အခန်း ၁၄

အခန်း (၁၄) လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်း

အနည်းဆုံးအနေဖြင့် လက်ရှိ မဟာဝူနိုင်ငံတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ခွဲထွက်ခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများ၏ တည်ရှိမှုသည် လျှော့တွက်၍မရသောအရာ ဖြစ်နေသည်။ အရေအတွက် တစ်ရာကျော်ရှိနေခြင်းကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။ ချန်ချင်း၏လက်ထဲရှိ အရိပ်ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရာကျော်သည် သူ အင်အားစုကြီးတစ်ခု တည်ထောင်ရန် လုံးလုံးလျားလျား လုံလောက်နေလေပြီ။

စနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်ပြီး နှစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးမီ သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ခွဲထွက်ခြင်းနယ်ပယ် ရုပ်သေးရုပ် အင်အားစု တစ်ရာကျော်ကို မွေးထုတ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။ ထိုနောက်ပိုင်း အချိန်များတွင်ရော မည်သို့နေမည်နည်း။

ရှားချင်းယွဲ့၏ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသော နှလုံးသားသည် သူ့အတွက် တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်လာပြီး အချိုးအစား ပို၍ကြီးမားလာသည်နှင့်အမျှ ခြေလှမ်းတစ်ဝက်ဧကရာဇ်နယ်ပယ် သို့မဟုတ် ဧကရာဇ်နယ်ပယ် ရုပ်သေးရုပ်များကိုပင် မွေးထုတ်နိုင်ခြေ ရှိလာနိုင်သလောဟု ချန်ချင်း ရဲတင်းစွာ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

မျှော်လင့်ချက်...

ဤသည်မှာ သူ့အတွက် အလွန်အမင်း ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်ပင်။

အကယ်၍ သူသာ ခြေလှမ်းတစ်ဝက်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်များကို ခွေးများကဲ့သို့ များပြားစေပြီး ဧကရာဇ်နယ်ပယ်များကို နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေစေသည့် ကြီးမားသော အားသာချက်တစ်ခုကို အမှန်တကယ် မွေးထုတ်နိုင်မည်ဆိုပါက ဇာတ်လိုက်ကို ကြောက်စရာ ဘာရှိဦးမည်နည်း။

ထို့နောက် ချန်ချင်းသည် ရှားချင်းယွဲ့နှင့် ရှားချန် သားအဖနှစ်ဦးတို့ ကိုယ်ပိုင်စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးကာ တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်မှ ထွက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်ဖြုန်းရန်အတွက် ကျပန်းနေရာတစ်ခု ရှာဖွေထားရန် ရည်ရွယ်ကာ သူ၏ အတွေးများကို စုစည်းလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် ရှားချန်သည် ရှားချင်းယွဲ့နှင့် နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန်တွင် ပုံမှန်ကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာ မရှိနိုင်တော့ချေ။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်ခွန်းကို အတင်းဖျစ်ညှစ်ထုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ချင်းယွဲ့... သူက သမီးအပေါ် ဘယ်လိုဆက်ဆံလဲ... သမီးကို အနိုင်မကျင့်ဘူး မဟုတ်လား..."

ရှားချင်းယွဲ့က ခေါင်းခါပြပြီး တုံ့ပြန်အဖြေပေးသည်။

"ခင်ပွန်းက သမီးအပေါ် အရမ်းကောင်းပါတယ်... သမီးကို နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ လိုက်လျောပေးပြီး ကာကွယ်ပေးပါတယ်..."

'ခင်ပွန်း...'

ရှားချန်သည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"အဲ့ဒါ ကောင်းတာပေါ့... အဲ့ဒါက ကောင်းတာပေါ့..."

ထို့နောက် သူက စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသခင်လေးက သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းအမှန်တွေကို အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားပြီး ငါ့ကိုရော လူတိုင်းကိုရော လှည့်စားထားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သူက ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ... သူ့ရဲ့ အနာဂတ် အလားအလာက ကန့်သတ်ချက်မရှိဘူး... ဒီနေ့ပြီးရင် ဂိုဏ်းတွေက သူ့ကို ဝင်ဖို့ အလုအယက် ဖိတ်ခေါ်ကြတော့မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ဤကဲ့သို့ သမက်မျိုးကို ရရှိခဲ့ခြင်းအတွက် ကံကောင်းသည်ဟု ရှားချန်က ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ချန်ချင်းသာ အမှန်တကယ် ကြီးထွားလာပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရပ်တည်နေမည်ဆိုပါက ချန်ရှုံးကဲ့သို့ အာဏာကြီးမားသော ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ဦးထက် များစွာပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပေလိမ့်မည်။

"ခမည်းတော်... စိတ်ချပါ... သမီး သူ့ကို ယုံကြည်ပါတယ်... သူက မဟာဝူနိုင်ငံရဲ့ ရန်သူ မဖြစ်ဘူးလို့ ပြောထားမှတော့ သေချာပေါက် သူ ကတိတည်မှာပါ..."

ရှားချင်းယွဲ့၏ စကားများအရ ချန်ချင်းအပေါ် သူမ၏ အမြင် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ပြီး သူ့အပေါ် သိသာထင်ရှားသော ယုံကြည်မှုတစ်ခု ထားရှိကြောင်း ဆိုလိုနေသည်။ လောကကြီးက မည်သို့ပင် ထင်မြင်နေစေကာမူ ရှားချင်းယွဲ့၏ အမြင်တွင် ချန်ချင်းသည် ကာမဂုဏ်ခံစားမှုနှင့် ပျော်ပါးခြင်းကိုသာ နှစ်သက်သော လူပေါ်ကျော့ မဟုတ်တော့ချေ။

"အင်း... ငါကလည်း သူ့ကို ယုံကြည်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ရှားချန်သည် သူနှင့်ရှားချင်းယွဲ့ကြားတွင် အကွာအဝေးတစ်ခု ကြီးထွားလာပြီး ယခင်ကဲ့သို့ ရင်းနှီးစွာ နီးကပ်နေရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း အမြဲတစေ ခံစားနေရလေ၏။ ရှားချင်းယွဲ့၏ နေရာတွင် ဝင်ရောက်ခံစားကြည့်ရန် ကြိုးစားရင်း ရှားချန်သည် သူမ၏ ခံစားချက်များကို နားမလည်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ချေ။ ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှားချန်သည် ရှားချင်းယွဲ့အား ပြန်လည်လျော်ကြေးပေးရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားရန်သာ တတ်နိုင်သည်။

သူသည် ရှားချင်းယွဲ့နှင့် ချန်ချင်းတို့အား မင်းသားတစ်ပါး၏ စံနှုန်းနှင့်အညီ မဟာချင်းယွန်စံအိမ်ကို အစေခံဆယ်ပေါင်းများစွာနှင့်အတူ ပေးအပ်ခဲ့ရုံသာမက သူတို့၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ခမ်းနားထည်ဝါစွာ နေထိုင်နိုင်ရန် လုံလောက်သော ရွှေ၊ ငွေနှင့် ရတနာများကိုလည်း လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ရှားချင်းယွဲ့က မည်သည့်အရာကိုမျှ မငြင်းဆန်ဘဲ လက်ခံခဲ့၏။ ဤအရာများသည် သူမကိုသာ ပေးခြင်းမဟုတ်ဘဲ ချန်ချင်းကိုလည်း ပေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေသော ရှားချင်းယွဲ့သည် ယခင်ကဲ့သို့ ရှားချန်အား ပြောစရာစကားများ မဆုံးနိုင်အောင် ရှိလိမ့်မည်ဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် အဖြစ်မှန်က သူမ မှားယွင်းကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သူမနှင့် ရှားချန်နှစ်ဦးလုံးသည် မမြင်နိုင်မထိတွေ့နိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခု သူမတို့ကြားတွင် ပေါ်ထွက်လာကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ မိသားစုနှင့် နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူမကို စွန့်လွှတ်ရန် ပြတ်သားစွာ ရွေးချယ်ခဲ့သည့် သူမ၏ဖခင် ရှားချန်အပေါ် မကျေနပ်မှုတချို့ သူမ၏ စိတ်အတွင်း၌ ရှိနေသေးကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားလေ၏။ ထို့ပြင် ရှားချန်အား ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အခန်းကဏ္ဍမှ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ကာ ဖခင်တစ်ဦး၏ ရှုထောင့်မှနေ၍ သူ၏သမီးဖြစ်သော သူမအတွက် တစ်ကြိမ်လောက် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပေးရန် သူမ တောင့်တနေကြောင်းလည်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ထိုနောက် ဆက်ပြောစရာ ဘာမှမရှိတော့ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် ရှားချင်းယွဲ့သည် ချန်ချင်း အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသည်ဟု အကြောင်းပြကာ ထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ရှားချင်းယွဲ့၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရှားချန်က သူ၏လက်ကိုမြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှားချင်းယွဲ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ... သမီး တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ဒါမှမဟုတ် အနိုင်ကျင့်ခံရတယ်လို့ ခံစားရရင် အမြဲတမ်း ပြန်လာလို့ရတယ်... အဖေက သမီးအတွက် တရားမျှတမှုကို သေချာပေါက် ဆောင်ရွက်ပေးမှာပါ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခမည်းတော်..."

ထိုစကားကိုပြောဆိုပြီးနောက် ရှားချင်းယွဲ့သည် တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး မိန်းမစိုးက တံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်၏။ ရှားချင်းယွဲ့သည် တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော မိန်းမစိုးအိုကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မိန်းမစိုးလီ... ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း ဘယ်သွားလဲဆိုတာ မြင်လိုက်လား..."

"မင်းသမီးကို အကြောင်းပြန်ပါတယ်... ဒီအစေခံအိုကြီးက တော်ဝင်သမက်တော် အဲ့ဒီဘက်ကို လျှောက်သွားတာ မြင်လိုက်ပါတယ်..."

မိန်းမစိုးလီက လက်ကိုမြှောက်ကာ ညွှန်ပြလိုက်၏။

ရှားချင်းယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မိန်းမစိုးလီ ညွှန်ပြသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

အချိန်အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ရှားချင်းယွဲ့ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ စင်္ကြန်လမ်းအဆုံးတွင် ချန်ချင်းကို တွေ့လိုက်ရပေ၏။ ရှားချင်းယွဲ့သည် သူ၏ ပုံရိပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားခဲ့သည်။

ရှားချင်းယွဲ့က ချန်ချင်းကို လှမ်းခေါ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် စကားလုံးများ သူမ၏ ပါးစပ်မှ မထွက်လာမီ ချန်ချင်း၏ အေးစက်သော အသံက ဦးစွာထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"မင်း နောက်ကနေ လိုက်လာတာ အတော်ကြာပြီပဲ... ထွက်လာဖို့ မစဉ်းစားသေးဘူးလား..."

ရှားချင်းယွဲ့ အနည်းငယ် လန့်ဖျပ်သွားသည်။

ဖြောင်း...ဖြောင်း...ဖြောင်း...

သူမ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လက်ခုပ်တီးသံတစ်သံက ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်လေးက မျက်စိရှင်တာပဲ... ပါရမီရှင်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ တကယ့်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်..."

ကျောက်တိုင်နောက်မှ လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှားချင်းယွဲ့သည် သူမ ပြောရန် ဟန်ပြင်ထားသော စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်လေ၏။ သူ၏ ဘေးတိုက်အနေအထားကိုသာ အခြေခံကြည့်လျှင် ရှားချင်းယွဲ့သည် သူ့အပေါ် မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မရှိသော်လည်း သူ့ထံမှ အလွန် အားကောင်းသော ကျင့်ကြံသူ အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သူမ ခံစားနိုင်သည်။

"ငါ့ကို သတ်ဖို့လား..."

ချန်ချင်းက တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"လိမ္မာပါးနပ်သားပဲ..."

ထိုလူက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"တကယ်လို့ သခင်လေးသာ ခုခံတာကို စွန့်လွှတ်ပြီး သေဖို့ကို လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ လက်ခံမယ်ဆိုရင်... မင်းရဲ့ ထွက်ခွာသွားမှုက သိပ်မနာကျင်ဘဲ ပိုပြီးလွယ်ကူအောင် ငါ လုပ်ပေးနိုင်တယ်..."

"ဒီနေရာက တော်ဝင်နန်းတော်လေ... တော်ဝင်နန်းတော်ထဲမှာ လူသတ်ရင် မဟာဝူနိုင်ငံ ရှားဧကရာဇ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘယ်နေရာမှာ ထားမှာလဲ..."

ချန်ချင်းက ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလိုကိစ္စတွေအတွက် သခင်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် အဖြစ်ခံဖို့ မလိုပါဘူး..."

ထိုလူက ထက်ရှသော မှော်ရတနာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ချန်ချင်း၏စကားက ဤနေရာသည် တော်ဝင်နန်းတော် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို အမှန်တကယ်သတိပေးလိုက်ခြင်းပင်။

"ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်လား... ဒါကြောင့် မင်းက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတာကိုး..."

ချန်ချင်း၏ သုံးသပ်ချက်အရ ဤလူ၏ နောက်ခံသည် အစောပိုင်းက လမ်းပေါ်တွင် သူ့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော မျက်နှာဖုံးစွပ် လူသတ်သမားအုပ်စုနှင့် အတူတူသာ ဖြစ်ပေမည်။

'ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်...'

ဤစကားလုံးများကို ကြားရသောအခါ ရှားချင်းယွဲ့သည် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူမသည် ကျင့်ကြံခြင်း တာအိုလမ်းစဉ်သို့ မဝင်ရောက်သေးသော်လည်း မှော်ရတနာများ သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံနည်းစနစ် အကူအညီမပါဘဲ အဆင့်ငယ် ကွာခြားမှုတစ်ခုသည်ပင် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဖြတ်ကျော်၍မရနိုင်သော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။

အဆင့်ငယ်များစွာ ကွာခြားနေခြင်းကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်နှင့် ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်... မည်သူက ပိုမိုအားကောင်းပြီး မည်သူက ပိုမိုအားနည်းသည်မှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရှင်းလင်းနေသည်။

အန္တရာယ်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ ရှားချင်းယွဲ့သည် နောက်လှည့်ကာ သူမ၏ ခမည်းတော်အား အကြောင်းကြားရန်နှင့် ချန်ချင်းကို ကူညီရန် တော်ဝင်မိသားစုမှ အားကောင်းသော ကျင့်ကြံသူများကို စေလွှတ်ပေးရန်အတွက် တောင်းဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ဤသည်မှာ သူမ၏မသိစိတ်မှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။ ချန်ချင်းသည် ယခုချိန်၌ ထိုလူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခြင်းက သူမအတွက် အကျိုးရှိမည်လား သို့မဟုတ် အန္တရာယ်ရှိမည်လား ဆိုသည်ကိုပင် သူမ မစဉ်းစားခဲ့ချေ။

သို့သော် ချန်ချင်း၏ စကားတစ်ခွန်းက ရှားချင်းယွဲ့၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

"ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်က အရမ်းအားကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို သတ်ဖို့ကျတော့ မင်းက အရည်အချင်း မလုံလောက်သေးဘူး..."

အကယ်၍ ဤစကားများက အခြားသူတစ်ဦး၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာခြင်းဖြစ်ပါက ရှားချင်းယွဲ့သည် တစ်ဖက်လူက ဟန်ဆောင်နေသည်ဟု သေချာပေါက် သံသယဝင်မိပေမည်။ သို့သော် ချန်ချင်း၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသောအခါ ရှားချင်းယွဲ့သည် အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အစကတည်းက အနည်းငယ်မျှပင် သံသယ မဝင်မိချေ။ သူမသည် ချန်ချင်း မည်ကဲ့သို့ နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုမည်အား သိချင်နေမိသည်။

"အရည်အချင်း မလုံလောက်ဘူး..."

ချန်ချင်း၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းကပင် ထိုလူကို ရယ်မောသွားစေပြီး သူ၏ အေးစက်စက် အမူအရာကို ဆက်လက်၍ ထိန်းသိမ်းမထားနိုင်တော့ချေ။ သေခါနီး လူတစ်ယောက်၏ နောက်ဆုံးအော်ဟစ်သံများကို ဂရုမစိုက်ရန် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ ဖျောင်းဖျလိုက်၏။ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထုတ်လွှတ်ပြီး ဓားဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသော ထိုလူကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ချန်ချင်းသည် သူ၏ စနစ်မျက်နှာပြင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဖွင့်ကာ အရိပ်ရုပ်သေးရုပ်ကို ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။