အခန်း ၁၆

အခန်း (၁၆)

နတ်ဘုရားခေါက်ဆွဲ

လျူရူမေသည် မည်သူ့ကိုမျှ ထပ်မံ၍ ခေါင်းမော်မကြည့်ဝံ့တော့ချေ။

သူမသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ထမင်းများကို ပါးစပ်ထဲသို့ သွတ်သွင်းနေခဲ့လေ၏။

အလုပ်သမားများသည် စားသောက်ပြီးစီးသွားကြသောအခါ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရသွား ကြပြီး နှစ်ယောက် တစ်စု၊ သုံးယောက်တစ်စုဖြင့် လူစုခွဲသွားကြလေသည်။

၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့သော အရသာကို ခံစားနေကြဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာ များပေါ်တွင်လည်း ကျေနပ်ရောင့်ရဲနေသော အပြုံးများက ဝေဆာနေခဲ့လေ၏။

လျူရူမေသည် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။ ပိုင်ညီ အစ်မများက ကူညီပေးလိုသော်လည်း သူမက ယဉ်ကျေးစွာပင် ငြင်းပယ်ခဲ့လေ၏။

သူမသည် လေးလံသော မြေအိုးခွက်ကို ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အဖိုးတန်ဆုံးသော ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ ကိုင်ဆောင်ထား လေသည်။

သူမသည် လူတိုင်းကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ရွာ၏အနောက်ဘက်စွန်းရှိ သူမ၏ ‘အိမ်’ ဆီသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ပြန်သွားခဲ့လေ၏။

ရွာတစ်ခုလုံးတွင် ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော အိမ်လေးမှာလည်း မှောင်မည်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အလင်းရောင် တစ်စက်မျှပင် မရှိဘဲ ပါးစပ်ဟထားသော အမှောင်မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် နှင့်ပင် တူနေချေ သည်။ လျူရူမေသည် အနည်းငယ်ထိလိုက်သည်နှင့် ကျွီခနဲ မြည်သွားတတ် သော ယိုယွင်းနေသည့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေ၏။

ရင်းနှီးနေသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုဖြစ်သည့် ချွေးနံ့နှင့် ဈေးပေါသော အရက်ချဉ်နံ့တို့ ရောနှောနေ သော အနံ့က သူမ ဆီသို့ လွင့်ပျံလာခဲ့ရာ သူမ၏ အစာအိမ်ကိုပင် လှန်ချင်လာအောင် ဖြစ်စေခဲ့ လေသည်။

အခန်းထဲတွင်မူ အမျိုးသားတစ်ဦးက ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး တိုးညင်းစွာ ညည်းတွား နေလေ၏။

တံခါးဖွင့်သံကို ကြားသောအခါ ကျန်းအာကော်သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လူးလှိမ့်လိုက်ပြီး ဆဲဆို လိုက်လေသည်။

"ကျိန်စာသင့်မယ့် မိန်းမ...၊ အခုမှ ပြန်လာတာလား...။ မင်း အပြင်မှာ သေနေတာလား...။"

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် သူ၏ ဆဲဆိုသံများ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

အရက်ကြောင့် မှုန်ဝါးနေသော သူ၏ ခွေးမျက်လုံးများက လျူရူမေ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မြေအိုးခွက် ပေါ်တွင် ရပ်တန့် သွားခဲ့လေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မွေးညင်းများကိုပင် ထောင်ထသွားစေလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော အသားဟင်း၏ မွှေးကြိုင်သောအနံ့က မြေအိုးခွက်ထဲမှ အလွန်အမင်း လွင့်ပျံထွက် ပေါ်နေ လေ၏။

"အဲဒါ ဘာလဲ...။"

ကျန်းအာကော်သည် ခုတင်ပေါ်မှ လူးလဲထလိုက်ပြီး လျူရူမေထံသို့ ခြေသုံးလှမ်းခန့်ဖြင့် ပြေးသွားကာ မြေအိုး ခွက်ကို လုယူလိုက်လေသည်။

အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ပို၍ပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အနံ့က သူ့အား အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းမိသွား စေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ချက်ချင်းပင် လောဘတကြီးနှင့် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သွားခဲ့လေ၏။

"အသားတွေ...၊ အသားတွေ အများကြီးပဲ...။"

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး တူကိုပင် ရှာဖွေမနေတော့ချေ။ သူသည် ညစ်ပတ်ပြီး မည်းညစ် နေသော သူ၏လက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ အဆီများနေသော အသားတစ်တုံးကို ဆွဲယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေ သည်။

သူသည် အစားအသောက်များကို အငမ်းမရ စားသောက်နေပြီး ပါးစပ်မှာလည်း ဆီများ ပေကျံနေကာ လည် ချောင်းထဲမှ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နှာမှုတ်သံများကိုပါ ထုတ်လွှတ် နေခဲ့လေ၏။

သူ စားသောက်နေပုံမှာ သုံးရက်ခန့် အစာမစားရသေးသော လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ ရွံရှာဖွယ် ကောင်းနေချေသည်။

လျူရူမေသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောဆိုလိုသည့် အလား လှုပ်ရှား သွားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ဘေးဘက်၌ တိတ်ဆိတ်စွာသာ ရပ်နေ လိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျန်းအာကော်သည် အိုးတစ်လုံးစာ အစားအသောက်များကို မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ဝါးမျို စားသောက်လိုက်လေ၏။

သူသည် မြေအိုးခွက်ကိုပင် မြှောက်ကာ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဆီပျံနေသည့် ဟင်းရည်များ ကို တစ်စက်မျှပင် မကျန်စေဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။

စားသောက်ပြီးစီးသွားသောအခါ သူသည် ကျေနပ်အားရစွာ လေချဉ်တက်လိုက်ပြီး မြေအိုးခွက် ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆပင် ပစ်ချလိုက်လေ၏။

သူသည် ဆီများပေကျံနေသော ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သော်လည်း ကျေးဇူးတင်စကား တစ်ခွန်းမျှ မဆိုသည့် အပြင် လျူရူမေကို မှောင်မိုက်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ဖြန်း...”

ကျယ်လောင်လှသော ပါးရိုက်သံတစ်ခုက လျူရူမေ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ ကျရောက်လာခဲ့ လေ၏။

ကြီးမားလှသော အင်အားကြောင့် သူမမှာ လုံးဝ မိန်းမောသွားခဲ့ပြီး နားများပင် အူသွားခဲ့ကာ ဘေးဘက်သို့ ယိုင် ထွက်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားခဲ့လေသည်။

"ပြောစမ်း... ။"

ကျန်းအာကော်၏ မျက်နှာမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေလေ၏။ သူသည် လျူရူမေ ၏ ပခုံးကို နင်း ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တံတွေးထွေးချလိုက်လေသည်။

"ခွေးမ...၊ ဖန်းဟန်ရဲ့အိမ်မှာ တခြားယောက်ျားတွေနဲ့ ဖောက်ပြန်လာတာလား...။ ဒါမှမဟုတ် ရင် သူက မင်းကို ဘာလို့ ဒီ‌လောက် အစားအသောက်တွေ အများကြီး ပေးရတာလဲ...။ ဟမ် ...။"

"မင်းကို ဖန်းမိသားစုအိမ်ကို သွားဖို့ ငါပြောလိုက်တယ်လေ...။ အဲဒါကို မင်းက တခြားကောင် တွေနဲ့ သွားပြီး နေလာတာပေါ့...။"

လျူရူမေ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့ပြီး သူမသည် ပူလောင်နေသော မျက်နှာကို ကာကွယ်ထားရင်း ထိုအမျိုးသားကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုမှာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ အေးစက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမျှမဟုတ် တော့ချေ။

သူမ ပင်ပန်းကြီးစွာဖြင့် ယူဆောင်လာခဲ့သော အစားအသောက်များမှာ ဤရက်စက်လှသော မေးခွန်းနှင့် ကျယ် လောင်လှသည့် ပါးရိုက်ခြင်းကိုသာ တုံ့ပြန်မှုအဖြစ် ရရှိခဲ့လေသည်။

"ကျွန်မ မလုပ်ပါဘူး...။"

သူမသည် မျက်ရည်များ စီးကျနေရင်း အားနည်းစွာဖြင့် ငြင်းဆန်လိုက်လေ၏။

"ပြန်ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့...။"

ကျန်းအာကော်မှာ အမြီးအနင်းခံလိုက်ရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပို၍ပင် ဒေါသထွက် လာခဲ့လေသည်။

"ငါ့ကို တုံးတယ်လို့ ထင်နေတာလား...။ ဖန်းဟန်က မင်းအပေါ်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်ကောင်းနေ ရတာလဲ...၊ သူ က မင်းကို ယောက်ျားတွေနဲ့ တန်းတူ လုပ်အားခ ပေးသေးတယ်လေ...။ အရှက်မရှိတဲ့ ခွေးမ... ၊ပြောစမ်း...၊ သူ မင်းနဲ့ အိပ်ခဲ့တာလား...။"

ဗိုက်ဝသွားပြီး အင်အားများ ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သော သူသည် လျူရူမေ၏ ဗိုက်ကို အားကုန် လွှဲ၍ ကန်ချလိုက် လေ၏။

“ဖယ်စမ်း…”

ကျန်းအာကော်သည် အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်ရင်း ညည်းတွားပြောဆို လိုက်လေသည်။

သူသည် လျူရူမေ ထိုနေ့ကမှ ရရှိလာခဲ့သော ကြေးဒင်္ဂါး (၃၀) ကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့် လိုက်လေ၏။ ၎င်းမှာ သူက သူမထံမှ ရှာတွေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တီးတိုးညည်းဆိုရင်း အိမ်ထဲမှ ကျေနပ်အားရစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ လေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် ရွာရှိ လောင်းကစားဝိုင်းသို့ သွားရောက်၍ ပျော်ပါးရန် ထွက်သွားခြင်း ပင် ဖြစ်ပေလိမ့် မည်။

တံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပိတ်သွားခဲ့ပြီး ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ လေ၏။

လျူရူမေတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့လေသည်။

သူမသည် အေးစက်နေသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေရင်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလွတ်ဖြစ်နေ သော မြေအိုးခွက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့မိ၏။

အိမ်နှင့်ပင် မတူတော့သည့် ဤယိုယွင်းနေသော ‘အိမ်’ ကို ကြည့်ရင်း အေးစက်မှု၊ နာကျင်မှုနှင့် နက်ရှိုင်းလှသော ဝမ်းနည်းမှုတို့ကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကိုက်ခဲနေခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာခဲ့လေ၏။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ယခုလေးတင်မှ လင်းလက်လာခဲ့သော သေးငယ်လှသည့် နွေးထွေးမှု မီးပွားလေးမှာ ထိုပါးရိုက်ခံရမှုနှင့် ကန်ကျောက်ခံရမှုတို့ကြောင့် လုံးဝ ငြိမ်းသတ်ခံလိုက် ရလေတော့သည်။

...

နောက်တစ်နေ့…။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

လျူရူမေသည် ခေါင်းကိုငုံ့ထားကာ မီးဖိုဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး အလုပ်ကို တိတ် တဆိတ် စတင် လုပ်ကိုင်နေခဲ့လေ၏။

"အစ်မလျူ...၊ အစ်မ ရောက်လာပြီလား...။"

ပိုင်ရွှီကျန်းက ရှင်းလင်းစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း လျူရူမေ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရ သောအခါ သူမ၏ အသံမှာ ပျောက်ရှသွားခဲ့လေသည်။

လျူရူမေ၏ ပါးပြင်မှာ မို့ဖောင်းနေခဲ့လေ၏။

၎င်းအပေါ်တွင် ညိုမည်းနေသော လက်ချောင်းရာ ငါးခုမှာ ထင်ရှားစွာ ရှိနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံး အိမ်များမှာလည်း နီရဲဖောင်းအစ်နေခဲ့လေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သူမသည် တစ်ညလုံး ငိုကြွေးနေခဲ့ပုံရပေသည်။ သူမသည် ဆံပင်များဖြင့် ဖုံး ကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ သော်လည်း အခြေအနေကို ပို၍သာ ဆိုးရွားသွားစေခဲ့လေ၏။

"အစ်မ...၊ အစ်မရဲ့ မျက်နှာက...။"

ပိုင်ကျီရိုကလည်း မြင်သွားခဲ့ပြီး အလျင်အမြန် လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

ထိုထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှလုံးသားမှာ အလွန်အမင်း နာကျင်သွား ခဲ့ရသဖြင့် မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များပင် ရစ်ဝဲလာခဲ့လေ၏။

သူမသည် လျူရူမေ၏ လက်ကိုဆွဲကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါက...၊ ဒါက ကျန်းအာကော်က အစ်မကို ရိုက်လိုက်တာလား...။"

လျူရူမေသည် မျက်ရည်များကို ထပ်မံ၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းလာခဲ့ လေတော့သည်။ သူမ သည် အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားရင်း ခေါင်းညိတ်ပြ လိုက်လေ၏။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့မှာ အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသနှင့် ကိုယ်ချင်းစာတရားတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။

၎င်းတို့သည် လျူရူမေကို အလယ်တွင် ကာကွယ်ပေးထားပြီး ဒဏ်ရာရနေသော တိရစ္ဆာန်ငယ် လေးတစ်ကောင် ကို ချော့မြူနေသည့်အလား ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးနေကြလေ၏။

မလှမ်းမကမ်းတွင် နျူမန်ထျန်းကို အလုပ်ကိစ္စများ ရှင်းပြနေသော ဖန်းဟန်သည် ထိုဘက်သို့ မရည်ရွယ်ဘဲ လှမ်း ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

သူ၏ အကြည့်များက လျူရူမေ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ထင်ရှားနေသော လက်ချောင်းရာများပေါ်သို့ ကျရောက်သွား သောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တည်ငြိမ်နေသော အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားစေနိုင်သော အေးစက်မှုတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ လေသည်။

သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမေးမြန်းခဲ့သလို ဘာကိုမျှလည်း မပြောဆိုခဲ့ချေ။

ကျန်းအာကော်၏ စရိုက်အရ...

မေးစရာပင် မလိုဘဲ သူလုပ်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကို သူ သိရှိနေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ မှောင်မည်းနေသော မျက်လုံးများမှာ အေးခဲနေသည့် ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ချက် ချင်းပင် နက်ရှိုင်းသွား ခဲ့လေ၏။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကျန်းအာကော်ဟူသော အမည်ကို တောက်ပနေသည့် အနီရောင် ကြက် ခြေခတ်တစ် ခုဖြင့် တိတ်တဆိတ် မှတ်သားလိုက်ပြီး ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းအာကော်မှာ သေသင့်ပေသည်...