အခန်း ၁၃၆

အခန်း (၁၃၆)

ညှာတာပေးလိုက်ပါ, သတ်မပစ်နဲ့ဦး

ပရိသတ်များက ၎င်းတို့၏ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေမှုမှ နိုးထလာခဲ့ကြပြီး အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

အစောပိုင်း၌ ၎င်းတို့က ဟန်လျိုယု၏ အောင်ပွဲမှာ သေချာနေပြီး တိုက်ပွဲတွင် မည်သည့် အံ့ဩစရာမှ ရှိလာလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ယူဆထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ရလဒ်က ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

တွမ့်မူလုံချွဲက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ကာ ဟန်လျိုယုကို အနိုင်ယူသွားခဲ့သည်။

“ပြီးသွားပြီ... ထိုက်ရွှမ်းဂိုဏ်းတော့ သွားပြီ...”

“ဟုတ်တယ်... ဟန်လျိုယုက သူတို့ရဲ့ အသန်မာဆုံးပဲလေ... အခု သူ ရှုံးသွားပြီ... ဒီနေ့ သူတို့ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး...”

“နေဦး... ထိုက်ရွှမ်းဂိုဏ်းမှာ နောက်ထပ် ယှဉ်ပြိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက် ကျန်သေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား... ဟို မုန့်ချန်ချင်းဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လေ...”

“မင်း နောက်နေတာလား... အဲဒီကောင်က ဒီအလှည့်ကို အလကား လက်မှတ်ရပြီး တက်လာတာလေ... ပြီးတော့ ပုန်းကွယ်နဂါးစာရင်းမှာလည်း အဆင့်တစ်ဆယ်ပဲ ရှိတာ... သူ တွမ့်မူလုံချွဲကို အနိုင်ယူနိုင်စရာ အကြောင်း လုံးဝမရှိဘူး...”

“မှန်တယ်...”

လူအုပ်ကြီးက ဆူညံစွာ ဆွေးနွေးနေကြ၏။

“စကားကို ဆင်ခြင်ပြီး ပြောကြစမ်း...”

မုန့်မိသားစုဝင်များက ဆက်လက် အောင့်အီးမထားနိုင်တော့ဘဲ မတ်တတ်ရပ်လျက် ပြန်လည်ချေပလိုက်ကြသည်။

“ငါတို့ သခင်လေးက အရမ်းအစွမ်းထက်ပါတယ်နော်...”

“ဟုတ်တယ်...”

အိမ်ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိနေချိန်တွင် မိသားစုက ညီညွတ်စွာ ရပ်တည်ရမည် ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲများပင်လျှင် ပြဿနာတက်လာနိုင်ချေရှိသော ဤကာကွယ်ပြောဆိုမှုကို မသိမသာ ခွင့်ပြုပေးထားခဲ့ကြ၏။

“ဖူး... အကယ်၍ မင်းတို့ သခင်လေးသာ နိုင်ရင်... ငါ ဒီနေ့ ထိုက်ရွှမ်းဂိုဏ်းထဲကနေ လေးဘက်ထောက်ပြီး ထွက်သွားပြမယ်...”

အခြားသူများ လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သော တွမ့်မူလုံချွဲ၏ စွမ်းအားကို မည်သူမှ မယှဉ်နိုင်ဟု ယုံကြည်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ဟန်လျိုယုပင်လျှင် လက်သီးချက်တစ်ချက်တည်းနှင့် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။

၎င်းတို့၏ သက်တူရွယ်တူများထဲတွင် မည်သူက သူ့ကို စိန်ခေါ်နိုင်ဦးမည်နည်း။

မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်တွင်မူ ထိုက်ရွှမ်းဂိုဏ်းဘက်၌ အခြေအနေက လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေခဲ့သည်။

၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် နေမီးတောက်တောင်ကြားနှင့် ဘီလူးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းတို့ဘက်တွင်မူ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေခဲ့ကြ၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်ရှီ... ဒီနောက်ဆုံးအလှည့်ကို ဆက်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်နေဖို့ မလိုတော့ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်... ဟုတ်တယ်မလား...”

ချင်ဟုန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဆက်တိုက်နေလို့လည်း ဘာထူးမှာလဲ... ဘာမှ ကွာခြားသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ...”

“မှန်တာပေါ့... ဒီအလှည့်ကို အလကား လက်မှတ်နဲ့ တက်လာတဲ့ မင်းရဲ့တပည့်က ဝင်တိုက်ရင်လည်း အချိန်ကုန်ပြီး ဒဏ်ရာရရုံပဲ ရှိမှာ... အရှက်မကွဲချင်ရင်တော့ အခုပဲ လက်နက်ချလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ...”

တွမ့်မူယန်လည်း ထပ်ပေါင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ပါရမီရှင် တပည့်အများအပြားက ပြန်လည်ချေပချင်ကြသော်လည်း မည်သည့်စကားလုံးမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြချေ။

ဟန်လျိုယုပင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရာ မုန့်ချန်ချင်း၌ ဘယ်လိုလုပ် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်မည်နည်း။

“နောက်တစ်ပွဲအတွက် အချိန်ကျပြီ...”

ရှီယင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။

မျက်လုံးအားလုံးက မုန့်ချန်ချင်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြရာ သူက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

နူးညံ့သော လေပြင်းက နက်မှောင်သည့်ဆံပင်များကို တိုက်ခတ်သွားခဲ့ပြီး နေရောင်ခြည်က သူ၏ လူငယ်ဆန်သော ခန့်ညားမှုကို ပေါ်လွင်စေခဲ့၏။

မုန့်ချန်ချင်း၏ ထူးခြားလှပသော ရုပ်ရည်က လူအုပ်ကြီးထံမှ ချီးကျူးထောက်ခံသည့် ခေါင်းငြိတ်ပြမှုများကို ရရှိစေခဲ့သည်။

“ကြိုးစားပါ၊ စီနီယာအစ်ကိုမုန့်...”

ရှီညီအစ်ကိုများ ၎င်းတို့၏ ရင်ဘတ်များကို တပြိုင်နက်တည်း ပုတ်လျက် မျက်လုံးထဲတွင် ယုံကြည်ချက်များ အပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့အတွက်မူ စီနီယာအစ်ကိုမုန့်က တစ်ခါမျှ မရှုံးဖူးသေးသော အသန်မာဆုံး ပါရမီရှင် ဖြစ်၏။

“ကြိုးစားပါ၊ ဂျူနီယာမောင်လေးမုန့်...” ကုန်းလင်းရွယ်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“နင့်လို မာနကြီးတဲ့အရူး... ရှုံးမသွားစေနဲ့ဦး... မဟုတ်ရင်တော့ ငါ နင်နဲ့ သူငယ်ချင်းမလုပ်တော့ဘူး...”

မိုရှောင်ယုက အစောပိုင်းက သူမ၏ စိတ်ပျက်မှုများမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပုံရပေသည်။

“ကြိုးစားပါ...”

အခြားသော ပါရမီရှင် တပည့်များကလည်း ၎င်းတို့၏ အားပေးမှုများကို ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မျှော်လင့်ချက် အလွန်နည်းပါးနေလျှင်ပင် မုန့်ချန်ချင်းက ၎င်းတို့၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်ပေသည်။

“ဂျူနီယာညီလေးမုန့်...”

မုန့်ချန်ချင်း သူ၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် ဟန်လျိုယု ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။

ရှီယင်ချင်းထံမှ ကုသမှုကို ရရှိထားသော်လည်း သူ၏ အခြေအနေက ဆိုးရွားနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများကို မနည်း ဖွင့်နေရ၏။

“အခုတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်...”

ဤအခြေအနေတွင် သူ၏ စိတ်က ပိုမိုကြည်လင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ဆရာ ပြောခဲ့သော စကားလုံးများအပါအဝင် အရာအများအပြားကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုစကားများအရ မုန့်ချန်ချင်းက ဂိုဏ်း၏ စစ်မှန်သော ဝှက်ဖဲ ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။

“စိတ်ချပါ...”

မုန့်ချန်ချင်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

“ညှာတာပေးလိုက်ပါ... သူ့ကို သတ်မပစ်နဲ့ဦး...”

ရှီယင်ချင်းက မုန့်ချန်ချင်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ဤပြောကြားချက်က လူအများအပြားကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့ပြီး စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

“ရှီယင်ချင်း... မင်းတော့ ရူးသွားပြီ ထင်တယ်...”

တွမ့်မူယန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သော်လည်း ရှီယင်ချင်းက ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ လက်ကိုသာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

မုန့်ချန်ချင်း စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ပိုမိုခိုင်မာသွားခဲ့ပြီး သံသယတစ်ခုကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ရှီယင်ချင်းက ဂိုဏ်းခန်းမဆောင်ထဲတွင် ရှိစဉ်ကတည်းက သူ၏ ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို သတိပြုမိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

ဂိုဏ်းချုပ်က သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ တွမ့်မူယန်နှင့် အခြားသူများထက် အဝေးကြီး သာလွန်သော ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်၏။

“ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်...”

မုန့်ချန်ချင်းက ခေါင်းငြိတ်လိုက်ပြီး ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အောက်သို့ ပျံသန်းဆင်းသွားခဲ့တော့သည်။

စစ်မှန်သော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဆန်းကြယ်မီးတောက် ရှိနေလျှင်ပင် သူ့ကို ခြောက်လှန့်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဓားရည်ရွယ်ချက်က သိုင်းပညာရပ်များ၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်သည်နှင့်အမျှ သူ၏ ဓားသိုင်းပညာကို အဆလေးဆယ်ကျော် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး နက်နဲလှသော စွမ်းအားအမြောက်အမြားကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

ဆန်းကြယ်မီးတောက်မှာ အစွမ်းထက်သောလည်း ပြင်ပလက်နက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

၎င်း၏ အပြည့်အဝ စွမ်းဆောင်ရည်ကို တာအိုဖန်တီးခြင်းနယ်ပယ်ရှိ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အထူးသဖြင့် တွမ့်မူလုံချွဲ၏ မီးလျှံကဲ့သို့ အကြွင်းအကျန်မီးတောက်တစ်ခုဆိုလျှင် ပို၍ပင် စိုးရိမ်စရာ မရှိချေ။

သို့သော်လည်း ဆန်းကြယ်မီးတောက်၏ ထွက်ပေါ်လာမှုက တိုက်ပွဲကို တစ်ဖက်သတ် ဖြစ်မသွားစေဘဲ ပိုမိုစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းအောင် ပြုလုပ်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းက သူကဲ့သို့ ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦးအတွက် ဆန်းကြယ်မီးတောက်၏ စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ခွင့်ရမည့် အဖိုးတန်သော အခွင့်အရေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

အဆင့်မြင့် ဆေးလုံးအမျိုးမျိုးကို သောက်သုံးပြီးနောက် တွမ့်မူလုံချွဲ အများစု ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တောက်လောင်နေသော မီးတောက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သိုင်းပြိုင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

သူက အစောပိုင်း စကားပြောသံများကို မကြားခဲ့ပေ။

အကယ်၍ ကြားခဲ့လျှင်ပင် ဂရုစိုက်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ့အတွက်မူ ဟန်လျိုယုကသာ တစ်ဦးတည်းသော စစ်မှန်သော ပြိုင်ဘက် ဖြစ်သည်။

ယခု ဟန်လျိုယု ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ထိုက်ရွှမ်းဂိုဏ်း၌ မည်သူကမျှ သူ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းတို့နှစ်ဦး သိုင်းကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးက ထပ်မံ၍ ဆူညံသွားခဲ့ပြန်သည်။

“ထိုက်ရွှမ်းဂိုဏ်းကတော့ တကယ်ကို ဇွဲကောင်းတာပဲ... အရှုံးမပေးဘဲနဲ့ မုန့်ချန်ချင်းကို ကြိုးစားဖို့ လွှတ်လိုက်သေးတယ်...”

“ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုအနေနဲ့တော့ သူတို့က မတိုက်ခိုက်ဘဲ ဒီအတိုင်း လက်နက်မချချင်ကြဘူးလေ...”

“ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကတော့ ရက်စက်လွန်းတယ်... မုန့်ချန်ချင်းက ငါးကွက်တောင် တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဘုန်း! ဘုန်း!

ပုံရိပ်နှစ်ခုက သိုင်းပြိုင်ကွင်းထဲသို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

တွမ့်မူလုံချွဲ အပေါ်ပိုင်းဗလာဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အစိမ်းရောင်မီးလျှံတွေထဲ တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခါ အပူချိန်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်အဆင့်အထိ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး အရာရာကို ပြာအဖြစ်လောင်ကျွမ်းတော့မလိုပင်။

“မုန့်... ချန်ချင်း, ဟုတ်တယ်နော်... မင်းရဲ့ ဓားသိုင်းပညာကတော့ အထင်ကြီးစရာပဲ... အချိန်တစ်ခုသာ ပေးလိုက်ရင် မင်းက ငါ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး...”

တွမ့်မူလုံချွဲက မုန့်ချန်ချင်း၏ တိုက်ပွဲများနှင့် သူ၏သန့်စင်သောဝိညာဉ်သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားသိုင်း အပေါ် အထင်ကြီးမှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို လက်နက်ချဖို့ အကြံပြုချင်တယ်... မဟုတ်ရင်တော့ မင်းရဲ့ ရလဒ်က ဟန်လျိုယုထက်တောင် ပိုပြီး ဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်...”

“လက်နက်ချရမယ်?... အဲဒီစကားက ငါ မင်းကို ပြောချင်တဲ့ စကားပဲ... ငါက လက်ပါရင် နည်းနည်း ပြင်းတတ်လို့လေ... ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ငါ့ရဲ့ ဆရာက မင်းကို သတ်မပစ်ဖို့အတွက် အထူးတလည် သတိပေးလိုက်တာ...”

မုန့်ချန်ချင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးလျှံများ၏ သက်ရောက်မှု မရှိသည့်အလား ပြုံးလျက် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။