အခန်း ၆၀

အခန်း (၆၀) နဂါးစီးသော သမက်

အတွေ့အကြုံရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဧကရာဇ် ရှားချန် သည် မြို့တော်ရှိ အကောင်းဆုံး နန်းတွင်းသမားတော်များပင်လျှင် သူတို့၏ အထူးကောင်းမွန်သော သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်မှု စွမ်းရည်များဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကိုယ်ဝန်ရှိမရှိ အတည်ပြုရန် ၂၅ ရက်ခန့် အချိန်ယူရကြောင်း သိရှိထားလေ၏။

ရှားချင်းယွဲ့ ချန်မိသားစုသို့ လက်ထပ်သွားသည်မှာ မည်မျှ ကြာသေးသနည်း။

ထို့ကြောင့် ရှားချန်သည် ချက်ချင်းခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုအတွေးကို ပယ်ချလိုက်သည်။

ရှားချင်းယွဲ့သည် စိတ်ကိုဖတ်တတ်သူ မဟုတ်သဖြင့် ရှားချန်၏အတွေးများကို မသိခဲ့ချေ။ သူ၏ သိချင်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ သူမသည် သူ့ကို တမင်သက်သက် ဆိုင်းငံ့မထားတော့ချေ။

သူမ ညာဘက်လက်ကိုမြှောက်ပြီး သူမ၏လက်ဝါးကိုဖြန့်လိုက်ရာ ကံကြမ္မာရွှေနဂါးသည် သူမ၏လက်ထဲတွင် ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာသည်။

"မြွေတစ်ကောင်လား..."

ရှားချန်က သေချာစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် စားပွဲကို ရိုက်ပုတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက နဂါးငယ်လေးပဲ..."

"ရှားချင်းယွဲ့... ဒီလို နဂါးငယ်လေးကို မင်း ဘယ်ကရလာတာလဲ..."

ရှားချန်သည် အဖြေကို အတည်ပြုရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

အကယ်၍ သူ မှတ်မိသည်မှာ မှန်ကန်ပါက နဂါးမျိုးနွယ်စုသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်သန်းပေါင်းများစွာကတည်းက အောက်ဘုံတွင် မျိုးသုဉ်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

အထက်ဘုံတွင်ပင် နဂါးမျိုးနွယ်စုသည် အလွန် ရှားပါးသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လေ၏။ ပြိုင်ဘက်ကင်း အစွမ်းထက်သူများနှင့် ထိပ်တန်းအထက်တန်းလွှာမိသားစုများသာ နဂါးများကို အမိန့်ပေးရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီကြသည်။ ဤသည်မှာ နဂါးများသည် အဆင့်အတန်းနှင့်အာဏာ၏ သင်္ကေတများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ဒါက ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်းက ကျွန်မနဲ့ မဟာဝူ နိုင်ငံတစ်ခုလုံးအတွက်ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ကြီးပါ..."

ထိုစကားကိုပြောဆိုပြီးနောက် ရှားချင်းယွဲ့က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။

"အဖေ... ဒါက နဂါးငယ်လေး မဟုတ်ပါဘူး..."

'နဂါးငယ်လေး မဟုတ်ဘူး...'

သူ မမေးနိုင်မီမှာပင် ရှားချင်းယွဲ့က ရှားချန်ကို တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်မှထွက်ပြီး သူမ၏နောက်သို့ လိုက်လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ရှားချန်သည် ရှားချင်းယွဲ့ ဘာလုပ်မည်ကို သိချင်နေသော်လည်း အလျင်စလို မမေးခဲ့ချေ။ သူသည် နဂါးပလ္လင်မှ ဆင်းကာ သူမ၏နောက်မှနေ၍ တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်ပြင်ပသို့ စိတ်ရှည်စွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။

အချိန်ကျပြီဟု မြင်သောအခါ ရှားချင်းယွဲ့သည် သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

ကံကြမ္မာရွှေနဂါးသည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ နားလည်ပြီး သူမ၏လက်မှ ထွက်ခွာကာ မိုးကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပေသည်။ ဤဖြစ်စဉ်အတွင်း နဂါး၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သာမာန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည့်အရှိန်နှုန်းဖြင့် လျှင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ တစ်ကျန်း၊ ဆယ်ကျန်း၊ ကျန်းသုံးဆယ်၊ ကျန်းငါးဆယ်...နောက်ဆုံး၌ ကျန်းတစ်ရာအထိပင်။

"ကျန်းတစ်ရာရှည်တဲ့ သူတော်စင်နဂါးလား..."

တိုက်ပွဲများစွာကိူ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်သော မြင်ကွင်းများစွာကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ဖူးသော ရှားချန်ပင်လျှင် သူ၏ခေါင်းပေါ်ရှိ မိုးကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော ကံကြမ္မာ ရွှေနဂါးကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူ၏ခြေထောက်များပင် အနည်းငယ် ပျော့ခွေသွားသလို ခံစားရပြီး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

ယခင်က နဂါး မျိုးနွယ်စု ရှိကြောင်းကိုသာ သူ ကြားဖူးခဲ့ပေသည်။ ဤသည်မှာ နဂါးကို သူ မြင်တွေ့ဖူးသည့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပြီး ကျန်းတစ်ရာရှည်သောရွှေနဂါးတစ်ကောင်ကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

ဝုန်း...

သူ၏နောက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှားချန် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘိုးဘေးဘုရားကျောင်းရှိရာအရပ်မှ ကောင်းကင်သို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးတက်နေသော တိုင်တစ်တိုင်ကဲ့သို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့မိသည်။

ရှားချန်၏မျက်လုံးများ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ မဟာဝူ နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာက တကယ်ကြီး အဆမတန် တိုးလာတာပဲ..."

"မဟုတ်သေးဘူး..."

ရှားချန်သည် ခေါင်းကို ထပ်မံ၍ ခါယမ်းလိုက်ပြီး နိုင်ငံတော် ကံကြမ္မာကဲ့သို့ အရာမျိုးသည် ဤအတိုင်းတိုးတက်လာနိုင်မည်ဟု မယုံကြည်ချေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ...

သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်သည် လောကကြီးဆီသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရား တစ်ပါးနှင့် တူညီသည့် ကံကြမ္မာ ရွှေနဂါးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပေ၏။

ရှားချင်းယွဲ့သည် အချိန်ကိုက် စတင်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီနဂါးကို ကံကြမ္မာရွှေနဂါးလို့ ခေါ်တယ်... သူက ကံကြမ္မာကို တိုးတက်စေပြီးတော့ မဟာဝူ နိုင်ငံတော် တစ်ခုလုံးကို ကောင်းချီးပေးနိုင်တယ်..."

"ကံကြမ္မာ ရွှေနဂါး..."

ရှားချန်က ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားချက် အမျိုးမျိုး ပေါ်လွင်နေကာ အများစုမှာ အံ့အားသင့်မှု ဖြစ်လေ၏။

နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာ တိုးတက်လာမှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဤကံကြမ္မာရွှေနဂါးသည် မည်သည့်အရာကိုဆိုလိုကြောင်းနှင့် မည်မျှ အားကောင်းကြောင်းကို သူ မည်သို့ မသိဘဲ နေမည်နည်း။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ဒီကံကြမ္မာရွှေနဂါး က ငါတို့မဟာဝူနိုင်ငံအတွက် နိုင်ငံတော် ကံကြမ္မာ ကို တိုးတက်စေတာဆိုတော့... ငါတို့ ရှားမိသားစုက ထာဝရ ကြီးပွားတိုးတက်ဖို့ သေချာသွားပြီပဲ..."

ရှားချန်သည် သူ၏စိတ်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး အမှန်တကယ်ကို ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။

သူ့သမီးအရင်း၏ရှေ့တွင် ဧကရာဇ် တစ်ပါး၏ ခမ်းနားသော ပုံရိပ်ကို တမင်သက်သက် ထိန်းသိမ်းထားရန် မလိုအပ်ချေ။

"ကံကောင်းပြီးတော့ နဂါးစီးနိုင်တဲ့ ဒီလို သမက်မျိုးကို ငါ ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး... တစ်ခါမှ ထင်မထားခဲ့ဘူး..."

ရှားချန်သည် ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ဤလက်ဆောင်သည် အမှန်တကယ်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားလွန်းသည်။

ခြေလှမ်းတစ်ဝက် ဧကရာဇ်နယ်ပယ် အားကောင်းသူ တစ်ယောက်ကို မဆိုထားနှင့် ဧကရာဇ် တစ်ပါးပင်လျှင် ဤအရာမျိုးကို ငြင်းဆန်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏အာဏာနှင့် သူ၏ အဖိုးတန် သမီးလေးအကြားတွင် ချန်ချင်းသည် သူ၏သမီးကို အမှန်တကယ် ရွေးချယ်ခဲ့လေ၏။ ဤသည်မှာ ရှားချန် လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့သော အရာပင်။

"ရှားချင်းယွဲ့... မဟာဝူနိုင်ငံရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ဘဏ္ဍာတိုက်က သူ့အတွက် အချိန်မရွေး ဖွင့်ထားတယ်လို့ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းကို ပြန်ပြောလိုက်... သူ ဘယ်လို အရင်းအမြစ်တွေ လိုချင်လိုချင် လာယူလို့ရတယ်..."

ယခုအချိန်၌ ရှားချန်သည် အနာဂတ်တွင် ချန်ချင်း ကြီးပြင်းလာသောအခါ မဟာဝူနိုင်ငံကို ခြိမ်းခြောက်မည်အား လုံးဝမစိုးရိမ်တော့ချေ။ သူ့ကို ကျင့်ကြံပေးရန်အတွက် နိုင်ငံတစ်ခုလုံး၏အင်အားကို အသုံးပြုရန် ဆန္ဒရှိပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းအစွမ်းထက်သူ တစ်ဦးဖြစ်လာမည့် သူ၏လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ ခြေနင်းတုံးများစွာထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ရန် ရှားချန်က လိုလိုလားလား ရှိနေခဲ့လေ၏။

"သမီးတော်က ခင်ပွန်းကိုယ်စား ခမည်းတော်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်းက ကျွန်မတို့ မဟာဝူနိုင်ငံရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေကို လိုအပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်..."

"မလိုအပ်ဘူးလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှားချန်သည် နားမလည်သော အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။

ချန်ချင်း၏ပါရမီ မည်မျှထိ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းနေပါစေ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော် ဘဏ္ဍာတိုက်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

"မလိုအပ်" ဟု မည်သို့ ဖော်ပြနိုင်မည်နည်း...

"မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းက အခု ဘယ်နယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီလဲ..."

ရှားချင်းယွဲ့က ချန်ချင်းသည် နိုင်ငံတော် ဘဏ္ဍာတိုက်မှ အရင်းအမြစ်များကို မလိုအပ်ဟု ပြောသဖြင့် သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်သည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ရှားချန်က တွေးထင်လိုက်၏။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်... ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်းက အခု ဧကရာဇ်နယ်ပယ်ကို ဝင်သွားပါပြီ..."

ရှားချင်းယွဲ့က အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်သွား၏... ပတ်ဝန်းကျင်နေရာတဝိုက်လုံး သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရှားချန်သည် အချိန်ရပ်တန့်မှုတစ်ခုထဲသို့ ရောက်သွားသည်ဟုပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထင်မှတ်သွားနိုင်သည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သူသည် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြသကာ မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ နေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး မတ်တတ်ရပ်နေပေ၏။

ရှားချင်းယွဲ့က ရှားချန်ကိုခေါ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သူက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"ရှားချင်းယွဲ့... မင်း... မင်း ထပ်ပြောစမ်း... မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းက အခု ဘယ်နယ်ပယ်မှာ ရောက်နေတာလဲ..."

သူသည် ခုဏက အာရုံမစိုက်မိဘဲ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားသည်ဟု သံသယဝင်နေသည်။

ချန်ချင်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ကို ဧကရာဇ်နယ်ပယ်ဟု သူ မတော်တဆ နားကြားမှားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ချန်ချင်းသည် အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးကြောင်း ရှားချန်က ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။

အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်... ဧကရာဇ်နယ်ပယ် ...

ရှားချန်သည် ဤစကားလုံးနှစ်လုံးကို အမှန်တကယ်ပင် ဆက်စပ်၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ဧကရာဇ်နယ်ပယ်လား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

"ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်းက အခု ဧကရာဇ်နယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပါပြီ..."

ရှားချင်းယွဲ့က ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှားချန်သည် နောက်တစ်ကြိမ် အေးခဲတောင့်တင်းသွားပေ၏။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယခင် အတွေ့အကြုံရှိသဖြင့် သူသည် များစွာပို၍မြန်ဆန်စွာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"မင်းရဲ့ ခင်ပွန်း... သူက ဧကရာဇ်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ရှားချင်းယွဲ့သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မဖုံးကွယ်ဘဲ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ရှားချန်အား အကျဉ်းချုပ်၍ ပြောပြသည်။

ရှားချန်သည် နားထောင်ပြီးနောက် ယိမ်းယိုင်သွားကာ အနီးအနားရှိ ကျောက်စားပွဲတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ကျောက်ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ရှားချင်းယွဲ့က ချက်ချင်း လိုက်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ခမည်းတော် ... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... တစ်ခါတည်း အများကြီး ကြားလိုက်ရလို့ တည်ငြိမ်ဖို့ လိုနေတာပါ..."

ရှားချန်က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှားချင်းယွဲ့ စိတ်မပူရန် ပြောလိုက်၏။

‘အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ဧကရာဇ်နယ်ပယ် သမက်...’

ဤအချက်တစ်ချက်တည်းကပင် ရှားချန်၏ ခြေထောက်များကို ပျော့ခွေသွားစေရန် လုံလောက်သည်။

ဤသည်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်ပင်။

ချန်ချင်း မည်ကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို ရှားချန် မသိသော်လည်း သူ သိရန်လည်း မလိုအပ်ချေ။ သို့သော် အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ယခုအချိန်၌ မဟာဝူ နိုင်ငံသည် တစ်နေ့တွင် သမိုင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ဧကရာဇ်နယ်ပယ် အစွမ်းထက်သူတစ်ယောက်မှ အကာအကွယ်ပေးထားသော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးရန် မည်သူက အရည်အချင်း ပြည့်မီမည်နည်း...

သူ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ခဲ့ချေ... ရှားချန် အမှန်တကယ်ကို စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ချန်ချင်းသည် ဧကရာဇ်တစ်ပါးကို မျက်နှာချိုသွေးရန် ကြိုးစားမည့်အစား သူတို့၏ခေါင်းပေါ်ရှိ ကံကြမ္မာ ရွှေနဂါးကို သူ၏သမီးလေးနှင့် နိုင်ငံတော် ကံကြမ္မာကို မြှင့်တင်ရန် မည်သည်ကြောင့် ဤမျှထိ ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းနိုင်သနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့လေ၏။

သူကိုယ်တိုင်သည် ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်နေသဖြင့် တခြားဧကရာဇ်တစ်ပါးကို မျက်နှာချိုသွေးရန် မည်သည်ကြောင့် လိုအပ်မည်နည်း...

အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ဧကရာဇ်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နှင့် သက်ကြီး ဧကရာဇ် တစ်ပါး...

မည်သူက ပိုအားကောင်းပြီး မည်သူက ပိုအားနည်းသည်ကို ရှားချန်က တခြားမည်သူ့ထက်မဆို သူ ပိုသိသည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

ချန်ချင်းသည် အသက်ငယ်ရွယ်နေဆဲပင်။ ဤအရွယ်တွင် သူသည် ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ မျက်လုံးထဲရှိ အထွတ်အထိပ်နယ်ပယ်ကို စမှတ်နေရာတစ်ခုအဖြစ် ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ အနာဂတ်တွင် မည်သူမျှ စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် မဝံ့ရဲသော အင်မော်တယ်နယ်ပယ်သို့ သူ သေချာပေါက် ခြေချနိုင်ပေမည်။

ချန်ချင်း၏ လက်ရှိအောင်မြင်မှုများဖြင့် မဟာဝူ နိုင်ငံ၏ တော်ဝင်အာဏာကို လုံးဝဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ရှားချန်သည် စောစောစီးစီး နန်းဆင်းပြီး မဟာဝူပလ္လင်ကို ချန်ချင်းထံ လွှဲပြောင်းပေးမိပေမည်။

တခြားမင်းသားများအတွက်ကမူ...

သူတို့သည် ထူးချွန်ကြသော်လည်း ဧကရာဇ်ဟူသော စကားလုံးနှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် မထူးချွန်ကြချေ။

ထိုနှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်းက ဧကရာဇ်တစ်ပါးကို စော်ကားခြင်းပင်။

ရှားချန်သည် တစ်စုံတစ်ခု ဆက်ပြောချင်နေသေးသော်လည်း ရှားချင်းယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူမထံ၌ တည်ကြည်လေးနက်သော အသွင်အပြင် ရှိနေကြောင်း မထင်မှတ်ဘဲ သတိပြုမိသွားသည်။

Book 6 end.