အခန်း ၆

အခန်း (၆)

ဘီယာပုလင်းတစ်လုံးနှင့် ငွေစငါးရာ

သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းရှိ နူးညံ့လှသော အလှနတ်သမီးလေးကြောင့် ဖန်းဟန်မှာ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော် နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ မတော်လျော်သော အတွေးများကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လွန်း လှသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ အသက်ရှူနေသော၊ ပြိုင်ဘက်ကင်း လှပလှသော ရှေးဟောင်းအလှ လေးတစ်ဦးမှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ကွေးဝင်နေပြီး သူ့အား ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူမ၏ တစ်ဦး တည်းသော အားကိုးရာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားလေသည်။

ဤကဲ့သို့ လုံးဝဥဿုံ ယုံကြည်အားကိုးခံရသည့် ခံစားချက်မှာ ဂိမ်းထဲတွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိ ရသည်ထက်ပင် ပိုမို၍ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်ပြီး စနစ်ပေါ်ရှိ စွမ်းအင်တန်းကို ကြည့်လိုက်မိလေ၏။

[ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါး စွမ်းအင် - (၁၀၀/၁၀၀)]

စွမ်းအင်မှာ ပြည့်ဝနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ တစ်ခေါက် အသွားအပြန် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သူသည် ယခုအချိန်တွင် ပြန်သွားရန် အစီအစဉ် မရှိသေးပေ။

ပိုက်ဆံ...။

ကျီရို့၏ ညီမလေးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဖြစ်စေ၊ သူတို့၏ လက်ရှိဘဝကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ဖြစ် စေ၊ နောင်တွင် ပိုမို အဆင်ပြေစွာ သွားလာနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်စေ သူသည် ငွေကြေးအမြောက်အမြား လိုအပ်ပေသည်။

ထိုဘီယာပုလင်းမှာ သူ၏ ပထမဆုံးသော ရတနာပင် ဖြစ်၏။ မနက်ဖြန် နံနက်တွင် ချင်းရှီးခရိုင် သို့ သွားရောက်ပြီး ထိုပုလင်းကို ရောင်းချကာ သူ၏ ပထမဆုံးသော အရင်းအနှီးကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်ပေ သည်။

သူ၏ ကြီးကျယ်လှသော အစီအစဉ်ကို ချမှတ်ပြီးနောက်တွင်မူ ဖန်းဟန်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းရှိ အသက်ရှူသံမှန်မှန်လေးကို နားထောင်ရင်း အိပ်စက်ခြင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက် နေရောင်ခြည် အလင်းတန်းလေးများ စတင် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင်မူ...။

ဖန်းဟန် နိုးလာသောအခါ မီးဖိုအတွင်း၌ မီးလျှံများမှာ ကခုန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ပိုင်ကျီရိုသည် မီးဖိုရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်များကို အတုယူရင်း အသားဆန်ပြုတ် ကို ဂရုတစိုက် ချက်ပြုတ်နေခဲ့လေသည်။ သူမ၏ အပြုအမူများမှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေလှသေး သော်လည်း သူမ၏ အလေးအနက်ထားမှုနှင့် အာရုံစိုက်မှုများက ယိုယွင်းနေသော သက်ကယ်မိုးတဲလေး အတွင်းသို့ အိမ်ထောင်စုတစ်ခု၏ နွေးထွေးမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေခဲ့လေ၏။

“ခင်ပွန်း... နိုးပြီလား...။”

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ လှုပ်ရှားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း ကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

“ဒီနေ့ ငါ ခရီးဝေး သွားရမယ်...၊ ချင်းရှီးခရိုင်ကို သွားမလို့...။”

ဖန်းဟန်သည် သူမထံသို့ လျှောက်သွားကာ အိုးအတွင်းရှိ ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဆန်ပြုတ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

ပိုင်ကျီရို၏ အပြုံးမှာ ရုတ်ခြည်းပင် ခဲသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ မီးညှပ်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ် ကျသွားခဲ့လေသည်။ သူမသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်းပင် ဝဲ တက်လာခဲ့ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့၏။

“ခင်ပွန်း... ဟို ပစ္စည်းကို သွားရောင်းမလို့လား...။”

သူမသည် စကားကို ဆုံးအောင်ပင် မပြောဝံ့ဘဲ ရှိနေခဲ့လေသည်။ ရှေ့မှောက်ရှိ အမျိုးသားသည် သူ၏ ဘိုးဘွားပိုင် ရတနာနှင့်အတူ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့မိလေ၏။

“ဟုတ်တယ်...။”

ဖန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များကို အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်လေ သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့...၊ ငါက စကားတည်တဲ့သူပါ...။ အိမ်မှာ စိတ်အေးလက်အေး စောင့်နေပါ...၊ မင်း ညီမလေးကို ပြန်ရွေးဖို့အတွက် ပိုက်ဆံတွေကို ငါ မဖြစ်ဖြစ်အောင် ယူလာခဲ့ပါ့မယ်...။”

သူ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်သော ခိုင်မာမှုများ ပါဝင် နေခဲ့လေ၏။

ပိုင်ကျီရိုသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူမ၏ မျက်ဝန်းရှိ စိုးရိမ်မှုများမှာ ယုံကြည်မှုများအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ခေါင်းကို အားပြင်း စွာ ညိတ်လိုက်ပြီး စကားလုံးပေါင်းများစွာကို စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အစားထိုးလိုက်လေတော့သည်။

“ခင်ပွန်း ပြန်လာမှာကို ကျီရို စောင့်နေပါ့မယ်...။”

နံနက်စာ စားပြီးနောက်တွင်မူ ဖန်းဟန်သည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်စအချို့ကို ရှာဖွေကာမြစိမ်းရောင် ဘီယာပုလင်းကို အတွင်းသုံးထပ်၊ အပြင်သုံးထပ်ဖြင့် အထပ်ထပ် အခပ်ခပ် ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး တွင် လျှော်ကြိုးဖြင့် မြဲမြံစွာ ချည်နှောင်လိုက်လေ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ ဧကရာဇ်တံဆိပ်တော်ကို ထုပ်ပိုး ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်းရှီးခရိုင် သို့ သွားရန်အတွက် သူသည် လှည်းတစ်စီး လိုအပ်ပေသည်။ ခရီးမှာ အလွန်ပင် ဝေးကွာလှ သဖြင့် သူ ခြေလျင်သွားရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် လျိုရှီးရွာ တွင် တစ်စီးတည်းရှိ သော မြည်းလှည်းကို ရွာသူကြီးထံမှ သွားရောက် ငှားရမ်းရတော့မည် ဖြစ်၏။

ထိုသို့ တွေးတောပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် ရွာ၏ အရှေ့ဘက်စွန်းရှိ ရွာသူကြီး၏ အိမ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ရွာသူကြီး ကျောက်ထျဲ့ရှန်း သည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထင်းခွဲနေစဉ် ဖန်းဟန် လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ လက်ထဲမှ ပုဆိန်မှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ဖန်းဟန်၏ အိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများမှာ ရွာတစ်ရွာ လုံးသို့ ပြန့်နှံ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသော အလှလေးမှာ တစ်ညတည်းဖြင့် ပြန်လည် ကျန်းမာလာခဲ့ပြီး အသားဆန်ပြုတ် ပင် စားနိုင်ခဲ့သည်ဟူသော ကိစ္စမှာ မည်သို့ပင် စဉ်းစားစေကာမူ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှပေသည်။

“ရွာသူကြီး...”

ဖန်းဟန်သည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေ၏။

“ချင်းရှီးခရိုင်ကို သွားဖို့အတွက် ရွာရဲ့ မြည်းလှည်းကို ခဏလောက် ငှားချင်လို့ပါ...။”

ကျောက်ထျဲ့ရှန်းသည် ပုဆိန်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဖန်းဟန်ကို အကဲ ခတ်လိုက်လေ၏။ သူသည် ဖန်းဟန်၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများမှစ၍ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပိုက်ထုပ်ထားသော ထူးဆန်းသော အထုပ်အထိ တစ်ကိုယ်လုံးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေခဲ့လေ သည်။

“ချင်းရှီးခရိုင်ကို သွားမလို့လား...၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ...။”

“ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စပါ...။”

ဖန်းဟန်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ထပ်မံ၍ ရှင်းပြခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူက ဤကဲ့သို့ ပြုမူလေလေ ရွာသူကြီး ကျောက်ထျဲ့ရှန်း မှာ ပိုမို၍ သိလိုစိတ် ပြင်းပြလေလေ ဖြစ်ပေ သည်။ သူသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေ၏။

“မြည်းကို နောက်ဖေးမှာ ချည်ထားတယ်...၊ လှည်းကတော့ နံရံနားမှာ ရှိတယ်...။ မင်းဘာသာမင်း သွားတပ်လိုက်တော့...။ စောစောသွားပြီး စောစောပြန်လာခဲ့...။”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရွာသူကြီး...။”

မြည်းလှည်းလေးမှာ ချင်းရှီးခရိုင် သို့ ဦးတည်နေသော မြေသားလမ်းပေါ်တွင် တလိမ့်လိမ့် သွားနေပြီး ဖုန်မှုန့်များမှာလည်း လွင့်ပျံနေခဲ့လေ၏။

မြည်းအိုကြီးမှာ သူမ၏ အမြီးကို တဖြည်းဖြည်း ခါယမ်းနေပြီး ဖန်းဟန်မှာမူ လှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း လမ်း၏ ဆိုးရွားမှုကြောင့် သူ၏ တင်ပါးများမှာလည်း နာကျင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဤကဲ့သို့သော ရှေးကျလှသည့် သွားလာရေး နည်းလမ်းမှာ ခေတ်ဟောင်း ရထားစီးရသည်ထက်ပင် ပိုမို ကြမ်းတမ်းလှပေသည်။

နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မူ မြင်ကွင်းအတွင်းတွင် မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက် လာခဲ့လေတော့သည်။

အုတ်အစိမ်းရောင်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော မြို့ရိုးမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်တည်ခဲ့ရခြင်း ၏ ဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံထားရသည့် ရှေးကျသော ခန့်ညားထည်ဝါမှုများကို ထုတ်လွှတ် နေခဲ့လေ၏။

မြို့တံခါးဝတွင်မူ ယူနီဖောင်းဝတ် ရဲမက်များမှာ လှံရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဖြတ်သန်းသွားလာသူ များကို စစ်ဆေးနေကြလေသည်။

မြို့အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်ခြည်းပင် ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့လေ၏။ ကျောက်ပြား များ ခင်းထားသော လမ်းမကျယ်ကြီးများ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ဆိုင်ခန်းများ၊ စားသောက်ဆိုင် များ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များ၊ အထည်ဆိုင်များနှင့် ဆန်ဆိုင်များမှာ စီတန်းနေလျက်ရှိသည်။

ရောင်းချသူများ၏ အော်ဟစ်သံများ၊ မြင်းလှည်းသံများနှင့် လူတို့၏ စကားပြောသံများမှာ ရောနှော နေပြီး ဆူညံလှသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား သူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့လေ၏။

ဤစည်ကားလှသော မြင်ကွင်းမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသော လျိုရှီးရွာ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကမ္ဘာနှစ်ခုကဲ့သို့ပင် ကွာခြားနေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မြည်းလှည်းကို ချည်နှောင်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေလိုက်ပြီး မြည်းကို အစာကျွေးကာ သူ၏ ‘ရတနာ’ ကို ပိုက်၍ ချင်းရှီးခရိုင် ၏ အစည်ကားဆုံးသော အရှေ့ဘက်လမ်းမကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည် - ၎င်းမှာ ကျူးပေါင်ဆိုင် ပင် ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ ချင်းရှီးခရိုင် တစ်ခုလုံးတွင် အကြီးဆုံးနှင့် အကျော်ကြားဆုံးသော အပေါင်ဆိုင် ဖြစ်ပေသည်။ ကျူးပေါင်ဆိုင် ၏ အပြင်အဆင်မှာ ခန့်ညားလှပြီး တံခါးမကြီးမှာ အနီရောင် ဆေးသုတ်ထားကာ ဝင်ပေါက်တွင် ကျောက်ခြင်္သေ့နှစ်ကောင်မှာ ခန့်ညားစွာ ရှိနေကြလေ၏။

ဖန်းဟန် ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စန္ဒကူးနံ့နှင့် သစ်သားနံ့များ ရောနှောနေသော အနံ့တစ်ခု မှာ သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့လေသည်။ ဆိုင်အတွင်း၌ အလင်းရောင်မှာ မှေးမှိန်နေပြီး မြင့်မား လှသော ကောင်တာကြီးတစ်ခုက အတွင်းနှင့် အပြင်ကို ပိုင်းခြားထားလေ၏။

အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ ပိုးထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကောင်တာနောက်တွင် ထိုင် ကာ လက်မဝက်ခန့်ရှိသော ကြေးနားကြပ်တံဖြင့် နားကို သာယာစွာ ကလော်နေကာ မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ ရှိနေခဲ့လေသည်။

“ဘာပေါင်မလို့လဲ...။”

ဆိုင်စောင့်၏ အသံမှာ ဆွဲဆွဲငင်ငင် ရှိနေပြီး ပျင်းရိမှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုတို့ ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။ သူသည် ဖန်းဟန်၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ လှောင်ပြုံးမှာ ပိုမို ထင်ရှားလာခဲ့လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဆင်းရဲသားတစ်ဦးမှာ မည်မျှ တန်ဖိုးရှိသည့် ပစ္စည်းမျိုး ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။ ဟောင်းနွမ်း နေသော အဝတ်အစား အချို့ သို့မဟုတ် ဘိုးဘွားပိုင် အနားပဲ့ မြေအိုးခွက်တစ်ခုထက် ပိုလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောင်တာဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်း မှ အဝတ်စများဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော ပစ္စည်းကို အစိမ်းရောင် သစ်သားကောင်တာပေါ်သို့ အသာအယာ တင်လိုက်လေ၏။

ထို့နောက် ဆိုင်စောင့်၏ စိတ်မရှည်သော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် လျှော်ကြိုးကို ဖြည်းညင်း စွာ ဖြည်လိုက်ပြီး အဝတ်စများကို တစ်ထပ်ချင်းစီ လှန်လိုက်လေတော့သည်။

ဆိုင်စောင့်သည် သူ့အား အမြန်လုပ်ရန် ပြောဆိုတော့မည့် အချိန်တွင်မူ...။

ရုတ်တရက် နောက်ဆုံး အဝတ်စအလွှာကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ...။

မှေးမှိန်နေသော အပေါင်ဆိုင်အတွင်း၌ စူးရှတောက်ပသော မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ အသိ ပေးခြင်း မရှိဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

ထိုအလင်းမှာ မျက်စိကျိန်းစရာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်သော်လည်း ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော မှော်ဆန်မှု များ ပါဝင်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းရောင်အားလုံးကို စုပ်ယူထားသကဲ့သို့ ကောင်တာတစ်ခုလုံးကို အိပ်မက်ဆန်သော မြစိမ်းရောင် အလင်းစက်ဝိုင်းတစ်ခုဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားစေခဲ့လေ၏။

ဆိုင်စောင့်၏ နားကလော်နေသော အပြုအမူမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရလေသည်။ သူ၏ မျက်စိ သူငယ်အိမ်များမှာ ထိုခဏ၌ပင် အပ်ဖျားခန့်အထိ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ရ၏။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျင်းရိမှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီး လုံးဝ ဥဿုံ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။ သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို ရှေ့သို့ ကိုင်းကာ ကောင်တာပေါ်သို့ မှောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကောင်တာပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသော မြစိမ်းရောင် ပုလင်းထံ၌သာ စွဲမြဲနေခဲ့လေ တော့သည်။

ပုလင်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ ထူးခြားသော်လည်း ချောမွေ့ပြီး ခန့်ညားလှပေသည်။ ၎င်းမှာ တစ်ခုလုံး မြစိမ်း ရောင် အသွင်ရှိနေပြီး အရောင်မှာလည်း အကောင်းဆုံး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ပင် သန့်စင်လှပေ၏။

အပေါင်ဆိုင်၏ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်အောက်တွင် ၎င်းမှာ အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသော အရာ တစ်ခုအလား တောက်ပနေခဲ့လေသည်။

ဆိုင်စောင့်၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ခုနက နားကလော်နေသော လက်များမှာ ယခုအခါ အားပြင်းစွာ တုန်လှုပ်နေခဲ့လေသည်။ သူသည် ထိုအရာကို ထိတွေ့လိုသော်လည်း သူ၏ သာမန်လက် များဖြင့် ထိတွေ့လိုက်ပါက ထိုနတ်ဘုရားဆန်သော အရာကို ညစ်နွမ်းသွားစေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ မိလေ၏။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စိတ်ကို အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်လေ၏။ သူသည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ပုလင်းဝကို အသာအယာ ညှပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် တံခါးဝမှ တိုးဝင်လာသော အလင်းရောင်တွင် ထိုအရာကို အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေခဲ့ လေ၏။

ပြည့်စုံလွန်းလှသည်...။ အလွန်ကို ပြည့်စုံလွန်းလှသည်...။

ပုလင်းကိုယ်ထည်မှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပြီး သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေကာ အပြစ်အနာ အဆာ လုံးဝ မရှိပေ။ ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်းမှာလည်း အလွန်ပင် သန့်စင်လှသဖြင့် အမှုန်အမွှား သို့မဟုတ် လေပူဖောင်းလေး တစ်ခုမျှပင် မရှိဘဲ ရှိနေခဲ့လေသည်။

ဆိုင်စောင့်မှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ လက်များမှာ ပိုမို၍ အားပြင်းစွာ တုန်ယင်လာခဲ့လေ ၏။ သူသည် ဤ ကျူးပေါင်ဆိုင် တွင် အနှစ်သုံးဆယ်ခန့် အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး အနည်းဆုံး ရတနာပေါင်း ရှစ်ထောင်မှ တစ်သောင်းခန့်အထိ ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူ မမြင်ဖူးသော ဖန်ထည် ပစ္စည်းဆို သည်မှာ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်၏။

နန်းတွင်းမှ ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးသနားသော အရာများ၊ အနောက်ဘက်ဒေသမှ လာသော အရာများ...၊ သို့သော် ဤအရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ထိုအရာအားလုံးမှာ တန်ဖိုးမရှိသော အမှိုက်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွား ခဲ့ရလေသည်။

ဤအရည်အသွေး...၊ ဤလက်ရာ...၊ ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင်သာ ရှိသော စကားလုံးတစ်လုံးမှာ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေတော့သည်။

“နန်းတွင်းသုံး ဖန်ထည်...၊ ဒါက နန်းတွင်းသုံး ဖန်ထည် ပဲ မဟုတ်လား...။”