့သည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော ပြင်းထန်လှသည့် တားမြစ်ချက် အစီအရင်များ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကို မည်သူမဆို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အစောပိုင်းက ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုကျောင်းတော်ဟောင်းကြီးထဲမှ ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တာအိုကျောင်းတော်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားသဖြင့် လုံးဝဥဿုံ ပြိုလဲပျက်စီးမသွားဘဲ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အစောပိုင်းကထက် များစွာ ပိုမိုပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

နေရာအတော်များများရှိ နန်းဆောင်ကြီးများသည် ဝုန်းကနဲ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ကြရလေပြီ။

လူအများမှာ တွေးတောဆင်ခြင်နေကြပြီး အချို့သူများသည် ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ကာ တာအိုတရားများကို ဆင်ခြင်တွေးတောနေကြသလို အချို့သူများမှာမူ လေထဲသို့ ပျံတက်၍ ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အချို့သူများသည် အစောပိုင်းက ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပြင်းထန်လှသည့် အရှိန်အဝါများကို ခံစားရင်း တန်ခိုးစွမ်းအားများကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြပြီး ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြတော့သည်။

ဤနေရာနှင့် မိုင်ရာချီဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင်မူ လင်းလက်တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက်အသွင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအလင်းတန်းသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အစောပိုင်းက ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြင့် အဖိုးအိုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ ယခုအခါ သူ၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများသည် မီးလောင်ကျွမ်းထားသဖြင့် အလွန်တရာ လူရုပ်မပေါက်ဘဲ သွေးကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

`ဒီမိန်းမယုတ်ကြောင့် ငါ့အသက် ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရတယ်...´

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွေးတစ်လုပ်ကို ဝေါကနဲ အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး မှေးမှိန်အားနည်းသွားတော့သည်။

အသက်မဲ့မယ်တော်ကြီး သွန်သင်ပြသခဲ့သော ကြာပန်းဂိုဏ်းတွင် ဆန်းကြယ်လှသော ကျင့်စဉ်အတတ်ပညာများ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် ဤနှစ်များအတွင်း ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု စွမ်းအားများကို ခံယူခဲ့ပြီး အဖြူ‌ရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့်၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကိုလည်း ရရှိထားသည်။

ထို့အပြင် ဤနှစ်များအတွင်း ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် လူ့လောကရှိ ရှေးဟောင်းဂူဗိမာန်များကို လှည့်လည်ရှာဖွေခဲ့ပြီး အစွမ်းထက်လှသော ကျင့်ကြံသူများ ချန်ထားခဲ့သည့် ကျင့်စဉ်များကိုလည်း များစွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရာ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမျှသာ လိုတော့သည်။

အကယ်၍ ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ တန်ပြန်ဝါးမြိုခြင်းကို မခံရပါက ကမ္ဘာမြေဆက်သွယ်ရေးတံတား ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင် သူသည် လူ့လောက၌ မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ပထမဆုံး တက်လှမ်းနိုင်မည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အစောပိုင်းက တန်ခိုးစွမ်းအားကို လှည့်ပတ်အသုံးပြုခဲ့သဖြင့်သာ ဤကမ္ဘာပျက်မတတ် ဘေးအန္တရာယ်ကြီးမှ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

`ဒီမြေပြင်နတ်ဘုရားတွေက တကယ်ပဲ အကွက်ချစီစဉ်ထားတာ နက်နဲလွန်းတယ်... အသက်မဲ့မယ်တော်ကြီးက ကြာပန်းအဖြစ် လူဝင်စားပြီး ဒီလောက်အထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ...´

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် မှေးမှိန်နေသည်။ သူသည် အသက်မဲ့မယ်တော်ကြီး၏ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု စွမ်းအားများကို လုယူရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း...

နောက်ဆုံးတွင် တန်ပြန်ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရပြီး ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

မူလက သူသည် ဤကိစ္စကို နှစ်ပေါင်းရာချီ၍ အကွက်ချစီစဉ်ခဲ့ပြီး အလွန်တရာ စိတ်ချရလှသည်။ အသက်မဲ့မယ်တော်ကြီးမှာ နာမည်သာရှိတော့ပြီး ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု စွမ်းအားများသာ ကျန်ရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ အမြဲတမ်း ဘေးတွင် ခေါ်ဆောင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အသစ် ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးခဲ့သော ကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည်...

အသက်မဲ့မယ်တော်ကြီး၏ လူဝင်စားခန္ဓာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မတွေးရဲခဲ့ကြပေ။

အဖြူရောင် ကြာပန်းသည် သူ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရသော်လည်း ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ကြာပန်းထဲ၌ အသက်မဲ့မယ်တော်ကြီး ချန်ထားခဲ့သော အစီအမံများကို လှုံ့ဆော်မိသွားကာ ယနေ့ကဲ့သို့ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

`ကြာပန်းက ပျက်စီးသွားပြီဆိုပေမဲ့ အဲဒီထဲက ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု စွမ်းအားတွေကတော့ အလွန်တရာ ကြီးမားလွန်းတယ်... အခုအခြေအနေအရ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကိုပဲ ပြောင်းလဲကျင့်ကြံပြီး အခွင့်အရေး ပေါ်ပေါက်လာမှပဲ တစ်ဖန်ပြန်ပြီး အဆင့်တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားရတော့မယ်...´

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် တန်ခိုးစွမ်းအားကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာများသည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာများသည် ဖျက်ဆီးရန် အလွန်ခက်ခဲလှသော်လည်း ယခုအခါ သူသည် ပုံမှန်လူသားတစ်ဦးနှင့် မခြားဘဲ ရှိနေသည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများပင် သူသည် ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သည်ကို ရိပ်မိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံမျှရှိသေးသော်လည်း... သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပျိုမြစ်သော မိန်းမပျိုတစ်ဦး ရုတ်ချည်း ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ထိုမိန်းမပျိုသည် ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြလွန်းလှပြီး ရင်ဘတ်အင်္ကျီမှာ အနည်းငယ် ဟက်တက်ပွင့်နေကာ ဝတ်စုံစကတ်မှာလည်း အနည်းငယ် ဆုတ်ပြဲနေသဖြင့် ဝိုင်းစက်သွယ်လျသော ပေါင်တံကြီးများကို မြင်တွေ့နေရရာ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ ရေခဲကန်ပမာ အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်းသည် အစောပိုင်းက ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားသော ကြာပန်းဖြူမယ်တော်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"အဖိုးအိုစုတ်... ငါ့ရဲ့နတ်ဘုရားရာထူးကို လုယူတုန်းက မင်း ဒီနေ့လိုနေ့မျိုး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ တွေးခဲ့မိလား..."

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ မိမိသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော တန်ခိုးစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ သက်တမ်း သုံးပုံတစ်ပုံကိုပင် အကုန်အကျခံခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ ခြေရာခံခြင်းကို မည်သို့ကြောင့် ခံလိုက်ရသနည်း။

"မင်း ထွက်မသွားဘူးလား..."

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်ဝန်းတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ မသိမသာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ဆုတ်မိသွားသည်။

ဤကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည် လက်ထဲတွင် ထိုရှေးဟောင်းကျမ်းစာလိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း သူ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ခဲ့သော အသက်မဲ့မယ်တော်ကြီး ဖြစ်နေသည်။

ယခုကဲ့သို့သော အချိန်တွင် သူသည် တစ်ဖက်လူကို အပိုင်အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ယုံကြည်ချက် မရှိပေ။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်က အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။

"ကြာပန်းဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းက ဘာလဲ..."

"ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်ယောက်က သစ္စာဖောက်ရင် မိုးကြိုးငါးချက်ပစ်ပြီး ဝိညာဉ်ကို ချေမှုန်းရမယ်... ထာဝရ သံသရာထဲကို ဝင်ခွင့်မရှိစေရဘူး..."

"မင်းက တကယ့်ကို ငါ့ရဲ့ မြေးတပည့်ကောင်းတစ်ယောက်ပဲ..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် ပတ်ဝန်းကျင် ကမ္ဘာမြေကြီးတစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရပြီး ဖြူဖွေးသော မြူခိုးကမ္ဘာကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုမြူခိုးများကို ဖြတ်ကျော်၍ မရေမတွက်နိုင်သော နာကျည်းဝိညာဉ်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုအထဲတွင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ လူကြီး၊ လူငယ် စုံလင်လှပြီး ယခုအခါ လက်သည်းကုတ်ခြစ်ကာ သူ့ထံသို့ အတင်းအဓမ္မ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လာကြတော့သည်။

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရတနာဆိုတာ အစွမ်းရှိတဲ့သူပဲ ပိုင်ဆိုင်ရစမြဲပဲ... မင်း လူ့လောကမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နစ်မွန်းနေခဲ့တာ... ဒီကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု စွမ်းအားတွေက ငါပဲ ရသင့်တာပေါ့..."

စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်လုံးမှ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို လှည့်ပတ်ကာ ရှေ့သို့ ပြိုင်တူတွန်းထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် အနီရောင်နှင့် အမည်းရောင် တိုင်ချိပုံရိပ်နှစ်ခု ရှိနေပြီး အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှကာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီးနောက် မြူခိုးများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ စွမ်းအားသည် ယခုအခါ လွန်စွာ အားကောင်းနေသဖြင့် သူမသည် လက်တစ်ချက်ရမ်းရုံမျှဖြင့် သူ၏ တိုင်ချိပုံရိပ်ကို ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာလိပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုကျမ်းစာလိပ်သည် တရွေ့ရွေ့ ပျံတက်သွားကာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ကျရောက်လာတော့သည်။

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် မိမိ၏ ပုခုံးထက်တွင် ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ထမ်းပိုးထားရသည့်နှယ် ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကရွတ်... ကရွတ်...

သူ၏ အရိုးအဆစ်များမှာ မနားတမ်း တုန်ခါနေတော့သည်။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ ကြာပန်းဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက်ပဲ... ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ..."

"သေပေတော့..."

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ အသံသည် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ လွန်စွာ စူးရှအော်ဟစ်သံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တန်ခိုးစွမ်းအားတစ်ခု ကျရောက်လာပြီးနောက် ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများ ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာ ဖြူဖွေးသော အရိုးစုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်းအပေါ်ရှိ သွေးသားများအားလုံး လွင့်စင်သွားရာ ကြည့်ရသည်မှာ လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

"အား... အား... အား... အား..."

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း နောက်သို့ အသည်းအသန် ဆုတ်ခွာသွားသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ မရေမတွက်နိုင်သော နာကျည်းဝိညာဉ်များသည် သူ့ထံသို့ ပြိုင်တူ တိုးဝင်ကိုက်ခဲကြတော့သည်။

သူ၏ မျက်ခုံးအစုံသည် တင်းကြပ်စွာ တွန့်ချိုးသွားပြီး တစ်ဖက်လူသည် ယခုကဲ့သို့ ကမ္ဘာဖျက်မတတ် တိုက်ပွဲကြီးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်တွင် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမျိုး ရှိနေသေးသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ရူးသွပ်သွားပြီး နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ဦးပမာ ဖြစ်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါက ကြာပန်းဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာတွေကိုပဲ တတ်တယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား..."

"ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ..."

စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ တိုင်ချိပုံရိပ်သည် ရုတ်ချည်း တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး တိုင်ချိပုံရိပ်ထဲမှ အနီရောင်နှင့် အမည်းရောင် နဂါးစစ်နှစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်းတို့၏ အလျားမှာ ဆယ်ပေမျှသာ ရှိသော်လည်း သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှည့်ပတ်ပျံသန်းနေကြရာ...

သူ့အား နတ်ဆိုးတစ်ပါးကဲ့သို့ ပုံဖော်ပေးနေတော့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ စစ်မှန်သော စွမ်းအင်တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ အနီရောင်နှင့် အမည်းရောင် နဂါးနှစ်ကောင်သည် ချွန်ထက်လှသော သန်လျက်နှစ်စင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ကြာပန်းဖြူမယ်တော်ကို ပိုင်းဖြတ်ခြေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် ဆံပင်များ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး ပါးစပ်မှလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်မောသံကြီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"ဟား... ဟား... ဟား... ဟား..."

"မင်းက မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်ရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ... ဒီဘဝမှာ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အစစ်အမှန်က နိုးထမလာသေးဘူး... ငါ့လက်ထဲမှာပဲ သေရမှာပေါ့..."

သူ၏ စွမ်းအားများသည် ကုန်းကန်သွားသည့်နှယ် အလျင်အမြန် ကျဆင်းသွားသော်လည်း သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ကြာပန်းဖြူမယ်တော်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်တွင်မူ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူခိုးများအားလုံး ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုတာအိုဆရာသည် အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းပြီး အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှကာ ခါးတွင်မူ ဧရာမဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ထို့အပြင် ဝါဝင်းလှသော ဘူးသီးခြောက် မှော်ရတနာတစ်ခုသည်လည်း နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လျက် သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝဲပျံနေပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေကာ ပြောလိုက်သည်။

" အစွမ်းထက်လှတဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားပဲ... လူ့လောကမှာ နှစ်ပေါင်းရာချီ၊ ထောင်ချီ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်ရကျိုးနပ်ပါတယ်..."

ထိုတာအိုဆရာ၏ အပြုံးသည် အလွန်တရာ သဘောကောင်းလှပေသည်။

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် ကြောင်အသွားပြီး ထိုတာအိုဆရာ၏ ရုပ်သွင်ကို မှတ်မိသွားသည်။

၎င်းသည် အစောပိုင်းက အော်မေတောင်ထက်တွင် မိမိနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လူငယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းပဲ..."

ယခုအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် နီမြန်းနေပြီး အစောပိုင်းက ကြာပန်းဖြူမယ်တော်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် အနည်းငယ် ပြန်လည်ကြည်လင်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

" ပုံရိပ်ယောင် အတတ်..."

အစောပိုင်းက ကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူသည် တိုက်ပွဲကြီးအပြီးတွင် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် အားနည်းခြင်း မရှိသည်ကိုလည်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

မိမိသည် အစောပိုင်းက ဤတာအိုဆရာ၏ ပုံရိပ်ယောင် အတတ် ထဲသို့ ကျရောက်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှူယီဘူးသီးခြောက်ကို စီးနင်းပြီး ရောက်ရှိလာသော တာအိုဆရာ သည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လီယန်ချူပင် ဖြစ်ပေသည်။

အစောပိုင်းက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း သူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို လှည့်ပတ်အသုံးပြု၍ ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ တည်နေရာကို ခြေရာခံနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ရှူယီဘူးသီးခြောက်ကို တိုက်ရိုက်လှုံ့ဆော်ကာ တစ်ဖက်လူကို စိတ်မိစ္ဆာဘေးဒုက္ခထဲသို့ ဆွဲသွင်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် မိမိ၏ ဖဲချပ်များကို အသုံးပြု၍ စိတ်မိစ္ဆာကို ဖျက်ဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။

ဤလူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုသည် အမှန်ပင် ချီးကျူးဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

"မင်းက အော်မေတောင်ပေါ်တုန်းက အစွမ်းကုန် မထုတ်ခဲ့ဘူးပဲ... ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ငါက မင်းရဲ့ အစွမ်းကုန် ထုတ်တာကို ဘယ်တော့မှ မြင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီယန်ချူက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခါးမှ ကျန့်ကျောင်ဓား သည် တိုက်ရိုက် ပျံထွက်သွားပြီး ဓားမြည်သံသည် နဂါးဟိန်းသံပမာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ ဝိညာဉ်ကို ပိုင်းဖြတ်ခြေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် စိတ်ဝိညာဉ် လွတ်ထွက်သွားပြီး ဤဓားချက်သည် လွန်စွာ တောက်ပလွန်းလှသဖြင့် သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင်မရလိုက်ဘဲ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး လုံးဝဥဿုံ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရကာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ရင်းနှီးလှသော မဟာတာအိုတရား၏ ခံစားချက်ကို ခံစားရင်း အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပထမဆုံးတစ်ယောက်..."

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်ကို နှိမ်နင်းရန် သူသည် မည်သည့်စွမ်းအားမျှ အကုန်အကျမခံခဲ့ရပေ။ တစ်ဖက်လူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဖဲချပ်များသည် စိတ်မိစ္ဆာဘေးဒုက္ခထဲတွင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

ယခုလေးတင် အရည်အသွေးမြှင့်တင်ထားသော ကျန့်ကျောင်ဓား၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့်ခုခံမှုမျှ မပြုလုပ်နိုင်တော့ပေ။

သို့မဟုတ်ပါက ဤလူသည် သေချာပေါက် သူ၏ ကောင်းမွန်သော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ဤလူ တတ်ကျွမ်းထားသော အတတ်ပညာများသည် လွန်စွာ ပြင်းထန်လှပေသည်။

ယခုအခါ တိုက်ပွဲကြီးအပြီးတွင် တစ်ဖက်လူသည် လွန်စွာ အားနည်းနေသဖြင့် လီယန်ချူသည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ပိုင်းဖြတ်သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ် သေဆုံးသွားပြီးနောက် သူ ခိုးယူထားသော ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု စွမ်းအားအချို့သည် ကမ္ဘာမြေကြီးထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့လွင့်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်တစ်ချက်ရမ်းကာ ကြေးညိုမီးအိမ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤကြေးညိုမီးအိမ်သည် သူ ကျိုရင်မယ်တော်၏ လက်ထဲမှ လုယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု စွမ်းအားများကို သိုလှောင်ရန် အလွန်သင့်တော်လှသည်။

မဟုတ်ပါက ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု စွမ်းအားများကို သာမန်မှော်ရတနာများဖြင့် သိုလှောင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယခုအခါ ဧရာမ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု စွမ်းအားများအားလုံး ကြေးညိုမီးအိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ကြေးညိုမီးအိမ်တစ်ခုလုံး ဆန်းကြယ်လှသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းအပေါ်ရှိ မူလက ပွန်းပဲ့နေသော နေရာများသည် ယခုအခါ ပြန်လည်ပြုပြင်သွားပြီး ကြေးညိုမီးအိမ်တစ်ခုလုံး အသစ်စက်စက်ပမာ ပြောင်းလဲသွားကာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ခံစားကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းအထဲရှိ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ပြီး...

`ဒီကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု စွမ်းအားတွေကို မီးအိမ်ဆီအဖြစ် အသုံးပြုမှပဲ ကြေးညိုမီးအိမ်က သူ့ရဲ့ စွမ်းပကားကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်နိုင်မှာပဲ...´

လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အစွမ်းထက်လှသော ရတနာတစ်ခုကို ထပ်မံရရှိခဲ့သဖြင့် ဝမ်းမြောက်သွားကာ... ထို့နောက် လေပြင်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲ၍ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အလွန်တရာ မြင့်မားထုထည်ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားတောင်တန်းကြီးတစ်ခုထဲတွင်မူ...

မိန်းမပျိုတစ်ဦးသည် ကျောက်တုံးစိမ်းကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် မှီတွဲနေပြီး ရင်ဘတ်မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူရှိုက်နေရရှာသည်။

သူမ၏ ဘေးတွင် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာလိပ်တစ်ခုကို ချထားပြီး ၎င်းထံမှ မှေးမှိန်သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြာပန်းဖြူမယ်တော် ဖြစ်ပေသည်။

အစောပိုင်းက တန်ခိုးစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး ယခုအခါ နတ်ဘုရားတောင်တန်းကြီးထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုတ်ချည်းပင် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံ ပြောင်းလဲသွားပြီး...

"အဖိုးအိုကြီး သေသွားပြီ..."

သူမသည် အစောပိုင်းက ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်ကို ဝါးမြိုခဲ့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဝိညာဉ်ချင်း ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်သည် ယခုအခါ လုံးဝဥဿုံ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမ သဘာဝကျကျ ခံစားသိရှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"နှမြောစရာကောင်းတာက အဲဒီ ကြီးမားလှတဲ့ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု စွမ်းအားတွေပဲ..."

ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် သူမ၏ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု စွမ်းအား အတော်များများကို ခိုးယူသွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို သူကိုယ်တိုင် သန့်စင်ပြီးဖြစ်သဖြင့် သူမ ခြေရာခံ၍ မရတော့ပေ။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည် လွန်စွာ နှမြောတသ ဖြစ်နေသော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ် ချင်းဝေကျောင်းတော်ဟောင်းထဲတွင် ဤပေတိုကျမ်းကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုဆန်းကြယ်လှသော ချင်းဝေကျောင်းတော်ဟောင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်...

လီယန်ချူသည် တန်ခိုးစွမ်းအားကို လှည့်ပတ်ကာ ယွမ်မုန့်ကျောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် လှည့်လည်ရှာဖွေခဲ့ရာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသော နေရာတစ်ခုကို အလျင်အမြန်ပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

၎င်းသည် ကျဉ်းမြောင်းရှည်လျားလှသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ခြေဖဝါးအောက်တွင်မူ ဧရာမ ကျောက်လှေကားထစ်ကြီးများ ရှိနေကာ ကျောက်လှေကားထစ်တစ်ခုစီသည် ကိုးပေခန့် မြင့်မားလှပေသည်။

တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် မူလက ဤကျောက်လှေကားထစ်များကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းမှာ ဧရာမ ဘီလူးကြီးများ အသုံးပြုရန်အတွက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုကျောက်လှေကားထစ်များကို တည်ဆောက်ထားသော ကျောက်တုံးများသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများနှင့် လုံးဝဥဿုံ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

ကျောက်လှေကားထစ်တစ်ခုလုံးသည် မည်းနက်နေပြီး ၎င်းတို့ကို မည်သည့်နေရာမှ သယ်ဆောင်လာသည်မသိရဘဲ အလွန်တရာ မာကျောလွန်းလှသဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုထက်တိုင် ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းမရှိဘဲ အသစ်စက်စက် တည်ဆောက်ထားသည့်နှယ် ရှိနေတော့သည်။

ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း အထက်သို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းသွားပါက အဆုံးမရှိသော မြူခိုးကြီးများ ရှိနေသည်။

လီယန်ချူသည် ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်ကို လှည့်ပတ်အသုံးပြုသော်လည်း သေချာစွာ မမြင်တွေ့ရဘဲ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

`ဒါက ကောင်းကင်ဘုံဆီကို တက်လှမ်းတဲ့ လမ်းနဲ့ တူလှချည်လား...´

လီယန်ချူသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အမြင့်ဆုံး အရှိန်အဟုန်ကိုယ်ဖော့အတတ် ကို ထုတ်ဖော်ကာ လျှပ်စီးပမာ အထက်သို့ ပြေးတက်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း အထက်သို့ ပိုမိုတက်လှမ်းလေလေ... ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖိအားများသည် ပိုမိုကြီးမားလာလေလေဖြစ်ပြီး လွန်စွာ လေးလံလှပေသည်။

အထက်သို့ မိုင်ပေါင်းများစွာ တက်လှမ်းပြီးနောက်တွင်မူ ဖိအားများသည် အလွန်တရာ ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် လီယန်ချူပင် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ရကာ...

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် တစ်သားတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး အားကောင်းလှသော တားမြစ်ချက် အစီအရင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ယွမ်မုန့်ကျောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အစွမ်းထက်မှုကို လီယန်ချူ အစောကတည်းက ခံစားခဲ့ရဖူးသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ကျန့်ကျောင်ဓားကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာကာ ချွန်ထက်တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းသည် လီယန်ချူ၏ မျက်နှာကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

"ကြည့်ရတာ ဟိုတာအိုကျောင်းတော်လိုမျိုး ဖူးမြော်တဲ့နေရာ မဟုတ်လို့ လက်နက်တွေကို အသုံးပြုလို့ ရတာပဲ..."

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိသည်။

အစောပိုင်းက ဝင်ရောက်ခဲ့သော ဆန်းကြယ်သည့် တာအိုကျောင်းတော်ဟောင်းထဲတွင်မူ မှော်ရတနာများနှင့် လက်နက်များကို လုံးဝ အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လှမ်းမသွားခဲ့ပါက ထိုရဟန်းပျိုကို အမှန်တကယ်ပင် မည်သို့မျှ တတ်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သူ့အတွက်မူ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လှမ်းရန် လိုအပ်သလို သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ပညာများကိုလည်း တက်လှမ်းရန် လိုအပ်ပေသည်။ တစ်ဖက်လူကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သတ်ဖြတ်နိုင်ပါက အားစိုက်ထုတ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

သူသည် ကျန့်ကျောင်ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ရှစ်ခွင်မှန်ကို ထုတ်ယူကာ ရင်ဘတ်တွင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကိုယ်ဖော့အတတ်ကို အသုံးပြု၍ အထက်သို့ ဆက်လက်ပြေးတက်သွားရာ အရှိန်အဟုန်မှာ များစွာ ကန့်သတ်ခံလိုက်ရသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တရာ သန်မာလှသဖြင့် အစောပိုင်းကကဲ့သို့ သက်တောင့်သက်သာ မရှိရုံမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ရှေ့သို့ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းပြီးနောက်တွင်မူ ထွားကျိုင်းလှသော ဘီလူးကြီးတစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဘီလူးကြီးသည် အသာအယာ ခုန်ပျံလိုက်ရုံမျှဖြင့် ကျောက်လှေကားထစ်ထက်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

သူ ခုန်ချလိုက်တိုင်း လွန်စွာ လေးလံလှပြီး မြေပြင်သို့ ကျရောက်ပြီးနောက်တွင် ထိုမာကျောလှသော ကျောက်လှေကားထစ်ထက်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

"သူပါလား..."

ထိုထွားကျိုင်းလှသော ဘီလူးကြီးသည် သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အစောပိုင်းက ဆန်းကြယ်သော တာအိုကျောင်းတော်ထဲတွင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ကျန့်တာလိ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ကိုယ်ဖော့အတတ်ကို အသုံးပြု၍ ကျန့်တာလိ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကျန့်တာလိသည် ယခုအခါ ခုန်ပျံနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဝုန်းကနဲ... လှုပ်ရှားသံနှင့်အတူ တစ်ဖန်ပြန်လည် ကျရောက်လာပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လွန်စွာ တည်ကြည်လေးနက်လှပေသည်။

လှေကားထစ်ထက်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် လှေကားထစ်မှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲသွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ ခုန်ပျံလိုက်တိုင်း လှေကားထစ် လေးငါးဆင့်မျှကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။

သူ၏ နဖူးထက်တွင် အနည်းငယ် ချွေးစက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ခေါင်းလှည့်၍ လီယန်ချူကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"အမိတ္တာဗုဒ္ဓေါ... တာအိုဆရာ ဖြစ်နေတာပဲ..."

အခန်း (၁၀၁၄) သွေးသန့်လင်းမြီးဆွဲနဂါး

လီယန်ချူက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အရှင်ဘုရားက ကျုပ်ကို ဒါယကာလို့ပဲ ခေါ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျန့်တာလိ တစ်ချက်ကြောင်သွားပြီး မည်သို့ပြန်ပြောရမှန်းမသိသဖြင့် အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ ပဲ ခေါ်ကြတာပေါ့"

"ဒီအထက်မှာ ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ အဲဒီတုန်းက ပြင်းထန်တဲ့တိုက်ပွဲ ဖြစ်ခဲ့တာမို့ သွားကြည့်မလို့ပဲ၊ ဒီနေရာမှာ တာအိုဆရာနဲ့ ဆုံလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင် ဟုတ်လား... ဘယ်သူတွေ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာလဲ"

ကျန့်တာလိက ပြောသည်။

"ကြားရသလောက်တော့ သွေးသန့်လင်းမြီးဆွဲနဂါး တစ်ကောင်ကို တစ်ခြားကမ္ဘာက ထိပ်သီးကျွမ်းကျင်သူ အများကြီးက ဝိုင်းတိုက်ခဲ့ကြတာတဲ့"

လီယန်ချူ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"သွေးသန့်လင်းမြီးဆွဲနဂါးဆိုတာ ရှေးဟောင်းသားရဲဆိုးကြီးပဲ၊ ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ အဝိုင်းခံရတာလဲ"

ကျန့်တာလိ တစ်ချက်ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါကိုတော့ ကျုပ်လည်း သေချာမသိဘူး"

လီယန်ချူက ကျန့်တာလိကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အရှင်ဘုရား သတိပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ကိုယ်ဖော့အတတ်ကို အသုံးပြု၍ အထက်သို့ ပြေးတက်သွားတော့သည်။

သူ ရောက်လာစဉ်က ကျန့်တာလိ သတိမပြုမိခဲ့ဘဲ ယခု လီယန်ချူ၏ အမြင့်ဆုံး အရှိန်အဟုန်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"သူက ဒီနေရာရဲ့ တားမြစ်ချက်ဒဏ်ကို မခံရတာလား"

ကျန့်တာလိသည် လေးနက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ အလွန်အံ့သြနေမိသည်။

သူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

"ဟူး... ငါကတော့ ဘယ်တော့မှ အထက်ကို ရောက်မှာပါလိမ့်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ကျောက်လှေကားထစ်ထက်သို့ အသာအယာ ပြန်ခုန်တက်နေတော့သည်။

အထက်သို့ ရောက်လေလေ ပိုမိုခက်ခဲလာလေဖြစ်ရာ နဖူးတွင် အကြောများပင် ထောင်လာသော်လည်း လီယန်ချူ၏ အရိပ်အယောင်ကိုမူ မမြင်ရတော့ပေ။

လီယန်ချူသည် ကျန့်တာလိနှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် အထက်သို့ ဆက်လက်ပြေးတက်ခဲ့သည်။

ဤကောင်းကင်ဘုံဆီ တက်လှမ်းသည့် လမ်းသည် အလွန်ရှည်လျားပြီး ဆယ်မိုင်ခန့် ထပ်မံလျှောက်လှမ်းပြီးနောက်တွင်မှ လီယန်ချူသည် အခြားလူရိပ်တစ်ခုကို ထပ်မံတွေ့ရှိရသည်။

၎င်းမှာ ဝတ်စုံပြာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် ပုဝါစိမ်းအုပ်ထားသဖြင့် ရုပ်ရည်ကို သေချာမမြင်ရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ဖော့အတတ်မှာလည်း အလွန်မြန်သော်လည်း လီယန်ချူနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ များစွာ နှေးကွေးလှသည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦး အမီလိုက်လာသည်ကို ခံစားသိရှိလိုက်သဖြင့် ဝတ်စုံပြာဝတ် အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျောက်စိမ်းပမာ နူးညံ့အေးချမ်းပြီး မျက်နှာကျမှာ အလွန်ခန့်ညားထင်ရှားကာ ဓားသွားကဲ့သို့ ထင်ရှားသော မျက်ခုံးအစုံကလည်း သူ၏ ခန့်ညားမှုကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။

ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများမှာလည်း ပိုမိုထင်ရှားလာရာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် မည်သူမျှ လျစ်လျူရှု၍မရသော အရှိန်ဝါ ရှိနေတော့သည်။

ဝတ်စုံပြာဝတ် အမျိုးသမီးသည် လီယန်ချူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တစ်ချက်ကြောင်သွားသည်။

လီယန်ချူက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြဘဲ အထက်သို့ ဆက်လက်ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။

ယခုထက်တိုင် တောင်ပေါ်တွင် မြူခိုးများ အထပ်ထပ် ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ သေချာစွာ မမြင်ရဘဲ မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်နေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

လီယန်ချူ ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက်တွင်မှ ဝတ်စုံပြာဝတ် အမျိုးသမီးသည် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"ဒီလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားက အလွန်သန်မာတာပဲ... မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များလား"

သူမ၏ မျက်ဝန်းတွင် တွေးတောဆင်ခြင်မှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အထက်သို့ ပြေးတက်သွားတော့သည်။

သူမ၏ အရှိန်မှာ အစောပိုင်းကထက် ဆယ်ဆမက မြန်ဆန်လာပြီး မူလက သူမသည် အစွမ်းကုန် မထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် အထက်သို့ ဆက်လက်ပြေးတက်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ဤလမ်း၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

မြူခိုးများ ဖြာထွက်သွားပြီးနောက် အထက်တွင် ကျယ်ဝန်းလှသော ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ကွင်းပြင်အလယ်တွင် စတုရန်းပုံစံ မြင့်မားသော ကျောက်စင်မြင့်ကြီးတစ်ခု ရှိနေကာ အပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက် အစီအရင်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုနှင့် တူလှသည်။

ဤနေရာတွင် လူသားမျိုးနွယ်၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ၏ ရိုးတွင်းခြင်ဆီနှင့် အရိုးစုများစွာ ကျန်ရှိနေပြီး အချို့သော အရိုးစုများပေါ်တွင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် လူလည်းမဟုတ်၊ မိစ္ဆာလည်းမဟုတ်သော တစ်ခြားကမ္ဘာမှ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ ဖြစ်ပုံရသည်။

လူသားမျိုးနွယ်၏ အရိုးစုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်ပင် တစ်ဦးစီသည် အလွန်ထူးခြားဆန်းကြယ်လှပြီး အချို့မှာ လက်မောင်းအရိုးများပင် မီတာအတော်ကြာ ရှည်လျားကာ အချို့မှာ ကျောပြင်တွင် အတောင်ပံနှစ်ဖက် ပါရှိကြသည်။

အချို့မှာမူ အလွန်ထုထည်ကြီးမားလှပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ငါးမီတာ၊ ခြောက်မီတာခန့် မြင့်မားပုံရသည်။

ဤနေရာတွင် ပျက်စီးနေသော လက်နက်အစအနများစွာ ကျန်ရှိနေပြီး လီယန်ချူ တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း ပြည့်စုံသော လက်နက်တစ်ခုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လက်နက်များထဲရှိ တာအိုတရားများမှာလည်း ကုန်ဆုံးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

လီယန်ချူသည် ပျက်စီးနေသော ဓားတစ်လက်အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားရာ ထိုဓားမှာ သုံးပေခန့် ရှည်လျားပြီး ဓားရိုးပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းစာလုံးနှစ်လုံး ရေးသားထားသည်။

"လပြည့်"

ဤဓားသည် အလွန်ချွန်ထက်လှပြီး ပျက်စီးနေကာ တာအိုတရားများ ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအေးစက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါကို ခံစားနေရဆဲပင်။

မူလက ဤဓားကို အသုံးပြုခဲ့သူသည် သေချာပေါက် ဓားကျင့်စဥ် အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် ပျက်စီးနေသော ဓားကို ချထားခဲ့ပြီး ထိုကျောက်စင်မြင့်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤကျောက်စင်မြင့်ပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက် အစီအရင်များမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး သူတတ်ကျွမ်းသော ကျင့်စဉ်တားမြစ်ချက်များနှင့် ကွဲပြားခြားနားလှသည်။

လီယန်ချူသည် အသာအယာ ခုန်ပျံလိုက်ရာ ကျောက်စင်မြင့်ထက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကျောက်စင်မြင့်ထက်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် နားထဲ၌ မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ တရားဓမ္မ သီဆိုသံများ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။

ဤအသံများကြောင့် သူသည် စိတ်အေးချမ်းစေသော ကျောက်စိမ်းပြားကို လှုံ့ဆော်၍ ကာကွယ်ရတော့သည်။

ထိုအထဲတွင် တရားဓမ္မ သီဆိုသံများသာမက နတ်ဘုရားများထံတွင် ဘေးအန္တရာယ် ကင်းဝေးစေရန်၊ သားဆုလာဘ်၊ စီးပွားရေးနှင့် ရာထူးတိုးရန် ဆုတောင်းသံမျိုးစုံ ပါရှိနေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူသားများက နားထဲတွင် ဆုတောင်းနေကြသည့်နှယ် ရှိသဖြင့် လူကို ခေါင်းမူးနောက်သွားစေသည်။

ကျောက်စင်မြင့်ထက်တွင် ထိုအရာများမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမျှ မရှိပေ။

လီယန်ချူသည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းမရှိသဖြင့် ဤယဇ်ပလ္လင် ကျောက်စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းခဲ့တော့သည်။

သူသည် ဤယဇ်ပလ္လင်ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဒီယဇ်ပလ္လင်က ဘာအတွက် အသုံးပြုခဲ့တာလဲ"

သူ ထိုနေရာတွင် ရှာဖွေနေစဉ် နားထဲ၌ ခြေသံများကို ရုတ်ချည်း ကြားလိုက်ရသည်။

ဝတ်စုံပြာဝတ် အမျိုးသမီး ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး အစောပိုင်းက သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် လူပင် ဖြစ်ပေသည်။

"သူမ လာတာ တော်တော်မြန်တာပဲ"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

အထက်သို့ ပိုမိုတက်လှမ်းလေလေ ဖိအားများက ပိုမိုကြီးမားလာလေဖြစ်ရာ လီယန်ချူပင် ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ဤဝတ်စုံပြာဝတ် အမျိုးသမီးသည် ယခုကဲ့သို့ အမြန် ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

လီယန်ချူသည် ထိုဝတ်စုံပြာဝတ် အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှ ကြည့်ပြီးနောက် မျက်ဝန်းများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ဆက်လက်ရှာဖွေနေတော့သည်။

သူသည် လူတစ်ဦး၏ လက်ထဲမှ ရှစ်ထောင့်ကြေးခေါင်းလောင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

ဤကြေးခေါင်းလောင်းသည် အလွန်ရှေးကျပြီး တာအိုတရားများ အတော်များများ ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အချို့မူ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

လီယန်ချူသည် ၎င်းကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ တစ်ချက်ကြောင်သွားတော့သည်။

တာအိုတရားများ အတော်များများ ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤရှစ်ထောင့်ကြေးခေါင်းလောင်းသည် ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းအဆင့်ရှိသော ရတနာတစ်ခုနှင့် ညီမျှနေဆဲပင်။

သူသည် အသက်ရှူပင် မြန်သွားရသည်။

"ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့ ရတနာမျိုးလား"

လီယန်ချူသည် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ကြေးခေါင်းလောင်းပေါ်တွင် လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်ကို ထုဆစ်ထားပြီး ၎င်းအထဲ၌ အားကောင်းလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များ ကျန်ရှိနေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

"ဒီခေါင်းလောင်းကို အသုံးပြုပြီး လင်းယုန်ငှက်ကို ခေါ်ယူလို့ ရတာလား"

လီယန်ချူ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကြေးခေါင်းလောင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

တစ်စုံတစ်ဦး၏ အကြည့်က မိမိထံသို့ ကျရောက်နေသည်ကို ခံစားရသဖြင့် ခေါင်းအသာမော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုဝတ်စုံပြာဝတ် အမျိုးသမီး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသမီးသည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပပြီး မျက်နှာတစ်ဝက်ကိုသာ မြင်တွေ့ရသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများကို ခံစားနေရဆဲပင်။

ထို့အပြင် ဤအမျိုးသမီး၏ ရုပ်ရည်သည် သေချာပေါက် လှပပြီး ရေကန်ပမာ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းအစုံတွင် ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် စကားပြောနိုင်သည့်နှယ် ရှိနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အရိုးစုများထဲမှ လူတစ်ယောက်သည် ရုတ်ချည်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းသည် ထွားကျိုင်းလှသော ဘီလူးကြီးတစ်ဦး၏ အရိုးစုဖြစ်ပြီး ခြောက်မီတာ၊ ခုနစ်မီတာခန့် မြင့်မားလှပေသည်။

ဂျွတ်... ဂျွတ်...

ထိုအချိန်တွင် ဘီလူးကြီး၏ အရိုးစုပေါ်ရှိ သံချပ်ကာဝတ်စုံမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်ထက်တွင် အရိုးစုတစ်ခု ရုတ်ချည်း ထရပ်လိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

ထိုထွားကျိုင်းလှသော အရိုးစုသည် ပါးစပ်မှ မည်သည့်အရာကို အော်ဟစ်လိုက်သည်မသိဘဲ အလွန်တရာ စူးရှလှပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပျက်စီးနေသော လှံရှည်တစ်စင်းကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲယူလိုက်တော့သည်။

ဤလှံရှည်သည် နှစ်ပိုင်းကျိုးနေပြီး တာအိုတရားများ မကျန်ရှိတော့သော်လည်း သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်နိုင်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ထိုဝတ်စုံပြာဝတ် အမျိုးသမီးထံသို့ လှံတစ်ဝက်ဖြင့် ထိုးစိုက်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

အမျိုးသမီးသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ထိုရှစ်ထောင့်ကြေးခေါင်းလောင်းကို ကောက်ယူခဲ့သူမှာ ထိုတာအိုဆရာငယ် ဖြစ်ပါလျက် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤအရိုးစုက မိမိကို လာရောက်တိုက်ခိုက်ရသနည်း။

ထိုအတွေးသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူမသည် လက်ဖဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော လေလှိုင်းလုံးကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလှံရှည်နှင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ရိုက်ခတ်မိသွားတော့သည်။

ဝုန်း...

ဝတ်စုံပြာဝတ် အမျိုးသမီးသည် ပေတစ်ရာခန့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖရိုဖရဲ မဖြစ်သွားသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အစောပိုင်းက ထိုအရိုးစုထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူမပင် ရှောင်လွှဲလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုဘီလူးကြီး၏ အရိုးစုကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဤအတတ်ပညာသည် လွန်စွာ ပြင်းထန်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ဝတ်စုံပြာဝတ် အမျိုးသမီး တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရိုးစုများအားလုံး ရုတ်ချည်း နိုးထလာကြပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကြတော့သည်။

ဤအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး မည်သည့်တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း လူတစ်ယောက်က သူမထက် ပိုမိုမြန်ဆန်လှပြီး တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခေါင်းတွင် သစ်သားဆံထိုး စိုက်ထားပြီး ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ယခုအခါ ကျောက်စင်မြင့်ထက်ရှိ အရိုးစုများအားလုံး နိုးထလာကြပြီး လက်ထဲတွင် ပျက်စီးနေသော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်၍ ဟိန်းဟောက်နေကြတော့သည်။

မည်သူမဆို သူတို့၏ မကျရှုံးသော စိတ်ဓာတ်နှင့် ပြင်းထန်လှသော နာကျည်းမှုများကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူနှင့် ဝတ်စုံပြာဝတ် အမျိုးသမီးသည် ကွင်းပြင်မှ ထွက်ခွာ၍ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ မည်သူမျှ လာရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိကြပေ။

"ဒီနေရာက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးကျုတ်လိုက်မိသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျောက်စင်မြင့်ထက်တွင် လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ် တရွေ့ရွေ့ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းသည် ခေါင်းတွင် ဂျိုနှစ်ဖက် ပါရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းကာ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်လှပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှ မှေးမှိန်သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူ၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဤနေရာရှိ အရိုးစုများအားလုံး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ကျောက်စင်မြင့်ထက်သို့ အလုအယက် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ရုတ်ချည်းပင်...

ဤနေရာရှိ အခြေအနေများအားလုံး ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အစောပိုင်းက အရိုးစုများအားလုံး အသစ်စက်စက် ပြောင်းလဲသွားကြကာ အရိုးစုများ မဟုတ်တော့ဘဲ အစွမ်းထက်လှသော တစ်ခြားကမ္ဘာမှ ထိပ်သီးကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်နေကြတော့သည်။

လက်ထဲရှိ လက်နက်များမှာလည်း ပျက်စီးနေခြင်းမရှိဘဲ ပုံစံမျိုးစုံလှသော အစွမ်းထက် မှော်ရတနာများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုအမျိုးသားထံသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ ပုံရိပ်သည် ပိုမိုထင်ရှားလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အစွမ်းထက်လှသော အရှိန်အဝါများသည် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ယခုအခါ ထိုနှစ်က ဤနေရာတွင် သေဆုံးခဲ့သော တစ်ခြားကမ္ဘာမှ ကျွမ်းကျင်သူများအားလုံး ရုတ်ချည်း နိုးထလာကြပြီး ထိုနှစ်က တိုက်ပွဲကြီး၏ အခင်းအကျင်း ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည့်နှယ် ရှိနေတော့သည်။

လူတိုင်းသည် တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်၍ ထိုအမျိုးသားထံသို့ တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် မည်သည့်တန်ခိုးစွမ်းအားကိုမျှ ထုတ်ဖော်ခြင်းမရှိဘဲ လက်သီး၊ ခြေဖဝါးများကိုသာ အသုံးပြု၍ တစ်ခြားကမ္ဘာမှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သူ၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားကြရသည်။

ထိုတစ်ခြားကမ္ဘာမှ ကျွမ်းကျင်သူများ၏ အရိုးစုများ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားပြီး လက်နက်များလည်း ကျိုးပဲ့သွားကြရာ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မည်သူမျှ မခုခံနိုင်ကြပေ။

လီယန်ချူ သတိပြုမိသည်မှာ... ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပြည့်ဖြိုးလှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးသည် လက်ထဲတွင် ရှစ်ထောင့်ကြေးခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခေါင်းလောင်းထဲမှ လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင် ရုတ်ချည်း ပျံထွက်သွားကာ ထိုအမျိုးသားထံသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် လက်တစ်ချက်ရမ်းရုံမျှဖြင့် ထုထည်ကြီးမားလှသော ရွှေခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကို ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ လင်းယုန်ငှက်ထံသို့ ခြေတစ်ချက် ကန်လိုက်ရာ လင်းယုန်ငှက်၏ အတောင်ပံနှစ်ဖက်သည် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး ထိုအမျိုးသား၏ ပြင်းထန်လှသော ခြေကန်ချက်နှင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ရိုက်ခတ်မိသွားကာ ဝုန်းကနဲ ကျယ်လောင်သော မြည်ဟီးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပြည့်ဖြိုးလှပသော မိန်းမပျိုသည် ရှစ်ထောင့်ကြေးခေါင်းလောင်းကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ လင်းယုန်ငှက်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲ၍ ကောင်းကင်စွန်းဆီမှ ပြန်လည်ပျံသန်းလာပြီး အတောင်ပံနှစ်ဖက်သည် ဓားနှစ်စင်ကဲ့သို့ ထိုအမျိုးသားကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ထိုအမျိုးသားနှင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သော တစ်ဦးတည်းသော တည်ရှိမှု ဖြစ်ပေသည်။

ထိုမြင့်မားထွားကျိုင်းလှသော အမျိုးသားသည် ကြီးမားလှသော စွမ်းပကားများကို အသုံးပြု၍ လက်တစ်ချက်ဖြင့် လင်းယုန်ငှက်ကို ဖမ်းဆီးကာ ခေါင်းကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ထိုကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပြည့်ဖြိုးလှပသော မိန်းမပျိုထံသို့ ခြေတစ်ချက် ကန်လိုက်ရာ မိန်းမပျိုသည် လက်ကိုရမ်း၍ ကာကွယ်သော်လည်း ရင်ဘတ်ရိုးများ ပြိုကွဲသွားကာ မြေပြင်သို့ လဲကျ၍ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ သဘောပေါက်သွားပြီး ရှစ်ထောင့်ကြေးခေါင်းလောင်းကို ထုတ်ယူကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဒါက အဲဒီတုန်းက ဒီနေရာမှာ ရှစ်ထောင့်ကြေးခေါင်းလောင်းပိုင်ရှင် သေဆုံးခဲ့တဲ့ အခင်းအကျင်းပဲ"

ဤတိုက်ပွဲကြီးသည် မြန်ဆန်စွာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး မြန်ဆန်စွာပင် ငြိမ်းချမ်းသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုအမျိုးသားသည် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ ကျွမ်းကျင်သူများအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

ရုတ်ချည်းပင် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးများ ကျရောက်လာပြီး မိုးကြိုးတစ်ခုစီတွင် ကြီးမားလှသော စွမ်းပကားများ ကိန်းအောင်းနေကာ တိုက်ရိုက်ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ လင်းမြီးဆွဲနဂါးတစ်ကောင်အသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဤလင်းမြီးဆွဲနဂါးတွင်မူ ရှေးဟောင်းသားရဲဆိုးကြီး၏ အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်းသည် နောက်ပိုင်းခေတ်မှ သွေးနှောနေသော မျိုးဆက်များ မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော သွေးသန့်လင်းမြီးဆွဲနဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ့ထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲဆိုးအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မိုးကြိုးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျရောက်လာပြီးနောက် လင်းမြီးဆွဲနဂါး၏ ပါးစပ်ထဲမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးကြိုးများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကောင်းကင်တံခါးကြီး ပွင့်သွားပြီး ဤသွေးသန့်လင်းမြီးဆွဲနဂါးသည် မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များကို စီးနင်း၍ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

နားထဲတွင် နတ်ဘုရားသီချင်းသံများ ပျံ့လွင့်နေသဖြင့် စိတ်နှလုံးကို အေးချမ်းစေကာ မသိမသာ မျှော်လင့်တောင့်တစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

"အဲဒီတုန်းက ဒီသွေးသန့်လင်းမြီးဆွဲနဂါးက နတ်ဘုရားကမ္ဘာဆီကို တကယ်ပဲ ပျံသန်းသွားခဲ့တာလား"

လီယန်ချူ မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ခန္ဓာကိုယ် သန်မာလှပြီး လက်သီး၊ ခြေဖဝါးများထဲတွင် ကြီးမားလှသော စွမ်းပကားများ ကိန်းအောင်းနေကာ မှော်ရတနာနှင့် တန်ခိုးစွမ်းအားမျိုးစုံကို သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မိုးကြိုးများကိုပင် ဖျက်ဆီး၍ ပျံသန်းသွားခဲ့ရာ အမှန်ပင် မျှော်လင့်တောင့်တဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

"ဒါက ရှေးဟောင်းခေတ်က ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ပျံသန်းသွားတဲ့ အခင်းအကျင်းပဲ"

လီယန်ချူ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံရှိ အခင်းအကျင်းများအားလုံး ရုတ်ချည်း ပြိုကွဲပျက်စီးသွားပြီး ထိုတစ်ခြားကမ္ဘာမှ ကျွမ်းကျင်သူများအားလုံးသည်လည်း အစောပိုင်းကကဲ့သို့ ပျက်စီးနေသော အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

ထိုလက်နက်များသည်လည်း ပျက်စီးသွားကြရာ အိပ်မက်တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုကျောက်စင်မြင့်ကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"ဒီကျောက်စင်မြင့်က ဘယ်မိစ္ဆာကိုမှ နှိမ်နင်းထားတဲ့ ရတနာမဟုတ်ဘဲ သွေးသန့်လင်းမြီးဆွဲနဂါးက မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ဖို့အတွက် အထူးတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ယဇ်ပလ္လင် ဖြစ်ရမယ်"

သို့သော်လည်း သူသည် ယွမ်မုန့်ကျောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ရှေးဟောင်းခေတ်က ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ပျံသန်းသွားသည့် အခင်းအကျင်းကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ဤအခင်းအကျင်းတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လူကို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစေသဖြင့် ဤခရီးစဉ်သည် လာရကျိုးနပ်ပေသည်။

ထို့အပြင် သူသည် ရှစ်ထောင့်ကြေးခေါင်းလောင်းတစ်ခုကိုလည်း ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းကို အသုံးပြု၍ လင်းယုန်ငှက်ကို ခေါ်ယူနိုင်သည်။

ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းသည် ကုသိုလ်မှတ် သုံးသိန်းအဆင့်ရှိသော မှော်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ လီယန်ချူကို ပိုမိုတုန်လှုပ်သွားစေသည်မှာ ဤသွေးသန့်လင်းမြီးဆွဲနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။

"ရှေးဟောင်းသားရဲဆိုးတွေက လူသားတွေထက် ခန္ဓာကိုယ် ပိုပြီးသန်မာတာ အမှန်ပဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံပြီးရင် ဒီအဆင့်အထိ ရောက်နိုင်ပါ့မလား"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆင်ခြင်တွေးတောလိုက်မိသည်။

ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်ကျင့်စဉ်ကို လှုံ့ဆော်ထားသော်လည်း ထိုသွေးသန့်လင်းမြီးဆွဲနဂါးလောက် သန်မာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤသွေးသန့်လင်းမြီးဆွဲနဂါးသည် အခြားအဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မတတ်နိုင်ပေ၊ ၎င်းသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ တက်ကြွမှု အားနည်းချက်ကြောင့်ဖြစ်ပြီး လူသားများသည် ကျင့်ကြံခြင်းအားဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဖြည့်စွက်နိုင်ပေသည်။

"ရှေးဟောင်းခေတ်က ဒီသားရဲဆိုးတွေကို ခုခံနိုင်ခဲ့တဲ့ လူသားမျိုးနွယ်က ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေက တကယ့်ကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှတာပဲ"

လီယန်ချူ မျက်ဝန်းများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ပြတ်သားစွာပင် လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။

သူ ဆင်းသွားပြီးနောက် မိုင်အတော်ကြာ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက်တွင်မှ အထက်သို့ အသည်းအသန် ခုခံတွန်းလှန်၍ ခုန်တက်နေသော ထွားကျိုင်းလှသော ရဟန်းကို ထပ်မံတွေ့ရှိရသည်။

ထိုထွားကျိုင်းလှသော ကျန့်တာလိသည် လီယန်ချူ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တစ်ချက်ကြောင်သွားသည်။

"တာအိုဆရာက ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆင်းလာတာလား"

သူ၏ မျက်ဝန်းတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မိမိက အသည်းအသန် တက်လှမ်းနေရဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူက ဆင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤခံစားချက်က အမှန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။

လီယန်ချူက သူ့ကို အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အထက်မှာ သွေးသန့်လင်းမြီးဆွဲနဂါးရဲ့ အရိုးစုမရှိဘဲ တစ်ခြားကမ္ဘာက ကျွမ်းကျင်သူတွေရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေပဲ ရှိတာမို့ မထိမိအောင် သတိထားပါ"

အစောပိုင်းက ဤလူသည် မိမိကို သတိပေးခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ လီယန်ချူကလည်း စေတနာဖြင့် ပြန်လည်သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ကျန့်တာလိ၏ အားကျလှသော အကြည့်များကြားမှ အောက်သို့ အသာအယာ ခုန်ဆင်းသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ကျန့်တာလိသည် သက်ပြင်းအသာချလိုက်ပြီး မြူခိုးများ လွှမ်းခြုံထားသော တောင်ထိပ်ဆီသို့ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။

မူလက သူသည် ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖြစ်ပြီး အထွတ်အထိပ် ရဟန်းတစ်ပါးက တောင်ပေါ်တွင် တရားဓမ္မများ ဟောကြားပြီးနောက် သူ့ကို လူသားအသွင် ပြောင်းလဲပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင်မှ လူသားခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုရဟန်းက သူ့ကို ရိုးရှင်းသော နာမည်တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ ကျန့်တာလိ ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။

ကျန့်တာလိသည် သက်ပြင်းအသာချလိုက်မိသည်။

"တောင်နတ်ဘုရားထက် ခန္ဓာကိုယ် ပိုပြီးသန်မာတဲ့ လူသား... ဒါက လူသား ဟုတ်သေးရဲ့လား"

သူ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် အထက်သို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တောင်ထိပ်နားသို့ ရောက်ရှိခါနီးတွင် ဝတ်စုံပြာဝတ် အမျိုးသမီး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို ထပ်မံတွေ့ရှိရသည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပပြီး မျက်နှာတွင် ပုဝါစိမ်းအုပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

ကျန့်တာလိသည် အထွတ်အထိပ် ရဟန်း၏ ပြုပြင်ပေးမှုကို ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် ဤအမျိုးသမီးကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင်လည်း အလွန်တည်ငြိမ်လှသော်လည်း သူသည် သက်ပြင်းထပ်မံ ချလိုက်မိသည်။

"ဒီနေရာမှာ တောင်တက်နေတဲ့သူ နောက်တစ်ယောက် ရှိသေးတာပဲ၊ ပြီးတော့ ဟိုတာအိုဆရာငယ်ထက်တောင် ပိုပြီးစောသေးတယ်"

ကျန့်တာလိသည် ခေါင်းအသာမော့၍ ကောင်းကင်ယံသို့ ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဆရာကြီး... ဒီတစ်ကြိမ် ယွမ်မုန့်ကျောက်ထဲမှာ ကျုပ်ရဲ့ ပါရမီက အမြင့်ဆုံးလို့ တကယ်ပဲ ပြောနိုင်ဦးမလား..."

သူ၏ ပါးစပ်မှ ပြောဆိုလိုက်သော ဆရာကြီးမှာ ထိုနှစ်က သူ့ကို လူသားအသွင် ပြောင်းလဲပေးခဲ့သော အထွတ်အထိပ် ရဟန်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခင်က သူ့ကို အိပ်မက်ပေးခဲ့ပြီး ယွမ်မုန့်ကျောက်ထဲတွင် အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ပြောကြားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ယခုတစ်ကြိမ် ယွမ်မုန့်ကျောက် ခရီးစဉ်အတွင်း ပါရမီအမြင့်ဆုံးသူဖြစ်ပြီး နောင်တွင် နတ်ဘုရားဖြစ်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိသည်ဟုလည်း ပြောကြားခဲ့သည်။

"ဆရာကြီးက ကျုပ်အပေါ် မျှော်လင့်ချက် မြင့်မားလွန်းပုံရတယ်"

ကျန့်တာလိ မျက်ရည်ဝဲသွားတော့သည်။

.........

ဤကောင်းကင်ဘုံဆီ တက်လှမ်းသည့် လမ်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်...

လီယန်ချူသည် ငြိမ်းချမ်းလှသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

ဤယွမ်မုန့်ကျောက်ထဲတွင် တစ်ခြားကမ္ဘာမှ မိစ္ဆာများ၏ အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ အလွန်တရာ သန့်ရှင်းလှပေသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ လီယန်ချူသည် လက်ရှိတွင် ဤနေရာသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းလွန်းလှသဖြင့် မိမိ မတွေ့ရှိသေးခြင်း ဖြစ်နိုင်မဖြစ်နိုင်ကို သေချာမသိသေးပေ။

သူ ယခုရောက်ရှိနေသော နေရာသည် စိမ်းလန်းစိုပြည်လှပြီး ဘေးတွင် မြစ်ရေတစ်ခု တရွေ့ရွေ့ စီးဆင်းနေကာ မြစ်ရေမှာ အလွန်ကြည်လင်လွန်းလှသဖြင့် ရေထဲတွင် ငါးငယ်လေးများ ကူးခတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။

လီယန်ချူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အစောပိုင်းက ထိုမြင့်မားထွားကျိုင်းလှသော အမျိုးသားသည် လက်တစ်ချက်ရမ်း၊ ခြေတစ်ချက်ကန်ရုံမျှဖြင့် ထိုတစ်ခြားကမ္ဘာမှ ကျွမ်းကျင်သူများ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည့် အခင်းအကျင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"သွေးသန့်လင်းမြီးဆွဲနဂါးက ကိုယ်ခံပညာကျင့်စဉ်တွေကို မကျင့်ကြံပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာလှပြီး လက်သီး၊ ခြေဖဝါးတွေထဲမှာလည်း သတ်ဖြတ်ခြင်း စွမ်းအားေတွေ ကိန်းအောင်းနေတာပဲ"

လီယန်ချူသည် ယခုအခါ ကိုယ်ခံပညာကျင့်စဉ် အဆင့်မြင့်မားလှသဖြင့် ဤအခင်းအကျင်းကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် မသိမသာ မျှော်လင့်တောင့်တစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဤနေရာတွင် လက်သီးကျင့်စဉ်ကို စတင်လေ့ကျင့်တော့သည်။

လက်တစ်ဖက်က ရှေ့တွင်ရှိပြီး လက်တစ်ဖက်က နောက်တွင်ရှိကာ ဘယ်ခြေကို အနည်းငယ် ကွေးထားခြင်းမှာ သိုင်းနတ်ဘုရား ပုဂ္ဂိုလ်၏ လက်ရေးစာအုပ်ထဲမှ လက်သီးကျင့်စဉ်၏ အစပြုပုံစံဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်နှေးကွေးပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ လက်သီးကျင့်စဉ်သည် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန်တရာ ပြင်းထန်ခက်ထန်လာကာ အစောပိုင်းက သွေးသန့်လင်းမြီးဆွဲနဂါးသည် လက်တစ်ချက်ရမ်းရုံမျှဖြင့် တစ်ခြားကမ္ဘာမှ ကျွမ်းကျင်သူများကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို မသိမသာ မြင်တွေ့နေရတော့သည်။

အကြိမ်အတော်ကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ခေါင်းအသာခါလိုက်မိသည်။

"သူ့ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားထဲက သန်မာတဲ့အချက်တွေကို စုပ်ယူလို့ရပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကိုတော့ အပြည့်အဝ မခံယူသင့်ဘူး"

ထို့ကြောင့် သူသည် လက်သီးကျင့်စဉ်ကို ထပ်မံလေ့ကျင့်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လက်သီးကျင့်စဉ်သည် တောင့်တင်းခြင်းနှင့် နူးညံ့ခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်နေပြီး ခန့်ညားထည်ဝါမှုများ ရှိသလို သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများလည်း ရှိနေတော့သည်။

လှုပ်ရှားမှုမှာ သွက်လက်ချက်မြတ်လှပြီး လက်သီးအရှိန်အဝါမှာ ရှေးကျလှပေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် လက်သီးကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးသားစွမ်းအင်များသည်လည်း ပိုမိုသန်မာလာတော့သည်။

"ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်းက ကိုယ်ခံပညာဆိုတဲ့ သဘောတရား မရှိလောက်ဘူး၊ အားလုံးက ခန္ဓာကိုယ် ဗီဇအတိုင်းပဲ တိုက်ခိုက်ကြတာမို့ ပိုပြီးတော့ လျှပ်စီးပမာ မြန်ဆန်နေတာ ဖြစ်ရမယ်"

လီယန်ချူသည် လက်သီးကျင့်စဉ်ကို အကြိမ်ရာချီ လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီးနောက် ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုကျောင်းတော်ဟောင်းထဲတွင် တာအိုတရားများကို ဆင်ခြင်တွေးတောခဲ့သည့်နှယ် ဆန်းကြယ်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သိုင်းပညာတွင်လည်း ရုတ်ချည်း သဘောပေါက်နားလည်ခြင်းဟူသော သဘောတရား ရှိပေသည်။ မူလက သူသည် လျိုယန် ဓားကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံစဉ်က သိုင်းပညာကို အကြိမ်အတော်ကြာ ရုတ်ချည်း သဘောပေါက်နားလည်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အလွန်မြန်ဆန်စွာ တက်လှမ်းခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားလာပြီး သိုင်းပညာအပေါ် နားလည်မှု မြင့်မားလာချိန်တွင်မူ ယခုကဲ့သို့သော ရုတ်ချည်း သဘောပေါက်နားလည်သည့် အခြေအနေသို့ မရောက်ရှိခဲ့တော့ပေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မြစ်ဘေး၌ လက်သီးကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းအားဖြင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို များစွာ တက်လှမ်းစေခဲ့ပြန်သည်။

မသိမသာ သိုင်းပညာ၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရ တံခါးဝသို့ပင် ချဉ်းကပ်မိသွားတော့သည်။

"ဂူထဲက ထွက်လာကတည်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့တယ်၊ အခွင့်အရေးရှိရင် တစ်ခြားသူကို ခွင့်လွှတ်သင့်ရင်လည်း ခွင့်လွှတ်ရမယ်"

လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဤစကားလုံးများ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားတော့သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် လက်သီးတစ်ချက် တွန်းထုတ်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များအားလုံး ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမ ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မိုင်ပေါင်းဆယ်ချီ ဝေးကွာသော နေရာအထိ ပျံ့လွင့်သွားကာ ကမ္ဘာမြေကြီး၏ ထူးခြားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေတော့သည်။

ယွမ်မုန့်ကျောက်ထဲရှိ ကျွမ်းကျင်သူများစွာသည် ခေါင်းမော့၍ ဤအခင်းအကျင်းကို ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲမှ တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။

"ဘယ်သူက ဒီနေရာမှာ အခုလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အခင်းအကျင်းမျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေတာလဲ"

ဤလက်သီးတစ်ချက် တွန်းထုတ်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် လက်သီး၊ ခြေဖဝါးများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ဆက်လက်လေ့ကျင့်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

ကျွမ်းကျင်သူများမှာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးတစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် မသိမသာ သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

"အစောပိုင်းက တစ်စုံတစ်ဦးက တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ဦးက ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတာများလား..."

"ဒီယွမ်မုန့်ကျောက်ထဲမှာ တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီး ပုန်းအောင်းနေတာပဲ"

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားသည် ခေါင်းအသာမော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ခုံးပင့်မိသွားသည်။

အစောပိုင်းက ထိုရေစီးကြောင်းကြီးထဲမှ သူသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားသိရှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"သိုင်းလမ်းစဥ် လား..."

ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံသည် ရုတ်ချည်း တောက်ပလာတော့သည်။