အခန်း ၁၄

အခန်း (၁၄)

ခေတ်သစ်ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များက လျူရူမေကို အံ့အားသင့်စေခြင်း

တိုးညင်းလှပြီး ကြားရခဲသော ထိုအသံလေးက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ရှိ ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့လေ၏။

ခေါင်းငုံ့ထားကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည့် အမျိုးသမီးထံသို့ အားလုံး၏ အကြည့်များက ရောက်ရှိ သွားခဲ့ကြလေသည်။

လျူရူမေ ပင်ဖြစ်လေသည်။

ရွာထဲတွင် အလှပဆုံးအမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ကံအဆိုးဆုံး ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင် ထားရသူလည်း ဖြစ် ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျန်းအာကော် သည် မည်ကဲ့သို့သော လူမျိုးဖြစ်ကြောင်းကို အားလုံးက သိထား ကြသည်သာ ဖြစ်၏။

သူသည် ဤအမျိုးသမီးကို ရိုက်နှက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းခြင်းများ ပြုလုပ်လေ့ရှိ ကြပေသည်။ နေ့စဉ် ဝမ်းဝအောင်ပင် မစားရရှာချေ။

ဖန်းဟန် ၏ အကြည့်များကလည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးမှာ တကယ်ပင် ပိန်ပါးလှပြီး သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ပွယောင်းယောင်း လျှော်တေအင်္ကျီ ကြမ်းကြီးမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပုံရလေသည်။ သို့သော်ငြားလည်း ထိုအရာက သူမ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ် ပေါက်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အထူးသဖြင့် သူမ၏ ငုံ့ချထားသော မျက်ခုံးများနှင့် မျက်ဝန်းများတွင် သဘာဝအလျောက် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုနှင့် လက်လျှော့အရှုံးပေးထားရသော ဝမ်းနည်းမှုတို့ ကိန်းအောင်းနေလျက် ရှိလေသည်။

လုံးဝကွဲပြားခြားနားလှသော စိတ်နေသဘောထား နှစ်ခုက ပေါင်းစပ်နေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ဤသည်က မည်သည့် အမျိုးသား၏ နှလုံးသားကိုမဆို လှုပ်ခတ်သွားစေနိုင်ပြီး ကြင်နာ ယုယလိုစိတ်နှင့် သနားကရုဏာသက်မိစေမည့် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ဖန်တီး ပေးနေလေသည်။

ဖန်းဟန် က သူမကို အကဲခတ်နေစဉ်မှာပင်...။

အေးစက်သော စနစ်၏ အသိပေးချက်အသံက သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့ လေသည်။

[ဒင်...။ သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသော ဇာတ်ကောင်အသစ် 'လျူရူမေ' ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိပါသည်...]

[ဒင်...။ အထူးအသက်သွင်းရန် အခြေအနေကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိပါသည်...။ အကယ်၍ ပိုင်ရှင် သည် လျူရူမေ ကို လက်ထပ်ကာ တတိယမြောက်ဇနီးအဖြစ် ပေါင်းစည်းနိုင်ပါက ကမ္ဘာနှစ်ခု ကြားတံခါးစနစ် ကို အဆင့် (၃) သို့ တိုက်ရိုက် အဆင့်မြှင့်တင်ပေးမည် ဖြစ်သည်...]

[စနစ် အဆင့် (၃) ဆုလာဘ် - သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော သိုလှောင်မှုနေရာ (၁) ကုဗမီတာ...]

ဖန်းဟန် ၏ ဦးနှောက်မှာ ခေတ္တမျှ ဗလာကျင်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏ နှလုံးခုန်သံများပင် ရပ်တန့်သွား မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ ရလေ၏။

သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော သိုလှောင်မှုနေရာ ဟုတ်လား...။

အဲ့ဒါက ဘာကြီးလဲ...။

ကမ္ဘာနှစ်ခုကြား မကြာခဏ သွားလာနေရန် လိုအပ်သူတစ်ဦးအတွက်...။ ကုန်ပစ္စည်းများကို တစ်ဆင့်ပြန်လည် ရောင်းချနေသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအရာက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင် သည်ကို သူ အလွန်ပင် ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏အတွက် သီးသန့်ဖန်တီးပေးထားသော လှည့်ကွက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

ယခုမှစ၍ ပစ္စည်းများကို အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်သည့်အခါ လမ်းပိတ်နေသော မှောင်မိုက်သည့် လမ်းကြားများ ကို ရှာဖွေကာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ ထိုနေရာလွတ်ထဲ သို့သာ ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် မည်သူမျှ သိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး လျူရူမေ ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ လည်း ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ထိုအရာက ရိုးရှင်းသော အကဲခတ်မှုတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။ ယင်းအစား ဝါရင့်ဂိမ်းကစားသူ တစ်ဦးက ဂိမ်း၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပြီး ရွှေရောင်လင်းလက်နေသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

“သခင်လေးဖန်း...၊ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်မ...၊ ကျွန်မ သခင်လေးကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး...။”

ဖန်းဟန် က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်လိုက် ရသောအခါ လျူရူမေ ၏ ပါးပြင်များမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့လေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပို၍ပင် လေးလံသွားခဲ့ရ၏။ သူမက အရမ်းကို ရဲတင်းလွန်းနေပြီဟု သူမ ကိုယ်သူမ ထင် မှတ်သွားခဲ့မိလေသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးကို စော်ကားမိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်စိုး သဖြင့် သူမ၏ အင်္ကျီစွန်းကို လက်ချောင်းများ ဖြူဖျော့သွားသည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင် ထားရင်း လှည့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစား လိုက်လေ၏။

“နေဦး...”

ဖန်းဟန် သည် အတွေးလွန်နေရာမှ သတိဝင်လာခဲ့ပြီး သူမကို ချက်ချင်းပင် လှမ်းခေါ်လိုက် လေသည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ မျက်ရည်များ ဝဲနေကာ အလွန်သနားဖွယ်ကောင်းလှသော အလွန်တင့်တယ်လှပ သည့် မိန်းမပျိုလေး ကို ကြည့်ရင်း သူသည် ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်လေ ၏။

လက်ထပ်ဖို့ပဲ မဟုတ်ဘူးလား...။

ခေတ်သစ်ကာလတွင်မူ ဤအရာကို ငါးမွေးမြူရေးဟု ခေါ်ဆိုကြပေသည်။ ရှေးခေတ်ကာလ တွင်မူ ဤသည်ကို 'မျိုးဆက်ပွားများခြင်း' ဟုခေါ်ဆိုပြီး ၎င်းမှာ သဘာဝကျသော ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းမှာ စနစ်က အသိအမှတ်ပြုထားသော ပေါင်းစည်းရမည့် ဇာတ်ကောင်လည်း ဖြစ် နေလေသည်။ အံ့မခန်းဆုလာဘ်တစ်ခုပါ ပါလာသေးသည် မဟုတ်ပါလား...။ ဤအရာကိုတော့ လက်လွတ်ခံ၍ မဖြစ်ပေ။

အကယ်၍သာ လက်လွတ်ခံလိုက်ပါက မြို့ရိုးနှင့် ခေါင်းဆောင်တိုက်ကာ သေချင်စိတ် ပေါက် သွားသည်အထိ သူ နောင်တရနေမိမည် ဖြစ်ပေသည်။

“ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ ထမင်းချက်ဖို့နဲ့ အဝတ်လျှော်ဖို့ လူတစ်ယောက် လိုနေတာ အမှန်ပါပဲ…။”

အသံကျယ်သွားပါက လန့်နေသော သမင်ပေါက်စလေးကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား ဖန်းဟန် ၏ လေသံမှာ သိသိသာသာ နူးညံ့သွားခဲ့လေသည်။

“မင်းလာလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ပိုင်ညီအစ်မတွေနဲ့အတူ တွဲလုပ်လို့ရပါတယ်...။ လုပ်အားခက တော့...၊ ယောက်ျား လေး အလုပ်သမားတွေအတိုင်းပဲ တစ်နေ့ကို ငွေပြား (၃၀) တွက်ပေးမယ် ...။ ပြီးတော့ တစ်နေ့ သုံးနပ်လည်း ကျွေးမယ်...။”

လျူရူမေ သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာခဲ့ပြီး သူမ၏ လှပသော ဗာဒံစေ့ပုံစံ မျက်ဝန်းများ ထဲတွင် လုံးဝမယုံ ကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

ငါ... ငါ ကြားတာများ မှားသွားတာလား...။

ယောက်ျားလေး အလုပ်သမားတွေနဲ့ လုပ်အားခ အတူတူပဲ ဟုတ်လား...။

သူမသည် အလုပ်တစ်ခုရရန်၊ စားစရာ တစ်ခုခုရရန်နှင့် ငွေအနည်းငယ် စုဆောင်းနိုင်ရန်သာ လိုလားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအရာက သူမအတွက် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ယောက်ျားလေး အလုပ်သမားများ၏ လုပ် အားခထက် ထက်ဝက် သို့မဟုတ် ထိုထက်နည်း သော ပမာဏကိုပင် လက်ခံရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခုမူ...။

လွှမ်းမိုးသွားသော အံ့အားသင့်မှုများက ရုတ်တရက် ရေကြီးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ကာကွယ်မှုအားလုံး ကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

ထိုရက်များအတွင်း သူမ ခံစားခဲ့ရသော နာကြည်းမှုများ၊ ဆာလောင်မှုများ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ မှုများနှင့် အနာဂတ် အတွက် ကြောက်ရွံ့မှုများ...။

ထိုအချိန်တွင် အရာအားလုံးက ပူလောင်သော မျက်ရည်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ တော့သည်။

“ဝါး...”

သူမသည် ထပ်မံ၍ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ် ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ တသိမ့်သိမ့် ငိုရှိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန် သည် သူမကို ဖြောင်းဖျရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် သူမကို ငိုချခွင့်ပေးလိုက် ခြင်းက အခြားအရာများထက် ပို၍ ကောင်းမွန်ကြောင်း သူ သိရှိထားပေ သည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသားများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲ တွင် သနားကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

ကျန်းအာကော် ၏ အကျင့်စရိုက်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်းကြီး သိထားကြပေသည်။ ဤမျှ ကောင်းမွန်လှသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝက်တစ်ကောင်၏ အမြတ်ထုတ်ခြင်းကို ခံရသည်မှာ အလွန်ပင် နှမြောစရာကောင်းလှပေ သည်။

ယခု ဖန်းဟန် က သူမကို ကူညီရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော ကျေးဇူးတရား တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေ၏။

နျူအာ သည် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ရိုးသားစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဖန်းဟန် မှာ တကယ်ပင် လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း တွေးတောလိုက်လေသည်။

ပိုင်ကျီရို နှင့် ပိုင်ရွှီကျန်း တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အနီးသို့ ရောက်လာကာ လျူရူမေ ကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ တွဲထူပေးလိုက်ကြလေသည်။

“အစ်မလျူ...၊ မငိုပါနဲ့တော့...။ အခုကစပြီး ကျွန်မတို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြတာပေါ့...။”

ပိုင်ကျီရို ၏ အသံလေးမှာ နှလုံးသားကိုပင် အရည်ပျော်သွားစေနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ နေခဲ့လေသည်။

ပိုင်ညီအစ်မနှစ်ဦး၏ တွဲမပေးမှုဖြင့် လျူရူမေ သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ဖန်းဟန် ရှိရာ ဘက်သို့ ဒူးထောက် ရန် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။

“သခင်လေးဖန်း...၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။ ကျွန်မ...၊”

သူမသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းကိုပင် ပြီးဆုံးအောင် မပြောနိုင် ခဲ့ပေ။

ဖန်းဟန် က လက်ကာပြလိုက်ရင်း၊

“ကဲ...၊ သွားကူလိုက်ကြပါဦး...။ ညစာအတွက် မင်းတို့ကို လိုအပ်နေတယ်...။”

...

ညနေစောင်းချိန်သို့ ရောက်သောအခါ နေမင်းကြီးသည် အနောက်ဘက်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ လေပြီ။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင် ပိတ်ပြီးနောက် အမျိုးသားများမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသော် လည်း သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များမှာမူ တက်ကြွနေခဲ့ကြပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မငြင်းဆန်နိုင်လောက်အောင် မွှေးကြိုင်လှသော အသားဟင်းအနံ့က ဖန်းဟန် ၏ ခြံဝင်း ထဲမှ ထွက်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုအနံ့က လူတိုင်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ တိုးဝင်လာခဲ့လေသည်။

ယနေ့တွင် လျူရူမေ နှင့် ပိုင်ညီအစ်မများတို့က ချက်ပြုတ်ရန် တာဝန်ယူထားကြလေသည်။ ယာယီ ပြုလုပ်ထား သော မြေမီးဖိုလေးတစ်ခု၏ ဘေးတွင် လျူရူမေ သည် ဟင်းမွှေယောက် မကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်နေလေ သည်။

သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်အားဖြင့် အားနည်းနေသော်လည်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလုပ်ကြမ်းများ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် ဖျတ်လတ်သွက်လက်နေလေ၏။

ပိုင်ကျီရို က ဘေးမှနေ၍ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များလှီးခြင်း၊ ထင်းထည့်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကာ ကူညီပေးနေပြီး သူတို့သည် အလွန်ပင် ညီညာစွာ အတူတကွ လုပ်ကိုင်နေကြလေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်း မှာမူ မီးဖိုရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း စပ်စုချင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပွက်ပွက် ဆူနေသော အိုးကြီးကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ပါးစပ်လေးမှာ 'အို' ပုံစံ ဟနေခဲ့လေသည်။

“အစ်မလျူ...၊ ကြည့်ပါဦး...။ ဒီရေမည်းမည်းများကို လောင်းထည့်လိုက်တော့ အသားရဲ့ အရောင်က ချက်ချင်း ကို ပိုလှသွားတာပဲ...။”

အိုးထဲတွင်မူ အဆီနှင့် အသား တစ်လှည့်စီ ပါဝင်သော ဝက်သားတုံးကြီးများမှာ ဆီများထွက် လာကာ တရှဲရှဲ မြည်လာသည်အထိ လှော်ခံနေရလေသည်။

ဖန်းဟန် ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လျူရူမေ သည် အရည်မည်းမည်းတစ်ပုလင်းကို ထိုအထဲသို့ လောင်းထည့် လိုက်လေ၏။ ထိုအရာမှာ ခေတ်သစ်ကာလတွင် တစ်ပုလင်းလျှင် ငွေအနည်းငယ် သာ ပေးရသည့် သာမန် ပဲငံပြာ ရည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ရှေးခေတ်ကာလတွင်မူ ၎င်းမှာ လုံးဝကို အံ့မခန်း နတ်ဘုရားတို့၏ အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။ ပဲငံပြာ ရည် ဒယ်အိုးနှင့် ထိလိုက်သည်နှင့် တရှဲရှဲမြည်သွားကာ အသားနံ့နှင့် ရောနှောနေသော ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက် သည့် ပဲငံပြာရည်၏ မွှေးရနံ့တစ်ခုက ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေသည်။

ရုတ်တရက်ပင် ၎င်းက ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။ မူလက အဖြူရောင်ဖြစ်နေသော ဝက်သား များမှာ မှော်ပညာပြ လိုက်သကဲ့သို့ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနီရောင်တောက် တောက်အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွား ခဲ့လေတော့သည်။

ပိုင်ရွှီကျန်း ကို ဆိုထားဘိ၊ ဟင်းချက်ရန် တာဝန်ယူထားသော လျူရူမေ ပင်လျှင် အံ့အားသင့် သွားခဲ့ရပေသည်။

သူမသည် တစ်သက်လုံး ဟင်းချက်လာခဲ့သော်လည်း ဤမျှ အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းသော အရာ မျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

'ရေမည်းမည်း' အနည်းငယ်ကို ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤသာမန် ဝက်သားနှပ်မှာ ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ် တစ်ခု ဝင်လာ သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် အာလူးတုံးများကို အိုးထဲသို့ ထည့်ကာ အနှစ်များ ကပ်နေသော အသားတုံးများ နှင့်အတူ ရော၍ မွှေ လိုက်လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရေထည့်ကာ အိုးဖုံးကို ပိတ်လိုက်လေ၏။

မကြာမီမှာပင် မွှေးရနံ့များမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး လွှမ်းမိုးလာခဲ့လေတော့သည်။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင်မူ အမျိုးသားဆယ်ကျော်ခန့်သည် အိမ်မှ ယူလာခဲ့သော အနား ပဲ့နေသည့် ပန်းကန်လုံးကြီးများကို ကိုယ်စီကိုင်ဆောင်ကာ တန်းစီနေကြလေပြီ။ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ပွက်ပွက်ဆူကာ အငွေ့များ ထွက်နေသော သံအိုးကြီးပေါ်တွင် စူးစိုက်နေခဲ့ကြ လေသည်။

လည်စိများမှာ အထက်အောက် ရွေ့လျားနေကြပြီး တံတွေးများကို 'ဂလု' ခနဲ မျိုချလိုက် ကြလေ၏။

“ညစာ စားလို့ရပြီ...။”

ဖန်းဟန် ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ...။

လျူရူမေ သည် အိုးဖုံးကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ပို၍ ပြင်းထန်ပြီး အားကောင်းသော မွှေးရနံ့တစ်ခုက ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားခဲ့လေ၏။

အမျိုးသားများမှာ ထပ်မံ၍ အောင့်အည်းထားနိုင်ခြင်း မရှိကြတော့ဘဲ သုံးရက်တိတိ အစာမ စားရသေးသော ဝံပုလွေများကဲ့သို့ အရှေ့သို့ ဝိုင်းအုံလာကြလေတော့သည်။

ပိုင်ကျီရို သည် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ထမင်းများကို ဇွန်းကြီးများဖြင့် ခပ်ထည့်ပေးရန် တာဝန်ယူထား လေသည်။

လျူရူမေ ကမူ ဟင်းခပ်ပေးရန် တာဝန်ယူထား၏။ ဇွန်းတစ်ခပ်စီတိုင်းတွင် နူးညံ့ပြီး အရသာရှိ လှသော အသား တုံးများနှင့် အာလူးနှပ်များ အပြည့်ပါဝင်နေကာ ထို့နောက်တွင် ဆီပြန်နေသော ဟင်းရည်ပစ်ပစ် တစ်ဇွန်းကို ဆမ်းပေးလိုက်လေသည်။

နျူအာ သည် သူ၏ ထမင်းကို ပထမဆုံး ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ထိုင်ရန်နေရာ ရှာဖို့ပင် မစောင့်နိုင်တော့ ဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ တူကိုကိုင်၍ သူ၏ပါးစပ် ထဲသို့ အစားအစာများကို သွန်ချ လိုက်လေတော့သည်။

ပူလောင်နေသော အသားတုံးက သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်အချိန်တွင် သူသည် လုံးဝကို အေးခဲသွား ခဲ့လေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရပေသည်။

အရသာရှိလိုက်တာ...။

အရမ်းကို အရသာရှိလွန်းလှတယ်...။

အသားမှာ အလွန်အမင်း နူးညံ့နေသည်အထိ နှပ်ထားပြီး အဆီအသားများမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် အရည် ပျော်သွားကာ ဆီမွှေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။ အသားစစ်စစ်များမှာလည်း ဝါးရသည့် အရသာကို ထိန်းသိမ်းထား ဆဲဖြစ်ပြီး အငန်နှင့် အချိုအရသာ အနည်းငယ် ရောစပ် နေသော ဟင်းရည်ကို စုပ်ယူထားသဖြင့် လုံးဝကို အရသာ ရှိလွန်းလှပေသည်။

အသားဟင်းရည်၏ အဆီအနှစ်များကို စုပ်ယူထားသော အာလူးများမှာလည်း နူးညံ့အိစက်ကာ မွှေးကြိုင်နေပြီး အသားထက်ပင် ပို၍ အရသာရှိနေသေးလေ၏။

“အင်း...၊ အရသာရှိလိုက်တာ...။ အရမ်းကို အရသာရှိတာပဲ...။”

နျူအာ သည် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာရင်း အငမ်းမရ စားသောက်နေကာ မပီမသ ရေရွတ် လိုက်လေသည်။

အခြားသော အလုပ်သမားများလည်း စတင်စားသောက်ကြရာ တစ်နေရာလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ လေတော့သည်။

ဝါးစားနေသည့် အသံများနှင့် ဟင်းရည် သောက်နေသည့် အသံများသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့လေ၏။

စားသောက်ထားသဖြင့် ပါးစပ်တွင် ဆီများပေပွနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ခေါင်းမော့ လာပြီး လုံးဝမယုံကြည် နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ဒါ...၊ ဒီအသားကို ဘယ်လိုချက်ထားတာလဲ...။ ငါ အသက် (၃၀) နေလာခဲ့တဲ့တစ်လျှောက် နှစ်သစ်ကူးတုန်းက စားခဲ့ရတဲ့ ဝက်သားနှပ်တောင် ဒါလောက် မမွှေးဘူး...။”

“ဟုတ်တယ်...၊ ခရိုင်မြို့က ဖူမန်လုံစားသောက်ဆိုင် က ပွဲတော်စာထက်တောင် ပိုကောင်း သေးတယ်...။ ငါတော့ အဲဒီဟင်းရည်နဲ့တင် ထမင်းသုံးပန်းကန်လောက် စားနိုင်တယ်...။”

“အစ်ကိုဖန်း...၊ ဘယ်လိုဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်မျိုးကို သုံးထားတာလဲ...။ တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ...။”