အခန်း (၂၀၅၉-၂၀၆၀)

အခန်း (၂၀၅၉) ရှက်ရွံ့မှုမှတစ်ဆင့် ရဲရင့်လာခြင်း

ဆရာရှူသည် မေဒေါင်ကွမ်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ အလွန်ယဉ်ကျေးသည့် အမူအရာကို ပြသထားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းသည့်အချက် မရှိသလောက်ပင်။

အနည်းဆုံးတော့ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်မူ မည်သူမျှ အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်း၊ မင်းတို့ ဒီခရီးစဥ်က ဝေလျန့်ရွမ်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ ရောက်လာတာလား"

ဆရာရှူက အေးစက်စက်ဖြင့် မေးသည်။

ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းက အလျင်အမြန်ပင် -

"ရှူဆရာ၊ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ဝေဆရာက ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို ဂရုစိုက်လေ့ မရှိပါဘူး……"

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါက လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ဒီကိစ္စမျိုးတွေကို ဂရုစိုက်နေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။

ငါ လူတစ်ယောက်ကို ဖန့်ချန်ဆီ သတင်းစကား ပို့ခိုင်းထားပြီးပြီ။ သူ ပြန်ရောက်လာပြီး မင်းနဲ့ တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် တိုက်လိုက်။

သူ မတိုက်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း မင်း အတင်းအကျပ် မလုပ်နဲ့"

ရှူရှန့်က မေဒေါင်ကွမ်းကို ဟက်ခနဲ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ကျောင်းသားသစ်များအား ကရုဏာတောင်သည် လူသားကောလိပ်တွင် အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျနေသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ပေးလိုက်သည်။

ကျိုကျီတောင်၏ ဖိအားပေးမှုကို အပြည့်အဝ ခံနေရသည့်ပုံစံပင်။

လူအများမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြပြီး မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ကရုဏာတောင်တွင် ကျင့်ကြံရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

ရှူရှန့် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မေဒေါင်ကွမ်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ မေဒေါင်ကွမ်းသည် အကြည့်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး ဖန့်ချန် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ရယ်မော၍ -

"ဖန့်ချန်"

"မေဒေါင်ကွမ်း၊ မင်း ကရုဏာတောင်ရဲ့ အနှစ်သာရကို နားလည်သွားလို့ ဒီနေ့ အထူးတလည် လာရောက် လေ့လာတာလား"

ဖန့်ချန်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး မေဒေါင်ကွမ်း၏ လက်ကိုဆွဲကာ ခန်းမအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်ရင်း -

"ဆရာ ဒီနေ့လည်း ရှိနေတယ်၊ မင်း ကရုဏာတောင်ကို ပြောင်းပြီး တပည့်ခံလိုက်တယ်ဆိုတာ သိရင် ဝမ်းသာမှာ သေချာတယ်"

လူအများမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို ထူးဆန်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မေဒေါင်ကွမ်းမှာ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရပြီးမှ သတိဝင်လာကာ ဖန့်ချန်၏ လက်ကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်၍ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဘယ်တုန်းက ပြောင်းပြီး တပည့်ခံမယ်လို့ ပြောလို့လဲ၊ မင်း မဟုတ်က ဟုတ်ကတွေ မပြောနဲ့"

"မင်း အဲ့ဒီသဘောမျိုး မဟုတ်ဘူးလား ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ ဒီကို ဘာလို့ လာတာလဲ"

ဖန့်ချန်က အံ့ဩသယောင် မေးသည်။

"အရင်က တိုက်ပွဲတွေမှာ ငါက အမှတ်တမဲ့ ဖြစ်သွားလို့ မင်းဆီမှာ ရှုံးခဲ့ရတာ။

ဒီနေ့ လာတာက မင်းနဲ့ နောက်တစ်ခေါက် အလွတ်သဘော စိန်ခေါ်ချင်လို့ပဲ။

ငါတို့ စကျောင်းတက်တုန်းကနဲ့ စာရင် အခု နှစ်ပေါင်း ငါးရာ ရှိသွားပြီ။

နောက်ထပ် နှစ်ငါးရာ ဆိုရင် သင်တန်းကာလ ကုန်ဆုံးတော့မယ်။

ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မကျင့်ကြံရင် မင်းရော ငါရော ပယ်ထုတ်ခံရပြီး အရှက်တကွဲ ထွက်သွားရလိမ့်မယ်"

မေဒေါင်ကွမ်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"အခု ကျိညီလေးက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင် ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ငါတို့လည်း သူတို့နောက်မှာ အများကြီး ကျန်ခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား"

"ပြောတာ မှန်တယ်"

ဖန့်ချန်က တွေးတောလျက် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ကျောင်းသားသစ်တွေကို စံပြဖြစ်အောင် ပြရမယ်၊ အခု ဒီနေရာမှာပဲ တိုက်ခိုက်ကြစို့"

မေဒေါင်ကွမ်း စကားပြောနေစဥ် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ကြီးမားလှသည့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။

ထိုစွမ်းအင်၏ ကြီးမားမှုမှာ လူတိုင်းကို တောင်ကြီးတစ်ခုကို မော့ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"အရမ်း အားကောင်းတာပဲ"

ကျောင်းသားသစ်များထဲတွင် နှစ်ငါးရာ မပြည့်သေးသည့် တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များပင် မေဒေါင်ကွမ်း၏ အစွမ်းကို ခံစားမိလိုက်ကြသည်။

သူတို့ ယခုမှပင် မိမိတို့သည် ယခင်က ဖားငယ်လေးများကဲ့သို့ ကျဉ်းမြောင်းသော အမြင်ဖြင့် ကြည့်ခဲ့မိမှန်း သိလိုက်ကြသည်။

တစ်ပိုင်းသူတော်စင်ချင်း တူသော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ သူတော်စင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

နှစ်ဦးကြားမှ အစွမ်းကွာခြားချက်မှာ တိုင်းတာ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တစ်ချိန်က မေညီလေးက ကျောင်းသားသစ်တွေထဲမှာ ထူးချွန်သူ မဟုတ်ဘူး၊ အစွမ်းက သာမန်ပဲ။

ဒီ နှစ်ငါးရာ အတွင်းမှာ သူ ကြိုးစားကျင့်ကြံလိုက်တာ၊ အခုဆိုရင် အစွမ်းအလွန် ထက်မြက်သွားပြီ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နိုင်ရင် သူတော်စင်လောကမှာ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာမှာပဲ"

"ထိုင်ရှီး အစ်ကိုကြီး၊ နှစ်ငါးရာ အတွင်းမှာ ဒီလောက်တောင် တိုးတက်နိုင်တာလား "

ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် -

"ကျွန်တော် ထင်တယ်၊ နောက်ထပ် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံရင်တောင် သူတော်စင်အဆင့် မရောက်ရင် မေအစ်ကိုကြီးရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ဘူး……"

လူတိုင်းက ထိုစကားကို ထောက်ခံကြသည်။ သူတို့သည် အတွေ့အကြုံ မနည်းသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤအဆင့်သို့ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း တိုးတက်ရန် မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်း သိရှိကြသည်။

"မင်းတို့ ဒီက ဂူရဲ့ ထူးခြားမှုကို မေ့နေကြတာလား ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်လည်း ရှိသေးတယ်။

ရွှေဟွေးတက္ကသိုလ်မှာ နှစ်ငါးရာ ကျင့်ကြံတာက အပြင်မှာ နှစ်ပေါင်းငါးထောင် ကျင့်ကြံတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ထိရောက်တယ် "

ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းက ပြုံး၍ ပြောသည်။

ကျောင်းသားသစ်များ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်များ တောက်ပြောင်လာပြီး စိတ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။

"မေညီလေး ဒီနေ့တော့ ကျောင်းသားသစ်တွေကို စံပြဖြစ်အောင် လုပ်ပေးတော့မှာပဲ"

ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းက မေဒေါင်ကွမ်း၏ စွမ်းအင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို ကြည့်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင် တစ်ပိုင်းသူတော်စင် အထွတ်အထိပ်မှာတုန်းကလည်း ဤမျှသာ ဖြစ်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးရာ က ဖန့်ချန် က ငါ့ကို တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဖိနှိပ်ခဲ့တယ်"

"ငါနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ စုပေါင်း တိုက်ခိုက်ရင်တောင် ဖန့်ချန် ရဲ့ တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတယ်"

မေဒေါင်ကွမ်းက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ၊ သူ့နောက်ကွယ်မှ အစွမ်းအဆ အားနည်းသည့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို မြင်ပြီး သက်ပြင်းချကာ -

"ငါက ရှက်ရွံ့မှုကနေ ရဲရင့်လာအောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ နှစ်ငါးရာ အတွင်းမှာ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ကို ငါးကြိမ် ဝင်ခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။

နေ့တိုင်း ကြိုးစား ကျင့်ကြံခဲ့လို့သာ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ တိုးတက်လာခဲ့တာ။ အရင် ကျောင်းသားသစ်တွေထဲမှာ ငါက ထိပ်တန်း မဟုတ်ပေမဲ့ အခုတော့ အကောင်းဆုံး သုံးဆယ်ထဲမှာ ပါနေပြီ"

သူ့စကားကြောင့် ကျောင်းသားသစ်များမှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို ယုံရခက်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ထိုင်ရှီး အစ်ကိုကြီး၊ ဒီလူက တကယ်ပဲ တစ်ဖက်တည်းနဲ့ မေအစ်ကိုကြီးကို ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့တာလား "

မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အလျင်အမြန် မေးသည်။

လူတိုင်းက ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းကို စိုက်ကြည့်၍ အဖြေမှန်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် -

"အရင်က ကျောင်းသားသစ်တွေထဲမှာ ဖန့်ချန်ကို နိုင်မယ့်သူ သိပ်မရှိခဲ့ဘူး"

ဤစကားက မေဒေါင်ကွမ်း၏ စကားကို အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားသစ်များမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပို၍ စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။

မေဒေါင်ကွမ်းသည် နှစ်ငါးရာ အတွင်း ဤမျှထိ တိုးတက်လာနိုင်လျှင် ဖန့်ချန်ကော...

ထိုအချက်ကသာ ကရုဏာတောင်သည် ထင်သလောက် အားနည်းသလားဆိုသည်ကို အဖြေပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဖန့်ချန် အဲ့ဒီနောက်မှာ ငါတို့တွေ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခဲ့ကြတယ်။ အနိုင်အရှုံးတွေ ရှိခဲ့တယ်။

မင်းရဲ့ အခြေခံ အစွမ်းက ငါ့ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်ဆိုတာ ငါ ဝန်ခံတယ်။

ဒါပေမဲ့ မာန်တက်ရင် ရှုံးတတ်တယ် ဆိုတဲ့ စကားကို မင်း ကြားဖူးမှာပါ။

မင်း ဒီ နှစ်ငါးရာ အတွင်းမှာ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ကို တစ်ခါမှ မသွားဘူး၊ ကရုဏာတောင်က ပေးတဲ့ တံဆိပ်ကိုပဲ မှီခိုပြီး ဒီကျောင်းမှာပဲ နေနေတာလို့ ကြားတယ်။

တခြားသူတွေ တိုးတက်နေပေမဲ့ မင်းကတော့ နေရာမှာပဲ ရပ်နေတော့ တခြားသူတွေရဲ့ ကျော်တက်ခြင်းကို ခံရတာပေါ့"

မေဒေါင်ကွမ်းက သက်ပြင်းချကာ -

"အခု ကျိလင်က သူတော်စင် ဖြစ်သွားပြီ၊ မင်းနဲ့ တိုက်ဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ငါကတော့ နောက်နှစ်နှစ်ရာ ဒါမှမဟုတ် သုံးရာအတွင်းမှာ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရလိမ့်မယ်……"

"ဟူး"

လူတိုင်းမှာ စိတ်ထဲမှ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး မေဒေါင်ကွမ်းကို ပိုမို အားကျလာကြသည်။

သူတို့သည် နောင်ရာစုနှစ်များအတွင်း မိမိတို့ကိုယ်တိုင် သူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်ရှိမည့် ပုံရိပ်ကို မြင်ယောင်နေကြသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ နောက်ဆုံး ပန်းတိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ပိုင်းသူတော်စင်မှ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်မှသာလျှင် ကောင်းကင်အမြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲတွင် ကိုယ်ပိုင် နေရာတစ်ခု ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါ မင်းနဲ့ တိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီတစ်ခေါက်မှာ ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ကူးကို အဆုံးသတ်ချင်တယ်"

မေဒေါင်ကွမ်း စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ လူများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဖန့်ချန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး သူလည်း ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ဒါက မင်းတို့ ရွှေဟွေးတက္ကသိုလ်ကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက် မြင်တွေ့ရမယ့် ပထမဆုံး အကြီးတန်းကျောင်းသားတွေရဲ့ တိုက်ပွဲပဲ။ ကောင်းကောင်း ကြည့်ကြ၊ တစ်စုံတစ်ရာ နားလည်မှု ရသွားနိုင်တယ်"

ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်း ပြောပြီးနောက် သူလည်း အာကာသထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ကျောင်းသားသစ်များမှာ မနှောင့်နှေးရဲကြတော့ဘဲ မိမိတို့၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ထုတ်၍ စောင့်ကြည့်ရန် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

ကရုဏာတောင်ဘက်မှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မကြာမီပင် ကျန်းတောက်ယွဲ့နှင့် အခြား တပည့်များ ထွက်လာကြသည်။

"ဖန့်ညီလေး ဒီတစ်ခေါက် အစွမ်းအနည်းငယ် မထုတ်ရင် မေဒေါင်ကွမ်းကို နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

လူတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

လင်ဖုန်းက စေတနာ့ဝန်ထမ်းအနေဖြင့် -

"ငါ သူ့ကို အကြံပေးလိုက်ရမလား၊ ဒီပွဲကို အရှုံးပေးလိုက်ပါလို့ ပြောလိုက်ရမလား"

"ဖန့်ညီလေးမှာ သူ့ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိပါတယ်၊ ငါတို့ ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ဘူး။ ဖန့်ညီလေးရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ငါတို့ ကရုဏာတောင်ရဲ့ အကာအကွယ် ဖြစ်ဖို့ သင့်တော်တယ်"

ကျန်းတောက်ယွဲ့က ပြုံး၍ -

"လူတိုင်းက ငါတို့လိုပဲ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပြောနေလို့ မရဘူးလေ၊ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ထွက်ပြီး တခြားသူတွေရဲ့ မာန်ကို ချိုးနှိမ်ပေးဖို့ လိုအပ်တယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား"

"……"

လူတိုင်းမှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ နားလည်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းတောက်ယွဲ့သည် ဤဖန့်ညီလေးကို ရှေ့တန်းတွင် ထားချင်နေသည်။ ကရုဏာတောင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း မကျစေသလို သူတို့၏ အမှန်တကယ် စွမ်းအားကိုလည်း လျှို့ဝှက်ထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၂၀၆၀) နမူနာပြ

အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ဟင်းလင်းပြင်။

မေဒေါင်ကွမ်းသည် သူ၏အမြင်တွင် 'သာမန်' ဖြစ်နေသော ဖန့်ချန်၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်မံ ချလိုက်မိသည်။

အနီးအနားတွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တိုးလာသည်ကို မြင်ရပြီး၊ ယခုတစ်ကြိမ် ကျောင်းသားသစ်များအားလုံးမှာ ကြည့်ရှုသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ မေဒေါင်ကွမ်းသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ငါးရာက အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ငါးရာက တိုက်ပွဲတွင် သူသည် အရှက်တကွဲ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ၏ အခြေခံစွမ်းအားများ ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က သူ၏ သူတော်စင်ဖြစ်လာမည့်လမ်းမှာ ထိုနေရာတွင်တင် အဆုံးသတ်သွားပြီဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူက ကျိုကျီတောင်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဖန့်ချန်ကမူ ကရုဏာတောင်သို့ တပည့်ခံခဲ့သည်။

ကွဲပြားခြားနားသော တွေ့ကြုံမှုများနှင့် နောက်ပိုင်းတွင် ကွဲပြားခြားနားသော ကျင့်ကြံမှုသဘောထားများက သူ့ကို ယနေ့အချိန်တွင် တစ်ချိန်က မော့ကြည့်ခဲ့ရသော ပြိုင်ဘက်၏ရှေ့တွင် ယုံကြည်မှု (၁၃) ဆဖြင့် ရပ်တည်စေခဲ့သည်။

ဤနှစ်များစွာ ကြိုးစားခဲ့ရသည့် အခက်အခဲများကို ပြန်တွေးမိ၍ ဖြစ်မည်။

သို့မဟုတ် အခြားအရာများကို တွေးမိ၍ ဖြစ်မည်။

မေဒေါင်ကွမ်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် မမြင်နိုင်လောက်သည့် မျက်ရည်စများ ရစ်ဝဲလာသည်။

သူ တစ်စုံတစ်ခု လုပ်ဆောင်တော့မည့် အချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်

ကြီးမားလှသည့် အရှိန်အဝါရှိသော အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"အကြီးတန်း ကျောင်းသားတွေ လာကြပြီ"

ကျောင်းသားသစ်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးထဲတွင် သိလိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အကြောင်းမှာ ဤအတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေများ၏ အခြေခံစွမ်းအားမှာ သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအထဲတွင် တစ်ခုမှာ ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းနှင့် နီးစပ်သည့်အဆင့်ထိ ရောက်နေပြီး၊ ၎င်းမှာ သူတော်စင်တစ်ပါး၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ဖြစ်သည်။

ဝေရှင်းသည် ကြီးမားသော အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ယှက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မေဒေါင်ကွမ်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အားပေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် သူတော်စင်အဆင့်ကို အောင်မြင်ပြီးဖြစ်ရာ ကျောင်းသားတိုင်း အိပ်မက်မက်ကြသည့် ထိုခြေလှမ်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူ့အပြင် ရွမ်းပုထုံ၊ ချင်ထောင်နှင့် အရင်က မေဒေါင်ကွမ်းနှင့်အတူ ဖန့်ချန်လက်တွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည့် အခြားကျောင်းသားများလည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။

"အားတင်းထား အစ်ကိုမေ"

နောက်ထပ် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ဝေရှင်းပြီးလျှင် ဒုတိယလိုက်သည်။

ကျိလင်နှင့် ဝူချုံးတို့မှာ လက်ချင်းတွဲလျက် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး မေဒေါင်ကွမ်းကို လက်ယပ်နှုတ်ဆက်သည်။

မေဒေါင်ကွမ်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များမှာ ထိန်းမရတော့ဘဲ စီးကျလာတော့သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တက်ကြွမှုတို့မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျောင်းသားသစ်များ ရှိနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုလွန်ကဲနေသည့်ပုံကို သူတို့ မြင်စေချင်သည်မဟုတ်ပေ။

မျက်ရည်များ စီးကျလာသည့်အခိုက်တွင် သူသည် ၎င်းတို့ကို အငွေ့ပျံသွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ၊ ဒီနေ့ တိုက်ပွဲကို ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမှာပါ"

မေဒေါင်ကွမ်းသည် လူများကို လက်ယှက်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ၏ အင်္ကျီလက်များမှာ မြေပြင်နှင့် ထိကပ်သွားသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ကျေနပ်သည့် အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။ သူတို့ သိသည်မှာ ဒီနေ့ပြီးနောက် မေဒေါင်ကွမ်းသည် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ချေ အလွန်များကြောင်းပင်။

"အရင်တုန်းကပဲ ကိုယ့်အတွက် ပန်းတိုင်တစ်ခု သတ်မှတ်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။ စိတ်ထဲမှာ စွဲလမ်းမှုရှိမှသာ မူလစိတ်ကို ထိန်းထားနိုင်မှာ"

လူအများမှာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးမိလိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မေဒေါင်ကွမ်းသည် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်ငြိမ်သက်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့သော အတွေးများကို သူ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

တိုက်ခိုက်ရာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ အကြီးမားဆုံး အမှားပင်။

အလွန်အမင်း ငြိမ်သက်မှသာလျှင် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဖန့်ချန်၊ မင်းကို အချက်သုံးချက် အလျှော့ပေးမယ်"

မေဒေါင်ကွမ်းက လက်ယှက်နှုတ်ဆက်၍ -

"ဒီအချက်သုံးချက်က ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်မကျေနပ်မှုကို ပြေပျောက်စေလိမ့်မယ်။ သုံးချက်ပြီးရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲဟာ ဘာအငြိုးအတေးမှ မပါဘဲ စစ်မှန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဝေရှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကျိလင်က အသံလွှင့်၍ -

"အစ်ကိုမေ၊ မင်း အစွမ်းကုန် တိုက်သင့်တယ်၊ အထင်မသေးပါနဲ့တော့"

"အားလုံးပဲ၊ ဒါဟာ အထင်သေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ပါ။ ဒီနေ့ ငါ သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းမယ် "

မေဒေါင်ကွမ်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

ဤစကားကြောင့် ကျိလင်တို့မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ နောက်ထပ် မတားတော့ပေ။

သူတို့ ယုံကြည်သည်မှာ မြေမြှုပ်မြား ကို ကျင့်ကြံထားသော မေဒေါင်ကွမ်းမှာ ၇ ပုံ ၁ ပုံလောက်သာ အစွမ်းထုတ်လျှင်တောင် ရှုံးနိမ့်မည် မဟုတ်ဟုပင်။

"သုံးချက်ပေါ့လေ……"

ဖန့်ချန်က တွေးတောနေသည်။ သူသည် ဤ အချက်သုံးချက် ကို အခြေအနေမပေါ်လွင်စေဘဲ မည်သို့ ပြီးပြည့်စုံ အောင် တိုက်ရမလဲဟု စဥ်းစားနေသည်။

သူ၏ တွေးတောနေဟန်ကို ကျောင်းသားသစ်များက ကြောက်ရွံ့နေခြင်းဟု ထင်မှတ်သွားကြသည်။

"ကရုဏာတောင်က လူတွေက စာပဲဖတ်တတ်တယ်လို့ ပြောကြတာ တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာပဲ……"

"ကရုဏာတောင်က စာဖတ်သူတွေက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်မှာလဲ။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဘယ်သူ ကံဆိုးပြီး ကရုဏာတောင်ကို ရောက်ရမလဲ မသိဘူး"

ကျောင်းသားသစ်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ တိတ်တဆိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် အသက်ငါးရာ မပြည့်သေးသည့် လူသားတစ်ပိုင်းသူတော်စင်များဆီသို့ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသည်။

အကယ်၍ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက် ကရုဏာတောင်သို့ ရောက်သွားလျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် လူအုပ်ထဲ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့မည်……

"ဖန့်ညီလေး၊ အစ်ကိုကြီးက ဒီတစ်ခေါက် မင်းကို ၃ ပုံ ၁ ပုံလောက်တော့ ထုတ်ပြခိုင်းလိုက်တယ်။ ငါတို့ ကရုဏာတောင်အကြောင်း လူတိုင်းက လှောင်ပြောင်နေတာကို ရှောင်ရှားဖို့ပေါ့"

လင်ဖုန်း၏ အသံမှာ ဖန့်ချန်၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။

၃ ပုံ ၁ ပုံလား

ဖန့်ချန် နားလည်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အရောင်ငါးရောင်နဂါးမှာ သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲမှ ပျံသန်းထွက်လာပြီး မေဒေါင်ကွမ်းကို ရန်လိုစွာ တိုက်ခိုက်သည်။

မေဒေါင်ကွမ်းမှာ ပြုံးလျက် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူ တားဆီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ ငါးရောင်ခြယ် နဂါး၏ အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး လူပေါင်းများစွာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

မေဒေါင်ကွမ်းမှာ ချက်ချင်းပင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားပြီး သွေးများမှာ ရေလိုပင် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးတောင် မပျောက်သေးခင်မှာပင် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ လှုပ်ခါသွားပြီး ပျက်စီးတော့မည့် အန္တရာယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အကယ်၍ ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းနှင့် ဝေရှင်းတို့သာ အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်ပြီး ဖန့်ချန်၏ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုနှစ်ချက်ကို မတားဆီးလိုက်လျှင်

မေဒေါင်ကွမ်း၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ ဒီနေ့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ဟင်းလင်းပြင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျောင်းသားသစ်များမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ ဘာဖြစ်မှန်း မသိဘဲ ငေးမောနေကြသည်။

ဘာကြောင့်များ အစွမ်းအလွန်နည်းသည်ဟု ထင်ရသူက တစ်ချက်တည်းနှင့် မေအစ်ကိုကြီးကို ဤမျှ ဒဏ်ရာရသွားအောင် လုပ်နိုင်ရသလဲ။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ရွမ်းပုထုံမှာ ချင်ထောင်တို့ဘက်သို့ အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ချင်ထောင်တို့မှာလည်း အဖြေ မပေးနိုင်ပေ။

သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိကြပေ။

ကျိလင်နှင့် ဝူချုံးတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ တစ်ဦး၏မျက်လုံးထဲတွင် အခြားတစ်ဦး၏ ထိတ်လန့်မှုကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒီလူရဲ့ နည်းလမ်းတွေက……"

ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းက ဝေရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရင်က မရှိခဲ့ဖူးသည့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်းနှင့်အတူ မျက်နှာပျက်နေသူများမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ ကျန်းတောက်ယွဲ့တို့ပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကိစ္စက မကောင်းတော့ဘူး……"

လင်ဖုန်းက တုန်ရီစွာ ပြောသည်။

"သူ့ကို ၃ ပုံ ၁ ပုံပဲ ထုတ်ခိုင်းလိုက်တာ သေချာရဲ့လား"

ကျန်းတောက်ယွဲ့က အေးစက်စက် မေးသည်။

"သေချာပါတယ်……"

လင်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"ငါက ဖန့်ညီလေးကို သင်ခန်းစာလေးပဲ ပေးခိုင်းလိုက်တာ။ ဒီလူကို နမူနာပြပြီး သူတော်စင်လမ်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပါလို့ မပြောခဲ့ဘူး……"

ကျန်းတောက်ယွဲ့က ညည်းတွားလိုက်သည်။ မေဒေါင်ကွမ်း၏ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ပုံစံကို ကြည့်လျှင် သူသည် သင်တန်းကာလအတွင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ခက်ခဲတော့မည်ကို သိလိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ ပြောတာ တကယ်လား"

ကျန်းတောက်ယွဲ့က လူတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

လူတိုင်း အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"မှန်ပါတယ်၊ အစ်ကိုကြီးက ဖန့်ညီလေးကို သူ့ရဲ့ သူတော်စင်လမ်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပါလို့ မပြောခဲ့ပါဘူး"

"လင်ဖုန်း သတင်းပို့တာ မှားတာ ဖြစ်မယ်၊ ဖန့်ညီလေးက ၇ ပုံ ၈ ပုံလောက် ထုတ်ပြလိုက်တာ ဖြစ်မယ်"

"လင်ဖုန်း၊ ဒီလောက် ကိစ္စလေးတောင် မင်း မလုပ်တတ်ဘူးလား အစ်ကိုကြီး ခု ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ"

"ကျွန်တော်……"

လင်ဖုန်းမှာ အပြစ်ကင်းစွန်းသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

"ပြန်ကြမယ်၊ ဒီကိစ္စနဲ့ ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"

ကျန်းတောက်ယွဲ့က အမိန့်ပေးပြီးနောက် အရင်ဆုံး ထွက်ခွာသွားသည်။

ကျန်သူများလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မကြာမီပင် စာသင်ခန်းထဲတွင် စာရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

……

……

"ဖန့်ချန်၊ မင်း အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားတာလား"

ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်းက ဖန့်ချန်ကို အေးစက်စက် ကြည့်၍ မေးသည်။

"ထိုင်ရှီး အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် အစွမ်းကို မဖုံးကွယ်ပါဘူး။ မကြာသေးခင်ကမှ နည်းနည်း နားလည်မှု ရသွားလို့ နည်းနည်း တိုးတက်သွားတာပါ"

ဖန့်ချန်က ပြောသည်။

ဒါကို နည်းနည်းလို့ ခေါ်တာလား

ကျိိုကျီတောင်မှ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်နှင့် သူတော်စင်များမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေကြသည်။

"ဟားဟားဟား၊ ဟားဟားဟား……"

မေဒေါင်ကွမ်းမှာ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ မျက်ရည်များ စီးကျနေသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပျက်စီးနေသော အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို မောင်းနှင်၍ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျောင်းသားသစ်များမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကရုဏာတောင်၏ နည်းလမ်းကို အမြင်သစ်ဖြင့် ကြည့်မြင်လာကြသည်။

ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် မည်းမှောင်နေပြီး ခဏကြာမှ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်တစ်ယောက်ကို ကြည့်၍ -

"ဝမ်ချုံစန်း ၊ မင်း ကရုဏာတောင်ကို သွားလိုက်၊ ကျန်တဲ့သူတွေ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ "