အခန်း (၅၇၉-၅၈၀)

အပိုင်း (၅၇၉)

​“အကြံပေး... ငါတို့ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ...” မဟာရှီစစ်သူကြီးက အနည်းငယ် ပျာပျာသလဲဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

​ ဤမိုဂိုဏ်း၏ ခရော့စ်ဘိုးမြှားလှည်းများက အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။ သာမန်စစ်သည်များကိုသာမက ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကိုပင် အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်နေမှတော့ သူ့လူများအနေဖြင့် ဘယ်လိုလုပ် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိတော့မည်နည်း။

​ စစ်အကြံပေးမှာမူ လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့သဖြင့် ဘာစကားမျှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။

​ စစ်ပွဲက စရုံပဲ ရှိသေးသည်၊ မဟာရှဘက်က ဖုန်တစ်မှုန်စာမျှပင် အထိအခိုက်မရှိသေးချိန်တွင် ၎င်းတို့ဘက်ကမူ စစ်သည်အင်အား တစ်သိန်းနှင့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၁၅ ဦးအထိ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

​ ဒါက တကယ်ကို အရှက်ရစရာကောင်းပြီး စစ်ရည်စစ်သွေးကို ကျဆင်းစေကာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ထံသို့ မည်သို့ မျက်နှာပြပြီး အစီရင်ခံရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

​ ယခုအချိန်တွင် ဤစစ်ပွဲကို အနိုင်တိုက်နိုင်မှသာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အမျက်တော်မှ ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိရန် မျှော်လင့်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

​ “ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်လာမှတော့... ငါတို့ဘက်က ကောင်းကင်အဆင့်ကို ထွက်တိုက်ခိုင်းဖို့ပဲ လမ်းရှိတော့တယ်...”

​ စစ်အကြံပေး၏ မျက်နှာက တည်တံ့လေးနက်သွားပြီးနောက် စစ်တပ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်တောင်းဆိုလိုက်သည် - “ ကောင်းကင်အဆင့် စီနီယာ နှစ်ဦးအား ကျွန်တော် လျှောက်ထားအပ်ပါတယ်... ကျရှုံးတော့မယ့် စစ်ရေးနိမ့်မှုကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ဖို့အတွက် ကူညီပေးကြပါဦး...”

​ ဝှစ်... ဝှစ်... ဟူသော အသံနှစ်ချက်နှင့်အတူ စစ်တပ်ကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ အဖိုးအိုနှစ်ဦးသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့ကြသည်။

​ ပြောနေရန်ပင်မလိုပေ၊ ဤလူနှစ်ဦးမှာ မဟာဝူအင်ပါယာမှ စေလွှတ်ပေးထားသော ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

​ ထိုစဉ် မဟာရှစစ်တပ်ဘက်မှလည်း ‘မိုယုယန်’ ဟု အမည်ရသော ကောင်းကင်အဆင့် တစ်ဦးသည်လည်း ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့၏။

​ “မဟာရှဘက်က မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ လွှတ်လိုက်တာလား... ကြည့်ရတာ ဒီစစ်ပွဲကတော့ မင်းတို့ ရှုံးဖို့ သေချာသွားပြီ ထင်တယ်...” မဟာဝူအင်ပါယာ၏ ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ဦးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

​ “စစ်ပွဲဆိုတာ လူအင်အားများတာနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး၊ အနိုင်ရဖို့က အဓိကပဲ...”

​ မိုယုယန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည် - “ရှင်တို့လို့ အဖိုးကြီးနှစ်ယောက်လုံးကို ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ကိုင်တွယ်ဖို့ လုံလောက်တယ်...”

​ မဟာဝူအင်ပါယာမှ ကောင်းကင်အဆင့်နှစ်ဦးမှာ ဒေါသထွက်သွားကြပြီး - “ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား ကလေးမ... မင်းက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ဘယ်လောက်ကျယ်ပြောလဲဆိုတာ မသိသေးဘူးပဲ...”

​ ထိုအချိန်တွင် မိုယုယန်က သူမ၏ ‘ရွှမ်ရှောင် ဓားအသေး’ ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

​ ဓားသွားထက်မှ စီးဆင်းလာသော အင်အားကြီးမားလှသည့် စွမ်းအင်များကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ သူမ၏ ယုံကြည်မှုက ပိုမိုမြင့်တက်လာပြီး ဟစ်အော်လိုက်သည် - “စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့... တိုက်ကြစမ်း...”

​ သူမက စတင်ဦးဆောင်ကာ ထက်မြက်သော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ကောင်းကင်အဆင့်နှစ်ဦးထံသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

​ မဟာဝူအင်ပါယာမှ ကောင်းကင်အဆင့် နှစ်ဦးမှာ အံ့ဩသွားကြရသည်။

​ ရန်သူ့ဘက်က တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေတာတောင် သူတို့ကို အရင်လာတိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ...

​ ၎င်းတို့ကို ပိုမိုအံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ရန်သူ၏ မာန်ဟုန်မှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

​ ရန်သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဖျက်စွမ်းအားက ရုတ်တရက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကိုတောင် ခံစားလိုက်ရသည်။

​ ထပ်မံစဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ ရန်သူက ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့လည်း ပြန်လည်ခုခံ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြရတော့သည်။

​ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်အဆင့်သုံးဦးသည် ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကြီးကို ဆင်နွှဲနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

​ လူနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို ဝိုင်းတိုက်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ မဟာဝူအင်ပါယာမှ ကောင်းကင်အဆင့် နှစ်ဦးစလုံးသည် မိုယုယန်ကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိခြင်းပင်။

​ တိုက်ကွက် ဆယ်ကွက်ပင်မပြည့်သေးခင်မှာတင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အရေးနိမ့်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။

​ မဟာရှီစစ်တပ်မှ စစ်သူကြီးများမှာ မှင်တက်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြရတော့၏။

​“ငါတို့ရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်နှစ်ယောက်က သူမကို ဘယ်လိုလုပ် မယှဉ်နိုင်ရတာလဲ...”

​ “သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းတာတောင် မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရှုံးနေတယ်ဟုတ်လား...”

​ “ဒါက စိတ်ကူးယဉ် အိမ်မက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်... ငါတော့ မယုံနိုင်ဘူး...”

​ မဟာဝူအင်ပါယာမှ ကောင်းကင်အဆင့်နှစ်ဦးမှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့သည်။

​ ဒီမိန်းမက ကောင်းကင်အဆင့်ကို အသစ်စက်စက် ရောက်ရှိထားတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ အင်အားကြီးမားသွားရတာလဲ။

​ သူမက ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဆေးလုံးတွေများ သောက်ထားလို့များလား။

​ မိုယုယန်ကမူ တိုက်ပွဲကြာလေလေ ပိုမိုရဲရင့်တက်ကြွလာလေလေ ဖြစ်ပြီး - “မပြေးကြနဲ့ဦးလေ အဖိုးကြီးတို့ရဲ့... ကျွန်မကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင် စမ်းပါ...”

​ မဟာရှနိုင်ငံတော် စစ်တပ်ဘက်တွင်မူ စစ်စိတ်စစ်မာန်များ ကောင်းကင်ယံအထိ ထပ်မံမြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

​ ၎င်းတို့သည် မိုယုယန်ကို အားပေးရန်အတွက် စစ်ဗုံများကို တီးခတ်ကာ မောင်းများကို ဆင့်ခတ်လိုက်ကြသည်။

​ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ချိုင်ယွီရှင်းက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

​ သူမက လှံကို ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလျက် ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည် - “စစ်တပ်တစ်ခုလုံး... ရှေ့သို့ ချီတက်ကြစမ်း...။ သူတို့ကို မဟာရှနိုင်ငံတော်ရဲ့ နယ်မြေထဲကနေ မောင်းထုတ်ပစ်ကြ...။ မြှားတွေ အကုန်လွှတ်စမ်း...”

​ ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...

​ မြှားမိုးများသည် မိုးကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မဟာရှီစစ်သည် သောင်းနှင့်ချီ၍ အသက်ပျောက်သွားကြရပြန်သည်။

​ မဟာရှီစစ်သူကြီးက အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည် - “ဆုတ်ခွာကြစမ်း...”

​ မဟာရှီနိုင်ငံ၏ စစ်သည်အင်အား သုံးသန်းကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ဖရိုဖရဲ နောက်ဆုတ်ပြေးကြတော့သည်။

​ “မြှားတွေ ထပ်လွှတ်စမ်း...” ချိုင်ယွီရှင်းက ထပ်မံ အမိန့်ပေးလိုက်ပြန်သည်။

​ နောက်တစ်ကြိမ်တွင်လည်း မြှားမိုးများက ဝေဟင်မှ ရွာသွန်းလာပြန်ရာ မဟာရှီစစ်သည်များစွာ ထပ်မံလဲပြို သေဆုံးသွားကြရပြန်သည်။

​ မဟာရှီစစ်သူကြီးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်မှုတို့ကြောင့် သွေးအန်မတတ်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

​ စစ်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် စစ်သည်များ သေဆုံးမှုကို လက်ခံနိုင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ကပ်ဆိုးသင့်သလို ရှုံးနိမ့်မှုကိုမူ သူ ဘယ်လိုမှ လက်မခံနိုင်ချေ။

​ ရန်သူ့ဘက်က မြှားလှည်းများက ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်း အကွာအဝေး အလွန်ကို ဝေးလံရုံတင်မက ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းကလည်း ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်နေသည်။ သူ့တွင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် နည်းလမ်းမရှိချေ။

​ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေကို အားကိုးဖို့ကျတော့လည်း တိုက်ပွဲထဲမှာ အလဟဿ သေဆုံးသွားနိုင်ခြေက ရှိနေပြန်သည်။

​ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေကို အားကိုးဖို့ကျတော့လည်း ရန်သူ့ဘက်က ကောင်းကင်အဆင့် တစ်ဦးတည်းကပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ယှဥ်တိုက်ခိုက်နိုင်သဖြင့် လွတ်မြောက်အောင်ပင် မရုန်းကန်နိုင်ကြချေ။

​ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့တွင် နည်းဗျူဟာ တစ်ခုပဲ ကျန်တော့သည်။

​ အဲဒါကတော့ ‘ဆုတ်ခွာခြင်း’ ပင် ဖြစ်သည်။

​ မဟာရှီစစ်တပ်က သုတ်ခြေတင် ဆုတ်ခွာနေစဉ် မဟာရှစစ်တပ်ကမူ တစ်လှမ်းချင်း အသာစီးဖြင့် အမှီလိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

​ ချိုင်ယွီရှင်းကမူ လုံးဝ လောဆော်ခြင်းမရှိဘဲ ရန်သူ့အင်အားကို တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်ခိုက်ရန်သာ စီစဉ်ထားပြီး မည်သူက ပိုမိုခံနိုင်ရည်ရှိမလဲဆိုတာကို ကြည့်ချင်နေသည်။

​ ၎င်းတို့ထံတွင် စစ်ရိက္ခာနှင့် လက်နက်ခဲယမ်းများ အလျှံပယ်ရှိသဖြင့် ရေရှည်စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲရန်အတွက် လုံးဝ အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။

​ ဤအချိန်တွင် သူမသည် ‘လင်းပိုင်ဖန်’ ၏ အမြော်အမြင်ကြီးမားမှုကို အလွန်ပင် အထင်ကြီး လေးစားမိသွားတော့သည်။

​ သူက ဤအခြေအနေအားလုံးကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့သဖြင့် စစ်ပွဲမစခင်ကတည်းက မြှားတံများနှင့် အခြားလက်နက်များကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်သာ ယခု စစ်တလင်းတွင် ၎င်းတို့က အပြတ်အသတ် အသာစီး ရရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​ တစ်ရက်မပြည့်သေးသည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် မဟာရှီစစ်တပ်ကြီးသည် သွေးကြွ မာန်တက်လျက် ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း အခုတော့ သံချပ်ကာများနှင့် စစ်ဦးထုပ်များကိုပင် စွန့်ပစ်ကာ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးနေကြရရှာသည်။

​ ၎င်းတို့သည် စစ်တလင်းတွင် စစ်သည်အင်အား ငါးသိန်းမှ ခြောက်သိန်းခန့်၏ အသက်ပေါင်းများစွာကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့ကြရတော့သည်။

​ အခြားသော စစ်ဇုန်များတွင်လည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။

​ ဤခရော့စ်ဘိုးမြှားလှည်းများ၏ ကျေးဇူးကြောင့် မဟာရှစစ်တပ်သည် ကြီးမားတဲ့ အားစိုက်ထုတ်မှု မလိုအပ်ဘဲ အလွယ်တကူ အောင်ပွဲ ဆင်နိုင်ခဲ့သည်။

​ ရန်သူ့ဘက်က ကောင်းကင်အဆင့်များကို စေလွှတ်ခဲ့လျှင်ပင် အရာမထင်ခဲ့ချေ။ မဟာရှနိုင်ငံတော်၏ ‌ကောင်းကင်အဆင့်များသည် နတ်ဓားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသဖြင့် တစ်ဦးတည်းနှင့် ရန်သူနှစ်ဦးကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိရာ ရန်သူ့ဘက်မှ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

​.

​ ဤကြီးမားလှသော စစ်ပွဲကြီး၏ သတင်းသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်းကို ဆွံ့အ မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

​ “မဟာရှနိုင်ငံက တကယ်ပဲ နိုင်သွားတာလား...”

​ “ငါ ဖြစ်နိုင်ခြေပေါင်း တစ်သန်းလောက် တွေးထားခဲ့ပေမဲ့... မဟာရှဘက်က ဒီလောက်အထိ အေးအေးလူလူနဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူ နိုင်သွားလိမ့်မယ်လို့တော့ လုံးဝ မထင်ထားမိဘူး...”

​ “မဟာရှက အောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အပြင်... ဒီလောက်အထိ တစ်ဖက်သတ် အနိုင်ပိုင်းသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး...”

​ “မဟာရှက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ... ထိပ်တန်းအင်ပါယာကြီး လေးခုပေါင်းတာတောင် သူတို့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ကြဘူး...”

​ “ထိပ်တန်းအင်ပါယာကြီးတွေ ဟုတ်လား... ငါ သူတို့ကို အထင်ကြီးမိသွားတာပဲ...”

​ ထိပ်တန်းအင်ပါယာကြီး လေးခုမှ လူများသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ လူအားလုံး၏ လှောင်ပြောင်သရော်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းကာ အရှက်ရခဲ့ကြရတော့သည်။

​ မဟာရှီနိုင်ငံ၏ စစ်စခန်းအတွင်းတွင်မူ စစ်အကြံပေးက အလွန်ပင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည် - “သတင်းတွေက ပျံ့နှံ့သွားပြီ... ငါတို့တွေ တစ်လောကလုံးရဲ့ ရယ်စရာ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အလွန်အမင်း အမျက်ထွက်နေပြီး သုံးရက်အတွင်းမှာ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး အပြတ်အသတ် အောင်ပွဲခံဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီ...။ မဟုတ်ရင်တော့ သူ့ဆီကို မျက်နှာ ပြန်လာမပြဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ စစ်သူကြီးတို့... အခု ငါတို့အားလုံးက လှေတစ်စင်းတည်းစီး၊ လက်တစ်တွဲတည်း လုပ်နေဆောင်ကြရတာမို့လို့... ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းတို့ရဲ့ စစ်ဗျူဟာတွေကို ထုတ်ဖော်ပေးကြပါဦး...”

​ “ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ...” စစ်သူကြီးတစ်ဦးက သက်ပြင်းချရင်း အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

​ “ခရော့စ်ဘိုးမြှားလှည်း တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ငါတို့ကို အပြတ်အသတ် ဖိနှိပ်ထားတာ။ အဲဒီမြှားလှည်းတွေကို မဖြေရှင်းနိုင်သရွေ့ အောင်ပွဲခံဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

​ “ပြီးတော့ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် အပိုင်းမှာလည်း မဟာရှဘက်က ဘယ်လိုလုပ်လိုက်လဲ မသိဘူး၊ သူတို့ရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်တွေကို အဆပေါင်းများစွာ စွမ်းအားတိုးလာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့်တွေက ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ ဒါကို မဖြေရှင်းနိုင်ရင်လည်း စစ်ပွဲကို အောင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူး...”

​ ၎င်းတို့ စကားပြောနေကြစဉ် စစ်စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် စိတ်ပျက်အားလျော့စွာ သက်ပြင်းချသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

​ အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့အထဲမှ အများအပြားသည် ဤစစ်ပွဲသို့ ပါဝင်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကိုယ်တိုင် စာရင်းပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

​ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိပ်တန်းအင်ပါယာကြီး လေးခု ပူးပေါင်းထားတာမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် မနိုင်ဘဲ ရှိပါ့မလဲဟု တွေးခဲ့ကြသည်။

​ သို့သော် စတင်ကတည်းက ဤမျှအထိ အလဲလဲအကွဲကွဲ ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

​ ၎င်းတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာများသည်လည်း ဤစစ်ပွဲနှင့်အတူ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

​ “ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်မှတော့... ငါတို့ဘက်က လှည့်ကွက်အချို့ကို သုံးဖို့ပဲ လမ်းရှိတော့တယ်...” စစ်အကြံပေးက ဆိုလိုက်သည်။

​ အခြားလူများက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း - “အကြံပေး... သင့်မှာ ဘာအကြံရှိလို့လဲ...”

​ “ငါတို့ဘက်က သိုင်းပညာရှင်အချို့ကို မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ နယ်မြေထဲကို လျှို့ဝှက် စိမ့်ဝင်ခိုင်းပြီး အတွင်းထဲကနေ ဖျက်ဆီးခိုင်းရမယ်။ ပြီးရင် ငါတို့က အပြင်ကနေ တိုက်မယ်။ ဒီလို အပြင်ကောအတွင်းကော ညှပ်တိုက်မယ်ဆိုရင် မဟာရှဘက်က ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားမှာပဲ။ အဲဒီကျရင် ငါတို့ ဘာလို့ အောင်ပွဲမရဘဲ ရှိမလဲ...” စစ်အကြံပေးက နက်နဲသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​ အခြားလူများ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားကြပြီး - “ဒီအစီအစဉ်က တကယ်ကောင်းတယ်...”

​ “အကြံပေး... ဒီအစီအစဉ်ကို ဘာလို့ စောစောက မပြောခဲ့တာလဲ။ ငါတို့ဘက်က စစ်သည်တွေ အများကြီး သေဆုံးကုန်ပြီး ဧကရာဇ်ရဲ့ အဆူအဆဲကိုလည်း ခံရသေးတယ်၊ တစ်လောကလုံးရဲ့ ရယ်စရာလည်း ဖြစ်ခဲ့ရပြီ...” တစ်စုံတစ်ယောက်က စောဒကတက်လိုက်သည်။

​ စစ်အကြံပေးက မချိုပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း - “မဟာရှက ဒီလောက်အထိ အင်အားကြီးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ကြိုသိမှာလဲ...။ ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တာတွေက ပြီးခဲ့ပြီ။ အခုကစပြီး ငါတို့ အတွင်းအပြင် ဘယ်လို ညှပ်တိုက်ကြမလဲဆိုတာကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်...”

​ တစ်ညလုံး ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် အစီအစဉ်ကို အတည်ပြုလိုက်ကြပြီး၊ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၃၀ နှင့် ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်ခြင်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ထောင်ကျော်ကို မဟာရှနိုင်ငံတော် နယ်မြေအတွင်းသို့ လျှို့ဝှက်စွာ စိမ့်ဝင်စေခဲ့ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အချိန်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းစေခဲ့သည်။

အပိုင်း (၅၈၀)

​ရလဒ်အနေဖြင့် ၎င်းတို့သည် မဟာရှနိုင်ငံတော်၏ နယ်မြေထဲသို့ ခြေချမိရုံရှိသေး၊ ‘လင်းပိုင်ဖန်’ ၏ သိရှိသွားခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

​ “ကောင်းကင်ဘုံဆီ သွားမယ့်လမ်းကို မရွေးဘဲ... ငရဲပြည်တံခါးဝဆီကိုမှ တိုးဝင်လာကြတာကိုး...” လင်းပိုင်ဖန်က သူ၏လက်ကို သာမန်ကာလျှံကာလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိုသူအားလုံးသည် တစ်နေရာဆီသို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး ဘာခြေရာလက်ရာမျှမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

​ ဤလူတစ်စုကို ရှင်းလင်းပြီးနောက်တွင်လည်း လင်းပိုင်ဖန်က စိတ်ကျေနပ်မှု မရှိသေးချေ။

​ သူ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ လည်ပတ်နေပြီး တစ်ခုခုကို မကောင်းကြံစည်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသနေလေသည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်လေသည်။

​ လေးရက်မြောက်နေ့… မဟာရှီနိုင်ငံ၏ စစ်စခန်းအတွင်းတွင်….

​ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသော စစ်အကြံပေးနှင့် အခြားသူများသည် စတင် သံသယဝင်လာကြပြီး - “ဟိုဘက်မှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... အခုဆို သုံးရက်တောင် ရှိသွားပြီ။ ဘာလို့ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိရတာလဲ... ပြီးတော့ သူတို့နဲ့လည်း ဘာလို့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားရတာလဲ...”

​ အစီအစဉ်ဆွဲစဉ်ကမူ နေ့တိုင်း သတင်းပို့ရန်နှင့် အနည်းဆုံး နှစ်ရက်တစ်ကြိမ်တော့ ဆက်သွယ်မှုမပြတ်စေရန် သဘောတူထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

​ သို့သော် ယခုအခါ လေးရက်တိုင်တိုင် ဘာသတင်းမျှ မကြားရတော့ဘဲ ထိုအုပ်စုတစ်ခုလုံး လေထဲ ပျောက်ကွယ်သွားသလို ဖြစ်နေသည်။

​ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ် အငွေ့အသက်များ စတင် ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

​ “သူတို့တွေ အခက်အခဲ တစ်ခုခုနဲ့များ ကြုံနေရတာများလား...” တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

​ “မဖြစ်နိုင်တာ...”

​ စစ်အကြံပေးက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အခိုင်အမာ ပြောဆိုလိုက်သည် - “ငါတို့ဘက်က ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၃၀ တောင် စေလွှတ်ထားတာ။ ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ယောက် ဝင်မပါသရွေ့ သူတို့ကို သတ်နိုင်မယ့်သူ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ မဟာရှဘက်က သိုင်းပညာရှင်တွေ အားလုံးကလည်း စစ်မြေပြင်မှာ ဒါမှမဟုတ် မြို့တော်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက်ပဲ တာဝန်ကျနေတာမို့လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မစေလွှတ်နိုင်ဘူး...”

​ “ဒါတင်မကသေးဘူး... သူတို့က လမ်းကြောင်းအမျိုးမျိုးကနေ ခွဲပြီး စိမ့်ဝင်သွားကြတာ။ ငါတို့ကိုယ်တိုင်တောင် သူတို့ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေလဲဆိုတာ အတိအကျမသိတာ၊ မဟာရှဘက်က ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။ တကယ်လို့ သိသွားခဲ့ရင်တောင် အချို့လူတွေကတော့ လွတ်မြောက်အောင် ပြေးနိုင်ရမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား...”

​ “ဒါကြောင့် ငါ့အနေနဲ့ သုံးသပ်ရရင်တော့ သူတို့တွေ တစ်ခုခုကြောင့် လမ်းခရီးမှာ ကြန့်ကြာနေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အကြောင်းမဲ့ ခြောက်လှန့်မနေကြပါနဲ့ဦး... စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ပဲ စောင့်ကြည့်ကြရအောင်။ သီးချိန်တန်ရင် အသီးသီးလာမှာပါ...” စစ်အကြံပေးက လူတိုင်းကို စိတ်သက်သာရာရအောင် ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

​ အမှန်တော့ သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း ထိုလူတစ်စု တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီဆိုတာကို ရိပ်မိနေမိသည်။

​ သို့သော် စစ်တပ်၏ စစ်စိတ်အားမာန်ကို ထိခိုက်စေ၍ မဖြစ်ပေ။ ခိုင်လုံသော သက်သေမရှိသရွေ့ စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးထားရမည် ဖြစ်သည်။

​ ထိုစဉ် စစ်သည်တစ်ဦးက ပြာပြာသလဲဖြင့် စခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျာနှမ်းလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည် - “ဗိုလ်ချုပ်... အကြံပေး... မဟုတ်တာတွေ ဖြစ်ကုန်ပါပြီ။ စစ်သည် သောင်းနဲ့ချီပြီး အဆိပ်သင့်နေကြပါတယ်...”

​ “အဆိပ်သင့်တယ် ဟုတ်လား...” လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြရသည်။

​ စစ်အကြံပေးက အရေးတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည် - “မဟာရှဘက်က လူလွှတ်ပြီး အဆိပ်ခတ်လိုက်တာလား...”

​ “ဒါကတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း သေချာမသိသေးပါဘူး... ဗိုလ်ချုပ်တို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ထွက်ကြည့်ပေးပါဦး...”

​ စစ်သူကြီးများ စခန်းအပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ စစ်သည် သောင်းနှင့်ချီ၍ အန်ဖတ်များ ထွက်ကာ ဝမ်းလျှောနေကြပြီး၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝေဒနာပြင်းထန်စွာဖြင့် လူးလိမ့်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

​ “ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... သမားတော်တွေ ရော... မြန်မြန်လာပြီး ကြည့်ကြစမ်း...” မဟာရှီဗိုလ်ချုပ်က ခက်ထန်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

​ “လာပါပြီ... ရောက်ပါပြီ...”

​ စစ်သည်များကြားထဲမှ သမားတော်တစ်ဦးသည် ချွေးသီးများကျလျှက် ထွက်လာခဲ့သည်။

​ “ဗိုလ်ချုပ်... ကျွန်တော်မျိုး စစ်သည်တွေကို ဆေးကုသပေးနေတာမို့လို့ နည်းနည်း နောက်ကျသွားပါတယ်။ ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ...”

​ “မင်း ဘာတွေ တွေ့ရှိခဲ့လဲ... သူတို့က ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ...” မဟာရှီဗိုလ်ချုပ်က မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော စစ်သည်များကို ညွှန်ပြရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

​ “အခြေအနေကတော့ မကောင်းပါဘူး ဗိုလ်ချုပ်... သူတို့တွေ ကာလဝမ်းရောဂါ ကူးစက်ခံထားရတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်...” သမားတော်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

​ “ကာလဝမ်းရောဂါ ဟုတ်လား...” အခြားလူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့ဩဆွံ့အစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

​ သမားတော်က ချက်ချင်းပင် - “သူတို့မှာ ခေါင်းကိုက်တာ၊ ဖျားတာ၊ ဗိုက်အောင့်တာ၊ ဝမ်းလျှောတာ၊ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းတာနဲ့ အစားအသောက် ပျက်တာတွေ ဖြစ်နေတယ်... ဒါတွေက ကာလဝမ်းရောဂါရဲ့ လက္ခဏာတွေပါပဲ။ တကယ်လို့ အချိန်မီ မကုသနိုင်ရင်တော့ ရောဂါ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး အသက်အန္တရာယ်အထိ စိုးရိမ်ရနိုင်ပါတယ်...”

​ “ ဒါဆို ထိရောက်တဲ့ ကုသနည်း ရှိလား...” စစ်အကြံပေးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

​ “အကြံပေး... ကံကောင်းတာက စောစောစီးစီး သိလိုက်ရလို့ပါ။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဆေးညွှန်းအတိုင်း သောက်သုံးပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူလိုက်ရင်တော့ အားလုံး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှာပါ...” သမားတော်က ဦးညွှတ်ရင်း လျှောက်တင်လိုက်သည်။

​ “ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့...” စစ်အကြံပေးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

​ “အကြံပေးနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ခင်ဗျာ... အခုအချိန်က စိတ်အေးရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးပါဘူး။ ကာလဝမ်းရောဂါဆိုတာ ကူးစက်တတ်တဲ့ ရောဂါမျိုးမို့လို့ အချိန်မီ မထိန်းချုပ်နိုင်ရင် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ကူးစက်သွားနိုင်ပြီး စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံး လဲပြိုသွားမှာကို စိုးရိမ်ရပါတယ်...”

​ “ဘာလဲ... စစ်တပ်တစ်ခုလုံး ကူးစက်နိုင်တယ် ဟုတ်လား...” စစ်သူကြီးများသည် ထိုအခါမှသာ အခြေအနေ၏ ကြီးလေးမှုကို သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

​ တကယ်လို့ စစ်တပ်တစ်ခုလုံး ရောဂါပိုး ကူးစက်ခံရပါက ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေမည် ဖြစ်သည်။ ရောဂါပျောက်ကင်းအောင် ကုသနိုင်သည့် ဆေးဝါးရှိသော်လည်း ရန်သူက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး တိုက်ခိုက်လာပါက ပြန်လည်ခုခံရန် အချိန်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

​ “ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ရမလဲ...” စစ်သူကြီးတစ်ယောက်က အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

​ သမားတော်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးကို သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည် - “ရှေးလူကြီးတွေ ပြောသလိုပေါ့... ရောဂါဆိုတာ မသန့်ရှင်းတဲ့ အစားအသောက်ကနေ ဝင်လာတတ်တာပါ။ ကျွန်တော်မျိုး စုံစမ်းမေးမြန်းကြည့်ရသလောက်တော့ သူတို့တွေ မသန့်ရှင်းတဲ့ ရေကို သောက်မိလို့ ဖျားနာကုန်ကြတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါကြောင့် ရောဂါပြန့်ပွားမှုကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုရင် သောက်ရေသန့်ရှင်းမှုကို အရင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ရပါမယ်။ စစ်သည်တွေ သောက်မယ့်ရေမှန်သမျှကို ကျိုချက်ပြီးမှ သောက်သုံးစေရပါမယ်...”

​ “စစ်တပ်တစ်ခုလုံးအတွက် ရေနွေးကျိုပေးရမယ် ဟုတ်လား...” လူတိုင်း မျက်မှောင်ကုတ်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထင်းမီး အမြောက်အမြား ကုန်ကျမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

​ ထင်းဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် စရိတ်စကကြီးမားပြီး ဤကဲ့သို့ ရေနွေးကျိုခြင်းသည် ငွေကြေးများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးနေသည်နှင့် တူပေသည်။

​ ၎င်းတို့၏ စစ်သည်အင်အား နှစ်သန်းကျော်အတွက်ဆိုလျှင် ကုန်ကျမည့် ထင်းပမာဏမှာ အတော်ကြီးမားသည့် ကိန်းဂဏန်းအထိ ရှိလာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်းတို့၏ ထင်းများကို ထမင်းနှင့် ဆန်ပြုတ် ချက်ပြုတ်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုလေ့ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

​ သို့သော် ယခုကဲ့သို့ အရေးပေါ် အခြေအနေမျိုးတွင် ဤသို့မလုပ်ဆောင်ဘဲ စစ်တပ်တစ်ခုလုံး ကူးစက်ခံရပါက ပြဿနာက ပိုမိုကြီးထွားသွားပေလိမ့်မည်။

​ မဟာရှီဗိုလ်ချုပ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး - “ကောင်းပြီ... ချက်ချင်းပဲ စီစဉ်လိုက်ကြ...”

​ ဗိုလ်ချုပ်သည် ရေနွေးကျိုရန်နှင့် ဆေးဝါးများ ပြင်ဆင်ရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။ ပြီးနောက် မြစ်ရေသည် မသန့်ရှင်းသဖြင့် ကျိုချက်ထားသော ရေနွေးကိုသာ သောက်ကြရန် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

​ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် ရောဂါကူးစက်မှုမှာ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ပြဿနာအသစ်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

​ “ဗိုလ်ချုပ်... အကြံပေး... သတင်းဆိုးပါ... စစ်သည်တွေ ထပ်ပြီး အဆိပ်သင့်ပြန်ပါပြီ...”

​ “ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ထပ်ပြီး အဆိပ်သင့်ရပြန်တာလဲ။ စစ်သည်တွေကို ရေနွေးကျိုပြီးမှ တိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

​ “ဗိုလ်ချုပ်ကို လျှောက်တင်ရရင်... ဒီတစ်ခါတော့ ကာလဝမ်းရောဂါ မဟုတ်ပါဘူး၊ မြွေဆိပ်မိနေကြတာပါ...”

​ “မြွေဆိပ် ဟုတ်လား...”

​ လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး စစ်စခန်းအပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

​ စစ်သည် သောင်းနှင့်ချီ၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ ညည်းတွားနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့၏ ခြေထောက်များနှင့် လက်မောင်းများတွင် မြွေကိုက်ခံထားရသော ဒဏ်ရာများ ရှိနေပြီး၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညိုမည်းပြာနှမ်းလျက် ပြင်းထန်သော အဆိပ်အတောက်များ တက်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသနေသည်။

​ “ဗိုလ်ချုပ်ကို လျှောက်တင်ရရင်... မနေ့ညက စခန်းထဲကို မြွေအမြောက်အမြား ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်၊ အများစုက အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေတွေဖြစ်ပြီး စစ်သည်တွေလည်း အကိုက်ခံလိုက်ရတာပါ...” တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ အစီရင်ခံလိုက်သည်။

​ မဟာရှီဗိုလ်ချုပ်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းသွားပြီး - “တောက်... ကံဆိုးလိုက်တာ။ ပြဿနာတစ်ခု မပြီးသေးဘူး၊ နောက်တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ။ ဒီမြွေတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ... သမားတော်... စစ်သည်တွေကို ကယ်တင်နိုင်မလား...”

​ သမားတော်က အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး - “ဗိုလ်ချုပ်... ဒါက ကျွန်တော်မျိုးအတွက် တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းပါတယ်။ မြွေဆိပ်ဆိုတာ တစ်ကောင်နဲ့တစ်ကောင် မတူကြဘူး၊ အဆိပ်အမျိုးအစား တော်တော်များများအတွက် ဖြေဆေးမရှိသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးက သာမန်သမားတော်တစ်ယောက်ပဲမို့လို့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ဖို့ အစွမ်းမရှိပါဘူး...”

​ ဗိုလ်ချုပ်က ခက်ထန်စွာဖြင့် - “ငါ ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်းသာ သူတို့ကို မကယ်နိုင်ရင် မင်းရဲ့ အသက်ကိုပါ ငါ ယူပစ်မယ်...”

​ သမားတော်က သက်ပြင်းကို ထပ်မံချလိုက်ရင်း သူ တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မည်ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​ ထို့နောက်တွင် သမားတော်က အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကုသပေးခဲ့သော်လည်း စစ်သည်အများစု၏ အသက်ကိုမူ ကယ်တင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

​ ညဉ့်မှောင်လာသည့်အခါတွင်လည်း အဆိပ်ပြင်းမြွေများသည် ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာပြန်ပြီး စစ်သည်သောင်းနှင့်ချီ၍ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြန်သည်။

​ ဤအတိုင်း နှစ်ညဆက်တိုက် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းတို့ဘက်က ရှားပါးဆေး အမြောက်အမြားကို ရှာဖွေအသုံးပြုနိုင်ခဲ့မှသာ အခြေအနေက အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားခဲ့တော့သည်။

​ သို့သော်လည်း ဤအဖြစ်အပျက်များသည် စစ်သည်များ၏ စိတ်ထဲတွင် အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ ၎င်းတို့သည် နေ့ဘက်တွင်လည်း အိပ်မပျော်ကြသလို ညဘက်တွင်လည်း အဆိပ်ပြင်းမြွေ ကိုက်ခံရမည်ကို ကြောက်လန့်သဖြင့် ကောင်းကောင်းမအိပ်ရဲကြချေ။

​ ရက်အနည်းငယ် ကြာလွန်သွားသည့်အခါ စစ်သည်အများစုမှာ ကာလဝမ်းရောဂါ သို့မဟုတ် မြွေဆိပ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ လွန်ကဲလှသော စိတ်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကြောင့် လဲပြိုဖျားနာကုန်ကြတော့သည်။

​ စစ်တပ်၏ စစ်စိတ်စစ်အားမာန်မှာ လုံးဝ ဆုတ်ယုတ်ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

​ မဟာရှီဗိုလ်ချုပ်နှင့် အခြားသူများသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းသာ ချနိုင်ကြတော့သည်။

​ ၎င်းတို့သည် မည်သို့သော ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပါသနည်း။

​ ရန်သူကိုပင် မတိုက်ခိုက်ရသေးခင် မိမိတို့အချင်းချင်း ဖျားနာပြီး လဲပြိုကျနေမှတော့... ဤကဲ့သို့ စစ်ပွဲကို ဘယ်လိုလုပ် ဆက်လက် ဆင်နွှဲနိုင်တော့မည်နည်း။