အခန်း ၃၀

အခန်း (၃၀) ဆရာကြီးကျန်း

'ကောင်းကင်အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်အမြှစ်... ပြီးတော့ အဲ့ဒါက လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်တဲ့ သဘာဝရှိတယ်လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ လျှပ်စီးစိတ်ဝိညာဉ်အမြှစ်လား...'

ဆုလာဘ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချန်ချင်းသည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

အကြောင်းအရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။ ချန်ချင်း၏ လက်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ်အမြှစ် ပါရမီမှာ မြေကမ္ဘာ အလယ်အလတ်အဆင့် ရေစိတ်ဝိညာဉ်အမြှစ် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ကောင်းကင်အဆင့် အရည်အသွေးရှိသော စိတ်ဝိညာဉ်အမြှစ်များသည် မဟာဝူနိုင်ငံတစ်ခုလုံးတွင် ဖီးနစ်ငှက်မွှေးများနှင့် ချီလင်ဦးချိုများကဲ့သို့ ရှားပါးနေလေပြီ။

ချန်ချင်းသိသလောက် ဒုတိယမြောက် ကောင်းကင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် စိတ်ဝိညာဉ်အမြှစ် ဆိုသည်မှာ ရှိချင်မှသာ ရှိနိုင်ပေမည်။

တစ်ခုတည်းသော ကောင်းကင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် စိတ်ဝိညာဉ်အမြှစ်...

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။

ချန်ချင်းသည် သူ၏ စနစ်သိုလှောင်ခန်းကို ချက်ချင်းဖွင့်ကာ ကောင်းကင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် လျှပ်စီးစိတ်ဝိညာဉ်အမြှစ်ကို ရွေးချယ်ပြီး ချိတ်ဆက်မှုကို အတည်ပြုလိုက်၏။

"ကောင်းကင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် လျှပ်စီးစိတ်ဝိညာဉ်အမြှစ်ကို ချိတ်ဆက်နေပါသည်..."

"ကောင်းကင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် လျှပ်စီးစိတ်ဝိညာဉ်အမြှစ်ကို အောင်မြင်စွာ ချိတ်ဆက်ပြီးပါပြီ..."

မှတ်သားထားသင့်သည့်အချက်မှာ ကောင်းကင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် လျှပ်စီးစိတ်ဝိညာဉ်အမြှစ်ကို ချိတ်ဆက်ပြီးနောက် ချန်ချင်း၏ မူလ မြေကမ္ဘာ အလယ်အလတ်အဆင့် ရေစိတ်ဝိညာဉ်အမြှစ်သည် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ နှစ်ခုလုံး ပြီးပြည့်စုံစွာ အတူယှဉ်တွဲ၍ တည်ရှိနေခြင်းပင်။

ချန်ချင်းသည် အံ့သြမှုနှင့် ဝမ်းသာမှု နှစ်မျိုးလုံးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မြေကမ္ဘာအဆင့် တစ်ခုနှင့် ကောင်းကင်အဆင့် တစ်ခု ပါဝင်သော နှစ်ထပ်ကွမ်း စိတ်ဝိညာဉ်အမြှစ်ပါရမီဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်း မည်မျှထိ မြန်ဆန်လာမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

စတုတ္ထအဆင့် အလှအပဆေးလုံး ငါးဆယ်ဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဆုလာဘ်ကို ရရှိခြင်းက ချန်ချင်းအတွက် မယုံနိုင်လောက်အောင် တန်ဖိုးရှိလှ၏။

ရှားချင်းယွဲ့သည် ကျင့်ကြံခြင်း တာအိုလမ်းစဉ်သို့ အမှန်တကယ် ဝင်ရောက်သွားသောအခါ သူ ရရှိမည့် 'ဇနီးသည်အား အလိုလိုက်ခြင်း' ဆုလာဘ်များအတွက် သူ ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်လာသည်။

သူ ပေးကမ်းသောအရာများသည် အရည်အသွေးမြင့်မားသော ပြန်လည်ရရှိမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေရုံသာမက ရှားချင်းယွဲ့၏ နှလုံးသားကို အပြည့်အဝ အနိုင်ရရှိပြီးနောက်တွင် သူသည် ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် ကောင်းကင်အမိန့်တော် ဧကရီ တစ်ပါးကိုလည်း ရရှိမည်ဖြစ်ရာ အမှန်တကယ့်ကို ကျောက်ခဲတစ်လုံးတည်းဖြင့် ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်နိုင်ခြင်းပင်။

"ခင်ပွန်း..."

ချန်ချင်းက စိတ်ဝိညာဉ်လွင့်နေသကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှားချင်းယွဲ့က ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... သွားကြစို့..."

ချန်ချင်းသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဖျောက်ရန် သူ​၏လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ရှားချင်းယွဲ့နှင့်အတူ ချန်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

နံနက်စာအတွက် ချန်ချင်းသည် ဇနီးသည်အား အလိုလိုက်ခြင်း ဆုလာဘ်များ ရယူရန် အခွင့်အရေးကို သဘာဝကျစွာပင် လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ချေ။ ခြင်ခြေထောက်သည် မည်မျှထိ သေးငယ်နေပါစေ အသားကမူ အသားသာဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ၏ ကံကြမ္မာက ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံနိုင်ပြီး ကျပန်းဆုကြီးတစ်ခု ရခဲ့လျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

သူသည် ရှားချင်းယွဲ့အတွက် မုန့်အနည်းငယ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝယ်လိုက်၏။

【ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... အိမ်ရှင်က ကျပန်းဆုလာဘ်အဖြစ် နားလည်နိုင်စွမ်းအမှတ် ၃၀ကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်...]

ဤသည်က မဆိုးလှချေ။

သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းအမှတ်သာ ဤအတိုင်း ဆက်လက်၍ တိုးတက်နေမည်ဆိုပါက တစ်နေ့တွင် သူ၏ရှေ့၌ ကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်ကြံနည်းစနစ်တစ်ခု ချထားလျှင်ပင် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားနိုင်မည်ဟု ချန်ချင်း ခံစားမိလေ၏။

သူသာ ထိုအဆင့်သို့ တကယ် ရောက်သွားပါက ပညာရပ်များကို ခိုးယူရန် အလွန်ကောင်းမွန်သော အကြံတစ်ခု ချန်ချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ ဂိုဏ်းအသီးသီး၏ ကျင့်ကြံနည်းစနစ် ခန်းမဆောင်များသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှာပြီး အများကြီး မကြည့်ဘဲ တစ်ချက်သာ ကြည့်ရန်ပင်။

မည်သည်ကြောင့် ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ခြင်း ဆုလာဘ် တစ်ခုတည်းကိုသာ ရရှိခဲ့သနည်း ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍ ချန်ချင်းသည်လည်း ပို၍ရယူချင်ခဲ့ပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ရှားချင်းယွဲ့အား မုန့်များကို သူကိုယ်တိုင် ခွံ့ကျွေးခြင်းဖြင့်ပင်။ သို့သော် လမ်းပေါ်တွင် လူများလွန်းနေပြီး သူမက ရှက်နေခဲ့သည်။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မတို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ..."

ချန်ချင်းက သူတို့၏ ခရီးပန်းတိုင်ကို မပြောသေးသဖြင့် ရှားချင်းယွဲ့က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ချင်းချန်ဂိုဏ်း... သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ရဲ့အဖေနဲ့ ဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းတယ်... မင်းရဲ့ ပါရမီကို စမ်းသပ်ဖို့ သူတို့ရဲ့နေရာကို အသုံးချတာက အခွင့်အရေးကောင်းပဲ..."

ချန်ချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့..."

ရှားချင်းယွဲ့က တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မေးခွန်းများ ဆက်မမေးတော့ချေ။

ထိုနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရထားလုံးတစ်စီးငှားပြီး တက်စီးလိုက်ကြသည်။

ချင်းချန်ဂိုဏ်းသည် မြို့တော်နှင့် မဝေးလှသော်လည်း လမ်းလျှောက်သွားပါက အနည်းဆုံး နာရီဝက် ကြာမြင့်ပေမည်။

ချန်ချင်းသည် မူလက ဓားဖြင့် တိုက်ရိုက်ပျံသန်းသွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သာမန်လူတစ်ဦးဖြစ်သော ရှားချင်းယွဲ့ ပင်ပန်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ချန်ချင်းထံတွင် တခြားအစီအစဉ်များလည်း ရှိနေပေ၏။

"ဇနီးလေး... အခု ဒီရထားလုံးထဲမှာ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာ... မင်း ရှက်မနေတော့ဘူးမလား... လာ... ငါ ခွံ့ကျွေးမယ်..."

ချန်ချင်းသည် မြင်းခွာပုံမုန့်တစ်ခုကို ယူကာ ရှားချင်းယွဲ့၏ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှားချင်းယွဲ့သည် ဆက်လက်၍ ငြင်းဆန်မနေတော့ချေ။ သူမသည် သူမ၏သေးငယ်သော ချယ်ရီသီးကဲ့သို့ ပါးစပ်လေးကို ဖွင့်ကာ ချန်ချင်း ပေးသော မုန့်ကို စားလိုက်၏။

【ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... အိမ်ရှင်က ကျပန်းဆုလာဘ်အဖြစ် လွတ်လပ်သော စွမ်းရည်အမှတ်၂၀ ကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်...】

【ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... အိမ်ရှင်က ကျပန်းဆုလာဘ်အဖြစ် တတိယအဆင့် ချီစိုစွတ်ခြင်း ဆေးလုံးအလုံး၁၀၀ကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်...】

【ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... အိမ်ရှင်က ကျပန်းဆုလာဘ်အဖြစ် စတုတ္ထအဆင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင် အေးစက်လမင်းမြက်၁၀ပင် ကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်...】

...

မုန့်တစ်ကိုက်လျှင် ဆုလာဘ်တစ်ခု ရရှိနေခြင်းက ချန်ချင်းကို အလွန်အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပေ၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှားချင်းယွဲ့သည် အစားများများစားနိုင်သူ မဟုတ်ချေ။ မုန့်အကိုက်အနည်းငယ် စားပြီးနောက် သူမက ဗိုက်ပြည့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသကာ ခေါင်းခါပြလေသည်။

ချန်ချင်းအနေဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်ရုံမှလွဲ၍ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ သူသည် ကျန်ရှိနေသော မုန့်များကို အပြောင်ရှင်းလိုက်ပြီး သူ၏အစာအိမ်ကို ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။

ရထားလုံးသည် အချိန်မည်မျှထိ ကြာအောင် ခရီးနှင်ခဲ့သည်ကို မသိရဘဲ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

ချန်ချင်းသည် အလျှင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ရှားချင်းယွဲ့၏ခေါင်းကို ပြတင်းပေါက်ဘောင်နှင့် မဆောင့်မိစေရန် လက်ဆန့်ကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်၏။

【ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... အိမ်ရှင်က ကျပန်းဆုလာဘ်အဖြစ် အင်မော်တယ်ဝိုင်တစ်ပုလင်း ကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်...】

ရှားချင်းယွဲ့က ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရထားလုံးအပြင်ဘက်မှနေ၍ မြင်းခွာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

ထိုအသံအပြီးတွင် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော အသံတချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရထားလုံးထဲက လူတွေ... မြန်မြန် ထွက်ခဲ့စမ်း... လမ်းကြေးပေးမလား... အသက်ပေးမလား..."

"မြန်မြန်လုပ်... မြန်မြန်လုပ်... ငါတို့သခင်လေးရဲ့ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးနေမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ ပိုက်ဆံရော အသက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်..."

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ရှားချင်းယွဲ့သည် ဓားပြများနှင့် ကြုံတွေ့နေရပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် လုံးဝမစိုးရိမ်ခဲ့ချေ။ သူမ၏နံဘေးတွင် ထိုင်နေသော ချန်ချင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် ထိုလူရှိနေပါက ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလျှင်ပင် ကြောက်စရာမရှိဟု ခံစားရသည်။

"ဇနီးလေး... မင်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့အုံး... ငါ အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်လိုက်အုံးမယ်..."

ချန်ချင်းက မတ်တတ်ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ပွန်း... သတိထားနော်..."

ဘေးကင်းသည်က အကောင်းဆုံးဟူသော စကားအတိုင်း ရှားချင်းယွဲ့သည် သူ့ကို သတိပေးရန် မမေ့လျော့ခဲ့ချေ။

သူမ ပြင်ပသို့ ထွက်သွားလျှင်ပင် ချန်ချင်းကို မကူညီနိုင်ဘဲ အနှောင့်အယှက်သာ ဖြစ်စေမည်ကို သိထားသဖြင့် လိုက်ပါရန် မတောင်းဆိုခဲ့ချေ။

ချန်ချင်းသည် လိုက်ကာကိုမကာ ပြင်ပသို့ ထွက်သွားလေ၏။

သူ နံဘေးဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ရထားထိန်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး အသံတစ်သံမျှ မထွက်ရဲဘဲ ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"သခင်ကြီး... ဒီကောင်လေးရဲ့ အဝတ်အစားကို ကြည့်ရတာ သူက ချမ်းသာတဲ့လူ ဒါမှမဟုတ် ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ဘူ ဖြစ်တဲ့ပုံပဲ... သူက ချမ်းသာတဲ့ သခင်လေးပဲ... ငါတို့ သူ့ဆီကနေ ငွေတွေအများကြီး ခြိမ်းခြောက်တောင်းယူရမယ်..."

ဓားပြက မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်ကမူ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ ချန်ချင်း၏ မျက်နှာကို သေချာစွာ အကဲခတ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"မင်း... မင်းက ချန်ရှုံးရဲ့သား ချန်ချင်းပဲ..."

"အမ်... ငါက အဲ့ဒီလောက်တောင် နာမည်ကြီးနေတာလား..."

ချန်ချင်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးချန် ဖြစ်နေမှတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနှောင့်အယှက်ပေးမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... လမ်းဖယ်ပေးလိုက်စမ်း..."

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် အရူးမဟုတ်ချေ။ ငွေအနည်းငယ်အတွက် ဝန်ကြီးချုပ်ကို ရန်သူအဖြစ် ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ မတန်ချေ။

မဟာဝူနိုင်ငံတွင် ချန်ရှုံးဟူသော အမည်သည် မဟာဝူ၏ နယ်မြေထက်ဝက်ကို လွှမ်းခြုံထားကြောင်း မည်သူက မသိဘဲ နေမည်နည်း။

ထို့ပြင် ချန်ရှုံးတွင် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော သားတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပြီး သူ့ကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ကြောင်း မည်သူက မသိဘဲ နေမည်နည်း။ တကယ်လို့ သူ၏ ဆံချည်တစ်မျှင်ကိုပင် ထိခိုက်အောင် လုပ်မိပါက မဟာဝူ သံချပ်ကာမြင်းတပ်က လေမည်းတောင်တစ်ခုလုံးကို ပြားချပ်သွားစေရန် အချိန်အလွန်ကြာမည် မဟုတ်ချေ။

ချန်ချင်းသည် ဆက်လက်၍ စကားမပြောတော့ဘဲ အရိပ်ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။

အရိပ်ရုပ်သေးရုပ် ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာမှန်း မသိကြသော်လည်း ဓားပြခေါင်းဆောင်နှင့် ဓားပြများသည် ထိုအရာထံမှ ကြီးမားသော ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သခင်လေးချန်... ဒါက အထင်လွဲမှုတစ်ခုပါ... ဖြစ်နိုင်ရင် သက်ညှာပေးသင့်ပါတယ်... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်နေရတာလဲ..."

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် ချန်ချင်းက လူ့အသက်များကို မြက်ပင်များကဲ့သို့ သဘောထားသော ရက်စက်သည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကြားသိထားခဲ့ပေ၏။ သူကိုယ်တိုင် တက်တက်ကြွကြွ ခေါင်းငုံ့ပေးပြီးနောက်တွင်ပင် ချန်ချင်းက သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားဆဲဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

သူ၏စကားများကို ချန်ချင်းက ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဓားပြခေါင်းဆောင်က အလျှင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေးချန်... ကျွန်တော်တို့ လေမည်းရွာလေး အခုအချိန်အထိ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့တာက ကြီးကြပ်ပေးနေတဲ့ ဆရာတစ်ယောက် ရှိနေလို့ပါ... ဒီတောနက်ကြီးထဲမှာ တကယ်လို့ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေအထိ ရောက်သွားရင် ခင်ဗျားအတွက် ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

"ဆရာကြီးကျန်းကို ခေါ်ဆောင်ကြစမ်း..."

ဓားပြခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆရာကြီးကျန်းကို ခေါ်ဆောင်ပါတယ်..."

ဓားပြများက တပြိုင်နက်တည်း ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြ၏။

နောက်တခဏတွင် အဖြူရောင်မြူခိုးများ မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက မြူခိုးများထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်သူက ဒီနိမ့်ကျတဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို အနှောင့်အယှက် ပေးရဲတာလဲ..."

ဆရာကြီးကျန်းက အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးကျန်း... ဒါက တကယ့်ကို မလွှဲမရှောင်သာလို့ ဆရာကြီးကို လှုပ်ရှားပေးဖို့ ဒုက္ခပေးရတာပါ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့... စိတ်မဆိုးပါနဲ့..."

ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် အောက်ကျို့စွာဖြင့် အတင်းအကြပ် ပြုံးပြနေခဲ့သည်။

ထိုလူ ဝင်ရောက်လာပုံမှာ အတော်လေး ခမ်းနားသော်လည်း ချန်ချင်းက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ်၌သာ ရှိသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ဤသည်မှာ သူ ဖမ်းရန် ကြိုးစားနေသော ငါးပင်။

Book 3 end.