အခန်း ၁၇

အခန်း (၁၇)

လက်နက်ငယ်တစ်ခု ဝယ်ခဲ့ပြီ

နေမင်းသည် ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်မားစွာ သာယာနေပေသည်။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် ပင်ပန်းကြီးစွာ အလုပ်လုပ်နေကြသော အမျိုးသားများသည် နောက်ဆုံးတွင် အနားယူရန် အချိန်အနည်းငယ် ရရှိသွားကြလေ၏။

၎င်းတို့သည် သစ်ပင်အရိပ်အောက်တွင် လဲလျောင်းကာ ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူရင်း ယမန် နေ့ည က စားခဲ့ရသော အသား၏ အရသာအကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြပြီး ပါးစပ်မှ တံတွေး များ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေကြလေ သည်။

ဖန်းဟန်သည် ၎င်းတို့ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ မှောင်မည်းနေသော သက်ကယ်မိုးတဲထဲသို့ ဝင်သွား ခဲ့လေသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ သူသည် အသစ်စက်စက် သံအိုးကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင် ကာ ထွက်လာ ခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော လေးထောင့်ပုံစံ အရာ ဝတ္ထုအချို့ကို ဆွဲ ထုတ်လိုက်ရာ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ပုံပေါက်နေလေသည်။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်း ညီအစ်မနှစ်ဦးအပြင် ပါးပြင်များ နီရဲဖောင်းအစ်နေဆဲဖြစ်သော လျူရူမေတို့က ထိုအရာ ကို မြင်တွေ့သွားကြလေသည်။

၎င်းတို့အားလုံးသည် သူ မည်သည့်အရာကို ပြုလုပ်မည်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် စပ်စုကာ ဝိုင်းအုံ လာကြလေ၏။

"ခဲအို...၊ ဒီတစ်ကြိမ်ရော ဘာအရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ လုပ်မလို့လဲ...။"

ပိုင်ရွှီကျန်းက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်နှာဖြင့် အနံ့ခံရင်း မေးလိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်သော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ မဆိုခဲ့ချေ။

သူသည် ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် မီးမွှေးလိုက်ပြီး အိုးကိုတင်ကာ ရေလောင်းထည့်လိုက်လေသည်။ သူသည် ရေများ ပွက်ပွက်ဆူလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။

သူသည် ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဖောက်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်လွှမ်းကာ ကောက်ကွေးနေ သော 'မုန့်ပြား' ကို အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် စက္ကူထုပ်ငယ်တစ်ခုကို ထပ်မံဖောက်လိုက်ပြီး အမှုန့်အချို့ကို အိုးထဲသို့ ဖြူးချလိုက်လေ သည်။

အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရဖူးခဲ့သော ပြင်းထန်လှသည့် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော မွှေးရနံ့ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ ပေသည်။

၎င်းသည် အိုးထဲမှ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လူတိုင်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အတင်း အကျပ်ပင် တိုးဝင်လာ ခဲ့လေတော့သည်။ ထိုအနံ့မှာ ယမန်နေ့က ချက်ပြုတ်ခဲ့သော အသား ဟင်းထက်ပင် ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပေ သည်။

၎င်းမှာ အသား၏ အနံ့သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အရသာရှိမှုနှင့် ကြွယ်ဝလှ သည့် အဆီအနှစ် အရသာတို့ ရောနှောနေခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

တစ်ချက်ခန့် ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့် ပါးစပ်မှ တံတွေးများ ယိုကျလာစေရန် လုံလောက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးရှိ အစာအိမ်ကိုလည်း အပြင်းအထန် မြည်ဟည်းလာစေနိုင်ပေသည်။

သစ်ပင်အရိပ်အောက်တွင် အနားယူနေကြသော အမျိုးသားများသည် ဤအနံ့ကို ရရှိသွား ကြလေသည်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကင်းမြီးကောက် အတုပ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်မှ ခုန်ထ လာကြပြီး လည်ပင်း ကိုဆန့်ကာ ဤဘက်သို့ အသေအလဲ အနံ့ခံကြည့်နေကြလေ၏။

"ဘုရားရေ...၊ အခုအနံ့က ဘာအနံ့ကြီးလဲ...။"

"မနေ့က အသားထက်တောင် ပိုမွှေးနေပါလား...။ ဖန်းမိသားစုက ကောင်လေးက ဒီနတ်ဘုရား အစားအစာ တွေကို ဘယ်ကနေ ရလာပြန်တာလဲ...။"

အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ဖန်းဟန်၏ ရှေ့ရှိ သံအိုးကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြလေသည်။

အိုးထဲရှိရေများမှာ သေချာစွာ ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး ရွှေရောင်မုန့်ပြားများမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန့်ကား သွားခဲ့လေ၏။ ၎င်းတို့သည် ဝါးစားရလွယ်ကူသော ခေါက်ဆွဲများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ လေသည်။

ထို့နောက် ဖန်းဟန်သည် ဟင်းရည်ထဲသို့ ကြက်ဥသုံးလုံးကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဖောက်ထည့် လိုက်ပြီး ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဟင်းရည်ထဲတွင် ကြက်ဥအပွင့်လေးများ လျင်မြန် စွာ ခဲသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အဝတ်အိတ်ငယ်လေးတစ်ခုထဲမှ တောက်ပသော အစိမ်းရောင် ကြက် သွန်မြိတ်ခြောက် အနည်းငယ်ကို ယူ၍ အိုးထဲသို့ ဖြူးချလိုက်လေ၏။

“ရှဲ...”

ကြက်သွန်မြိတ်၏ အနံ့မှာ ပူလောင်နေသော ဟင်းရည်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပိုမိုမွှေးပျံ့လာခဲ့ပြီး ဟင်းရည်၏ ကြွယ်ဝသော အရသာနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့လေသည်။

ပိုင်ညီအစ်မများနှင့် လျူရူမေတို့မှာ လုံးဝကို ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ကြလေ၏။ ရွှေရောင်ခေါက်ဆွဲ များ၊ နှင်းပွင့်ပမာ ဖြူဖွေးနေသော ကြက်ဥပြုတ်များနှင့် မြစိမ်းရောင် ကြက်သွန်မြိတ်များ။

၎င်းတို့ကို ကြွယ်ဝပြီး ပျစ်ချွဲနေသော နီညိုရောင် ဟင်းရည်နှင့် တွဲဖက်ထားရာ...၊ ဤသည်မှာ သာမန်အစားအစာ မဟုတ်တော့ဘဲ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အရာတစ်ခုနှင့် ပင် တူနေချေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပန်းကန်သုံးလုံးကို လျင်မြန်စွာ ခပ်ယူလိုက်ပြီး တစ်ယောက်လျှင် ပန်းကန်တစ် လုံးစီ ပေးလိုက်ရာ ပန်းကန်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် လုံးဝန်းပြီး နူးညံ့နေသော ကြက်ဥပြုတ်တစ်လုံးစီ ပါဝင်နေလေသည်။

"စားကြ...၊ ငါ့လက်ရာကို မြည်းကြည့်ကြ...။"

ထိုအခါမှ အမျိုးသမီးသုံးဦးမှာ အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြလေသည်။ ပိုင်ကျီရို သည် ပန်းကန်ကို ဂရုတစိုက် ကိုင်လိုက်ပြီး အေးသွားစေရန် ညင်သာစွာ မှုတ်လိုက်လေ၏။

သူမသည် တူဖြင့် ခေါက်ဆွဲတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ ချယ်ရီသီးကဲ့သို့သော ပါးစပ်လေးကို အနည်းငယ်ဟကာ ပါးစပ်ထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပသော မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြူး ကျယ်သွားခဲ့လေ၏။

ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည့် အရသာက သူမ၏ လျှာ ပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

ဒီခေါက်ဆွဲ... ဒီခေါက်ဆွဲက တကယ်ကို အိစက်ပြီး ရုန်းကန်နေပါလား...။

ပျော့တွဲနေတတ်သော သာမန်ခေါက်ဆွဲများနှင့် မတူဘဲ ဤခေါက်ဆွဲမှာ အသက်ဝင်နေပြီး ဝါးစားရ ကောင်းသော အထိအတွေ့မျိုး ရှိနေလေသည်။

သင်၏ သွားများနှင့် ခေါက်ဆွဲတို့ ထိခိုက်မိသည့် အချိန်တိုင်းတွင် ထိုသာယာဖွယ်ကောင်းသော ရုန်းကန်မှုကို ခံစားရနိုင်ပေသည်။ ဟင်းရည်မှာလည်း ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။

ခေါက်ဆွဲမျှင်တိုင်းမှာ ကြွယ်ဝလှသော ဟင်းရည်ထဲတွင် စိမ်ထားပြီး တစ်ခါဝါးလိုက်တိုင်း...၊ ထို ငန်ကျိကျိ၊ အရသာရှိပြီး ချိုမြိန်သော အရသာက ပါးစပ်ထဲတွင် တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ တိုးဝင်လာ ကာ ခေါင်းထိပ်အထိပင် တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားစေလေသည်။

ခေါက်ဆွဲက ဤမျှအထိ အရသာရှိနိုင်မည်ဟု သူမ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် မတွေးထင်ခဲ့ဖူးချေ။

"အင်း...၊ အရသာရှိလိုက်တာ...။"

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူနှင့်မတူဘဲ ထပ်မံ၍ မအောင့်အည်း နိုင်တော့သဖြင့် တူတစ်ချောင်းစာ အပြည့်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ သွတ်သွင်းလိုက်လေတော့သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပူလောင်နေသဖြင့် လေများကို ဆက်တိုက် စုပ်သွင်းနေရသော်လည်း သူမသည် ပြန်မထွေးထုတ် ရက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

သူမ၏ ပါးစပ်ငယ်လေးမှာ တောက်ပနေသော ဟင်းရည်များဖြင့် ပေကျံနေပြီး ပါးပြင်များမှာ လည်း မို့ဖောင်းနေခဲ့ လေသည်။

အစားအစာကို အောင်မြင်စွာ ခိုးစားနိုင်ခဲ့သော ဟမ်းစတားကြွက်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော မျက်လုံးလေးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မှိတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

"ခဲအို...၊ ဒါက ဘာခေါက်ဆွဲအမျိုးအစားလဲ...။ တကယ်ကို အရသာရှိလွန်းတယ်...၊ အသား ထက်တောင် ပိုကောင်း သေးတယ်...။"

သူမသည် ပလုတ်ပလောင်းဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်များမှာမူ လုံးဝ ရပ်တန့် မသွားခဲ့ချေ။

လျူရူမေသည် အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရင်း လုံးဝ မိန်းမောနေခဲ့ လေ၏။ ပန်းကန်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အပူချိန်က သူမ၏ လက်ဖဝါးများကို ပူလောင်စေခဲ့ပြီး သူမ၏ နှလုံးသား ကိုပါ ပူလောင်သွားစေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူမသည် ပန်းကန်ထဲရှိ လုံးဝန်းပြီး ပြည့်ဖြိုးနေသော ကြက်ဥပြုတ်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမသည် မပျောက်ကွယ်သေးသော သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လက်ချောင်းရာများကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်မိလေ၏။

ယမန်နေ့ညက နတ်ဆိုးကဲ့သို့သော အမျိုးသားနှင့် အေးစက်မှောင်မည်းနေသော ထိုအိမ်ကို ပြန် လည်တွေးတောမိ လိုက်သောအခါ...၊ ခါးသီးမှုနှင့် နာကြည်းမှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက နှလုံးသား ထဲသို့ ရုတ်တရက် လျှံတက်လာခဲ့ လေသည်။

သူမသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ခေါက်ဆွဲတစ်လုတ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားလိုက်လေ၏။

ထို နွေးထွေးပြီး ကြင်နာမှုအပြည့်ရှိသော အနံ့လေးက အစာရေမျိုပြွန်မှတစ်ဆင့် ဆင်းသွားကာ အစာအိမ်ကို နွေးထွေးသွားစေခဲ့လေသည်။

၎င်းက အပေါက်အပြဲများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အေးစက်ထုံထိုင်းနေသော သူမ၏ နှလုံးသားကိုပါ နွေးထွေးသွားစေ ခဲ့ပေသည်။ မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲလာခဲ့ပြီး ထပ်မံ၍ မထိန်းချုပ်ထားနိုင်တော့ ချေ။

ကမ်းပါးပြိုကျသွားသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သူမရှေ့ရှိ ဟင်းရည်ပန်းကန်ထဲသို့ တစ်ပေါက်ပြီးတစ်ပေါက် ကျဆင်းသွားခဲ့ကာ သေးငယ် သော ရေလှိုင်းဂယက် လေးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။ သူမသည် အသံထွက်အောင် မငိုကြွေးခဲ့ဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကိုသာ တင်း ကျပ်စွာ ကိုက်ထားခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် မျက်ရည်များနှင့်အတူ ခေါက်ဆွဲများကို အတင်းအကျပ် မျိုချလိုက်လေ၏။

[ဒင်...၊ ပိုင်ကျီရို၏ ပျော်ရွှင်မှုတန်ဖိုး (+၂)

ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါး စွမ်းအင် (+၂၀)...။]

[ဒင်..၊. ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ပျော်ရွှင်မှုတန်ဖိုး (+၂၀)၊

ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါး စွမ်းအင် (+၂၀)..။.]

[ဒင်...၊ စနစ်၏ စွမ်းအင် ပြည့်ဝသွားပါပြီ၊ (၂၀၀/၁၀၀)...၊ ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် အချိန်မရွေး သွားလာ နိုင်ပါပြီ..။.]

စနစ်၏ အသိပေးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ဖန်းဟန်မှာ များစွာ သက်သာရာရ သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုကြွေးနေသော လျူရူမေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အစား အသောက်များကို နှစ်ခြိုက်စွာ စားသောက်နေကြသော ပိုင်ညီအစ်မများကို ကြည့်လိုက်လေ သည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ယုံကြည် နိုင်စရာမရှိလောက်အောင်ပင် ခိုင်မာသွားခဲ့ပေသည်။

ကျန်းအာကော်...၊ မင်းရဲ့သေမင်းက နီးကပ်နေပြီ...။

...

ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်နေ့တာလုံး ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ထားရသဖြင့် ရွာကလေးမှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မော ကျနေခဲ့လေ၏။

သက်ကယ်မိုးတဲထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်မှာ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားနေလေသည်။ ဖန်းဟန် သည် ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့ကို သူ၏အနားသို့ ခေါ်လိုက်လေ၏။

"ငါ ခရီးဝေးတစ်ခု သွားရလိမ့်မယ်...။"

ညီအစ်မနှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့လေသည်။ ပိုင်ကျီရို သည် သူ၏ အင်္ကျီ လက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေ၏။

"ခင်ပွန်း...၊ ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ...။ မိသားစုမှာ ငွေပြတ်သွားလို့လား...။"

သူမ၏ အမြင်အရ ဤအကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းကသာ ဖန်းဟန်ကို ထွက်ခွာသွားစေ နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့လေသည်။

"ခဲအို...၊ ဘယ်လောက်ကြာကြာ သွားမှာလဲ...။ ပြန်မလာတော့ဘူးလား...။"

သူမသည် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် အစားအသောက်များကို ရက်အနည်းငယ်ကြာမျှ ခံစားလိုက်ရခါစသာ ရှိသေးသော် လည်း ဖန်းဟန် ထွက်ခွာသွားမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမမှာ ထိတ်လန့် သွားခဲ့ရလေသည်။

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ...။"

ဖန်းဟန်သည် လက်ဆန့်တန်းကာ ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက် လေသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသော အခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

"ငါ ခရိုင်မြို့ကို အလုပ်ကိစ္စတချို့ လုပ်ဖို့နဲ့ ပိုကောင်းတဲ့ မျိုးစေ့တွေ ဝယ်လို့ရမလားဆိုတာ သွားကြည့်မလို့ပါ...၊ သုံးရက်ကနေ ငါးရက်အတွင်း ပြန်လာခဲ့မယ်...။ အလွန်ဆုံးကြာရင် တောင် ဆယ်ရက်ကနေ ဆယ့်ငါးရက်အ တွင်း ပြန်ရောက်မှာပါ...။"

"အိမ်ဆောက်မယ့် ကိစ္စကိုလည်း ဦးလေးနျူကို အပ်ထားခဲ့ပြီးပြီ...။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အိမ်မှာ နေပြီး ကိုယ့် ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ကြ...။ ပြီးတော့ မရီးလျူကိုလည်း ဂရုစိုက်ပေးလိုက် ကြဦး ...၊ မင်းတို့အတွက် လုံလောက် တဲ့ ငွေတွေ ထားခဲ့ပေးပါတယ်...။"

ဖန်းဟန် ပြန်မလာတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ သက် ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်သွားခဲ့ကြလေသည်။

၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော တွန့်ဆုတ်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဖန်းဟန်၏ စကားအပေါ်တွင်မူ မည်သည့်သံသယမျှ မရှိခဲ့ကြချေ။

ပိုင်ကျီရို၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေခဲ့ပြီး မည်သည့်စကားမျှ မဆိုခဲ့ချေ။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပင် လှည့်ထွက် သွားပြီး ဖန်းဟန်၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို စတင် ပြင်ဆင်ပေးနေခဲ့လေသည်။

သူမသည် ဗီရိုထဲရှိ အကောင်းဆုံး အဝတ်အစားနှစ်ထည်ကို သပ်ရပ်စွာ ခေါက်လိုက်ပြီး ဖန်းဟန် ပေးထားခဲ့သော ငွေစအချို့ကို အဝတ်အိတ်ငယ်တစ်ခုထဲတွင် ဂရုတစိုက် ထုပ်ပိုးကာ သူ၏ ခရီး ဆောင်အိတ်အတွင်းပိုင်း အနက် ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာလည်း ဘေးဘက်တွင် ရပ်နေကာ ထိုနေ့က ကျန်ရှိနေသော ခြောက်သွေ့သည့် အစား အစာများနှင့် အသားခြောက်များကို အဝတ်အိတ်ငယ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်ပေးနေလေ သည်။

ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဂရုစိုက်မှုနှင့် စိုးရိမ် ပူပန်မှု အားလုံးကို ဤတိတ်ဆိတ်သော လုပ်ရပ်များမှတစ်ဆင့် ဖော်ပြနေကြလေ၏။

အလုပ်ရှုပ်နေကြသော ၎င်းတို့၏ ပုံရိပ်များကို ဖန်းဟန် ကြည့်နေရင်း 'အိမ်' ဟုခေါ်သော နွေးထွေးသည့် ခံစား ချက်တစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လျှံတက်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် ပိုင်ကျီရို၏ နောက်ကျောဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ သူမကို အနောက်ဘက်မှ ညင်သာ စွာ ဖက်ထား လိုက်လေ၏။ ပိုင်ကျီရို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ရင်ခွင် ထဲတွင် ပျော့ပျောင်းသွား ခဲ့လေသည်။

"ငါ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေပါ...။"

ဖန်းဟန်က သူမ၏ နား နားသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

"အင်း..."

ပိုင်ကျီရိုသည် နှာသံအပြည့်ပါနေသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေရင်း ခေါင်းကို လေးလံစွာ ညိတ်ပြ လိုက်လေသည်။

ညီအစ်မနှစ်ဦးကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် အိတ်ငယ်လေးကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ သက်ကယ်မိုးတဲထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေ၏။

ရွာကိုဖြတ်သန်းသွားသော လမ်းမကြီးမှ သွားမည့်အစား သူသည် ရွာအနောက်ဘက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

ညလေက တိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ပင်များ၏ အရိပ်များမှာ တစ္ဆေများကဲ့သို့ ယိမ်းထိုးလှုပ်ရှား နေကြလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ကွင်းပြင်တစ်ခုထဲတွင် ရပ်နေခဲ့လေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိဘဲ ပိုးကောင်များ၏ မြည်သံများကိုသာ ကြားနေရပေသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးတော လိုက်လေ၏။

"စနစ်... ကူးပြောင်းမယ်..."