အခန်း (၁၀၁၉-၁၀၂၀)

အခန်း ၁၀၁၉။ မိစ္ဆာလောက ၏ အစောပိုင်း ကမောက်ကမဖြစ်မှု

ထျန်းချွမ်တောင်သည် ချူကျိုးခရိုင်အတွင်း၌ တည်ရှိပြီး အလွန်ပင် ကျော်ကြားလှသော တောင်တစ်တောင် ဖြစ်ပေသည်။

ထျန်းချွမ်တောင်နတ်မင်းသည် ထိုအရပ်ဒေသတစ်ခုလုံးကို ရာသီဥတု သာယာဝပြောစေရန် စောင့်ရှောက်ပေးသဖြင့် ဆီမီးအမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုများမှာ အစဉ်အမြဲ စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသည်။

တောင်နတ်မင်းနတ်ကွန်းအတွင်း၌ ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားသော နတ်ရုပ်တုကြီးမှာ ကြည့်ရသည်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စာဆိုတော် ပညာရှိတစ်ဦးနှင့် တူလှပေသည်။

ကြားသိရသည်မှာ ထိုထျန်းချွမ်တောင်နတ်မင်းသည် မူလက စာပေကျမ်းဂန်များ ပြုစုခဲ့သော စာဆိုတော်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ဤဒေသသို့ ဖြတ်သန်းသွားလာစဉ် စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ ရရှိခဲ့သဖြင့် ဤတောင်ကြီးအတွက် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ကဗျာလင်္ကာတစ်ပုဒ်ကို ရေးဖွဲ့ခဲ့ဖူးသည်။

သူ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဤနေရာ၌ပင် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ကာ၊ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ပြုလုပ်ခဲ့သော ကုသိုလ်ကံအကျိုးကြောင့် ထျန်းချွမ်တောင်၏ တောင်နတ်မင်း ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထျန်းချွမ်တောင် နယ်မြေအတွင်း၌ ရန်ပြုဖျက်ဆီးမည့် မိစ္ဆာမိကျောင်းများ လုံးဝမရှိဘဲ ပြည်သူများမှာလည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝကြသဖြင့် မင်္ဂလာရှိသော မြေမြတ်တစ်ခွင်ဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။

တောင်နတ်မင်းနတ်ကွန်းအတွင်း၌ ဆီမီးအမွှေးတိုင်များ စည်ကားလှပြီး၊ အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ရှိသော နတ်ကွန်းထိန်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ယခုအချိန်တွင် အမျိုးသမီး ဘုရားဖူးတစ်ဦးအတွက် တားရော့တံချောင်းကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆို ဖတ်ကြားပေးနေသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ဖူးစာဖက် နိမိတ်တံချောင်း ဖြစ်နေပါရက်နဲ့၊ ဘာဖြစ်လို့ ဘေးအန္တရာယ် ကပ်ဆိုးတွေ ရောယှက်နေရတာလဲ"

ထိုနတ်ကွန်းထိန်းသည် လက်ထဲမှ တံချောင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ဤနေရာရှိ တောင်နတ်မင်းကို စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ရိုသေစွာ ပူဇော်လာခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် လူတို့၏ အဆိုးအကောင်း နိမိတ်များကို ကြည့်ရှုနိုင်သော မန္တန်အချို့ကိုလည်း တတ်မြောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် မူလကတည်းက မဟာရှအင်ပါယာ ခေတ်ကာလကတည်းက ကျန်ရစ်ခဲ့သော နတ်ကွန်းဟောင်းတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့်၊ ၎င်းထံမှ ဆက်ခံရရှိခဲ့သော မန္တန်ပညာရပ်များမှာလည်း အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

နတ်ကွန်းထိန်းသည် မိမိ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော အမျိုးသမီး ဘုရားဖူးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုအမျိုးသမီးမှာ မူလက မျက်နှာသွေးရောင် ကောင်းမွန်နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ မျက်ခုံးကြား၌ သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဆန်းကြယ်လိုက်တာ... တကယ်ကို ဆန်းကြယ်တာပဲ။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပဲ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်လက္ခဏာက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ"

နတ်ကွန်းထိန်း၏ မျက်မှောင်များ ပိုမို ကြုတ်သွားပြီး၊ နတ်ကွန်းအတွင်းရှိ အခြားသော ဘုရားဖူးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် ဝုန်းခနဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး လက်ခြေများပါ အေးစက်သွားရတော့သည်။

နတ်ကွန်းအတွင်းရှိ ဘုရားဖူးတိုင်း၏ မျက်ခုံးကြားတွင် သေခြင်းအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေကြပြီး၊ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ သက်တမ်းမရှည်တော့မည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ပြသနေကြသည်။

"တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ"

လူငယ်နတ်ကွန်းထိန်းသည် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး တောင်နတ်မင်း၏ နတ်ရုပ်တုကြီးထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ နားထဲသို့ ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက် ဟူသော နှာစောင်းတုတ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ထုလိုက်သည့် အသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။

နှာစောင်းတုတ်ကို အားပြုကိုင်ဆောင်ထားသော သက်ကြီးအိုတစ်ဦးသည် အတွင်းသို့ လမ်းလျှောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

နတ်ကွန်းထိန်းသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသက်ကြီးအိုမှာ တစ်နတ်ကွန်းလုံးတွင် သေခြင်းအငွေ့အသက်များ မရှိသော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဒီသက်ကြီးအိုက... တကယ်ပဲ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ"

နတ်ကွန်းထိန်း စကားမပြောရသေးခင်မှာပင်၊ သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ ကြီးမားလှသော အမွှေးတိုင်အိုးကြီးပေါ်မှ အမွှေးတိုင်များသည် ရုတ်တရက် အလျင်အမြန် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး၊ အမွှေးတိုင်ထိပ်များမှာ လင်းလိုက်မှိတ်လိုက် ဖြစ်နေကာ ဆီမီးအမွှေးတိုင်၏ အငွေ့အသက်များသည် တောင်နတ်မင်း၏ နတ်ရုပ်တုကြီးအတွင်းသို့ ပျံနှံ့ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

တောင်နတ်မင်း၏ နတ်ရုပ်တုကြီးအတွင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊

မကြာခင်မှာပင် ထိုတောင်နတ်မင်း နတ်ရုပ်တုကြီးသည် အသက်ဝင် နိုးထလာခဲ့ကာ၊ အလယ်အလတ်အရွယ် စာဆိုတော်တစ်ဦးသည် နတ်ကွန်းစားပွဲပေါ်မှ လမ်းလျှောက် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

သူသည် နှာစောင်းတုတ်ကို အားပြုကိုင်ထားသော သက်ကြီးအိုကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့အားသင့်ရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

"မင်းက... ဘယ်သူလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ရဲ့ နတ်ကွန်းနယ်မြေထဲကို ရောက်လာတာလဲ"

နှာစောင်းတုတ်ကို အားပြုကိုင်ထားသော သက်ကြီးအိုက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ပြီး

"မဟာရှခေတ်ကတည်းက ကြွင်းကျန်ရစ်တဲ့ တောင်နတ်မင်းတစ်ပါးပဲ... တကယ်ကို ရှားပါးတယ်။ ငါက မင်းဆီကနေ ပစ္စည်းတစ်ခုလောက် ငှားချင်တာပါ"

ထိုသက်ကြီးအို၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်ပြတ်သားလှပြီး အိုမင်းရင့်ရော်နေသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။

ဤနေရာ၏ ဆီမီးအမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုကို ခံယူနေသော ထျန်းချွမ်တောင်နတ်မင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ယဉ်ကျေးစွာဖြင့်

"အကြီးကဲ... ဘာပစ္စည်းကို ငှားချင်လို့လဲဆိုတာ မသိရသေးပါဘူး" ဟု မေးလိုက်သည်။

နှာစောင်းတုတ်ကို ကိုင်ထားသော သက်ကြီးအိုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"မင်းရဲ့ ဦးခေါင်းကို ခဏလောက် ငှားသုံးချင်လို့ပါ... ပြီးတော့ ဒီတောင်ပေါ်မှာရှိတဲ့ သက်ရှိအားလုံးကိုပါ"

ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထျန်းချွမ်တောင်နတ်မင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဘေးနားရှိ နတ်ကွန်းထိန်းသည်လည်း အလားတူပင် အပြင်းအထန် ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။

နောက်ထပ် အသက်ရှူသံတစ်ခုအတွင်းမှာပင်၊ အေးစက်လှသော ယင်လေပြင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထျန်းချွမ်တောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ယင်လေပြင်းများ အဆက်မပြတ် တိုက်ခတ်နေပြီး ရေတွက်၍မရသော ငရဲတစ္ဆေများ၏ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအချိန်တွင် နန်းတော်မဆောင်ကြီးအတွင်းရှိ ဘုရားဖူးများမှာ ရုတ်တရက် ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားကြသည်။

နတ်ကွန်းထိန်းသည် မိမိ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော အမျိုးသမီး ဘုရားဖူးမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးသားများ ကင်းမဲ့ကာ ပန်းရောင်အရိုးစုကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် အတိုင်းသား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် မကြာခင်မှာပင် နတ်ကွန်းတစ်ခုလုံးရှိ ဘုရားဖူးများ၏ သွေးသားများနှင့် အရိုးစုများမှာ လုံးဝ ဥဿုံ အရည်ပျော် ပျက်စီးသွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားများသာ ပုံလျက်သား ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ထျန်းချွမ်တောင်အတွင်းရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် သက်ရှိအားလုံး၊ ထို့ပြင် ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ပေါင်း ဆယ်ချီအတွင်းရှိ ပြည်သူပြည်သားများမှာလည်း ဤယင်လေပြင်း တိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် သွေးသားနှင့် အရိုးများ အားလုံး အရည်ပျော် ပျက်စီးသွားကြရတော့သည်။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် နတ်ကွန်းထိန်းမှာ အသက်ပင် ဝိညာဉ်ချုပ်မတတ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။

နောက်ထပ် အသက်ရှူသံအတွင်းမှာပင်၊ သူသည် မိမိ၏ လက်မောင်းများမှ အရေပြားနှင့် အသားများ ကွာကျလာကာ အရင်ဆုံး အရိုးစုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် မကြာခင်မှာပင် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ထျန်းချွမ်တောင်နတ်မင်းသည် စိတ်ထဲတွင် အပြင်းအထန် ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်သွားရပြီး၊ ထိုသက်ကြီးအို၏ အစွမ်းထက်လှသော အစီအမံများကို အံ့အားသင့်ရုံသာမကဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ ခွန်အားကိုလည်း ကြောက်ရွံ့မိသွားသည်။

သို့သော် သူသည် ဤအရပ်ဒေသရှိ သက်ရှိများကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သဖြင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် ကုသိုလ်ကံများ ရှိနေသော စာဆိုတော်ကြီး ဖြစ်ရာ၊ ယခုကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်သွားသည်။

လက်ထဲတွင် ဆီမီးအမွှေးတိုင် စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော နတ်ဘုရားဓားတစ်စင်းကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်သည်။

ထိုနှာစောင်းတုတ်ကို အားပြုကိုင်ထားသော သက်ကြီးအိုထံသို့ ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

"ဘယ်ကလာတဲ့ မိစ္ဆာကောင်မလို့ ဒီနေရာမှာ လာပြီး ရက်စက်နေတာလဲ"

ထျန်းချွမ်တောင်နတ်မင်းသည် ဆီမီးအမွှေးတိုင် ပူဇော်မှု အလွန်စည်ကားသဖြင့် ခွန်အားမှာလည်း သာမန်ထက် ထူးကဲလှပေသည်။

သို့သော် ထိုနှာစောင်းတုတ်ကို ကိုင်ထားသော သက်ကြီးအိုက လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေးသာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆီမီးအမွှေးတိုင် စွမ်းအားများမှာ လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်ပြယ်သွားတော့သည်။

ဤဓားချက်မှာ မထိုးစိုက်ရသေးခင်မှာပင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် နှာစောင်းတုတ်ကို ကိုင်ထားသော သက်ကြီးအိုက လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ၊

ထျန်းချွမ်တောင်နတ်မင်း၏ ဦးခေါင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ နောက်ကွယ်ရှိ နတ်ရုပ်တုကြီး၏ လည်ပင်းမှာလည်း ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြတ်တောက်သွားသည်။

နတ်ရုပ်တုကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာကာ ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးလည်း ပျက်စီးသွားရတော့သည်။

ဂူလူး... ဂူလူး...

နတ်ရုပ်တုကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ဆင်းသွားပြီး နှာစောင်းတုတ်ကို ကိုင်ထားသော သက်ကြီးအို၏ ခြေဖျားနားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

မဟာရှခေတ်ကတည်းက သက်တမ်းရှည်ကြာစွာ တည်ရှိခဲ့သော ဤရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လုံးဝ ဥဿုံ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရချေပြီ။

နှာစောင်းတုတ်ကို ကိုင်ထားသော သက်ကြီးအိုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ပါးစပ်ကို ဟ၍ ပြင်းထန်စွာ စုပ်ယူလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ယင်လေပြင်းကြီးတစ်ခုသည် ဝဲဂယက်သဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ပျံနှံ့ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ဤယင်လေပြင်းအတွင်း၌ ရေတွက်၍မရသော သက်ရှိများ၏ သွေးသားဝိညာဉ်များ ပါရှိနေပြီး အားလုံးကို ထိုသက်ကြီးအိုက ပါးစပ်ထဲသို့ မျိုချပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သက်ကြီးအိုသည် ထျန်းချွမ်တောင်၏ တိတ်ဆိတ်လှသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး လက်ချောင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး တို့ထိလိုက်ရာ သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ရေလှိုင်းဂယက်ကဲ့သို့ တုန်ခါသွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူက ပါးစပ်ကို ဟ၍ တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ကြီးမားလှသော သက်စောင့်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည့် ယင်လေပြင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ ကွဲအက်သွားကာ ကြီးမားလှသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

တွင်းနက်ကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှသော နယ်မြေတစ်ခု ရှိနေပြီး ထူထပ်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ၊

ထိုနေရာမှ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် သတ်ဖြတ်သံများကိုလည်း သဲသဲကွဲကွဲ ကြားနေရသည်။

သက်ကြီးအိုသည် ဤတွင်းနက်ကြီး၏ အတိုင်းအတာကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဖြင့် ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

ဝိုင်းစက်လှသော တွင်းနက်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဤနေရာ၌ အလျား မီတာ ရာချီရှိကာ အနံ မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိသော ကြီးမားလှသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ ထိုမိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ထူထပ်လှသော နေရာသို့ တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

………………

မိစ္ဆာလောက ၊ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နန်းတော်မ

ဆောင်ကြီးတစ်ခုအတွင်း၌

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ် ပေဖုန်း၏ ရှေ့တွင် အဝတ်အစား ခပ်ပါးပါးကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကြသော မိစ္ဆာမိန်းကလေး ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့၏ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်များတွင် ငွေရောင်ဆည်းလည်းများကို ချည်နှောင်ထားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားရင်း ကောင်းကင်မိစ္ဆာအကကို ကပြဖျော်ဖြေနေကြသည်။

မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမဆို လူတို့၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးရှိ ရာဂစိတ်များကို နှိုးဆွပေးနိုင်စွမ်းရှိပြီး၊

ဖြူဝင်းလှသော ပေါင်တံများကို ခပ်ဖွဖွလေး လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်းက ဘေးမှလူများကို အကြည့်မလွှဲနိုင်အောင် ဖမ်းစားထားနိုင်သည်။

ပေဖုန်းသည် ယခုအချိန်တွင် မျက်နှာထက်၌ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဘေးနားတွင်လည်း မိစ္ဆာမိန်းကလေး သုံးလေးဦးခန့်က သူ့အတွက် ခြေဆုပ်လက်နယ် ပြုလုပ်ပေးနေကြသဖြင့် ဘဝမှာ အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် ထူးခြားလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်မိသည်။

"ဟင်..."

နောက်ထပ် အသက်ရှူသံအတွင်းမှာပင်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုစည်ကားလှသော နန်းတော်မဆောင်ကြီးအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အလွန်ပင် တောရိုင်းဆန်လှသော နယ်မြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤတောရိုင်းဆန်လှသော နယ်မြေတွင် ယခုအခါ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေပြီး၊ ၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ငှက်သံတေးဆို၍ ပန်းရနံ့များ သင်းပျံ့ကာ တောင်ရေမြေမြတ် သာယာလှသော နေရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့နေရသည်။

အက်ကြောင်းကြီးမှာ အမြင့် မီတာ ရာချီရှိပြီး အနံ မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိသဖြင့် မိစ္ဆာလောက မှ အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ် ပေဖုန်းသည် အရင်ဆုံး ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ... တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။"

"ဘယ်က စေတနာရှင်ကများ ဒီနေရာမှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု လာပြီး ဖွင့်ပေးထားတာလဲ"

ပေဖုန်းသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို ခပ်ဖွဖွလေး လှမ်းလိုက်ရာ ထိုဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းကြီးကို ချက်ချင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ဤနေရာ၏ လတ်ဆတ်လှသော လေထုနှင့် ထူထပ်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ပေဖုန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"လူ့ပြည်လား... ဟားဟားဟား၊ ဘယ်သူက လူ့ပြည်ရဲ့ တံခါးဝကို ဖွင့်ပေးလိုက်တာလဲ"

သူသည် သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရှေ့တွင် နှာစောင်းတုတ်ကို အားပြုကိုင်ထားသော သက်ကြီးအိုတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသက်ကြီးအို၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှပြီး မြင့်မားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် လူကို ကြီးမားလှသော ဖိအားများကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

ပေဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဒီတံခါးလမ်းကြောင်းကို မင်း ဖွင့်လိုက်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

နှာစောင်းတုတ်ကို ကိုင်ထားသော သက်ကြီးအိုက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ပြီး

"အဖိုးအိုက တောရိုင်းထဲက လူတစ်ယောက်ပါ... တောတောင်ထဲက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပေါ့"

သူသည် ပေဖုန်းအား မိမိ၏ နောက်ခံကို ထုတ်ပြောခြင်း မရှိပေ။

ပေဖုန်းက မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးကာ

"လူ့ပြည်နဲ့ မိစ္ဆာနယ်ပယ်ရဲ့ တံခါးဝကို ဖွင့်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတော့... မင်းမှာလည်း နောက်ခံအချို့ ရှိရမယ်၊ မင်း တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ"

နှာစောင်းတုတ်ကို ကိုင်ထားသော သက်ကြီးအိုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား... ဂိုဏ်းချုပ်က ဘာဖြစ်လို့ သံသယ ဝင်နေရတာလဲ"

ပေဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာဖြင့်

"မင်းက လူ့ပြည်နဲ့ မိစ္ဆာလောက ကြား တိုက်ပွဲကို လှုံ့ဆော်ချင်တာလား"

နှာစောင်းတုတ်ကို ကိုင်ထားသော သက်ကြီးအိုက

"မိစ္ဆာလောက ရဲ့ အင်အားက မူလကတည်းက ကြီးမားလှတာပဲ... လူ့ပြည်က ဘာမို့လို့လဲ"

"လမ်းကြောင်းကတော့ ပွင့်သွားပြီ... ဂိုဏ်းချုပ် ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာတော့ မင်းရဲ့ သဘောအတိုင်းသာ လုပ်ပါတော့။"

နှာစောင်းတုတ်ကို ကိုင်ထားသော သက်ကြီးအို၏ စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ သူသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ် ပေဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေပြီး၊ ထိုသက်ကြီးအို ထွက်ခွာသွားသည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ဘာကို တွေးတောနေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် ခဏမျှ ကြာပြီးနောက် သူက ပြုံးလိုက်သည်

"ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာလောက ကို ဓားတစ်စင်းလိုမျိုး အသုံးချချင်တာလား... ကိုယ့်လက်ချောင်းကို ပြတ်သွားမှာကို မကြောက်ဘူးပဲ။"

သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဂရုမစိုက်သည့် အပြုံးများ ပေါ်လာပြီး၊

ဤကဲ့သို့သော အခွင့်ကောင်း ရှိနေမှတော့ အရင်ဆုံး မိမိဘာသာ အကျိုးအမြတ်ကို ရယူရမည် ဖြစ်ပေသည်၊ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လူ့ပြည်၏ ခွန်အားမှာ နိမ့်ပါးလှသဖြင့် ဘာမျှ အရေးမပါပေ။

သူသည် စိတ်ကူးတစ်ခု ရလိုက်ပြီးနောက် မိစ္ဆာလောက အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ၊ မန္တန်အချို့ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ဤဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းကြီးကို ခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် အသက်ရှူသံအတွင်းမှာပင်၊ သူသည် မိမိ၏ လက်အောက်ရှိ မိစ္ဆာစစ်သူကြီးများကို သတင်းပို့လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ကလေးတို့... အရှင်က မင်းတို့ကို စည်းစိမ်ခံစားဖို့ ခေါ်သွားမယ်"

ယခုကြိမ် ပေဖုန်းသည် အခြားသူများကို အကြောင်းကြားရန် စိတ်ကူး လုံးဝမရှိပေ။

လူ့ပြည်က မိမိ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရောက်ရှိနေပြီး အက်ကြောင်းကြီးမှာလည်း ဤမျှအထိ ကြီးမားလှရာ၊ ယခုကြိမ် တစ်ဦးတည်း မစားရလျှင် ဤဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းကြီးကို အားနာစရာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ သူ အုပ်ချုပ်သော ဤနယ်မြေအတွင်းရှိ မိစ္ဆာသတ္တဝါများမှာ ဆူညံသွားကြပြီး၊

အစွမ်းထက်လှသော မိစ္ဆာစစ်သူကြီးအချို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ အမျိုးမျိုးသော မိစ္ဆာသဏ္ဌာန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး သွေးညှီနံ့များလည်း အလွန်ပင် ထူထပ်လှပေသည်။

ထို့နောက် မိစ္ဆာစစ်သည်များနှင့် လက်အောက်ခံ မိစ္ဆာသတ္တဝါများကို ဦးဆောင်၍ ပေဖုန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ပေဖုန်းသည် တစ်ဦးတည်း သောင်းခြောက်ထောင်မကသော မိစ္ဆာသတ္တဝါများ၏ အထက်တွင် ရပ်နေပြီး ရုပ်လက္ခဏာမှာ တည်ငြိမ်နေကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်မူ ဖုံးကွယ်၍မရသော အပြုံးများ ရှိနေသည်။

"ဒီအက်ကြောင်းရဲ့ နောက်ကွယ်က လူ့ပြည်ပဲ... အရှင်က မင်းတို့ကို သွားပြီးတော့ ဝဝလင်လင် စားသောက်ဖို့ ခေါ်သွားမယ်။"

ထိုမိစ္ဆာသတ္တဝါများမှာ အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြရာ အရှိန်အဝါမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ပေဖုန်းက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မိမိ၏ လက်အောက်ရှိ မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးကို ဦးဆောင်၍ လူ့ပြည်သို့ ချီတက် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင်၊ တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် မိစ္ဆာသတ္တဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ထျန်းချွမ်တောင်တစ်ခုလုံးတွင် ယင်လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ကာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

တောင်တစ်ခုလုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာသတ္တဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ပေဖုန်းသည် တောင်ထိပ်တွင် ရပ်နေပြီး ရုပ်လက္ခဏာမှာ အေးစက်ခက်ထန်နေကာ၊

သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေတွက်၍မရသော မိစ္ဆာသတ္တဝါများမှာ အရပ်ရပ်သို့ ပျံနှံ့သွားကြပြီး ရေလှိုင်းကြီးများကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားကြတော့သည်။

………

ရှင်းယန်မြို့

ဤနေရာတွင် လူဦးရေ သုံးသောင်းခန့် ရှိပြီး ထွက်ကုန်အဖြစ် ကလောင်တံများကို ထုတ်လုပ်ကာ မြို့တော်နှင့် စာဆိုတော်များ၏ အလွန်ပင် နှစ်သက်ခြင်းကို ခံရသည်။

ရှင်းယန်မြို့မှ ထုတ်လုပ်သော ကလောင်တံများဖြင့် ရေးသားထားသော စာလုံးများမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့လှပြီး တန်ဖိုးလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ရှင်းယန်မြို့ရှိ ပြည်သူများမှာ ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာလည်း ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။

ဝုန်း...ဝုန်း...

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။

မြို့စောင့်ရဲမက်များသည် အဝေးမှ ပြေးလွှားလာကြသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါအများအပြားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသတ္တဝါအချို့မှာ လူသားများနှင့် တူသော်လည်း အမြင့် မီတာ သုံးလေးမီတာခန့် ရှိကြပြီး၊ အချို့မှာမူ အမျိုးမျိုးသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို ပေါင်းစပ်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေသဖြင့် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် မည်သည့်အရာကမျှ ခြွင်းချက်မရှိဘဲ၊

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါများ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး အနားသို့ မချဉ်းကပ်ရသေးခင်မှာပင် လူကို အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးညှီနံ့များကို ခံစားရစေသည်။

ရှင်းယန်မြို့အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာလည်း ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

"ဒီလောက်အထိ ထူထပ်လှတဲ့ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေက... တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ"

မြို့အတွင်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အမြင့်ဆုံးသူမှာ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူသည် ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခုအချိန်တွင် တပည့်များကို မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို စောင့်ရှောက်ရန် မှာကြားခဲ့ပြီးနောက်၊ မိမိ၏ ဝိညာဉ် ကို အသုံးပြု၍ မြို့ရိုးထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ လက်ထဲ၌ တံဆိပ်တုံးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဤတံဆိပ်တုံးကို အားကိုး၍ နေ့ခင်းဘက်တွင်လည်း ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ နတ်မင်းရှစ်ပါးများအနက်မှ တစ်ပါးဖြစ်သော လုသျှင်ပင်းကို စိတ်ကူးပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကျောပြင်တွင် ဓားရှည်တစ်စင်းကို ဆွဲဆန့်ထားကာ မုတ်ဆိတ်မွေး ရှည်လျားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။

သူသည် ယခုအချိန်တွင် မြို့ရိုးထက်၌ ရပ်နေရင်း ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာသတ္တဝါများ တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာထက်တွင် အပြင်းအထန် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

"ဘေးအန္တရာယ် ကပ်ဆိုးပဲ"

ဤအတွေးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ဟုန်ထိုး ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ဤမိစ္ဆာသတ္တဝါများသည် မကြာခင်မှာပင် ရှင်းယန်မြို့၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ လုသျှင်ပင်းကို စိတ်ကူးပုံဖော်ထားသော ဤဝိညာဉ်ကျွမ်းကျင်သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း၊

ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် မန္တန်များကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ဆင်းသက်ကာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

မြေပြင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် လျှောစောက်မြေပြင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ၎င်းမှာ သူ ထုတ်ဖော်လိုက်သော တာအိုဂိုဏ်း၏ လျှောစောက်မြေပြင် မန္တန်ပညာရပ် ဖြစ်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ပြေးလွှားနေသော မိစ္ဆာသတ္တဝါ အများအပြားမှာ အတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားကြသော်လည်း၊

ဤမျှ ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီး၏ ရှေ့တွင်မူ ဘာမျှ အရာမထင်လှပေ။

ဆိတ်ဦးခေါင်းနှင့် လူ့ခန္ဓာကိုယ် ရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာသတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်မှာ အမြင့် မီတာ ငါးမီတာခန့် ရှိသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ထက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံတက်လာခဲ့ကာ လက်ထဲတွင် ချွန်ထက်လှသော လမင်းဓားကွေးကြီးကို ကိုင်ဆောင်၍ ဤဝိညာဉ်ဖာရှန်ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ဝုန်းခနဲ အသံကြီးနှင့်အတူ

ဤဝိညာဉ်ကျွမ်းကျင်သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဒါက... ဒီမိစ္ဆာသတ္တဝါတွေအထဲက တစ်ကောင်တည်းတင် ရှိသေးတာ"

"ရှင်းယန်မြို့တော့ ပျက်စီးရတော့မယ်"

ဤအတွေးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တပြတ် ဖြတ်ပြေးသွားစဥ်

ကောင်းကင်စွန်းမှ ရွှေရောင် မြားတစ်စင်းသည် ရုတ်တရက် ပျံသန်းလာခဲ့ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဤမိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးအတွင်းသို့ ထိုးစိုက်ကျရောက်သွားတော့သည်။

ဝုန်း...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိစ္ဆာသတ္တဝါ ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ဤမြားတစ်စင်းကြောင့် လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

နောက်ထပ် မိစ္ဆာသတ္တဝါ ရာချီမှာလည်း ဤမြားတစ်စင်း၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာ အမျိုးမျိုး ရရှိသွားကြရသည်။

မိစ္ဆာစစ်သူကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်များ ပေါ်လာကြပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားလှသော အက်ကြောင်းကြီးထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး အသံမှာ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာကာ

"သတ္တိရှိလှချည်လား"

သူ၏ ဤအော်ဟစ်သံအောက်တွင်၊ လေလှိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော မိစ္ဆာသတ္တဝါ ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်စီးသွားကြရတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာသတ္တဝါများလည်း အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး ရေလှိုင်းကြီးများကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားကြသည်။

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ် ပေဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ကာ ဤရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လူရိပ်နှင့် အဝေးမှ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"မြေပြင်နတ်ဘုရားလား"

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ် ပေဖုန်းက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လူရိပ်က အေးစက်စွာဖြင့်

"မိစ္ဆာနယ်ပယ်က လာတဲ့လူလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူသည် ပေဖုန်း၏ နောက်ခံကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ရိပ်မိလိုက်ပြီးနောက်၊ နောက်ထပ် အသက်ရှူသံအတွင်းမှာပင် သူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သေချင်နေတာပဲ"

သူမှာ ချန်နိုင်ငံ၏ တိုင်းပြည်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်ပြီး၊ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ ခရီးကို ဖြတ်သန်း၍ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ကိုယ်ပွားတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက် သတ်ဖြတ်တော့ရာ၊ မိစ္ဆာသတ္တဝါ အများအပြားမှာ ပျက်စီးသွားကြရပြီး၊

ဤတိုင်းပြည်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ရှေ့တွင် ခုခံရန် အချိန်ပင်မရဘဲ လုံးဝ ဥဿုံ ကွယ်ပျောက်သွားကြရတော့သည်။

မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ချန်နိုင်ငံအတွင်း ပေါ်လာခြင်းက သူ၏ သတိပြုမိခြင်းကို ခံရရန် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာမူ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါမျိုး မရှိကြပေ။

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ် ပေဖုန်းက အေးစက်စွာဖြင့်

"ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးကို ဘာမှတ်နေတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လူရိပ်သည် သူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်နေသည့်အလား သတ်ဖြတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအရာများအားလုံးမှာ သူ၏ လက်ရွေးစင် စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ် ပေဖုန်းသည် ယခုအချိန်တွင် ရုပ်ခန္ဓာစစ်စစ်ဖြင့် ဤနေရာသို့ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ခွန်အားမှာ မော်ရှန်းတောင်တွင် ရှိစဉ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လှပေသည်။

လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး မြှောက်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီး လက်ထဲတွင် ရှေးကျလှသော လှံရှည်ကြီးတစ်စင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

လှံဖျားထက်တွင် မိုးကြိုးစွမ်းအားများ ဝန်းရံနေသော်လည်း ဤမိုးကြိုးစွမ်းအားများမှာ မည်းမှောင်နေသဖြင့် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး ထိုတိုင်းပြည်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရားထံသို့ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

တိုင်းပြည်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရားသည် မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးအတွင်း၌ သူနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးစလုံး တိုက်ခိုက်လိုက်သော အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် ဤမိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ဤမိစ္ဆာသတ္တဝါများသည် အပြင်သို့ ပြိုင်တူ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း တိုင်းပြည်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ခွန်အားကြောင့် တပ်ပျက်သွားကြရတော့သည်။

သူသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို ခပ်ဖွဖွလေး လှမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် မိစ္ဆာသတ္တဝါ ရာချီမှာ တုန်ခါ သေဆုံးသွားကြရပြီး သွေးမြူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြရသည်။

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ်သည် လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော်လည်း တိုင်းပြည်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရားက မိစ္ဆာသတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်နေသည်ကို မတားဆီးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... တကယ်ပဲ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ လူသတ်တတ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား"

သူသည် ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်သွားပြီး ရှင်းယန်မြို့ထံသို့ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်ထက်၌ မည်းမှောင်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာကျလာသည်။

သူသည် ရှင်းယန်မြို့၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာကာ လက်ထဲရှိ လှံရှည်ကြီးကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ပေပေါင်း ရာချီ ကြီးမားသွားပြီး ရှင်းယန်မြို့တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ပြင်တော့သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လူရိပ်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ နောက်ထပ် အသက်ရှူသံတွင် ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ်၏ ရင်ဘတ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း...ဝုန်း...

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး အနောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ရပြီး လမ်းခရီးတွင် တွေ့ဆုံသမျှသော မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီး အားလုံးမှာလည်း လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်စီးသွားကြရတော့သည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တိုင်းပြည်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရားသည် လက်သီးချက် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ထိုးနှက်လိုက်သဖြင့် ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာသည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဤလူ၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝမဟုတ်ကြောင်းကို ရိပ်မိလိုက်တော့သည်။

ဤအချိန်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ထင်ရှားလာခဲ့ပြီး သူမှာ လီယန်ချူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော ထိုလက်တစ်ဖက်ပြတ် အကြီးကဲ ဖြစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားထည်ဝါလှပြီး မျက်ဝန်းများမှာ မီးတောက်ကဲ့သို့ ရှိနေကာ၊

သူသည် ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများ အေးစက်နေပြီး၊

"ဒီနေရာက... မင်း လာလို့ရတဲ့ နေရာမျိုးလား"

"ထွက်သွားစမ်း"

တိုင်းပြည်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရားက အေးစက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ မိစ္ဆာသတ္တဝါ အများအပြားမှာ စပါးရိတ်သိမ်းနေသည့်အလား ပျက်စီးလဲပြိုသွားကြသည်။

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ်သည်လည်း ဤအော်ဟစ်သံကြောင့် အနောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ရကာ ဒွါရခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ ထွက်လာတော့သည်။

ထူထပ်လှသော သွေးချီများမှာ အရပ်ရပ်သို့ ပျံနှံ့သွားပြီး ကြီးမားလှသော မီးဖိုကြီးတစ်ခု တောက်လောင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသဖြင့် လူကို အကြည့်မဝံ့အောင် ဖြစ်စေသည်။

"သိုင်းပညာရှင် နတ်ဘုရားလား"

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝုန်းခနဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးမှာ ထက်ဝက်ကျော်ခန့် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ၊ ဤအရာမှာ ထိုလူ၏ ခပ်ဖွဖွလေးသာ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"နည်းနည်းတော့ စိတ်စောသွားပြီ"

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး၊

မိမိအနေဖြင့် အခြားသော မိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ် အနည်းငယ်နှင့် ပူးပေါင်းပြီးမှ တိုက်ခိုက်လာခဲ့သင့်သည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

ဤအတိုင်း ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေလျှင် မိမိတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ်က ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

" မိစ္ဆာနယ်ပယ်ထဲကို ဆုတ်ခွာကြစမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် တစ်ဦးတည်း ဤတိုင်းပြည်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ထားရင်း လက်ထဲရှိ လှံရှည်ကြီးကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

သို့သော် တိုင်းပြည်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ်၏ ရင်ဘတ်ထံသို့ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်းခနဲ အသံကြီးနှင့်အတူ

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ်၏ ရင်ဘတ်တွင် ကြီးမားလှသော သွေးကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

ထို့အပြင် ကြီးမားလှသော မန္တန်တစ်ခုမှာ သူ၏ ကျောပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ပေါင်း ဆယ်ချီအတွင်းရှိ မိစ္ဆာသတ္တဝါ အားလုံးကို လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်စီးသွားစေတော့သည်။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကြောင့် ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ်သည်လည်း စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာရတော့သည်။

သိုင်းပညာရှင် လူသားနတ်ဘုရား၏ အနီးကပ် သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် မသင့်တော်ပေ။

ဤအတွေးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တပြတ် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက်

မကြာခင်မှာပင် သူသည် မိစ္ဆာတိမ်တိုက်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးကို လွှမ်းခြုံကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ အက်ကြောင်းကြီးအတွင်းသို့ ထွက်ပြေးတော့သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေပြီး ခြေတစ်ချက် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ၊

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ချွန်ထက်လှသော ဓားကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့၊

မိစ္ဆာတိမ်တိုက်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားတော့သည်။

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ်က ညည်းတွားလိုက်ပြီး၊ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ခါးထက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ကာ သွေးသားများ ပျက်စီးသွားပြီး ဖြူဖွေးသော ကျောရိုးကြီးပင် ပေါ်ထွက်နေတော့သည်။

ခုနက တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ စောင့်ရှောက်ထားသော မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးမှာ ထပ်မံ၍ အများအပြား ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြန်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော လူအင်အားမှာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် မကျန်တော့ပေ။

"တောက်...ငလူးတဲ့မှ"

ဟွမ်ရှီးဂိုဏ်းချုပ်သည် မတတ်နိုင်ဘဲ ကြိမ်းမောင်းလိုက်မိသည်။

အခြေအနေများမှာ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေအထိ ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။

အခန်း (၁၀၂၀) တစ်ကိုယ်တော် အောင်နိုင်ခြင်း

မိစ္ဆာလောက၏ အရှင်သခင် ပေဖုန်း သည် သွေးပျက်ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မိစ္ဆာလောကအတွင်းသို့ ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဟက်တက်ကွဲနေသော နေရာလွတ် အက်ကြောင်းကြီးသည် ပိတ်သွားခြင်းမရှိသေးသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဒီကောင်က တကယ့်ကို ကိုင်တွယ်ရခက်လွန်းတယ်။ ဟိုတာအိုဆရာတုန်းကလိုပဲ သိုင်းပညာရှင် နတ်ဘုရား လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူကမှ တကယ့်အစစ်အမှန် သိုင်းနတ်ဘုရားပဲ..."

သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး လေးလံဆိုးရွားသွားရသည်။ မျက်မှောက်တွင် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေကြပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားသည့် မိစ္ဆာလောက စစ်တပ်ကြီးကို ကြည့်ရှုရင်း ညည်းတွားမိတော့သည်။

"ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်လေးအတွင်းမှာပဲ ငါ့ရဲ့ စစ်သည်အင်အား တစ်ဝက်ကျော်လောက်က အတုံးအရုံး ကျဆုံးကုန်ပြီတကား..."

"မဖြစ်ချေဘူး... လူ့လောကနဲ့ မိစ္ဆာလောကရဲ့ တံခါးဝက ပွင့်သွားပြီဆိုတော့ ငါ့အနေနဲ့ တခြားသော မိစ္ဆာအရှင်သခင်တွေကိုပါ ဒီနေရာကို အမြန်ဆုံး လာရောက်ပူးပေါင်းဖို့ ဖိတ်ခေါ်ရမယ်။"

သူသည် လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ထို ဒုက္ခိတ အဖိုးအို က နောက်ကနေ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မသိမသာ ချနိုင်တော့သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားအာရုံ စွမ်းပကားကို လှုပ်နှိုးကာ မိစ္ဆာလောက နယ်ပယ်အသီးသီးတွင် ရှိနေကြသော အရှင်သခင်များထံသို့ အသံလှိုင်းပေးပို့ လိုက်လေတော့သည်။

"မိစ္ဆာလောကနဲ့ လူ့လောကရဲ့ စင်္ကြံလမ်းက ပွင့်သွားပြီ။ ငါ့အနေနဲ့ လူ့လောက ကမ္ဘာကြီးကို မိတ်ဆွေတို့နဲ့အတူ ခွဲဝေစိုးစံဖို့ အဆင်သင့်ရှိတယ်။ အမြန်ဆုံး လာရောက်ကြပါ"

ဤသတင်းစကားသည် မိစ္ဆာလောကအတွင်းရှိ နန်းတော်အသီးသီးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

အေးစိမ့်စိမ့်နိုင်လှသော နန်းတော်တစ်ခုအတွင်းဝယ်... ကုတင်ထက်၌ ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ မှီတွဲလဲလျောင်းနေသော အလွန်အမင်း မိန်းမောလှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။

သူမ၏ ရင်ဘတ်အကျီသည် အနည်းငယ် ဟဟပွင့်နေပြီး ကျော့ရှင်းလှပသော ဝတ်စုံအောက်ခြေကလည်း လွှင့်ခါနေကာ ဝိုင်းစက်ချောမွေ့သော ပေါင်တံတစ်ဖက်ကို ဖော်ပြနေသည်။

မျက်ခုံး မျက်လုံးများမှာ ပန်းချီချီထားသကဲ့သို့ပင်။ မျက်ဝန်းအစုံကြား၌ လူသားတို့ လျစ်လျူမရှုနိုင်လောက်သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်ပင် ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှပေသည်။

သူမကား သွေးမိစ္ဆာ အရှင်သခင် ကျိရုယန် ပင် ဖြစ်၏။

ထိုစဉ် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ပေဖုန်း ၏ အသံလှိုင်းကို ဖမ်းယူရရှိလိုက်သည်။

"လူ့လောကနဲ့ မိစ္ဆာလောကရဲ့ လမ်း ပွင့်သွားပြီ ဟုတ်လား..."

သူမ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ မျက်ဝန်းအစုံမှ မိစ္ဆာအလင်းတန်းများ ပန်းထွက်လာဟန်ဖြင့် ပေဖုန်း ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ လှမ်းမြော်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပဲ ကြီးမားလှသော အက်ကြောင်းကြီး တစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားတော့သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။ ဒီအလုပ်ကို ဘယ်သူက လုပ်လိုက်တာပါလိမ့်..."

သူမတစ်ဦးတည်းတင်မကဘဲ... အခြားသော မိစ္ဆာလောက အရှင်သခင် အများအပြားကလည်း ဤစွမ်းအင်လှိုင်းကို အာရုံခံမိကြပြီး ပေဖုန်းရှိရာ အရပ်ဆီသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ပေဖုန်းသည် မိမိ၏ ရှက်ဖွယ်ရာ အခြေအနေ ဆိုးဝါးမှုများကို အခြားသူများ ရိပ်မိမသွားစေရန်အတွက် မိမိလက်အောက်ခံ မိစ္ဆာသက်ရှိများကို ကွဲပြားစွာ လူစုခွဲစေလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို လှုပ်နှိုးကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို ကုသထားပြီး ဝင်သက်ထွက်သက်ကို တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသန်မာပြီး ချတ်ဝတ်တန်ဆာ ဆင်ယင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။

ဤသူ၏ အော်ရာစွမ်းအင်က အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး သူသည်လည်း မိစ္ဆာလောက၏ အရှင်သခင် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လှ၏။

"ပေဖုန်း... မင်းမှာ ဒီလို စေတနာကောင်းမျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး။"

ပေဖုန်းက သူ့ကို ခပ်အေးအေးပဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

'စကားကောင်းကောင်း မပြောတတ်ရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း'

သို့သော်လည်း မျက်နှာပြင်တွင်မူ လေပြေလေညင်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာပင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ရင်း...

"ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးက တစ်ခုလုံးသော မိစ္ဆာလောကရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ။ ငါတစ်ယောက်တည်း သီးသန့် အပိုင်စီးမထားချင်ပါဘူး။"

ထိုစဉ်... ယောက်ျားလား မိန်းမလား ခွဲခြားရခက်လှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးသည် ထိုနေရာ၌ လေဟုန်စီးကာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤသူ၏ ရုပ်ရည်က အလွန်လှပလွန်းသော်လည်း ပေးစွမ်းသည့် ခံစားချက်မှာမူ မည်သူမဆို ယောက်ျား မိန်းမ ဝေခွဲမရနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက ညုတုတု ပြုံးလိုက်ရင်း...

"ဒီနေရာက မိစ္ဆာလောကနော်... မင်းလို စေတနာရှင်မျိုး ပေါ်လာတာက ငါ့ကို သံသယဝင်စေတာပေါ့။"

ပေဖုန်းသည် မသိမသာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ထိုအက်ကြောင်းကြီးဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်ကာ...

"ဒီအရာက ဒီမှာတင် ရှိနေတာပဲ။ လူ့လောကဆီ သွားတဲ့လမ်း ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ သွားကြည့်ရင် သိရမှာပဲ။ ငါက လိမ်ညာနေစရာ လိုမလား "

ထို့နောက်တွင်လည်း အခြားသော အရှိန်အဝါ အများအပြားသည်လည်း ထိုနေရာသို့ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။

မူလက ခြောက်သွေ့ဆိတ်သုဉ်းနေသော မိစ္ဆာလောက၏ တောရိုင်းမြေပြင်သည် ဤအချိန်တွင် အလွန်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက် သွားရတော့သည်။

လူ့လောက၌...

လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေသော အဖိုးအို သည် မျက်ခုံးကို တွန့်ချိုးလိုက်ရင်း ထိုအက်ကြောင်းကြီးကို အေးစက်စက် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

မူလက သူသည် လက်ဝါးစောင်းတစ်ချက်ဖြင့် ဤအက်ကြောင်းကြီးကို ရိုက်ခွဲပစ်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း အက်ကြောင်း ဘေးပတ်ပတ်လည်၌ နတ်ဘုရားစွမ်းအား အစီအရင် အများအပြား မြှုပ်နှံထားသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

အကယ်၍ သူသာ လက်ဝါးစောင်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပါက ဤလက်ဝါးချက်၏ စွမ်းအင်ကို အခြေခံပြီး ကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

အကယ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားပါက ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးများသည် ပိုမိုပါးလွှာသွားပြီး အက်ကြောင်းတစ်ခုတည်း တင်မကဘဲ တကယ့် စစ်မှန်သော ကမ္ဘာဦးတံခါးကြီး ပွင့်ထွက်သွားပေလိမ့်မည်။

"ဒီအလုပ်ကို ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ..."

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုသည် မျက်ခုံးကို ကျုံ့လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာရှိ သက်ရှိအားလုံး ပြာကျပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရင်းနှီးနေသော အငွေ့အသက် အကြွင်းအကျန် အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီလူပဲ ကိုး..."

သူသည် လျင်မြန်စွာပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤအငွေ့အသက်သည် လွန်ခဲ့သော အကြိမ်က မိမိနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ဂျိုင်းထောက်အဖိုးအို၏ အငွေ့အသက်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီလူက သရဲသရဲတစ္ဆေလိုပဲ မပြတ်နိုင်မစဲနိုင် ဖြစ်နေတာပဲ။ လူ့လောကကြီးကို ဘယ်လိုပုံစံအထိ ပျက်စီးသွားအောင် လုပ်မှ သူ စိတ်ကျေနပ်မှာလဲ..."

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုသည် တရားထိုင်သကဲ့သို့ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်းဖြင့် ထိုမိစ္ဆာလောက တံခါးဝ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ကာ ရပ်တန့်စောင့်ကြိုနေလေတော့သည်။

လုံဟူရှန်း ၏ သက်ငယ်မိုး တဲအိမ်ငယ်တစ်ခုအတွင်း၌...

အဖိုးအို တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လျက် အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ် ကျင့်ကြံခြင်း ကို ပြုလုပ်နေသည်။

သူ၏ ဒူးပေါ်တွင်မူ သံဓားတစ်လက်ကို ကန့်လန့်ဖြတ် တင်ထားသည်။ ဤဓားသည် တာအိုအဖိုးအို ငယ်စဉ်က လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာရင်း ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ငယ်စဉ်က သူသည် လူနာများကို ဗေဒင်ဟောပေးရင်း လူတစ်စု၏ ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ထိုအိမ်က လျော်ကြေးပေးသော ငွေပြားဖြင့် ထိုဓားကို ဝယ်ယူခဲ့ရာမှ ယခုအချိန်အထိ အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်... သူသည် သိုင်းနတ်ဘုရား ၏ အသံလှိုင်း ပေးပို့မှုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားရသည်။

"မိစ္ဆာလောက တံခါးဝ ပွင့်သွားပြီ ဟုတ်လား..."

လုံဟူရှန်းဘက်မှ တာအိုအဖိုးအိုသည် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ... ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်ဖြင့် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

တာရှန်ကော်ကျောင်းတော် ၏ နောက်တောင်ကုန်းပေါ်၌...

မျက်နှာလန်းဆန်းပြီး ကြည်လင်သန့်ရှင်းလှသော ကိုရင်ငယ် တစ်ပါးသည် ဝတ်စုံဖြူ သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲ၌ သစ်သား ငါးရုပ်ခေါက်တုံး ကို ကိုင်ကာ တရားစာများ ရွတ်ဖတ်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ နားစည်အတွင်းသို့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အသံတစ်သံ ဝင်ရောက်လာသည်။

ကိုရင်ငယ်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ သစ်သားခေါက်တုံးကို ချကာ ထရပ်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို ဖွင့်၍ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုစဉ် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ထွားကျိုင်းလှသော အဖိုးအိုရဟန်းတစ်ပါး ကမန်းကတန်း ရောက်ရှိလာသည်။ သူကား တာရှန်ကော်ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ပင် ဖြစ်၏။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားမှာ နက်ရှိုင်းလှပြီး မှော်ပညာရပ်များ တွင်လည်း အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤနေရာ၏ စွမ်းအင် ပြောင်းလဲမှုကို အာရုံခံမိသဖြင့် လေဟုန်စီးကာ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်၏။

"အဘိုးအို ဆရာကြီး... ဘာများ ဖြစ်လို့လဲ ဘုရား..."

ဤအဖိုးအို ဆရာတော်သည် ထိုကိုရင်ငယ်ကို ရိုသေစွာ ဦးချရင်း အဘိုးအို ဆရာကြီး ဟု ခေါ်ဝေါ်လေသည်။

ကိုရင်ငယ်က တည်ငြိမ်စွာပင်...

"သိုင်းနတ်ဘုရား က ငါ့ကို အသံလှိုင်း ပို့ထားတယ်။ မိစ္ဆာလောက တံခါးဝ ပွင့်သွားပြီတဲ့။ တစ်ယောက်ယောက်က ပြဿနာရှာနေကြပြီ "

တာရှန်ကော်ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မော့ကြည့်ကာ...

"မိစ္ဆာလောက တံခါးဝ ပွင့်သွားတယ် ဟုတ်လား... သိုင်းနတ်ဘုရားကိုယ်တိုင် အသံလှိုင်း ပို့တာလား..."

ဤအကြောင်းအရာ နှစ်ခုစလုံးသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေမည့် ကိစ္စရပ်ကြီးများ ဖြစ်ပေသည်။

ချန်နိုင်ငံ ၏ သိုင်းနတ်ဘုရားကိုယ်တိုင် အသံလှိုင်း ပို့သည်ဆိုကတည်းက ဤကိစ္စသည် အလွန်တရာ အရေးကြီးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ကိုရင်ငယ်က အေးအေးဆေးဆေးပင်...

"ဘေးအန္တရာယ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကံကောင်းခြင်းပဲဖြစ်ဖြစ်... ရှောင်လွှဲလို့ မရတာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါက တိုက်ပွဲဝင်ရတော့မယ့် သဘောပဲ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ခြေဖဝါးအောက်၌ ကြာပန်းများ ပွင့်လန်းလျက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ရှိ အရက်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုအတွင်း၌...

ဆိုင်ထဲတွင် ဂျိုင်းထောက်အဖိုးအိုတစ်ဦး ရှိနေပြီး ယခုအချိန်တွင် မြေပဲဆားလှော် တစ်ပွဲကို မှာယူကာ လက်ထဲ၌ အရက်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ ရှေ့မှောက် စားပွဲပေါ်တွင်မူ တံဆိပ်ပြား တစ်ခုကို တင်ထားသည်။ ထိုတံဆိပ်ပြားသည် တစ်ခုလုံးကို ကြေးဝါဖြင့် သွန်းလုပ်ထားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှ၏။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ သိပ်သည်းလှသော အက်ကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပဲ အပိုင်းပိုင်း အစအန ဖြစ်သွားတော့မည့်ပုံစံ ရှိနေသည်။

ဂျိုင်းထောက်အဖိုးအိုက ပြုံးလျက်...

"ငါ့အနေနဲ့ ဉာဏ်ဆင်ပြီး ဒီတံဆိပ်ပြားကို ရှာဖွေခဲ့ရတာ တန်ပါတယ်။ နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာကောင်းပေမဲ့ လူ့လောကနဲ့ မိစ္ဆာလောကရဲ့ တံခါးဝကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့တာကတော့ တကယ့်ကို အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ ကုသိုလ်ထူးပဲ။"

ဆိုင်ရှင်သည် ကြည့်ရသည်မှာ နာမကျန်းဖြစ်နေသော လူမမာကြီးနှင့်တူသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးရင်း အရက်အိုးကို ဂျိုင်းထောက်အဖိုးအို၏ စားပွဲပေါ်သို့ လာတင်ပေးသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာထက်၌လည်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ...

"ဒီတံဆိပ်ပြားက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှာရအလွန်ခက်ခဲတာ။ ဒီနေရာမှာ အသုံးပြုလိုက်တာက တကယ့်ကို အချိန်ကိုက်ပါပဲ "

ဂျိုင်းထောက်အဖိုးအိုက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း...

"မူလကတော့ လောကကြီးရဲ့ ကံတရား အခွင့်အလမ်း ရောက်လာတဲ့အခြေအနေအထိ စောင့်ပြီးမှ သုံးမလို့။ ဒါပေမဲ့ မော်ရှန်း ရဲ့ နဂါးချိတ်ပိတ်တွင်း ကို ဘယ် ငလူးမသားက ခိုးသွားမှန်းမသိဘူး။ မော်ရှန်းတောင်ကိုပါ သယ်သွားတာ။ မဟုတ်ရင် ဒီတံဆိပ်ပြားကို သုံးစရာတောင် မလိုပါဘူး "

အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် အရက်တစ်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ဂျိုင်းထောက်အဖိုးအိုနှင့် ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ကြသည်။

"ဒီလောကကြီးက... ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလေ, ပိုကောင်းလေပဲ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြတော့သည်။

ထျန်းချွန်းတောင် ...

ဤနေရာသည် မူလက အမွှေးတိုင် မီးခိုးများဖြင့် စည်ကားလှသော်လည်း တစ်ခုလုံးသော ချန်နိုင်ငံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နာမည်ကြီးသော တောင်မြတ် သို့မဟုတ် နတ်ကောင်းနတ်မြတ်များ စံပယ်ရာမြေဟု မခေါ်ဆိုနိုင်ပေ။

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုသည် ထိုဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းကြီး၏ ရှေ့တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံထက်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းလာပြီး လက်ထဲ၌ သံဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဖိုးအို တာအိုဆရာ ရောက်ရှိလာသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ခရီးပန်းလာဟန် ရှိသော်လည်း မျက်ဝန်းအစုံကမူ အလွန်ပင် တောက်ပလှ၏။

ဤအက်ကြောင်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် စကားအပို ပြောနေစရာမလိုဘဲ တာအိုအဖိုးအိုသည် မျက်ခုံးကို တွန့်ချိုးလိုက်ကာ...

"ဘယ်မအေဘေး လုပ်တာလဲ"

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုက အေးဆေးစွာပင်...

"ဟို ရှန်းခေတ် က ကျန်ရစ်သူတွေ ကလွဲလို့ ဘယ်သူ ရှိဦးမလဲ "

တာအိုအဖိုးအိုသည် ထိုစကားကို ကြားရလျှင် သံဓားကို ကိုင်လျက် အက်ကြောင်းကြီး၏ ရှေ့သို့ တိုးကပ်သွားကာ ဘယ်ပြန်ညာပြန် ကြည့်ရှုရင်း အံ့သြတသသ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အင်း... သာမန်လက်ရာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ တော်တော်လေး ဉာဏ်များတဲ့ ကောင်ပဲ "

ဤလုံဟူရှန်းမှ တာအိုအဖိုးအိုသည် နတ်သက်ကြွေထားသည့်အလား သိက္ခာသမာဓိ ရှိလှသော်လည်း ပြောဆိုလိုက်သော စကားလုံးများမှာမူ လမ်းဘေးစတိုင် အလွန်ဆန်လှပေသည်။

အကယ်၍ လီယန်ချူ သာ ဤနေရာ၌ ရှိနေပါက တကယ့်ကို ရင်းနှီးမှု ခံစားချက်ကို ရရှိပေလိမည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤတာအိုအဖိုးအိုသည် လုံဟူရှန်း၏ နတ်ဆရာကြီး နှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလှပြီး တစ်ကိုယ်လုံး၌ လောကဓံ လမ်းဘေးအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ချက်ချင်းပင်... ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စက ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ ပြီးသွားမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး "

မျက်နှာဝင်းပပြီး စင်ကြယ်လှသော ကိုရင်ငယ်သည် ခြေဖဝါးအောက်၌ ကြာပန်းများ ပွင့်လန်းလျက် ရောက်ရှိလာသည်။

တာအိုအဖိုးအိုက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါပြောမယ်... မင်း လာတိုင်း ကြာပန်းကို နင်းလာဖို့ လိုလို့လား။ ဒါက မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို အရမ်း အသားပေးလွန်းရာ မရောက်ဘူးလား "

ကိုရင်ငယ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ခုနတင် တစ်ယောက်ယောက် လာသွားသေးတာလား..."

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး...

"အဆင့်မရှိတဲ့ မိစ္ဆာကောင် အနည်းငယ်ကို ခေါ်လာတာနဲ့... ငါကပဲ အကုန်လုံး ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ "

ကိုရင်ငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ တာအိုအဖိုးအိုကို လှည့်ကြည့်ကာ...

"မင်းကလည်း ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးရဲ့ ဆရာသခင်ကြီး ဖြစ်နေပြီးတော့ ဒီလို လမ်းဘေးစကားလုံးတွေကိုပဲ သုံးမနေပါနဲ့လား။"

တာအိုအဖိုးအိုသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ ဟက်ဟက်ပတ်ပတ် ရယ်မောလိုက်ရင်း...

"မတတ်နိုင်ဘူးလေ... လူက အသက်ကြီးလာရင် ဒီလိုပဲ ဖြစ်သွားတာပဲ။"

ယခုအချိန်တွင် လူ့လောက၏ ကပ်ဘေးကြီး ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ဤသုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာပြင်တွင်မူ လေပြေလေညင်းကဲ့သို့ တတည်ငြိမ်အေးဆေးနေကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့သည် သေခြင်းတရားကိုပင် ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။

ထိုစဉ် အက်ကြောင်းကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါ အများအပြား ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ...

"သူတို့ ဒီဘက်ကို ကူးလာတာကို စောင့်နေမယ့်အစား... ငါတို့ဘက်ကပဲ အထဲကို အုပ်စုလိုက် ဝင်သွားတာ ပိုကောင်းမယ် "

တာအိုအဖိုးအိုနှင့် ကိုရင်ငယ်တို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ တောက်ဖြာသွားကြသည်။

တာအိုအဖိုးအိုသည် လက်ထဲမှ သံဓားကို အပေါ်အောက် လွှဲယမ်းကြည့်လိုက်ရင်း...

"ဝင်သွားတာကတော့ အားရစရာကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အထဲရောက်နေတုန်း တစ်ကောင်ကောင်က လူ့လောကဘက်ကို ခိုးထွက်သွားရင်... ပိုက်ကွန်က လွတ်သွားတဲ့ ငါးတစ်ကောင် ဖြစ်နေရင်တောင် လူ့လောကကြီးအတွက် ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်သွားနိုင်တယ် "

ကိုရင်ငယ်ကလည်း အေးစက်စွာ...

"မှန်တယ်။ ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အော်ခေါ်ထားရမယ်။"

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုက...

"ငါ ခေါ်ထားပြီးပြီ။"

တာအိုအဖိုးအိုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ...

"ဟို မင်မိသားစုက ကောင်လေး လား... သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ မလောက်ဘူး ထင်တယ်နော်။"

ကိုရင်ငယ်ကလည်း...

"ဟုတ်တယ်။ လူတွေ ပိုခေါ်ပြီး ဒီနေရာကို စောင့်ခိုင်းတာ ပိုစိတ်ချရမယ်။"

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ...

"ငါခေါ်ထားတဲ့လူက... တကယ့်ကို စိတ်ချရတဲ့လူပဲ။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုစကားကို ကြားလျှင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားကြသည်။

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုသည် မည်သူ့ကို ခေါ်ထားသဖြင့် ဤမျှအခြေအနေအထိ ယုံကြည်မှု ပြည့်ဝနေရသနည်း။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာပင် အဖြေကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။

သုံးဦးစလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ...

ထိုနေရာ၌ သိက္ခာရှိပြီး ချောမောခန့်ညားလှသော တာအိုဆရာလူငယ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်။ မျက်ခုံးများက ကြယ်တာရာကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း ထူးခြားထက်မြက်လှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဝေမြို့ ၌ ရှိနေစဉ် သိုင်းနတ်ဘုရား၏ အသံလှိုင်း ပေးပို့မှုကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ဤနေရာ၌ ပြဿနာတက်နေကြောင်း သိရှိသဖြင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို လှုပ်နှိုးကာ ကမန်းကတန်း ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုကို ထပ်မံတွေ့ရှိရသဖြင့် သူသည် လက်အုပ်ချီကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"စီနီယာ အဘိုးအို"

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုက သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ရင်း...

"ရောက်လာပြီလား။"

လုံဟူရှန်းမှ တာအိုအဖိုးအိုနှင့် တာရှန်ကော်ကျောင်းတော်မှ ကိုရင်ငယ်တို့၏ မျက်ဝန်းများသည် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အပေါ်အောက် အသေးစိတ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေကြသည်။

တာအိုအဖိုးအိုက စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်တော့သည်။

"မင်းက... သူ့ကိုပဲ ဒီနေရာမှာ စောင့်ခိုင်းမလို့လား"

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ...

"မှန်တယ်"

ဤအချိန်တွင် မိစ္ဆာလောကအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်း အများအပြား ထပ်မံပေါက်ကွဲလာပြီး ခက်ထန်လှသော မိစ္ဆာကြီးများက အောင့်အည်းမထားနိုင်ကြတော့ပုံ ရသည်။

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုက လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သုံးယောက်က မိစ္ဆာလောကထဲကို ဝင်ပြီး မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်ဖို့ လူတစ်ယောက် လိုအပ်တယ်။ အထဲက မိစ္ဆာတွေသာ ဒီအက်ကြောင်းကနေ ခိုးထွက်သွားရင် လူ့လောကရဲ့ သက်ရှိအားလုံး ပြာကျပျက်စီးကုန်လိမ့်မယ်။ ငါ့အနေနဲ့ မင်းကို ဒီအလုပ်ကို လုပ်စေချင်တယ်။"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာလောက၏ တံခါးဝ ပွင့်သွားပြီဆိုကတည်းက ဤကိစ္စသည် အလွန်တရာ အန္တရာယ်ကြီးမားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင်..

"ကောင်းပါပြီ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုက သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် တာအိုအဖိုးအိုနှင့် ကိုရင်ငယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့"

တာအိုအဖိုးအိုနှင့် ကိုရင်ငယ်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထို သိုင်းနတ်ဘုရားက ဤတာအိုဆရာလူငယ်အပေါ် ဤမျှအခြေအနေအထိ စိတ်ချနေသည်ကို မြင်လျှင် သူတို့လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ချက်ချင်းပင် လူရိပ်သုံးရိပ်သည် မိစ္ဆာလောကအတွင်းသို့ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ဝင်သွားကြတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် မိစ္ဆာလောကအတွင်း၌ မိစ္ဆာအရှင်သခင် အများအပြား စုရုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဆင်ယင်ထားသော ထွားကျိုင်းသည့် အမျိုးသား, ယောက်ျား မိန်းမ ဝေခွဲမရသော ဝတ်စုံဖြူလူငယ်နှင့် ဝိုင်းစက်ချောမွေ့သော ပေါင်တံကို ဖော်ပြထားသည့် သွေးမိစ္ဆာအရှင်သခင်တို့သည် ဤသုံးဦးကို ကြည့်ရှုရင်း ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားကြသည်။

"သူတို့... သူတို့ဘက်ကပဲ အရင် ဝင်လာတာလား..."

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအို၏ မျက်ဝန်းစုံက မီးလျှံကဲ့သို့ တောက်လောင်သွားပြီး အသံမှာလည်း မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

"မင်းတို့လို အမှိုက်ကောင်တွေ"

ချက်ချင်းပင် သူသည် လေဟုန်စီးကာ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

လုံဟူရှန်းမှ တာအိုဆရာသည် သံဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက်, ကိုရင်ငယ်သည်လည်း ကြာပန်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတ်ဝင်သွားကြတော့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ရာစွမ်းအင်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

လီယန်ချူသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့်... မိစ္ဆာလောက အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်လှိုင်းများကို အာရုံခံနေမိသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံကြား၌ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဤအက်ကြောင်းကြီးကို အသေးစိတ် လေ့လာဆန်းစစ်နေသည်။

သ်ုင်းနတ်ဘုရားတို့ မြင်တွေ့နိုင်သော အရာများကို... ယခုအချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ် ကို တတ်မြောက်ထားသော လီယန်ချူကလည်း မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

"ဒီနေရာရဲ့ တည်ဆောက်ပုံက တကယ့်ကို ထူးဆန်းဆန်းပြားလွန်းတယ်။ အကယ်၍ သာမန် အင်အားအကြမ်းထည်နဲ့ သွားပြီး ရိုက်ခွဲလိုက်ရင် ပိုပြီးတော့တောင် အန္တရာယ်ကြီးသွားလိမ့်မယ် "

ဤနေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းသည် တကယ့်ကို တိကျသေချာပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော စက်ယန္တရားကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ထိမိလိုက်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲကြီးသည် မိစ္ဆာလောကအတွင်း၌ ပေါက်ကွဲနေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်... သန်မာလှသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်သည် ထိုအက်ကြောင်းကို ဖြတ်သန်းကာ လူ့လောကဘက်သို့ ခိုးထွက်ရန် ကြိုးပမ်းလာသည်။

ဤမိစ္ဆာကောင်ကြီးသည် တစ်ကိုယ်လုံး ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော ကျားသစ်နက်ကြီးနှင့် တူပြီး ကျောပြင်တွင် အတောင်ပံတစ်စုံ ပါရှိကာ အမြီးကိုးချောင်း ရှိသည်။ အမြင့်မှာ သုံးလေးမီတာခန့် ရှိပြီး အလျားမှာလည်း ရှစ်ကိုးမီတာခန့် ရှိသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။

သို့သော်လည်း... ၎င်းသည် ခေါင်းလေးပဲ ပြူရုံရှိသေးသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတစ်ခုလုံး သည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးမြူမှုန်များအဖြစ် ပြာကျသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်သီးချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ၎င်းကို ရိုက်ချေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာမူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှပေသည်။

မိစ္ဆာလောက၌...

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုသည် တစ်ကိုယ်တည်းဖြင့် ထိုမိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီးကို အဆက်မပြတ် ချေမှုန်းနေပြီး ဝါးအစည်းကို ဓားဖြင့် ဖြတ်သန်းသကဲ့သို့ပင် အဟန့်အတားမရှိ ဖြစ်နေသည်။

ထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားနှင့် ယောက်ျား မိန်းမ ဝေခွဲမရသော လှပသည့်လူငယ်တို့သည် ပူးပေါင်းကာ သူ့ဘေးပတ်လည်၌ နတ်ဘုရားစွမ်းပကားများကို ထုတ်ဖော်နေကြသော်လည်း...

အားလုံးကို လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုက မိမိ၏ တစ်ကိုယ်တော် အင်အားဖြင့်ပင် ထိုနှစ်ဦးစလုံးကို နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားအောင် ရိုက်နှက်မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားအများအပြားသည် အပြင်သို့ လွင့်စင်ထွက်လာသည်။

ဤအချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်သည် ထိုအက်ကြောင်းကို ဖြတ်သန်းပြီး လူ့လောကသို့ သွားရန် ကြံရွယ်နေသည်။

၎င်းသည် မိစ္ဆာလောက၏ ထိပ်သီးသက်ရှိတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး အထူးဆန်းပြားလှသော ပင်ကိုယ်နတ်ဘုရားစွမ်းအားရှိသဖြင့် မိမိ၏ အငွေ့အသက်ကို လုံးဝ ပိုမိုပျောက်ကွယ်သွားအောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။

ဤအချိန်တွင် တာအိုအဖိုးအိုသည် သံဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ထက်မြက်လှသော ဓားချီများကို ဝေ့ဝဲထုတ်ဖော်ကာ ပေဖုန်း ကို ဖိနှိပ်ထားသည်။

ပေဖုန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပေါက်ကွဲပျက်စီးနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေရသည်။

တာအိုအဖိုးအိုသည် ထိုသန်မာလှသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးက ခေါင်းပြူထွက်ကာ လူ့လောကသို့ သွားရန် ပြင်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။

သူ လက်လှမ်းပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ... ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သွေးမြူမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်စီးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တာအိုအဖိုးအို၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားကာ...

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။ တကယ့်ကို ထက်မြက်ပြီး သန်မာတဲ့ ကောင်လေးကို ရှာလာခဲ့တာပဲ "

သူသည် လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအို၏ အမြင်အာရုံကို ပိုမို၍ လေးစားမိသွားတော့သည်။

တာအိုအဖိုးအိုသည် ဓားချက်တစ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ပေဖုန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ညာဘက်သို့ အပြားလိုက် လွင့်စင်သွားရသည်။

သို့သော်လည်း ဤဓားချက်က အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သွေးသားတစ်စ ကွာကျသွားကာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် သွားများကို တင်းတင်းကြုတ်ထားရတော့သည်။

တာအိုအဖိုးအိုက သူ့ကို မျက်စိတစ်ချက်မိတ်ပြလိုက်ရင်း...

"နာလားကွ... ကောင်လေး"

ဤစကားက တကယ့်ကို လူကို ဒေါသထွက်စေရန် ဆွပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ပေဖုန်း သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသအဟုန်က ကောင်းကင်တိုင်အောင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး နတ်ဘုရားစွမ်းပကားကို လှုပ်နှိုးကာ ထပ်မံ သတ်ဝင်လာတော့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ဒီတိုက်ပွဲကြီးက အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး မိစ္ဆာအရှင်သခင် အများအပြားက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ဤထိပ်သီး သုံးဦးစလုံးကို ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကြပြီး... ပေဖုန်း ကိုမူ လူ့လောကဘက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ကြသည်။

"သတ်"

လူ့လောက၌...

လေပြေလေညင်းတစ်ခု ဖြတ်တိုက်သွားရာ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ တာအိုဝတ်စုံသည် တဖျတ်ဖျတ် လွှင့်ခါနေပြီး သူ၏ တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် အနှိုင်းမဲ့လှသော အရှိန်အဝါနှင့် ထူးခြားထက်မြက်လှသော ပုံရိပ်ကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။

ထိုအက်ကြောင်းကြီး၏ နောက်ကွယ်, မိစ္ဆာလောကအတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ရာစွမ်းအင် အများအပြား ပေါ်ထွက်နေသည်။

သူသည်လည်း ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကာ အားရပါးရ တိုက်ခိုက်ချင်သော်လည်း ကိစ္စအဝဝ စိတ်ချရစေရန်အတွက် ဤနေရာတွင်သာ ဆက်လက်စောင့်ကြပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်... လူရိပ်တစ်ခုသည် ထိုနေရာသို့ ဝင်လာသည်။

အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုသူ၏ အော်ရာက အလွန်ပင် ကြီးမားထက်မြက်လှပြီး အလွန် သန်မာလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် မိစ္ဆာလောကဘက်တွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သေသေချာချာ မသိသော်လည်း... ပြေးထွက်လာသော ဤလူကိုမူ သူ ကောင်းကောင်း သိရှိပေသည်။

သူကား မိစ္ဆာလောက၏ ပေဖုန်း ပင် ဖြစ်၏။

မော်ရှန်းတောင်တုန်းက ကျားသစ်နက်ကြီးကို စီးနင်းထားသော လူငယ် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုလူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း...

လူ့လောကသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို လှုပ်နှိုးကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို တစ်ခဏချင်း ပြန်လည်ကုသလိုက်သည်။

ဤတာအိုဆရာလူငယ် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလျှင် ရန်သူချင်းတွေ့သဖြင့် မျက်ဝန်းများက သွေးဆာသွားကြတော့သည်။

ပေဖုန်း သည် အံ့သြသွားပြီးနောက် ဟက်ဟက်ပတ်ပတ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့အပေါ် တကယ် မျက်နှာသာပေးတာပဲ။ ကောင်လေး... မင်း ဘယ်လိုသေချင်လဲဆိုတာ စဉ်းစားပြီးပြီလား "

သူ၏ အော်ရာစွမ်းအင်က အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။ 'စစ်မှန်သော မိစ္ဆာ' တစ်ကောင်အနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သူသည် မိမိ၏ အင်အားအပြည့်အဝဖြင့် လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အရင်ကနှင့် လုံးဝ ဥဿုံ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

မိစ္ဆာလောက၌...

ကိုရင်ငယ်က မျက်ခုံးကို တွန့်ချိုးလိုက်ရင်း...

"ဟို စစ်မှန်သော မိစ္ဆာ ကောင်က ဟိုဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားပြီ။ တာအိုဆရာငယ်လေးက တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား..."

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာပင်...

"ရတယ်။ တောင့်ခံနိုင်တယ်။"

တာအိုအဖိုးအိုက သတိပေးလိုက်သည်။

"သူက မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်အတန်းကိုတောင် မရောက်သေးဘူးနော်။ လူ့လောကရဲ့ မျိုးဆက်သစ်လေး ဒီအတိုင်း ပျက်စီးသွားမှာကို သတိထားဦး။"

လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးအိုသည် လီယန်ချူအပေါ် အလွန်ပင် ယုံကြည်မှု ရှိလှသဖြင့် ထိုစကားကို ကြားရလျှင် ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် သတ်ဝင်သွားတော့သည်။

မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်အတန်းရှိသူများ၏ တိုက်ပွဲသည် အချင်းချင်း ဒဏ်ရာရအောင် ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း... တစ်ဖက်လူကို လုံးဝ ဥဿုံ သတ်ဖြတ်ပစ်ရန်မှာမူ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

ဤအချိန်တွင် မိစ္ဆာလောက၏ အရှင်သခင် အများအပြား တပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လာကြသဖြင့် သုံးဦးစလုံးလည်း တစ်ခဏအတွင်း ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

ကျိရုယန်က ဟက်ဟက်ပတ်ပတ် ရယ်မောလိုက်ရင်း...

"သူတို့ကို ဒီနေရာမှာပဲ ပိတ်ဆို့ထားကြစမ်း။ သူတို့ လူ့လောကကို ပြန်ရောက်သွားတဲ့အချိန်ကျရင် လူ့လောကကြီးက ပြာပုံအတိ ဖြစ်နေလောက်ပြီ။"

ယောက်ျား မိန်းမ ဝေခွဲမရသော ထိုလှပသည့်လူငယ်ကလည်း အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ရင်း...

"မှန်တယ်။ ငါလည်း ကြည့်ချင်သေးတာပဲ... သေးငယ်လှတဲ့ လူ့လောကထဲမှာ ဘယ်လို ထိပ်သီးပညာရှင်မျိုး ရှိနေဦးမှာလဲဆိုတာ "

ဤမိစ္ဆာလောက အရှင်သခင် အုပ်စုသည် ခုနတင် ပူးပေါင်းကာ ပေဖုန်း ကို ဟိုဘက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့အနေဖြင့် ဤသုံးဦးကို ပူးပေါင်းပိတ်ဆို့ထားရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။

လူ့လောက၌...

ပေဖုန်း သည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာကာ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ချုပ်နှောင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် မိမိ၏ စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် စွမ်းအားက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှရာ... လက်ဖျစ်တစ်ချက်တီးရုံမျှဖြင့် အရာရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ထိုတတာအိုဆရာလူငယ်၏ မျက်နှာပြင်သည် အလွန်ပင် တတည်ငြိမ်အေးဆေးနေပြီး မျက်ဝန်းစုံက အေးစက်လှကာ ပျာယာခတ်သွားသည့် ပုံစံမျိုး အလျဉ်းမရှိပေ။

ပေဖုန်း သည် လက်ဝါးစောင်းတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ကာ...

"ဒီနေ့... မင်းကို တကယ့် အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါ သိအောင် လုပ်ပေးမယ် "

ပေဖုန်း က အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးပြင်အလယ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းပကားများ ပန်းထွက်လာသည်။ ဤလက်ဝါးချက်တစ်ချက်သည် ရုပ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကိုပါ ပြာချပစ်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။

လူကို... ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေ၏။

ထိုစဉ် လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ရုတ်တရက် ခရမ်းရွှေရောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အော်ရာစွမ်းအင်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ မြင့်တက်သွားကာ သွေးချီများက သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ ထန်လှိုင်းထသွားတော့သည်။

နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်းကျော် သက်တမ်းရှိသော ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများ၏ ထောက်ပံ့မှုအောက်ဝယ်... သူ၏ ခါးကြားမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပန်းထွက်လာပြီး လက်ထဲ၌ ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

ရွှပ်

ပေဖုန်း ၏ လက်ကောက်ဝတ်သည် အမြစ်ကနေ ပြတ်တောက်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်လုံးကို လီယန်ချူက ဓားဖြင့် ခုတ်ချပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

လီယန်ချူသည် ဝါးအစည်းကို ဓားဖြင့် ဖြတ်သန်းသည့်အလား တားဆီး၍မရသော အဟုန်ဖြင့် ပေဖုန်း ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်ဆောင့်ကန်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း

ပေဖုန်း သည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအပြတ် ဆုတ်ခွာသွားရသည်။

လီယန်ချူသည် အေးစက်ခက်ထန်သော မျက်နှာထားဖြင့်... ဓားသွားဦးကို ပေဖုန်း ထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ရင်း...

"လာစမ်း... မင်းလို ငတုံး ကောင်"

ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ပေဖုန်း သည် ဒေါသအဟုန်က ကောင်းကင်တိုင်အောင် ပေါက်ကွဲသွားရတော့သည်။

သူသည်... မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်အတန်းကိုတောင် မရောက်သေးသော ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံလိုက်ရသည် ဟုတ်လား။