အခန်း ၁၅

အခန်း (၁၅)

လျူရူမေ အရိုက်ခံရခြင်း

လူအုပ်ကြီးသည် အစားအသောက်များကို အငမ်းမရ စားသောက်လိုက်ကြရာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း၌ပင် ဘာမျှမကျန်တော့ချေ။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုလုံးတွင် ထမင်းစုပ်စားသံများနှင့် ကျေနပ်အားရစွာ ဝါးစား နေသံများမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

အမျိုးသားများမှာ အလွန်အမင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ မိဘများက ပါးစပ်တစ်ပေါက် ပိုမွေးပေးခဲ့လျှင် ကောင်းမည်ဟုပင် တွေးထင်နေကြလောက်လေသည်။ ၎င်းတို့သည် ခေါင်းပင်မဖော်အားဘဲ အစားစားခြင်း၌သာ နစ်မြုပ်နေကြလေ၏။

ထိုအရသာမှာ လျှာပေါ်တွင် စွဲငြိသွားလောက်အောင်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ၎င်းတို့ ၏ တစ်သက်တာ လုံးတွင် ဤမျှ အရသာရှိသော အစားအသောက်မျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မစားဖူးခဲ့ကြချေ။

အရသာရှိလှသော ငံပြာရည်အနှစ်များ စိမ့်ဝင်နေသည့် အသားတုံးများနှင့် နူးအိနေအောင် ပေါင်းထားသော အာလူးများကို နှင်းပွင့်ပမာ ဖြူဖွေးမွှေးကြိုင်နေသည့် ထမင်းနှင့် တွဲဖက် ထားပြီးနောက် တောက်ပနေသော ဟင်းရည်ကို အပေါ်မှ ဆမ်းထားလေသည်။

ထမင်းတစ်လုတ်တိုင်းက ဝိညာဉ်ကိုပင် အမြင့်မားဆုံးသော သက်သောင့်သက်သာဖြစ်မှုမျိုး ပေးစွမ်းနိုင်လေ၏။

ဤသည်မှာ သာမန်ထမင်းတစ်နပ် စားရခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ကျင်းပနေရ သည်နှင့်ပင် တူနေ ချေသည်။ မဟုတ်ပေ၊ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ထက်ပင် ပို၍ စိတ်ကျေနပ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် တူကိုပင် သိပ်မကိုင်ဖြစ်သော်လည်း လယ်သမားများ အားပါးတရ စားသောက် နေကြပြီး ပျော်ရွှင် နေသည့်ပုံစံကို ကြည့်ကာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် များစွာ ကျေနပ်သွားမိ လေသည်။

သူသည် ပန်းကန်ကိုကိုင်ထားရင်း လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်လေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်များက ထောင့်တစ်နေရာရှိ ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ လေသည်။

လျူရူမေသည် အခြားသူများနှင့်အတူ ထိုင်၍ မစားသောက်ပေ။

သူမသည် မီးဖို၏ အရိပ်ထဲတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် အနားပဲ့နေ သော မြေအိုးခွက် တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

သူမသည် မိမိပန်းကန်ထဲမှ အစားအသောက်များကို တစ်လုတ်စာစီ သေချာစွာ ခပ်ယူကာ မြေအိုး ခွက်ထဲသို့ ထည့်နေလေ၏။ သူမသည် ထမင်းတစ်စေ့ သို့မဟုတ် ဟင်းရည်တစ်ပေါက် မျှ ဖိတ်စင်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ် နေသကဲ့သို့ ထမင်းများကို အလွန်ပင် ဂရုတစိုက် ခပ်ယူနေ လေသည်။

ပထမဦးစွာ အသားတုံးများနှင့် အာလူးအများစုကို ထည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင် ထမင်း များကို အပေါ်မှ တင်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံး၌ ပန်းကန်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော ဟင်းရည်များအား လုံးကို ထမင်းပေါ်သို့ လောင်းချ လိုက်လေ၏။

ထိုအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး မြေအိုးခွက်ကို အဖုံးဖုံးရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပန်းကန်ထဲတွင်မူ အာလူးအခွံအနည်းငယ်နှင့် ဟင်းရည်စွန်းနေသော ထမင်းစေ့ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ မျက်ခုံးများမှာ မသိမသာ တွန့်ချိုးသွားခဲ့လေ၏။

"မင်း ဘာလို့ မစားတာလဲ...။"

သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ဝါးစားသံများသာ ရှိနေသည့် နောက်ခံအခြေအနေ တွင် ထူးထူးခြားခြား ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

လျူရူမေ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လန့်ဖြန့်သွားသော ယုန်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေ၏။

သူမလက်ထဲရှိ မြေအိုးအဖုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွပ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် ကမန်းကတန်း ပြန်ကောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ ဖန်းဟန်ကို မကြည့်ဝံ့ဘဲ ခြင်တစ်ကောင် မြည်သံကဲ့သို့ တိုးညင်းလှသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မ...၊ အိမ်ပြန်ယူသွားပြီး...၊ သူ့ကို ကျွေးမလို့ပါ...။"

သူမ၏ အသံတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် လက်မြှောက်အရှုံးပေးထားရမှုတို့ ပါဝင်နေလေ သည်။

"သူက မင်းကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ ခိုင်းထားတာလား...။"

ဖန်းဟန်က ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်လေ၏။

လျူရူမေသည် ခေါင်းကို ပို၍ပင် ငုံ့ထားလိုက်လေသည်။ သူမ၏ အင်္ကျီစကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ချောင်းများမှာ အားစိုက်ထားမှုကြောင့် ဖြူဖျော့နေပြီး သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်လေ ၏။

ထိုခဏတွင်ပင် ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့၏ဘေးတွင် စားသောက်နေကြသော အမျိုးသားများကလည်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်း နေကြောင်း သတိပြု မိသွားကြလေ၏။

၎င်းတို့သည် စားသောက်နေမှုကိုပင် အရှိန်လျှော့လိုက်ကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် မျက်လုံး ထောင့်မှနေ၍ ထိုနေရာသို့ တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူမကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။ ထို့နောက်တွင် သူ၏ လေသံ မှာ ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပြတ်သားသွားခဲ့လေသည်။

"ထိုင်လိုက်...။"

လျူရူမေသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် မလှုပ်ရှား ဝံ့အောင်ပင် ဖြစ်နေ ခဲ့လေ၏။

"မင်းကို ထိုင်ပြီး စားလိုက်လို့ ပြောနေတယ်...။"

ဖန်းဟန်က ပို၍ အင်အားပါသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေရာမှာ အလုပ်လုပ်ရင် ဗိုက်ဝအောင် စားရမယ်...၊ အဲဒါက စည်းမျဉ်းပဲ...။"

လျူရူမေသည် သူ၏ ခြိမ်းခြောက်နေသည့်အလား အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက် ရလေ၏။ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ အားပျော့သွားခဲ့ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မဖီဆန်ဝံ့တော့ ချေ။ သူမသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ဖြင့် လျှောက်သွားပြီး အနီးနားရှိ လွတ်နေသော ခုံတစ် ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။

ဟင်းရည်သာ ကျန်ရှိတော့သော ပန်းကန်အလွတ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း သူမသည် အမှားလုပ်ထားမိ သော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သူမကို ထပ်မကြည့်တော့ဘဲ သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ပိုင်ကျီရိုကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျီရို...၊ သွားပြီး ဟိုမြေအိုးကို ယူလိုက်...။"

ပိုင်ကျီရိုမှာ ခဏတာ ကြောင်အသွားခဲ့သော်လည်း နာခံမှုရှိစွာဖြင့်ပင် လျှောက်သွားကာ အနားပဲ့ နေသော မြေအိုး ခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် မြေအိုးခွက်ထဲရှိ နည်းပါးလှသော အစားအသောက်များကို တစ်ချက်ကြည့် လိုက်ပြီး အစားအ သောက် ခွဲဝေပေးနေသော ပိုင်ရွှီကျန်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက် လေသည်။

"လွှင့်ပစ်လိုက်..."

"အာ..."

ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် လျူရူမေတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားကြလေ၏။

"သွန်ပစ်လိုက်..."

ဖန်းဟန်က ညှိနှိုင်းစရာ မလိုတော့သည့် လေသံဖြင့် ထပ်မံပြောလိုက်လေသည်။

"အသစ်ပြန်ထည့်...၊ အပြည့်အမောက်ထည့်ပြီး အသားတွေ ပိုထည့်ပေးလိုက်...။"

သူမက ထပ်မံ၍ မမေးဝံ့တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ခိုင်းသည့်အတိုင်း လျင် မြန်စွာ ပြုလုပ် လိုက်ပြီး မြေအိုးထဲရှိ အစားအသောက်များကို သွန်ပစ်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် ဇွန်းကြီးကို ပြန်ကိုင်လိုက်ကာ ပထမဦးစွာ ထမင်းတစ်ဇွန်း အပြည့်ခပ်ယူပြီး ကျစ်လစ်နေစေရန် ဖိသိပ်လိုက်လေသည်။

ဆက်လက်၍ သူမသည် အိုးထဲမှ အကြီးဆုံးနှင့် အဆီအများဆုံး အသားတုံးများကိုသာ သီးသန့် ရွေးချယ်၍ ဇွန်း ဖြင့် ခပ်ယူလိုက်လေ၏။

၎င်းတို့ကို အလွှာတစ်ထပ် အပြည့်ဖြစ်သွားသည်အထိ စီတင်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကွက် လပ်များ အားလုံးကို အာလူးများဖြင့် ဖြည့်ဆည်းလိုက်လေသည်။

မြေအိုးခွက်လေးမှာ တောင်ငယ်လေးတစ်လုံးကဲ့သို့ မောက်တက်သွားသည်အထိ သူမတို့သည် ရပ်တန့်မသွား ခဲ့ကြချေ။

ထိုဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် လျူရူမေသည် ငေးမောနေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်လုံး များ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေခဲ့မိလေ၏။

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် လေးလံနေသော မြေအိုးခွက်ကို သူမထံ ပြန်လည်ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ရှင်းလင်း သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်မလျူ...၊ ခဲအိုက အစ်မကို ကိုင်ထားခိုင်းလိုက်တာ...။"

ထိုအခါမှသာ လျူရူမေသည် အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် သူမ ၏ရှေ့ရှိ အစား အသောက်များ အပြည့်ပါဝင်နေသော မြေအိုးကြီးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ပိုင်ကျီရိုက အသစ်ပြန်လည်ထည့်ပေးထားသည့် သူမလက်ထဲရှိ အငွေ့တထောင်း ထောင်း ထနေသော အသားဟင်းရည်ဆမ်း ထမင်းပန်းကန်ကိုလည်း ထပ်မံကြည့်လိုက်မိလေ ၏။

ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးခဲ့သော ပူနွေးသည့် နွေးထွေးမှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက သူမ၏ နှလုံးသား ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး မျက်လုံးများဆီသို့ ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ လျှံတက်လာခဲ့လေသည်။

ကျန်းအာကော်နှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည့် နှစ်များစွာတစ်လျှောက်လုံး ရိုက်နှက်ဆဲဆိုခံရခြင်းမှာ သူမအတွက် နေ့စဉ်ကြုံတွေ့နေကျ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပြီး ငတ်မွတ်နေရခြင်းမှာလည်း ပို၍ပင် မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းအာကော်သည် အပြင်ဘက်တွင် အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး အိမ်ပြန်လာသည့်အခါတိုင်း သူမအပေါ် ၌သာ ဒေါသများ ပုံချလေ့ရှိပေသည်။

အကယ်၍ အရသာရှိသော အစားအသောက်များ ရှိနေခဲ့လျှင်ပင် သူစားနေသည်ကိုသာ ကြည့်နေရပြီး သူမကိုယ် တိုင်မှာမူ ဟင်းရည်အနည်းငယ်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် သောက်ခွင့် ရလေ၏။

မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ဤကဲ့သို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မပြုမူဖူးခဲ့ချေ။

သူသည် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသော်လည်း အကာအကွယ်ပေးလိုသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် သူမကို အတင်း အကျပ် စားစေခဲ့ ပြီး ဗိုက်ဝအောင် စားရန်အတွက်လည်း ဖိအားပေးခဲ့လေသည်။ ၎င်းတို့သည် သူမအား အိပ်မက်ပင် မမက်ဝံ့ခဲ့ဖူး သော များပြားလှသည့် အစားအသောက်များကိုလည်း ပေးအပ်ခဲ့ကြလေ၏။

သူမသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ပူလောင်နေသော အသားတုံး တစ်တုံးကို ယူ၍ ပါးစပ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

အရသာရှိပြီး နူးညံ့လှသော အရသာက လျှာဖျားပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေ၏။

"အရသာရှိလိုက်တာ...။"

"တကယ်ကို အရသာရှိလွန်းလှတယ်...။"

မျက်ရည်များမှာ ရစ်ဝဲလာခဲ့ပြီး ဆက်လက်၍ ထိန်းချုပ်မထားနိုင်တော့ချေ။

ပြတ်ကျသွားသော ပုတီးစေ့များကဲ့သို့ မျက်ရည်တစ်ပေါက်၊ နှစ်ပေါက်မှာ သူမရှေ့ရှိ ထမင်း ပန်းကန်ထဲသို့ တိတ် ဆိတ်စွာ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး သေးငယ်သော ရေလှိုင်းဂယက်လေးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

သူမသည် အသံထွက်အောင် မငိုကြွေးခဲ့ဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကိုသာ တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားခဲ့ လေတော့သည်။