အခန်း ၈

Vol. 1 Ch. 8

အခန်း (၈)

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုနှင့် သူမ၏ ခဲအိုမှာ မည်သို့သောသူနည်း

သူသည် ဖုန်းကို အနည်းငယ် ခွာလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဘီယာကို တစ်ငုံသောက်လိုက်လေ၏။

“ငါ အိမ်မှာပဲ...၊ မင်း လာခဲ့လို့ရတယ်...။”

“အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်...။”

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှာ ‘တီ’ ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြတ်တောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်နှင့် ဝမ်သခင်လေးတို့ သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစဉ်က သူသည် ဂိမ်းအကောင့်များကို အဆင့်မြှင့်တင်ပေးရင်း နိုင်ငံတော်အဆင့်ထိ ရောက်ရှိခဲ့ရာ ပွဲစဉ်တစ်ခုတွင် တစ်ဖွဲ့လုံးကို ဦးဆောင်၍ အနိုင်ရအောင် ကစားပေးခဲ့ဖူးလေ၏။ ထိုစဉ်က သူနှင့် တစ်ဖွဲ့တည်း ကျခဲ့သူမှာ ဝမ်သခင်လေး ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်သခင်လေးမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဒုတိယမျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး ပိုက်ဆံကို ရေလိုသုံးကာ သဘောထား ကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သူသည် ဂိမ်းကစားရာတွင် ညံ့ဖျင်းလှသဖြင့် သူ့အား ဦးဆောင် ပေးနိုင်မည့် ကျွမ်းကျင်သူများကို အမြဲရှာဖွေတတ်သူ ဖြစ်၏။ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးသွားခဲ့ကြလေသည်။

ဝမ်သခင်လေး၏ မိသားစုမှာ အဆင့်မြင့် ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန်များကို ရောင်းချသည့် လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်ကြောင်း ဖန်းဟန် သိရှိထားပေသည်။ ထို့ပြင် ဝမ်သခင်လေးသည် သစ်ကြားသီးများ စုဆောင်း သကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီး ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းရသည်ကိုလည်း ဝါသနာပါသူ ဖြစ်၏။

မျှော်လင့်ထားသည်နှင့်အမျှ တစ်နာရီပင် မပြည့်မီမှာပင်...။

အောက်ထပ်တွင်မူ ပြိုင်ကားတစ်စီး၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ အဝေးမှနေ၍ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော လူနေအဆောက်အအုံ၏ အောက်၌ ဘရိတ်အုပ်သံ ပြင်းပြင်းနှင့် အတူ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

ထို့နောက်တွင်မူ အဆောက်အအုံကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျတော့မည့်အလား ခြေသံပြင်းပြင်းများ ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေသည်။ တံခါးမှာ အားပြင်းစွာ တွန်းဖွင့်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဆံပင်ရောင်စုံနှင့် ပန်းပွင့်ပုံစံ အင်္ကျီ ဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ပြေးဝင်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် ဝမ်သခင်လေး ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏နောက်တွင်မူ ရွှေရောင်မျက်မှန်တပ်ကာ ‘ကျုံးရှန်း’ ဝတ်စုံ ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ခန့်ညားသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ပါဝင်လာခဲ့လေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကားနေသော ကြီးမား လှသည့် ကျားရေခွံကို မြင်ကာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားကြလေသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များမှာ စားပွဲပေါ်တွင် ဖွင့်ထားသော ပိုးထည်သေတ္တာ နှစ်လုံးထံသို့ မျက်စိကျသွားခဲ့လေတော့ သည်။

“ဟန်အစ်ကို...”

ဝမ်သခင်လေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စားပွဲဆီသို့ ပြေးသွားကာ ဂျင်ဆင်းနှင့် ကျားအရိုးတို့ကို မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ကာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

သူ၏နောက်မှ အဘိုးအိုမှာမူ အမြန်ပင် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ပြီး သူ၏နှာခေါင်းပေါ်မှ ရွှေရောင်မျက်မှန်ကို ပြင်တပ်ကာ ဂရုတစိုက် ခါးကိုင်းကြည့်လိုက်လေသည်။ သူသည် ဂျင်ဆင်းအိုကြီးကို သေချာစွာ မြင် လိုက်ရသောအခါ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့ လေ၏။

သူသည် အိတ်ကပ်အတွင်းမှ မှန်ဘီလူးကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ လက်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။ သူ သည် ဂျင်ဆင်း၏ ခေါင်းပိုင်း၊ အသွေးအရောင်နှင့် အမြစ်များကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးနေခဲ့လေ၏။

“ဘုရားရေ... ဘုရားရေ...။”

အဘိုးအိုသည် မယုံကြည်နိုင်သော လေသံဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်နေခဲ့လေသည်။

“ဒီ အမြစ်ကွေး တွေ၊ ဒီအသွေးအသားတွေ...၊ ပြီးတော့ ဒီအရောင်အဆင်း...။ နှစ်တစ်ရာပဲ...။ ဒါက တကယ့်ကို နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိတဲ့ တောဂျင်ဆင်း အစစ်ပဲ...။ ဒီအရည်အသွေးကို ကြည့်ရင် တော နက်ထဲကနေ ပထမဆုံး တူးဖော်ရရှိထားတာ ဖြစ်ရမယ်...။”

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ကျားအရိုးအပိုင်းအစထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်များမှာ ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့လေ၏။

“ဒါ့အပြင် ဒီကျားအရိုးက ရွှေရောင်သန်းနေပြီး ကျောက်စိမ်းလို သိပ်သည်းနေတယ်...၊ သွေးကြော အကြွင်းအကျန်လေးတွေတောင် မြင်နေရသေးတယ်...။ ဒါ... ဒါက အရွယ်ရောက်ပြီးသား ဆိုက်ဘေး ရီးယားကျားကြီးရဲ့ ခြေထောက်ရိုးပဲ...။”

“အခုခေတ် ဈေးကွက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ကျားအရိုးဆိုတာတွေက ဆယ်ခုမှာ ကိုးခုက အတုတွေပဲ...၊ ကျန်တဲ့ တစ်ခုကလည်း မွေးမြူရေးခြံက ကျားတွေမို့လို့ ဆေးဖက်ဝင်မှုက အဝေးကြီး ကွာခြားတယ်...။ ဒီလို အရည်အသွေးမျိုး... ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါမျိုးက...၊ ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် ဝယ်လို့ရတာ မဟုတ် ဘူး...။”

အဘိုးအိုသည် ပြောလေလေ ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားလေလေ ဖြစ်နေခဲ့၏။ သူ၏ မျက်မှန်ကို ကိုင်ထားသော လက်မှာလည်း တုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီး ဖန်းဟန်ကို ကြည့်သော အကြည့်မှာလည်း ရိုသေလေးစားမှုများ ပါဝင် လာခဲ့လေသည်။

“အကောင်းဆုံးတွေထဲက အကောင်းဆုံးပဲ...၊ နှစ်ခုလုံးက ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ရတနာတွေပဲ...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်သခင်လေးမှာ ပျော်လွန်းသဖြင့် ရူးမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ သူ သည် ဖန်းဟန်၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် အားကိုး ကြည်ညိုမှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

“ဟန်အစ်ကို...၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုအရင်းပဲ...။ မင်းက တကယ်ကို လန်းလွန်းတယ်...။ ပြောစမ်းပါ ဦး...၊ ဘယ် နတ်ဘုရားဆီကနေ ရလာတာလဲ...။ ဈေးနှုန်းကိုသာ ပြောလိုက်...၊ ငါ့ကို အားနာမနေနဲ့...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်နေသော်လည်း မျက်နှာမှာမူ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေခဲ့လေ၏။ သူသည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်လေသည်။

“ယွမ် နှစ်သန်းလား...။”

ဝမ်သခင်လေးက ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်၏။

ဖန်းဟန်က ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

ဝမ်သခင်လေးသည် အံကို တင်းတင်းစေ့ကာ “ယွမ် သုံးသန်းလား...” ဟု ထပ်မံ မေးလိုက်ပြန်လေ၏။

ဖန်းဟန်က ခေါင်းခါမြဲ ခေါင်းခါနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

“သွားပြီ...၊ ဟန်အစ်ကို...၊ ငါ့ကို လန့်အောင် မလုပ်ပါနဲ့...။”

ဝမ်သခင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အသားများမှာ တုန်ယင်လာခဲ့လေသည်။

“ယွမ် ငါးသန်းလား...။ ဒါက ငါ ပေးနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံးဈေးပဲ...။”

ဖန်းဟန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်လေတော့သည်။ သူသည် ဝမ်သခင်လေး၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက် ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ငါ ဆိုလိုတာက ဒီပစ္စည်းနှစ်ခုလုံးအတွက် စုစုပေါင်း ယွမ် နှစ်သန်းပဲ...။”

“...”

ဝမ်သခင်လေးနှင့် အဘိုးအိုတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြောင်အသွားခဲ့ကြလေသည်။

သုံးစက္ကန့်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ဝမ်သခင်လေးမှာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး ဖန်းဟန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်လုနီးပါးအထိ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေ၏။

“ဘုရားရေ... ဟန်အစ်ကို...။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ဒုတိယ မိဘပဲ...။ ယွမ် နှစ်သန်း ဟုတ်လား...။ မင်းက အလှူပေး နေတာလား...။ မဟုတ်ဘူး...၊ ငါ ဝမ်ချုန်း အနေနဲ့ မင်းအပေါ် ဒီလို အခွင့်အရေး မယူနိုင် ဘူး...။ သုံးသန်း... ၊ သုံးသန်း ဖြစ်ရမယ်...။ တစ်ပြားမှ လျော့လို့ မရဘူး...၊ လျော့ရင် ငါ စိတ်ဆိုးမှာ နော်...။”

သူသည် နောက်ထပ် စကားမပြောတော့ဘဲ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် လျင်မြန်စွာ နှိပ်လိုက် ပြီး ငွေလွှဲခြင်းကို လုပ်ဆောင်လိုက်လေတော့သည်။

“တီ...”

ဖန်းဟန်၏ ဖုန်းထံမှ အသိပေးချက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့် လိုက်၏။

[သင်၏ ဘဏ်အကောင့်အတွင်းသို့ ယွမ် ၃,၀၀၀,၀၀၀.၀၀ လက်ခံရရှိပါသည်...။ လက်ရှိ လက်ကျန်ငွေ (၃,၀၀၅,၂၄၁.၅၀) ယွမ်...။]

သုညများစွာ ပါဝင်နေသော ဂဏန်းတန်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ အားပြင်းစွာ ခုန် သွားခဲ့လေ၏။

မိုက်လိုက်တာ...။

တစ်ခေါက် သွားလိုက်ရုံနှင့် သူသည် သန်းကြွယ်သူဌေး တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ တစ်သက်တာလုံး ဂိမ်းကစားပေးနေလျှင်ပင် ရရှိနိုင်မည့် ပိုက်ဆံမျိုး မဟုတ်ပေ။

ဝမ်သခင်လေးသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် အဘိုးအိုကို ရတနာများ ထုပ်ပိုးစေလိုက်လေ၏။ မထွက်ခွာမီတွင်မူ သူသည် ဖန်းဟန်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသွားခဲ့သေးလေသည်။

“ဟန်အစ်ကို...၊ နောက်တစ်ခါ ဒီလို ပစ္စည်းကောင်းတွေ ရလာရင် ငါ့ကို အရင်ဆုံး သတိရပေးပါဦး...။ ဈေးနှုန်းကတော့ စိတ်ကြိုက် ညှိလို့ရတယ်နော်...။”

ထီပေါက်သွားသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေသော ဝမ်သခင်လေးကို လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ဖန်းဟန် သည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေ၏။ သူသည် သူ၏ဖုန်းပေါ်ရှိ ဂဏန်းများကို ကြည့်ရင်း ပါးစပ်မှာ နားရွက်အထိပင် တက်ချိတ်တော့မတတ် ပြုံးနေခဲ့မိလေတော့သည်။

သို့သော် သူသည် ရုတ်တရက် ရရှိလာသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများထဲတွင် ကြာရှည်စွာ နစ်မွန်းမနေခဲ့ဘဲ ကွန်ပျူတာကို ချက်ချင်းပင် ဖွင့်လိုက်လေ၏။ သူသည် စစ်ရေးဝါသနာရှင်များနှင့် စွန့်စားသွားလာသူ များသာ သိရှိသော ဝက်ဘ်ဆိုက်တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်လိုက်လေသည်။

ချမ်းသာလာသည်နှင့်အမျှ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် ပိုမို အရေးကြီးလာပေသည်။

ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးပြီး လူ့အသက်မှာ မြက်ပင်ထက်ပင် တန်ဖိုးနည်းလှသော ထိုခေတ်ကာလတွင် လက်သီးနှင့် လက်နက်များသာလျှင် အမှန်တရား ဖြစ်ပေသည်။ လုံခြုံမှုရှိခြင်းမှာ အကြီးမားဆုံးသော ယုံကြည်ချက်ပင် ဖြစ်၏။

[အဆင့်မြင့် ပေါ့ပါးလှသော ကျည်ကာအတွင်းခံ...၊ မှာယူလိုက်ပြီ...။

ဗို့အား ငါးသောင်းရှိသော လျှပ်စစ်တုတ်...၊ မှာယူလိုက်ပြီ...။

မျက်စိကို ခေတ္တမျှ ကွယ်သွားစေနိုင်သော စစ်သုံး ဓာတ်မီး...၊ မှာယူလိုက်ပြီ...။

ပြင်းအားမြင့် ငရုတ်ကောင်းစပရေး...၊ ဆယ်ဘူး ဝယ်ယူလိုက်ပြီ...။]

ဤအရာများအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်တွင်မူ ဖန်းဟန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာ အယာ ချလိုက်လေတော့သည်။

ယခုအခါ ပိုင်ကျီရို၏ ညီမလေး ပိုင်ရွှီကျန်း ကို သွားရောက် ကယ်တင်ရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ် ၏။ ဖန်းဟန်သည် အခန်း၏ အလယ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“ကူးပြောင်းမယ်...။”

အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဖန်းဟန်၏ ပုံရိပ်မှာ အခန်းအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ယခင် လူသူမဲ့ လမ်းကြားလေးအတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ ပုံရိပ်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်အတွင်းမှ လျှပ်စစ်တုတ် နှင့် စစ်သုံးဓာတ်မီးတို့ကို သူ၏ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ကျည်ကာအတွင်းခံ ကိုလည်း ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် နောက်ထပ် မတွန့်ဆုတ်နေတော့ဘဲ သူ မှတ်မိနေသော မြို့၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့လေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ချွေးနံ့၊ ကိုယ်နံ့နှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အနံ့အသက်ဆိုးများမှာ သူ၏နှာခေါင်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်လာခဲ့လေ၏။

လူကုန်ကူးသည့် ဈေးကွက်...။

၎င်းမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဈေးထက် ပိုမို ဆူညံနေသော်လည်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် မြှုပ်နှံထားသော သင်္ချိုင်းတစ်ခုထက်ပင် ပိုမို တိတ်ဆိတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေလေသည်။ သစ်သားလှောင်အိမ်များ အတွင်း၌မူ ထုံထိုင်းပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ‘ကုန်ပစ္စည်း’ များမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရလေ၏။

အမျိုးသားများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များမှာ တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ခြင်း ခံထား ရပြီး မသိနိုင်သော ကံကြမ္မာကို စောင့်ဆိုင်းနေကြရလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း သူ၏ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ မအီမသာ ဖြစ်မှုများကို ဖိနှိပ်ကာ လူအုပ်အတွင်း၌ ရှာဖွေလိုက်လေသည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်နေ သည့် မျက်နှာတွင် အမာရွတ်နှင့် ခါး၌ ဓားတို တစ်ချောင်း ချိတ်ဆွဲထားသော၊ သန်မာသော အမျိုးသား တစ်ဦးကို တွေ့ရှိလိုက်လေ၏။ ထိုသူမှာ လူကုန်ကူးသူများ၏ ခေါင်းဆောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူ၏ရင်ဘတ်အတွင်းမှ (၁၀) တောင့် တန် ငွေတုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ ပစ်ပေးလိုက်လေ၏။

‘ဂလွမ်’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ငွေတုံးမှာ လူကုန်ကူးသူ၏ ခြေထောက်နားရှိ ကျောက်ပြားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။

လူကုန်ကူးသူ၏ အပြုအမူများမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရလေ၏။ သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ငုံ့ကြည့်လို က်ရာ တောက်ပနေသော ငွေတုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင် တောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် ငွေတုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် လောဘဇော ပြည့်နှက်နေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွှင်လာခဲ့လေ၏။

“အရှင်... ဘယ်လို ကုန်ပစ္စည်းမျိုးကို လိုချင်လို့လဲ...။ လတ်ဆတ်တဲ့သူကို ရစေရမယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး အာမခံပါတယ်...။”

ဖန်းဟန်မှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ပိုင်ရွှီကျန်း...”

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူကုန်ကူးသူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ခဲသွားခဲ့ပြီးနောက် တစ်စုံ တစ်ခုကို နားလည်သွားသည့် အသွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ဪ... ဟို မီးပွင့်လေးကို ပြောတာလား...။ သူမက ဒေါသကြီးပြီး ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ဖို့ ခက်တယ် ဗျ...။ အကယ်၍ အရှင်က သူမကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ ဈေးနှုန်းက...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ နောက်ထပ် (၁၀) တောင့်တန် ငွေတုံး လေးတုံးကို ထပ်မံ ထုတ် ယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေ၏။

“သူမကို ခေါ်ခဲ့...။”

ငွေစ ငါးဆယ်...။

လူကုန်ကူးသူ၏ အသက်ရှူသံမှာ ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး ဖန်းဟန်ကို ကြည့်နေသော အကြည့်မှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် လောဘတို့ ရောနှောနေခဲ့လေသည်။ သူသည် နောက်ထပ် စကားမပြောရဲတော့ဘဲ ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ပြကာ လှောင်အိမ်တစ်ခုဆီသို့ လှည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။

“ဟေ့... ဟို မိန်းကလေးကို ခေါ်ခဲ့ကြစမ်း...။”

မကြာမီမှာပင် အဝတ်စုတ်များ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ရွှံ့များ ပေကျံနေသော မိန်းကလေး တစ်ဦးကို အဘွားအို နှစ်ဦးက တွန်းထုတ်လာခဲ့ကြလေ၏။ သူမသည် အသက် (၁၈) သို့မဟုတ် (၁၉) နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည့်ပုံ ပေါ်ပေသည်။

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အညစ်အကြေးများ ရှိနေပြီး ဆံပင်များမှာလည်း မြက်ခြောက်များအလား ရှုပ်ပွနေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးပေါ်မှ မျက်ဝန်းများမှာမူ အလွန်ပင် တောက်ပနေခဲ့ လေ၏။

သူမမှာ ပိုင်ရွှီကျန်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သူ့အား မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူမသည် ဖန်းဟန်၏ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော အဝတ်အစားများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝ ဆီလျော်မှု မရှိသော သူ ၏ အရှိန်အဝါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းရှိ ခေါင်းမာမှုများမှာ သံသယနှင့် နက်ရှိုင်းသော စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

ဒီလို လူမျိုးတွေထဲက နောက်တစ်ယောက်ပေါ့...။

ပိုက်ဆံနဲ့ လူ့အသက်ကို ဝယ်ယူတတ်တဲ့ နောက်ထပ် ချမ်းသာတဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက်ပေါ့...။

သူမသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်ရာ သူမ၏ လက်သည်းများမှာ လက်ဖဝါးအတွင်းသို့ နစ်ဝင်နေခဲ့လေသည်။ သူမသည် သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော သားရဲငယ်လေး တစ်ကောင်နှင့် တူနေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ကျန်ရှိနေသော ငွေစများကို ပေးချေလိုက်ပြီး လူကုန်ကူးသူကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မ ကြည့်ဘဲ ပိုင်ရွှီကျန်း ထံသို့ လျှောက်သွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“မင်းရဲ့ အစ်မ ပိုင်ကျီရို က မင်းကို လာခေါ်ဖို့ ငါ့ကို လွှတ်လိုက်တာ...။”

ထိုစကားတစ်ခွန်းမှာ ပိုင်ရွှီကျန်း ၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေ၏။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားပြင်းစွာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေသည်။ သူမ၏ ခေါင်းမာပြီး မလျှော့သော မျက်ဝန်း များအတွင်းမှ သံသယများ၊ စက်ဆုပ်မှုများနှင့် မာကျောမှုများမှာ...၊ ထိုခဏအတွင်း၌ပင် ပြိုလဲသွားခဲ့ ရလေတော့သည်။

မယုံကြည်နိုင်မှုများ၊ ထိတ်လန့်မှုများနှင့်အတူ အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများမှာလည်း အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာခဲ့လေ၏။

သူမ၏ မျက်ရည်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အဆက်မပြတ် စီးကျလာခဲ့လေတော့သည်။

“အစ်မ...”