အခန်း (၂၀၅၇-၂၀၅၈)

အခန်း (၂၀၅၇) ဖန့်ညီကို လွှတ်ချလိုက်ပြီလား ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်း၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ဖန့်ချန်ထံမှ ချက်ချင်းပင် ချင်ဝူဆန့်ထံသို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာကမှ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့် ချင်ဆရာအတွက်၊ ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းမှာ တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ကြောင်းကို အနည်းငယ် သိရှိထားသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် လျစ်လျူရှုရဲခြင်း မရှိဘဲ အလျင်အမြန် လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်း ချင်ဆရာကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဖန့်ချန်သည် ဤမျှရင်းနှီးနေသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ဤမျှအနီးကပ် မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း အနည်းငယ် ခေါင်းညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေကာ ချင်ဝူဆန့်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ယခု လက်ရှိ ချင်ဝူဆန့်မှာ ရှေးကဲ့သို့ မာန်ပါပြီး တက်ကြွနေသည့် ပုံစံမျိုး မရှိတော့ဘဲ၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံ ပေါက်နေသည်။ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင်လည်း စိတ်ညစ်ညူးနေသည့် အရိပ်အယောင်များ စိုးမိုးထားသည်။ သူသည် ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းနှင့် ဖန့်ချန် ရှိနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ အကြည့်တို့မှာ ကျောင်းသားသစ်များဆီသို့သာ အကြိမ်ကြိမ် ပျံ့လွင့်နေသည်။ ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းမှာ အလျင်အမြန်ပင် နှစ်ငါးရာ မပြည့်သေးသည့် လူသားမျိုးနွယ်စုမှ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များကို ခေါ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ ချင်ဆရာကို ဂါရဝ မပြုကြတော့ဘူးလား" ချင်မျိုးနွယ်စု၏ နာမည်မှာ လူအများ၏ စိတ်ထဲတွင် မြင့်မားသော နေရာတစ်ခု ရထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုသည် ချင်မျိုးနွယ်စုကို အဓိကထား၍ အုပ်ချုပ်နေပြီး၊ လူသားမျိုးနွယ်စု၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ခုနစ်ခုတွင်လည်း ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုကသာ ဦးဆောင်နေသည်။ တစ်ဖက်လူသည် ရွှေဟွေးတက္ကသိုလ်၏ လူသားကောလိပ်တွင် ဆရာအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်ပြီး၊ ချင်မျိုးရိုးလည်း ဖြစ်နေသဖြင့်၊ သူသည် ချင်မျိုးနွယ်စု၏ အဓိက သွေးသားတော်စပ်သူ သို့မဟုတ် အကိုင်းအခက်ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။ မာန်မာန အနည်းငယ်ကြီးသည့် ထိုလူငယ်အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သွားကြပြီး၊ ယဉ်ကျေးစွာ အလေ့အကျင့်ရှိသည့် သိုးငယ်လေးများကဲ့သို့ ချင်ဝူဆန့်ကို လက်ယှက်၍ ဂါရဝပြုကြသည်။ "ကျွန်တော်တို့ ချင်ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" "မင်းတို့ရဲ့ မူလအစကို ပြောပြကြစမ်းပါ" ချင်ဝူဆန့်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ လူအများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အားကျစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့အမြင်တွင် ဤသူများသည် ချင်ဆရာ၏ သတိပြုမိခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ တစ်ဦးချင်းစီ တပည့်အဖြစ် လက်ခံခြင်း ခံရနိုင်သည်ဟု ယူဆကာ သာမန်ကျောင်းသားများနှင့် ကွာခြားသွားတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။ အတွင်းစည်းနှင့် အပြင်စည်း ကျောင်းသားများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ချင်ဆရာ၊ လူသားကောလိပ်ရဲ့ စည်းကမ်းအရ သူတို့က ဘယ်တောင်ဆီမှာ တပည့်ခံရမလဲဆိုတာ ကြိုတင်သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေလို့ပါ……" "ငါက တပည့်ခံဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို သိချင်ရုံသက်သက်ပါ" ချင်ဝူဆန့်က ပြုံး၍ ပြောသည်။ သူ ယခုတစ်ခေါက် ဖန်တီးမိလိုက်သော ပြဿနာမှာ အလွန်ကြီးမားသဖြင့် သတင်းကို အပြည့်အဝ ပိတ်ပင်ထားရသည်။ အကယ်၍ အပြင်လူများသာ သိရှိသွားခဲ့လျှင်၊ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ တိုက်ခိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။ ဟော်ဆွေ့၌ ဟော်ဆွေ့ဘိုးဘေးကြီး ရှိနေသော်လည်း၊ အကယ်၍ လူသားမျိုးနွယ်စုက ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုကို စုပေါင်း တိုက်ခိုက်လာခဲ့လျှင် ဟော်ဆွေ့ဘိုးဘေးကြီးပင် တွန့်ဆုတ်သွားရမည် ဖြစ်သည်။ သူ့ကိုယ်ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ဖျက်ဆီးပစ်၍ မရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် သူသည် အပြင်လူများအား မိမိ၏ လုပ်ဆောင်ချက် အကြောင်းရင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့် ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းမှာ အထင်အမြင် မှားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တပည့်ခံဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်း၏ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ ထို့နောက် နှစ်ငါးရာ မပြည့်သေးသည့် တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များမှာ သူတို့၏ အမည်နှင့် နောက်ကြောင်းကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြောပြကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်သည်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှ တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေရင်း စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ အလွန်ပင် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ၊ သူတို့ထဲတွင် သူရင်းနှီးသူများ ပါဝင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကို မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ "ဒီလိုဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပဲ၊ ငါတောင် မခွဲခြားနိုင်ဘူးဆိုမှတော့ ချင်ဝူဆန့်အတွက်ဆို ပိုပြီးတော့တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။ "မင်းတို့ ဒီမှာ ခဏစောင့်နေကြပါ" ချင်ဝူဆန့် စကားဆုံးသည်နှင့် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အသက်ရှူသံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ "ချင်ဆရာ ဝိညာဉ်လောကထဲ သွားတာလား" ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် အလိုလိုပင် နှစ်ငါးရာ မပြည့်သေးသော တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး - "မင်းတို့ အိမ်မှာ ဟော်ဆွေ့ချင်မျိုးနွယ်စုကို စော်ကားမိတာမျိုး ရှိခဲ့လား" ကျောင်းသားသစ်များထဲတွင် ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုမှ အကိုင်းအခက်ဝင်များလည်း ပါဝင်ကြရာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိုယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေးများကို မနှစ်မြို့သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ "မရှိပါဘူး…… ဒီကိစ္စကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးပါဘူး" ထိုယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေးများမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျိုးရိုးမှာလည်း အထူးတလည် မဟုတ်ကြဘဲ၊ ထူးချွန်သည့် အရည်အချင်းကြောင့်သာ ရွှေဟွေးတက္ကသိုလ်၏ လက်အောက်ခံ နန်းဆောင်ကိုးခုတွင် အရင်ဆုံး တပည့်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အဆင့်ဆင့် ရွေးချယ်ခံရပြီးမှ ရွှေဟွေးတက္ကသိုလ်သို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယုတ္တိအရဆိုလျှင် သူတို့၏ မိသားစုတွင် ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုကို စော်ကားရမည့် အကြောင်းပြချက် သို့မဟုတ် အခွင့်အရေး မရှိနိုင်ပေ။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ချင်ဝူဆန့်မှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ "ကိစ္စမရှိတော့ဘူး" သူသည် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုများ ရှိရာသို့ သွားရောက် စစ်ဆေးပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ သန့်ရှင်းပြီး ရှန်းဟုန်အနွယ်၏ လူဝင်စားမှုများ မဟုတ်ကြပေ။ ထို့နောက် သူသည် ထိုနေရာရှိ ချင်မျိုးနွယ်စု အကိုင်းအခက်ဝင်များနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း လမ်းအနည်းငယ်သာ လျှောက်ရသေးချိန်တွင် ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဖန့်ညီကို၊ မင်း ဒီနေ့ ဘာလို့ ဂူထဲက ထွက်လာပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ မင်း နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ပြောင်းသွားပြီး ကောင်းကင်ငါးပါးစစ်မြေပြင်ထဲကို ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလား" တက်ကြွနေသည့် ကျိလင်သည် ဝူချုံး၏ လက်ကို တွဲလျက် လေထဲမှ ဆင်းသက်လာသည်။ သူသည် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းထားပြီး ဖြစ်ရာ ကိုယ်ဟန်မှာလည်း ထူးခြားနေသည်။ ဝူချုံးကို ပြန်ကြည့်လျှင်မူ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရန် လမ်းအနည်းငယ် လိုသေးသည့်အတွက် သူ၏ စွမ်းအားမှာ ကျိလင်လောက် မပြင်းထန်ပေ။ သို့သော် ဝူချုံးသည်လည်း ခွေရွှေမျိုးနွယ်စု၏ ထူးချွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး လူသားတက္ကသိုလ်တွင် နှစ်ငါးရာ ကြာ ကျင့်ကြံခဲ့ကာ ကောင်းကင်ငါးပါးမြေပြင်တွင် ငါးကြိမ်တိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားမှာလည်း ယခု ကျောင်းသားသစ်များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ စုံတွဲတစ်တွဲကဲ့သို့ လိုက်ဖက်ညီနေသဖြင့် ကျောင်းသားသစ်များမှာ အားကျနေကြသည်။ ကျိလင်သည် သင်တန်းကာလကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တက္ကသိုလ်တွင် ရေရှည် ကျင့်ကြံခွင့် ရတော့မည်ကို သူတို့ သိရှိကြသည်။ ချင်ဝူဆန့်သည် ကျိလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝူချုံးဆီသို့ အကြည့် ရောက်သွားသည်။ ကျိလင်ထက် ဝူချုံး၏ ခွေရွှေမျိုးနွယ်စု နောက်ခံမှာ သူ့ကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားစေသည်။ "ကျိလင်၊ ချင်ဆရာ " ဝူချုံးက ချင်ဝူဆန့် ရှိနေသည်ကို သတိထားမိသွားပြီး အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။ ကျိလင်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဖန့်ချန်ဆီမှ အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်ကာ ချင်ဝူဆန့်ကို လက်ယှက်၍ ဂါရဝပြုသည်။ "ကျိုကျီတောင်မှ တပည့် ကျိလင်၊ ချင်ဆရာ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" "အင်း၊ မင်းက နှစ်ပေါင်း သုံးရာအတွင်းမှာတင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်းရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ အဆင့်ကတော့ သိပ်မမြင့်ပေမဲ့ အဲဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အောင်မြင်မှုကို ကန့်သတ်မထားဘူး။ မင်း နောင်တစ်ချိန်မှာ အသက်စွမ်းအင် ဒါမှမဟုတ် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်အထိ တက်လှမ်းဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါတယ်" ချင်ဝူဆန့်က ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် လူသားကောလိပ်မှ ကျောင်းသားများကို တစ်ချက်စစ်ဆေးဖူးသည်။ သို့သော် အချိန်ကာလအရ မကိုက်ညီသဖြင့် ဤကျောင်းသားများမှာ သူ၏ အဓိက အာရုံစိုက်မှုတွင် မပါဝင်ပေ။ "ဆရာ့ရဲ့ ချီးကျူးစကားကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ကျိလင်သည် စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာနေသော်လည်း နှိမ့်ချသည့်ဟန် ဆောင်နေသည်။ ချင်ဝူဆန့်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် စွေကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက ကရုဏာတောင်က တပည့်မဟုတ်လား" "ဟုတ်ပါတယ်" ဖန့်ချန် လက်ယှက်၍ ဖြေသည်။ "ကရုဏာတောင်…… အိပ်မက်တွေ ရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ" ချင်ဝူဆန့်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အထင်သေးမှုနှင့် ရယ်စရာသဘောမျိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို ထပ်မပြောတော့ဘဲ တန်းထွက်သွားသည်။ သူ ထွက်သွားသည့်အခါ ဖိအားများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းက ရယ်မော၍ ကျိလင်နှင့် စကားစမြည် ပြောနေသည်။ ယခင်ကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ ယခု ကျိလင်သည် ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းရှေ့တွင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပြီး သူတို့ကို တန်းတူပုဂ္ဂိုလ်များကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံနေသည်။ "ထိုင်ရှီး အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးကိစ္စကို ဆက်လုပ်ပါ၊ ကျွန်တော် ဖန့်ချန်ကို တွေ့လို့ ခဏလောက် စကားပြောမလို့" ကျိလင်က ရယ်၍ ပြောသည်။ "ကောင်းပြီလေ" ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းမှာ ရယ်မော၍ ကျောင်းသားသစ်များကို ဆက်လက် ရှင်းပြနေသည်။ ကျိလင်မှာ ဖန့်ချန်ကို ပြန်ကြည့်၍ ရယ်မောကာ - "ဖန့်ချန်၊ ငါတို့ နောက်ဆုံးတွေ့တာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာလောက် ရှိပြီနော်" ဝူချုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်က ဖန့်ချန်၏ စွမ်းအားမှာ ကျိလင်ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပြီး ကျိလင်ကို ကျောင်းတက်ရက်မှ ပျက်ကွက်အောင် လုပ်ခဲ့သောကြောင့် လူများ၏ နောက်ကွယ်မှ ဟာသတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ယခုမူ နှစ်ပေါင်း ငါးရာကျော်သွားပြီဖြစ်ပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံး၏ စွမ်းအားမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ…… ကျ်လင်သည် ယခုအခါ အားနည်းသူ မဟုတ်တော့သလို၊ ဖန့်ချန်ထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ "နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာတောင် ရှိသွားပြီပဲ" ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်သည်။ "နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာဆိုတာ ရှည်တယ်လို့လည်း မဆိုနိုင်သလို တိုတယ်လို့လည်း မဆိုနိုင်ပါဘူး။ ငါလည်း အများကြီး တွေးမိခဲ့ပါပြီ၊ အရင်က ငါတို့ကြားက အငြိုးအတေးတွေက ငါ့ရဲ့ ကလေးဆန်မှုတွေကြောင့် ဖြစ်တာပါ။ ငါ အရာအားလုံးကို လွှတ်ချလိုက်ပါပြီ၊ ဖန့်ညီကိုရော လွှတ်ချလိုက်ပြီလား " ကျိလင်က ပြုံး၍ မေးလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်မှ သူတော်စင်စွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့လွင့်လာသည်။ အခန်း (၂၀၅၈) စိတ်ကြီးဝင်ကာ အပူလွန်လျှင် အစာမကျက်နိုင် "အငြိုးအတေးလား မင်းနဲ့ငါနဲ့ကြားမှာ ဘာအငြိုးအတေးမှ ရှိစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး" ဖန့်ချန်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြုံးလျက် - "ဒီကိစ္စကို ငါ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ထဲမထားခဲ့ပါဘူး။ အခု ကျိညီကိုလည်း လွှတ်ချလိုက်နိုင်ပြီဆိုတော့ အကောင်းဆုံးပါပဲ" စိတ်ထဲ မထားခဲ့ဘူး ကျိလင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် တောင့်သွားသော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် ရယ်မော၍ - "ဒါပေမဲ့ မေဒေါင်ကွမ်းကတော့ ဒီကိစ္စကို စိတ်ထဲမှာ အကြီးအကျယ် စွဲလမ်းနေတုန်းပဲ။ မင်းနဲ့သူနဲ့ကြားမှာ တစ်ခုခုတော့ အဆုံးသတ်ရလိမ့်ဦးမယ်" "မပြောတတ်ပါဘူး၊ တစ်ဖက်လူကို ကောင်းရာကောင်းကျိုးကို လမ်းပြပေးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ" ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။ "ဖန့်ညီကို၊ ငါ့စကား တစ်ခွန်းလောက် နားထောင်ပါ။ မင်း အရင်က ရွှေဟွေးတက္ကသိုလ်ကို ရောက်လာတာက ကံစပ်လို့ ဖြစ်နိုင်သလို ကံကောင်းလို့လည်း ပါမှာပါ။ မင်း ဒီသင်တန်းကာလ အနှစ်တစ်ထောင်ကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ပါနဲ့။ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို မရောက်နိုင်ရင် အားလုံးက ပုံရိပ်ယောင်တွေချည်းပါပဲ။ ကရုဏာတောင်ရဲ့ လမ်းစဉ်အတိုင်းပဲ ဆက်လျှောက်နေရင်တော့ အခုလို အခွင့်အရေးကောင်းတွေကို မင်း အလကား ပစ်ပယ်လိုက်ရလိမ့်မယ်" ကျိလင်က အကြံပေးလိုက်သည်။ ခဏနားပြီးနောက် - "ငါနဲ့ ဝူချုံးနဲ့က သူငယ်ချင်းဆီ သွားလည်ရဦးမှာမို့ မင်းနဲ့ ဆက်မပြောတော့ဘူး၊ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်" "ကောင်းပါပြီ" နှစ်ဦးစလုံး နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကိုယ့်လမ်းကိုယ် လျှောက်သွားကြသည်။ ကျိလင်နှင့် ဝူချုံးတို့ လေထဲတွင် အဝေးကြီး မပျံသန်းရသေးခင်မှာပင် ဝူချုံးက ရယ်မော၍ - "ငါတို့က ဘယ်သူ့ဆီ သွားလည်ရမှာလဲ သူ ဒီမှာရှိတယ်လို့ ကြားလို့ နင် အထူးတလည် လာခဲ့တာ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့များ အရင်က ကိစ္စအတွက်နဲ့ မကျေနပ်ချက်ကို အဆုံးသတ်မပြစ်လိုက်တာလဲ" ကျိလင်က ရယ်မော၍ - "ငါက အခု သူတော်စင် ဖြစ်နေပြီ၊ သူက တစ်ပိုင်းသူတော်စင်ပဲ ရှိသေးတော့ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘူးလေ။ တက္ကသိုလ် အပြင်ဘက်ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့၊ အခုက လူတွေရဲ့ အပြောခံရမှာ စိုးလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါဟာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင် ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို သူ သိသွားတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။ သူ နောက်ထပ် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်ကို တက်ဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် စိတ်အခြေအနေ မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားပြီး မဖြစ်နိုင်တော့လောက်ပါဘူး" သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ ဝူချုံးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျိလင်ကို ပြန်လည် အကဲခတ်ကာ ရုတ်တရက် တောက်ပသည့် အပြုံးဖြင့် - "ငါ နင့်ကို လူမှားပြီး မကြည့်မိပါဘူး။ နောက်ဆိုရင် နင့်မှာ ခွေရွှေမျိုးနွယ်စုရဲ့ ထောက်ခံမှု ရှိလာမှာမို့ သေချာပေါက် အနာဂတ်မှာ အောင်မြင်မှာပါ " "ငါ့ကို ယုံပါ၊ အသက်စွမ်းအင်အဆင့်ဆိုတာ အဲ့လောက်ထိ ဝေးကွာတဲ့အရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ပန်းတိုင်က ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ် " ကျိလင်သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကော့ညွှတ်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာငယ်၏ အဆင့်သုံးဆင့်တွင် ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်သည့် အသက်စွမ်းအင်အဆင့်သို့ ရောက်လျှင်ပင် ကောင်းကင်အမြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲတွင် အရေးပါသော ရာထူးများကို ရယူနိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ တတိယအဆင့်ဖြစ်သည့် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပြီး ခွေရွှေမျိုးနွယ်စု၏ ထောက်ခံမှုကိုပါ ရရှိပါက၊ ရွှေဟွေးတက္ကသိုလ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူသည် တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ အင်အားကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်လာကာ မျိုးရိုးဂုဏ်ကို မြှင့်တင်နိုင်မည်မှာ သေချာသည်။ "ဟုတ်သားပဲ၊ နောက်နှစ်ငါးရာ ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ကျိမျိုးနွယ်စု ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ မွေးနေ့ရောက်တော့မှာ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့မယ်။ ငါ ဖန့်ချန်ကိုလည်း ခေါ်လိုက်ဦးမယ်၊ အဲ့ဒီကျရင် ရွှေဟွေးတက္ကသိုလ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ ငါ လက်တစ်ဖဝါးလောက် လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွယ်တကူပဲ နှိမ့်ချပစ်လိုက်နိုင်မယ်" ကျိလင်က ဆိုသည်။ "သူ မလိုက်လာရင်ကော" ဝူချုံးက တွေးတောလျက် မေးသည်။ "သူ လိုက်လာမှာပါ။ သူက ငါတို့ ကျိမျိုးနွယ်စုကတစ်ဆင့် ရွှေဟွေးတက္ကသိုလ်ကို ဝင်လာခဲ့တာလေ၊ သူ မလိုက်လာရင် ပြောစရာ ဖြစ်မှာပေါ့။ အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးနဲ့ သူ မဖြစ်မနေ လိုက်လာရလိမ့်မယ်" ကျိလင်က အနည်းငယ် ပြုံးသည်။ …… "ဖန့်ငရဲမင်း မင်း ရွှေဟွေးတက္ကသိုလ်မှာလည်း သိပ်ပြီး အဆင်ပြေပုံ မရပါလား" ချီယန် သူတော်စင်သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဖန့်ချန်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ "မင်းရဲ့ ဒီရန်သူက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်သွားပြီ၊ မင်းကတော့……" သူ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်မိသည်။ သူ့ခန့်မှန်းချက်အရဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူမှာ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ဖြစ်သဖြင့် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နှင့်ပြီး ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားသည်အထိ တစ်ဖက်လူမှာ အခက်အခဲကို ကျော်လွှားနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ "ဟုတ်ပြီ၊ သူက လူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်တာ သိပ်မရှိဘူး၊ တိုက်ခိုက်ရင်တောင် ကိုးပုံလောက် ဖုံးကွယ်ပြီး တစ်ပုံပဲ ပြတတ်တော့ တိုက်ပွဲတွေထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ် အောင်မြင်မှု ရမှာလဲ " ထိုသို့ တွေးမိသော်လည်း ချီယန်သူတော်စင်က ဘာမျှ သတိမပေးခဲ့ပေ။ သူသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး တစ်ဖက်လူ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်မည်ကိုလည်း မလိုလားသလို၊ ပိုမိုအားကောင်းလာမည်ကိုလည်း မလိုလားပေ။ "တကယ်တော့ ဒီတစ်ခေါက် ဂူထဲက ထွက်လာတာ တစ်ခုခုကို ကြိုတင် ခံစားမိသလိုပဲ" ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။ "ဘာကို ခံစားမိတာလဲ" ချီယန် သူတော်စင်က စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။ ဖန့်ချန် စိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်နှင့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲမှ စွမ်းအင်တို့မှာ တရိပ်ရိပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ နူးညံ့သည့် စွမ်းအင်တို့မှာ အာကာသထဲမှတစ်ဆင့် ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း စီးဝင်လာသည်။ ချီယန် သူတော်စင်မှာ အစပိုင်းတွင် ဖန့်ချန်သည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို သုံးတော့မည်ဟု ထင်ကာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သို့သော် နောက်ဆက်တွဲမှာ သူထင်သလို မဟုတ်ပေ။ ဒါဟာ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို သုံးတာ မဟုတ်ဘဲ၊ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ၏ စွမ်းအားက ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ "ဒါဟာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းလား" ချီယန် သူတော်စင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို သူကိုယ်တိုင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် သူတော်စင်များ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ဤမျှ တိတ်ဆိတ်မနေဘဲ အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ပြင်းထန်သည်။ "ငါ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့်ကို မတက်သေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအခက်အခဲကို ဘယ်အချိန်မဆို ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်" ဖန့်ချန်က ပြုံးသည်။ "ဘယ်အချိန်မဆို စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်နိုင်တယ်ပေါ့ ဒါဆိုရင် ဘာလို့ တန်းမတက်တာလဲ " ချီယန် သူတော်စင်မှာ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူ့ကိုယ်တိုင် အရင်က ထိုအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့စဉ်က ခံစားချက်ကို ပြန်တွေးမိသည်။ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး တစ်စက္ကန့်တောင် မစောင့်နိုင်ခဲ့ပေ။ "ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို လုပ်ရမှာလဲ။ ကရုဏာတောင်က သင်ပေးထားတာက ကိုးပုံဖုံးပြီး တစ်ပုံပဲ ပြရမယ်၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျင့်သွားရမယ်တဲ့။ ရွှေဟွေးတက္ကသိုလ်က နှစ်တစ်ထောင် ပေးထားတယ်ဆိုရင် သူ့အကြောင်းနဲ့သူပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ထိုအချက်ကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်။ အရင်နှစ်တွေက သူသည် ကရုဏာတောင်၏ လမ်းစဉ်မှာ သူ့အတွက် သင့်တော်ရဲ့လားဟု မသေချာခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူသည် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့်ကိုဘယ်အချိန်မဆို တက်နိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးကို ရောက်ရှိနေပြီဆိုမှသာ သူ နားလည်သွားသည်။ သူတစ်ပါးနှင့် မတိုက်ခိုက်ခြင်းအားဖြင့် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း မတိုင်မီ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ၏ ပြည့်စုံမှုကို ထိန်းထားနိုင်ပြီး၊ တန်ဖိုးရှိသည့် စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးမသွားစေရန် တားဆီးနိုင်သည်။ နှစ်တစ်ထောင် သင်တန်းကာလမှာလည်း ဂူ၏ ထူးခြားသည့် စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းကို မတက်လှမ်းမီ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်ရန် အချိန်ကောင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤအနည်းငယ်မျှသော ကွာခြားချက်မှာ သေးငယ်သယောင် ရှိသော်လည်း၊ ဤသည်မှာ အုတ်မြစ်ချခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အုတ်မြစ် တည်ဆောက်မှု ပိုမိုပြည့်စုံလေ၊ သူ့အတွက် နောင်အနာဂတ်မှာ ပိုမို အကျိုးရှိလေ ဖြစ်သည်။ "စိတ်ကြီးဝင်ကာ အပူလွန်လျှင် အစာမကျက်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ စကားက အမြဲတမ်း မှန်ကန်တယ်၊ ဘယ်ကိစ္စအတွက်မဆို သင့်တော်တယ်" ဖန့်ချန်သည် ချီယန် သူတော်စင်ကို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ ထိုမျှ ရိုးရှင်းသည့် သဘောတရားကို ယနေ့မှသာ ချီယန် သူတော်စင်သည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောမိတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ "ဖန့်ညီလေး၊ ဆရာက မင်းကို ကရုဏာတောင်ကို တစ်ခေါက် ပြန်လာခဲ့ဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်" လာသူမှာ လင်ဖုန်း ဖြစ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းသာ မှာကြားပြီးနောက် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို မောင်းနှင်၍ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကရုဏာတောင်ကို ပြန်လာခဲ့ရမယ် ဖန့်ချန်သည် ချက်ချင်းပင် ဦးတည်ချက်ကို ပြောင်းလဲ၍ ကရုဏာတောင်ဘက်သို့ အမြန်ပျံသန်းသွားသည်။ ကရုဏာတောင် ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျောင်းသားသစ် ရာပေါင်းများစွာကို ခေါ်ဆောင်၍ ခန်းမကြီးအပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ အရင်တစ်ခေါက် ကရုဏာတောင်မှာ နောက်ဆုံးမှသာ အလှည့်ရောက်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ဤတစ်ခေါက်တွင်မူ ကရုဏာတောင်သည် ကျောင်းသားသစ်များ၏ ပထမဆုံး ရောက်ရှိရာ နေရာ ဖြစ်လာသည်။ ထိုကျောင်းသားသစ်များမှာ ကရုဏာတောင်အကြောင်းကို ကြားဖူးကြသဖြင့် ဤနေရာသို့ နေရမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး စိတ်ပူနေကြသည်။ "ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်း၊ နောက်ဆုံး ကျောင်းသားသစ် နှစ်သုတ်ကို မင်းပဲ တာဝန်ယူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာ မဟုတ်လား ဒီတစ်ခေါက်မှာ ငါတို့ဆီ ပေးဖို့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ သူတွေ ပါလာလား" ရှုရှန့်သည် လက်ကို နောက်ပစ်၍ ရပ်နေပြီး ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းကို အေးဆေးစွာ ကြည့်သည်။ "ရှုဆရာ၊ ကျောင်းသားသစ်တွေရဲ့ ခွဲတမ်းကတော့ ဘိုးဘေးအဆင့် ဆရာကြီးတွေက ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတာမို့လို့ပါ……" ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းမှာ မျက်နှာပျက်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီလူတွေကတော့ ကိုယ်စားဖို့ပဲ သိတယ်၊ အရည်အချင်း ရှိတဲ့သူတွေကိုတော့ ဘယ်သူ့မှ မပေးဘူး" ရှုရှန့်က ဟက်ခနဲ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်တို့မှာ ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသည့် မေဒေါင်ကွမ်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ "မင်းက ကရုဏာတောင်မှာ ငါ့ရဲ့ တပည့်ကို စိန်ခေါ်ချင်လို့လား၊ ကျောင်းသားသစ်တွေရှေ့မှာ ဖန့်ချန်ကို အရှက်ခွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလား" မေဒေါင်ကွမ်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ရှုဆရာ၊ ကိစ္စက အဲ့လို မဟုတ်ပါဘူး၊ အမှတ်မထင် တွေ့ဆုံမိတာပါ၊ ဖန့်ညီကိုနဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုလောက် တိုက်ခိုက်ကြည့်ချင်ရုံသက်သက်ပါ။ အကယ်၍ ဒီနေ့ ကရုဏာတောင်မှာ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် နောက်တစ်ရက်မှ ပြန်လာခဲ့ပါမယ်" အဆင်မပြေဘူး ကြောက်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့…… နေရာတွင် ရှိနေသည့် ကျောင်းသားသစ်များမှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်ကြသည်။