အခန်း ၇

အခန်း (၇)

ချမ်းသာကြွယ်ဝလာခြင်း

ဆိုင်စောင့်၏ အသံမှာ အမြီးနင်းခံလိုက်ရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ ၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်နှာချိုသွေးလွန်း လှသဖြင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော အပြုံးတစ်ခုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းမွှေး ရှည်ရှည်မှာလည်း ထိုအပြုံးနှင့်အတူ အပေါ်အောက် လှုပ်ခါနေခဲ့လေ၏။

“ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ကြီး...။ တကယ့်ကို ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ကြီး ရောက်လာတာပဲ... ။ ကျွန်တော်မျိုးက မျက်စိမွဲလို့ လူမှားမိပါတယ်...။ ကဲ... အမြန် ကြွပါဦး...။ အထဲက အကောင်းဆုံး နေရာ မှာ ထိုင်ပါ...။ အကောင်းဆုံး လက်ဖက်ရည်ကိုလည်း ယူခဲ့ကြစမ်း...။”

သူသည် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း မြင့်မားလှသော ကောင်တာနောက်မှ ကိုယ်တိုင် ထွက်လာခဲ့ပြီး ခါးကို ကိုင်း ကာ ဖိတ်ခေါ်နေခဲ့လေ၏။ သူ၏ အမူအရာမှာ သူ၏ ဖခင်အရင်းကို မြင်တွေ့ရသည်ထက်ပင် ပိုမို ရိုသေ ကိုင်းညွတ်နေပုံ ပေါ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် စိတ်ထဲမှ ခိုး၍ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း မျက်နှာမှာမူ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေခဲ့လေ၏။ သူသည် ဆိုင်စောင့်၏ နောက်မှနေ၍ အတွင်းခန်းမဆီသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့လေတော့သည်။

အတွင်းခန်းမမှာ ခန့်ညားလှပစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ‘ဝါရွှေနှင်းဆီသစ်’ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ‘ရှစ်ပါးနတ် မင်းစားပွဲ’ တစ်လုံးနှင့် နံရံများတွင်လည်း တောင်တန်းနှင့် ရေမြေ ပန်းချီကားများ ချိတ်ဆွဲထားလေ၏။ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှသော ဆိုင်အကူလေးမှာ လက်ဖက်ရည်ကို အမြန်ပင် ယူဆောင်လာခဲ့သဖြင့် မွှေးရနံ့များမှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့လေသည်။

ဆိုင်စောင့်သည် ဆိုင်အကူကို ထွက်သွားစေပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်ပင် ‘မြစိမ်းပင်လယ် လျိုလီဖလား’ ကို ဘိုးဘွားစင်တင် ကိုးကွယ်သကဲ့သို့ ဂရုတစိုက်ဖြင့် စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖန်းဟန်ကို မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက် လေသည်။

“သခင်လေး...၊ ဒီ ရတနာကို ရောင်းဖို့ စိတ်ကူးရှိပါသလား...။ အကယ်၍ ရှိမယ်ဆိုရင် ဈေးနှုန်းကိုသာ မိန့်တော်မူပါ...။”

ဖန်းဟန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မလိုက်ပြီး အငွေ့များကို အသာအယာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ ဆိုင်စောင့်ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။ ဤကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်လှသော အမူအရာမှာ ဆိုင်စောင့်ကို ပိုမို၍ ဝေခွဲမရ ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

သူသည် ယနေ့တွင် တကယ့် လူထူးလူဆန်းတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံနေရပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ပေသည်။ ကြီးမားလှသော နောက်ခံအင်အား မရှိဘဲနှင့် ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် ရတနာမျိုးကို မည်သူက ထုတ်ပြဝံ့ပါမည်နည်း။

ဖန်းဟန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်လေ၏။ သူ၏ လေသံမှာ ရာသီဥတုအကြောင်း မေးမြန်းနေသကဲ့သို့ပင် ပေါ့ပါးလှပေသည်။

“ငွေစ ငါးရာ...”

“ဖလူး...”

ဆိုင်စောင့်သည် ခုနက မြည်းစမ်းနေသော လက်ဖက်ရည်များကို အဝတ်အစားများပေါ်သို့ ဖျန်းခနဲ ပြန် လည် ထွေးထုတ်လိုက်မိလေ၏။ သူသည် ချောင်းဆိုးလိုက်ရင်း မျက်နှာများ နီမြန်းလာကာ ဖန်းဟန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ငါး... ငွေစ ငါးရာ ဟုတ်လား...။”

ဤပမာဏမှာ ကျူးပေါင်ဆိုင် ၏ နှစ်တစ်ဝက်စာ အသားတင် အမြတ်အစွန်းနီးပါးပင် ရှိနေချေသည်။ ဖန်းဟန်မှာမူ မျက်ခုံးတစ်ချက်မျှပင် မတွန့်ဘဲ ဘီယာပုလင်းကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းတော့မည့်အလား လက်ကို ဆန့်လိုက်လေ၏။

“ဆိုင်စောင့်က ဈေးကြီးတယ်လို့ ထင်ရင်လည်း မေ့လိုက်ပါတော့...။ ချင်းရှီးခရိုင် မှာ အပေါင်ဆိုင်ဆိုလို့ ကျူးပေါင်ဆိုင် တစ်ခုတည်း ရှိတာမှ မဟုတ်တာ...။”

“နေပါဦး... မလုပ်ပါနဲ့ဦး...”

ဆိုင်စောင့်မှာ ပြာပြာသလဲ ဖြစ်သွားပြီး ဖန်းဟန်၏ လက်ကို လှမ်းဖမ်းကာ ငိုသံပါသော အပြုံးဖြင့် ပြော လိုက်လေသည်။

“သခင်လေး... ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ပါဦး...၊ ဒီဈေးက တကယ်ကို များလွန်းပါတယ်...။ ငွေစ သုံးရာဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ...၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ဆိုင် ပေးနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံးဈေးပါပဲ...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ လက်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြင့် သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

အချိန်များမှာ တစ်မိနစ်ချင်းစီ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။ အတွင်းခန်းမမှာ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသဖြင့် ဆိုင်စောင့်၏ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနှင့် နဖူးမှ ချွေးစက်များ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသံကိုပင် ကြားနိုင် လောက်ပေသည်။

သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းစင်လှသော ‘ဖန်ထည်ဖလား’ ကို တစ်လှည့်၊ ရှေ့မှောက်ရှိ ခန့်မှန်းရခက်သော လူငယ်ကို တစ်လှည့် ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်နေခဲ့လေ၏။

ငွေစ ငါးရာ...။

သို့သော် ဤရတနာကို ခရိုင်မြို့ကြီးများ သို့မဟုတ် မြို့တော်သို့ ပေးပို့လိုက်ပါက ငွေစ တစ်ထောင် သို့မဟုတ် ထို့ထက်မက ရရှိမည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ဤသည်မှာ ကြီးမားလှသော အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်ချေ၏။

သူသည် လောင်းကြေးထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

ဆိုင်စောင့်သည် ရုတ်တရက် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သူ၏ ပေါင်ကို အားပြင်းစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး ကြီးမားသော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကိုချမှတ်လိုက်လေ၏။

“သဘောတူပါတယ်...။ ငွေစ ငါးရာ ဆိုရင် ငါးရာပေါ့...။”

သူသည် သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းမှ သော့တွဲတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ လက်များမှာ တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ် ပေသည်။ သူသည် အတွင်းခန်းမရှိ လျှို့ဝှက်သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လေးလံသော သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။ သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ ငွေစ တစ်ရာတန် ငွေစက္ကူ အသစ်စက်စက်များ အထပ်လိုက် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူသည် ငွေစက္ကူ ငါးရွက်ကို ဂရုတစိုက် ရေတွက်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော ငွေစအကြွေအချို့နှင့်အတူ ဖန်းဟန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

“သခင်လေး...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ရေတွက်ကြည့်ပါဦး...။”

ဖန်းဟန်သည် ငွေစက္ကူများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ ရလေသည်။

ငွေစ ငါးရာ...။

ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ငွေစ ငါးရာပင် ဖြစ်ချေသည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှ အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်မှုများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ငွေစက္ကူများကို တစ်ချက်မျှသာ အပေါ်ယံကြည့်ကာ အိတ်ကပ်အတွင်းသို့ ထည့် လိုက်လေ၏။

“ဒါဆို ငါ သွားတော့မယ်...။”

သူသည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ပင် ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ ပြတ်သားစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့လေ တော့သည်။ ထို ဘီယာပုလင်းကိုလည်း သူ နောက်တစ်ကြိမ် မကြည့်တော့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော ပြတ်သား လှသည့် အမူအရာမှာ ဆိုင်စောင့်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဖန်းဟန်မှာ ‘တကယ့် လူထူးလူဆန်း’ ဖြစ်ကြောင်း ပိုမို၍ ခိုင်မာသွားစေခဲ့လေ၏။

သူသည် ဖန်းဟန်ကို တံခါးဝအထိ ရိုသေစွာဖြင့် လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ဖန်းဟန်၏ ပုံရိပ်မှာ လမ်းထောင့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ သက်ပြင်းကို အသာအယာ ချနိုင်ခဲ့လေတော့သည်။

ကြီးမားလှသော ငွေကြေးများကို သယ်ဆောင်လာသဖြင့် ဖန်းဟန်သည် လမ်းလျှောက်ရာ၌ပင် ကိုယ်ကို ပေါ့ပါးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူသည် ရွာသို့ ချက်ချင်း မပြန်သေးဘဲ ခရိုင်မြို့ရှိ အကြီးဆုံး ဆေးဆိုင်ဖြစ်သော ‘ပိုင်ချောင်ထန်’ ဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့လေ၏။ သူသည် ဆေးဘက်ဝင် အပင်များကို ဝယ်ယူပြီး ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင် ပြန်လည် ရောင်းချရန် စိတ်ကူးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင်လည်း နောက်ထပ် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

သူ ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆိုင်အကူတစ်ဦးက လာရောက် ကြိုဆိုလေ၏။ သူ၏ သာမန် အဝတ်အစားများကို မြင်သောအခါ ဆိုင်အကူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လျစ်လျူရှုမှု အရိပ်အယောင် များ ပေါ်ထွင်နေခဲ့လေသည်။

“ဧည့်သည်... ဆေးဝယ်မလို့လား...။ ဒါမှမဟုတ် ဆရာဝန်နဲ့ ပြမလို့လား...။”

ဖန်းဟန်သည် အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ အိတ်ကပ်အတွင်းမှ ငွေစ တစ်ရာတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ကောင်တာပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်လေ၏။

“မင်းတို့ဆိုင်မှာ ရှိတဲ့ အကောင်းဆုံး ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ပြစမ်း...။”

ဆိုင်အကူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေသည်။ ငွေစ တစ်ရာတန် ငွေစက္ကူ...၊ သူ ဆိုင်အကူအဖြစ် လုပ်ကိုင်လာသော (၁၀) နှစ်အတွင်း ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို မြင်တွေ့ရခဲလှပေ သည်။

သူ၏ ခါးမှာ ချက်ချင်းပင် ကိုင်းသွားခဲ့ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အပြုံးများပြည့်နှက်သွားခဲ့လေတော့ သည်။

“အရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကို ကြွပါဦး...။ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ကို ခုလေးတင် ရောက်ရှိလာတဲ့ နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ တောဂျင်ဆင်း နဲ့ အကောင်းဆုံး ကျားအရိုးတွေ ရှိပါတယ်...။ အားလုံးက ထိပ်တန်းပစ္စည်းတွေချည်းပါပဲ...။”

“ထုတ်ပြစမ်း...။”

မကြာမီမှာပင် ဆိုင်အကူနှင့် ဆိုင်မန်နေဂျာတို့သည် ပိုးထည်သေတ္တာ နှစ်လုံးကို ရိုသေစွာဖြင့် ယူဆောင် လာခဲ့ကြလေ၏။ သေတ္တာတစ်လုံးအတွင်း၌ လူပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော ဂျင်ဆင်းအိုကြီး တစ်မြစ် ရှိနေပြီး ၎င်း၏ အမြစ်များမှာ နဂိုအတိုင်း ရှိနေကာ အမြစ်ကွေးလေးများမှာလဲ များမှာလည်း ထူထပ်နေလျက် ရှိပြီး ထူးခြားလှသော မွှေးရနံ့များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့လေသည်။

အခြား သေတ္တာတစ်လုံးအတွင်း၌မူ ရွှေဝါရောင်သန်းနေသော အရိုးအပိုင်းအစ တစ်ခု ရှိနေပြီး မာကျော ခိုင်ခံ့လှကာ သွေးကြော အကြွင်းအကျန်လေးများကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်သဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်း လှသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့လေ၏။

“အကုန်လုံး ယူမယ်...။”

ဖန်းဟန်သည် ဈေးနှုန်းကိုပင် မေးမကြည့်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေ၏။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် မြို့၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ သားရေဈေးသို့ သွားရောက်ခဲ့လေသည်။ အကြီး ဆုံး သားရေဆိုင်တွင်မူ နံရံ၏ အထင်ရှားဆုံး နေရာ၌ ချိတ်ဆွဲထားသော ကျားရေခွံတစ်ခုကို သူ ချက် ချင်းပင် မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

၎င်းမှာ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ကျားကြီးတစ်ကောင်၏ သားရေဖြစ်ပြီး အမွှေးအမျှင်များမှာ ချောမွေ့ တောက်ပနေကာ အဝါနှင့် အနက်ရောင် အစင်းကြောင်းများမှာလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် လှပနေခဲ့လေသည်။ အထူးသဖြင့် ကျားခေါင်းပိုင်းမှာမူ မျက်လုံးများ ပြူးနေကာ အစွယ်များမှာလည်း ပေါ်လွင်နေသဖြင့် အဝေးမှ ကြည့်လျှင်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ် လွှတ်နေခဲ့လေ၏။

ငွေစက္ကူများမှာ ရေအလား စီးထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။ ဖန်းဟန်သည် ကြီးမားလှသော ကျားရေခွံကို ထမ်းလျက်၊ ဂျင်ဆင်းနှင့် ကျားအရိုးများကိုမူ အိတ်ကပ်အတွင်းသို့ ထည့်ယူလိုက်လေ၏။ သူသည် လူသူ ကင်းဝေးသော လမ်းကြားလေးများမှတစ်ဆင့် ပတ်ကာ သွားလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လမ်းပိတ်နေ သော လူသူမဲ့ လမ်းကြားတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

မည်သူမျှ မရှိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ပစ္စည်းများကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ချလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

“စနစ်... ခေတ်သစ်ကမ္ဘာကို ပြန်သွားမယ်...”

“ဝူး...”

သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ လေထုမှာ ထပ်မံ၍ လှိုင်းထသွားခဲ့ပြီး ရင်းနှီးနေသော အဖြူရောင် အလင်းတံခါးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ကျားရေခွံကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ၊ ပိုးထည်သေတ္တာများကို ကိုင်ဆောင်၍ တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

ရှေးဟောင်း လမ်းကြားလေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရင်းနှီးနေသော သူ၏ ငှားရမ်းနေထိုင်ရာ အခန်း လေးက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။ လေထုထဲတွင်မူ အသင့်စား ခေါက်ဆွဲခြောက်နံ့နှင့် စီးကရက်နံ့များက ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ပစ္စည်းများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေ၏။

ကြီးမားလှသော ကျားရေခွံမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကားသွားခဲ့ရာ အခန်း၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို နေရာယူ သွားခဲ့ပြီး ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရိုင်းစိုင်းလှသည့် အနံ့အသက်များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှိုက်ဘူး များနှင့် ဆိုဒါပုလင်းများကြားတွင် အလွန်ပင် ထူးဆန်းစွာ ကွာခြားနေခဲ့လေ၏။

၎င်းဘေးတွင် ရှိနေသော ရှေးဟောင်း ပိုးထည်သေတ္တာ နှစ်လုံးမှာလည်း အလွန်ပင် ဆီလျော်မှု မရှိသကဲ့ သို့ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ဘီယာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အားပါးတရ သောက် လိုက်လေ၏။

“ကောင်းလိုက်တာ...။”

သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ဝီချက် ကို ဖွင့်လိုက်ကာ “ဝမ်သခင်လေး” ဟု အမည် ပေးထားသော လူတစ်ဦးကို ရှာဖွေလိုက်လေသည်။

“ချက်... ချက်...”

သူသည် ဂျင်ဆင်းအိုကြီးနှင့် ကျားအရိုးကို အနီးကပ် ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် ပေးပို့လိုက်ကာ စာတစ်ကြောင်း ရေးသားလိုက်လေ၏။

[အခုပဲ ရထားတဲ့ ပစ္စည်းကောင်းတွေပဲ...၊ တောထဲက ရထားတာ စစ်စစ်ပဲလို့ အာမခံတယ်...။]

စာပို့ပြီး သုံးစက္ကန့်ပင် မကြာလိုက်ပေ။

တစ်ဖက်မှ အံ့ဩခြင်း အမှတ်အသားများစွာ ချက်ချင်းပင် ပြန်တက်လာခဲ့လေ၏။

“???”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခု ဝင်လာခဲ့လေတော့သည်။ ဖန်းဟန် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်မှ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အသံများ တုန်ယင်နေသော အာမေဋိတ်သံတစ်ခု ထွက် ပေါ် လာခဲ့လေသည်။

“ဘုရားရေ... ဟန်ကော...။ မင်း ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လို တောတောင်ထဲကနေ တူးဖော်လာတာလဲ...။ ဒီ အရည်အသွေးက... နေဦး...။ ငါ အခုပဲ လာခဲ့မယ်...။ ဘယ်မှ မသွားနဲ့ဦး...။”