အခန်း ၁၀

အခန်း (၁၀)

မီးမွှေးချက်ပြုတ်ခြင်းနှင့် ရွာလုံးနှံ့ပျံ့လွင့်သွားသော ရနံ့များ

“ဖန်း... ဖန်းဟန်လား...။”

“သူက တောင်းစားရလောက်အောင် ဆင်းရဲနေတာ မဟုတ်ဘူးလား...။”

“ဘုရားရေ... အဲဒီလှည်းပေါ်မှာက... ဆန်တွေလား...။ နှင်းပွင့်လို ဖြူဖွေးနေတဲ့ ဆန်တွေပဲ...။ ပြီးတော့ ဂျုံမှုန့်တွေလည်း ပါသေးတယ်...။ အမလေး...။”

သေမတတ်တိတ်ဆိတ်နေမှုများ ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီးနောက် လျိုရှီးရွာ တစ်ရွာလုံး ရုတ်တရက် ဆူညံသွား ခဲ့လေတော့၏။

ရွာသားများသည် အိမ်ပြန်၍ ညစာစားရန်ပင် ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ဘဲ သူတို့လက်ထဲရှိ ကိရိယာများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ချထားခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့အားလုံးသည် လှည်းနောက်သို့ အုပ်စုလိုက် လိုက်ပါလာကြရာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေတော့၏။

သူတို့သည် လည်ပင်းများကို အစွမ်းကုန်ဆန့်ကာ လှည်းပေါ်ရှိ တောင်ပုံရာပုံပစ္စည်းများကို ပြူးပြူးပြဲပြဲ ကြည့်ရှုနေကြပြီး အံ့အားသင့်ကာ ရေရွတ်သံများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။

“အဲဒါ... အဲဒါ ဝက်သားတွေလား...။ အနည်းဆုံး ဝက်တစ်ခြမ်းလောက် ရှိမှာပဲ...။”

“ပြီးတော့ ပိတ်စတွေလည်း ပါသေးတယ်...။ ဘုရားရေ... ပိတ်လိပ်တွေ အများကြီးပဲ...၊ အဲဒါတွေနဲ့ဆို ရင် အင်္ကျီအသစ်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ချုပ်လို့ရမလဲ...။”

“ဖန်းဟန်က သူ့ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းကို တူးပြီး ရွှေတုံးတွေ ရှာတွေ့ခဲ့တာလား...။”

ဆွေးနွေးငြင်းခုံသံများ၊ အာမေဍိတ်သံများနှင့် မနာလိုဖြစ်ကာ ရေရွတ်သံများမှာ ရောထွေးနေလျက် ရှိတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် လှည်း၏ ရှေ့တံကျင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏နောက်ကွယ်မှ ဆူညံမှုများကိုမူ ဂရုမထား ဘဲ ရှိနေခဲ့လေ၏။

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ဖြူဖျော့နေခဲ့ လေသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ အင်္ကျီလက်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုး ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ရွာသားများ၏ အကြည့်များမှာ သူမနှင့် လှည်းကိုပါ ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

လှည်းသည် ရွာ၏ အရှေ့ဘက်စွန်းရှိ ပျက်စီးနေသော သက်ကယ်မိုးအိမ်လေးဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဦးတည်သွားခဲ့လေ၏။

သူတို့ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ခါနီးအချိန်တွင်ပင် ရှေ့ဘက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“အား... ရှင်... ရှင် အနားမလာနဲ့...။”

ဖန်းဟန်၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားပြီး ဇက်ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ မြင်းအို ကြီးမှာ ဟီသံနှင့်အတူ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

လူတိုင်းက အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဖန်းဟန်၏ ပျက်စီးနေသော ခြံဝင်းတံခါးဝတွင်ဖြစ်၏။

ဖာထေးထားသော လျှော်တေအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦး သည် ပိုင်ကျီရို၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားကာ သူ၏ ကိုယ်မှလည်း အရက်နံ့များ ထောင်းထောင်းထနေခဲ့ လေသည်။

သူ၏ ရမ္မက်ထနေသော မျက်လုံးများက သူမကို ရဲတင်းစွာ ကြည့်ရှုနေပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းအောင် ပြုံးနေခဲ့၏။

သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရွာထဲမှ လူမိုက် ကျန်းအာကော်ပင် ဖြစ်လေသည်။

“မိန်းကလေး... ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ...။ မင်းယောက်ျားက မင်းကို ပစ်သွားတာ မဟုတ်လား...။”

ကျန်းအာကော်က လေချဉ်တစ်ချက် တက်လိုက်ပြီး သူ၏ ညစ်ပတ်သော လက်ဖြင့် ပိုင်ကျီရို၏ မျက်နှာ ကို ထိရန် ကြိုးစားလိုက်ကာ၊

“ကိုယ့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့စမ်းပါ...၊ မင်း ဗိုက်ဝအောင် ငါကျွေးထားမှာပေါ့...၊ ဟဲဟဲ...။”

ပိုင်ကျီရိုမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့ကာ နောက်သို့ တရွတ်တိုက် ဆုတ်ခွာနေခဲ့လေ၏။

သို့သော် သူမ၏နောက်ကွယ်ရှိ ရွှံ့စေးမြေနံရံက လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် သူမ၏ မက်မွန်ပွင့်သဏ္ဌာန် မျက်ဝန်းများမှာ မျက်ရည်များနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့တော့သည်။

“ဖယ်လိုက်စမ်း...။”

နောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ကျန်းအာကော်နှင့် ထိတ်လန့်နေသော ပိုင်ကျီရိုတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အေးခဲသွားခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းကို တစ်ပြိုင်နက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်ကျီရို၏ မျက်ရည်များမှာ ချက်ချင်းပင် လျှံကျလာခဲ့တော့ သည်။

ထိုမျက်ရည်များမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အားကိုးရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

“အစ်ကို...။”

သူမသည် ဖန်းဟန်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ တောင်ပုံရာပုံ ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်ထား သော လှည်းကိုလည်း မြင်လိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ဖန်းဟန်၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရင်းနှီးသော်လည်း မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည့် ပုံရိပ်လေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ထိုသူမှာ သူမ၏ ညီမလေးပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ရွှီကျန်း...။”

“မမ...။”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြေးသွားခဲ့ လေ၏။

ပိုင်ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် ငိုကြွေးကြလေတော့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်များအတွင်းက ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများနှင့် လွမ်းဆွတ်မှုများကို ငိုကြွေးခြင်းဖြင့် ဖော်ထုတ်နေကြသည့်အလားပင်။

ကျန်းအာကော်သည်လည်း လှည်းပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ အရက် ကြောင့် ဝေဝါးနေသော သူ၏မျက်လုံးများမှာ လောဘရိပ်များဖြင့် တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။

ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်၊ အသား... သူ ချမ်းသာတော့မည်။

သူသည် ဖန်းဟန်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကံကောင်းသွားသော ဘာမျှမရှိသည့် ကောင်ဟုသာ မှတ်ယူထား ခဲ့လေ၏။

“ဖန်းဟန်... မင်း ဒီပစ္စည်းတွေကို ဘယ်ကနေ ခိုးလာတာလဲ...။”

ကျန်းအာကော်သည် ယိုင်နဲ့လျက် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ လှည်းပေါ်ရှိ ဝက်သားကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီအသားက ကောင်းသားပဲ...၊ ဒါက မင်းအစ်ကို အာကော် စားဖို့အတွက်ပဲ...။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အဆီတဝင်းဝင်းဖြစ်နေသော ဝက်သားကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက် လေ၏။

သို့သော် သူ၏လက်မှာ အသားကို မထိရသေးမီမှာပင် ဖန်းဟန်၏ ကန်ချက်တစ်ချက်က ရောက်ရှိလာခဲ့ လေသည်။

ဗုန်း...။

မာကျောသော အရာတစ်ခုဖြင့် ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကျန်းအာကော်သည် သူ၏ရင်ဘတ်ကို နွားသိုးတစ်ကောင်က တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကျသွားကာ ဖုန်မှုန့်များ ထသွားခဲ့လေသည်။

လူတိုင်း ကြောင်အသွားခဲ့ကြ၏။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ခြေထောက်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ညည်းတွားနေသော ကျန်းအာကော်ကို အေးစိမ့်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

“မင်းက ငါ့ပစ္စည်းတွေကို ထိရဲတယ်ပေါ့လေ...။”

“အား... မင်း... မင်း ငါ့ကို တကယ် ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ...။”

ကျန်းအာကော်သည် မြေပြင်မှ မနည်းရုန်းထလာပြီး သွေးများရောနေသော တံတွေးတစ်ချက်ကို ထွေး ထုတ်လိုက်ကာ သူ၏မျက်နှာမှာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်နေခဲ့လေသည်။

သူသည် ရွာထဲတွင် အမြဲတမ်း ဗိုလ်ကျနေကျသူဖြစ်ရာ မည်သည့်အချိန်တွင် ဤကဲ့သို့ ရှုံးနိမ့်ဖူးပါ သနည်း။

အရက်နှင့် ဒေါသတို့က သူ၏စိတ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး သူသည် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

သူသည် ရူးသွပ်နေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖန်းဟန်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

“ဒီနေ့ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်...။”

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများမှာ ထိတ်လန့်တကြား အာမေဍိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက် တတ်သော အမျိုးသမီးအချို့မှာ သူတို့၏ မျက်လုံးများကိုပင် ပိတ်ထားလိုက်ကြလေသည်။

ဖန်းဟန်မှာမူ မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ပေ။

ကျန်းအာကော်သည် သူ၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်သီးကို မြှောက်လိုက်ချိန်မှာပင်၊ ဖန်းဟန်သည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ အနက်ရောင် တုတ်တိုတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

သူသည် ၎င်းအပေါ်ရှိ ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။

ဇစ်... ဇစ်...။

သွားကျိန်းလောက်သော လျှပ်စစ်စီးဆင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

တုတ်တို၏ ထိပ်ဖျားတွင်မူ တောက်ပသော အပြာရောင် လျှပ်စစ်စွမ်းအင်တန်းနှစ်ခုမှာ လေထုထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ကခုန်နေလျက် ရှိတော့သည်။

“အဲဒါ ဘာကြီးလဲ...။”

ထိုအရာမှာ ဘာဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ကြပေ။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အပြာရောင် လျှပ်စစ်စွမ်းအင်များ တောက်ပနေ သော တုတ်တိုသည် ကျန်းအာကော်၏ ရင်ဘတ်ကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားခဲ့လေတော့သည်။

“အား...။”

လူသားနှင့် မတူသော စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံတစ်ခုသည် လျိုရှီးရွာ၏ ကောင်းကင်ထက်သို့ ချက်ချင်းပင် ပျံ့လွင့်လာခဲ့လေတော့သည်။

ကျန်းအာကော်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်စစ်စီးဝင်သွားသကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ ကြွက်သားများ မှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ လန်တက်သွားပြီး ဆံပင်များ မှာလည်း ထောင်ထလာခဲ့ကာ အသားလောင်နေသည့် အနံ့ဆိုးတစ်ခုပင် ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။

“ဇစ်... ဇစ်...” ဟူသော အသံမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ ရွာသားတိုင်း၏ နှလုံးသား ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့လေ၏။

ရွာသားများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာများသည် ပွဲကြည့်နေသည့် ပုံစံမှသည် အံ့အားသင့်မှုသို့၊ ထိုမှ တစ်ဆင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

ဤအရာမှာ အဘယ်ကဲ့သို့သော အရာနည်း။

မှော်အတတ်လား...။ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားများထံမှ ရရှိလာသော လက်နက်တစ်ခုလား...။

ကျန်းအာကော်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တောင့်တောင့်ကြီး လဲကျသွားပြီး သူ၏ခြေလက်များမှာ တုန်ယင် နေဆဲ ဖြစ်ကာ ပါးစပ်မှလည်း အမြှုပ်များ ထွက်နေခဲ့လေ၏။ သူ၏မျက်လုံးများမှာလည်း အမြင်အာရုံ မရှိတော့ဘဲ သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့လေပြီ။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ လျှပ်စစ်တုတ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ၎င်းအပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို မှုတ်ပစ်လိုက်ကာ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို ရိုက်သတ်လိုက်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့လေသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျန်းအာကော်ကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ထိတ်လန့်ငိုကြွေးနေ သော ပိုင်ညီအစ်မနှစ်ဦးကိုသာ စကားပြောလိုက်လေ၏။

“ငိုမနေကြနဲ့တော့...၊ ပစ္စည်းတွေ ရွှေ့ကြစို့...။”

ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့မှာ သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး ဖန်းဟန်၏ တည်ငြိမ်သော ပုံရိပ်ကို ကျေးဇူးတင် သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ကာ လှည်းပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို စတင်ချ လိုက်ကြတော့သည်။

အိတ်တစ်အိတ်ပြီးတစ်အိတ်။

နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးချောမွေ့သော ဆန်များနှင့် ဂျုံမှုန့်များကို မှောင်မည်းနေသော သက်ကယ်မိုး အိမ်လေးအတွင်းသို့ သယ်ဆောင်သွားကြလေ၏။

လူတိုင်း မက်မောနေကြသော အဆီတဝင်းဝင်းဖြင့် ဝက်သားတုံးကြီးကိုလည်း အိမ်ထဲသို့ သယ်သွား ကြသည်။

အသစ်စက်စက် ထူထဲသော ဂွမ်းစောင်များ၊ ပိတ်လိပ်များ၊ တောက်ပနေသော သံအိုးများနှင့် လယ်ယာ သုံး ကိရိယာများ...။ ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီသည် ကြည့်ရှုနေသူများ၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ် နေခဲ့လေ၏။

လျိုရှီးရွာရှိ လူတိုင်းသည် ဖန်းဟန်၏ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် စုရုံးနေကြပြီး လည်ပင်းများကို ဆန့်ကာ ထိုကုန်ပစ္စည်းများကို စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု၊ မနာလိုမှုနှင့် မနာလိုဝန်တိုမှုများ... ၊ ထိုခံစားချက်များ အားလုံး မှာ ရောထွေးနေလျက် ရှိတော့သည်။

ဆွေးနွေးငြင်းခုံသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်၏။

“ဘုရားရေ... ဖန်းဟန်က ဘယ်လိုတောင် ကံကောင်းသွားတာလဲ...။”

“သူ ကိုင်ထားတဲ့ အရာက ဘာကြီးလဲ...။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ကျန်းအာကော်ကို လျှပ်စီးနဲ့ လဲကျ သွား အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ...။”

“ဒါက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ...၊ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးက လျှပ်စီးပုလဲတွေလို ပဲ...။”

“ငါထင်တာတော့... သူ နတ်ဘုရားတွေဆီကနေ ကံကောင်းမှုတွေ ရလာတာ ဖြစ်ရမယ်...။”

လူအုပ်ထဲတွင်မူ ရန်ဟုန်မေ၏ မျက်နှာမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

သူမသည် နှင်းပွင့်လို ဖြူဖွေးနေသော ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များ၊ ဝက်သားတုံးကြီးများကို ကြည့်ကာ မနာလို စိတ်ကြောင့် မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေခဲ့လေ၏။

သူမသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် သူမ၏ လက်သည်းများမှာ လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင် နေသော်လည်း သူမမှာ နာကျင်မှုကိုပင် မခံစားရတော့ပေ။

မနီးမဝေးတွင်မူ ရွာသူကြီး ကျောက်ထျဲ့ရှန်းသည် သူ၏ ဆေးတံကို ခဲလျက် ရှိနေလေတော့သည်။