အခန်း ၁၉

အခန်း (၁၉)

ကျန်းအာကော်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်

ဖန်းဟန်သည် ဖုန်တက်နေသော ဘိလပ်မြေကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လေးလံသော အနက်ရောင် သတ္တု သေတ္တာကို ချထားလိုက်ပြီး မှိုနံ့နံနေသော လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်လေ၏။

“ကလစ်...”

သေတ္တာပေါ်ရှိ သော့ခလောက်များမှာ တိကျပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပွင့်သွားခဲ့ပြီး ဤအသံ မှာ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသော အလုပ်ရုံထဲတွင် အထူးပင် ထင်ရှားနေခဲ့ပေသည်။

သေတ္တာ၏ အဖုံး ပွင့်သွားခဲ့လေသည်။

သူ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ကာကွယ်ပေးထားသော ရေမြှုပ်များ မရှိဘဲ အနက်ရောင် ကတ္တီပါစ တစ်လွှာသာ ရှိနေ ခဲ့ချေသည်။

ထက်မြက်ပြီး အေးစက်သော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသည့် အနက်ရောင် လက်ကိုင်သေနတ် တစ်လက်က ကတ္တီပါစ၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေလေ၏။

၎င်း၏ ဘေးတွင်မူ သေသပ်စွာ ထပ်ထားသော ကျည်အိမ်နှစ်ခု ရှိနေပြီး တောက်ပနေသော အဝါရောင် ကျည်ဆန်များက ဖုန်း၏ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် အေးစိမ့်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေ လေသည်။

(၉၂) အမျိုးအစား လက်ကိုင်သေနတ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်း၏ ဒီဇိုင်းမှာ ဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် မလှပသော်လည်း သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် သီးသန့် ရည်ရွယ်ထုတ်လုပ် ထားသည့် အေးစက်ပြီး ထိရောက်သော အရည်အသွေးကို ထုတ်လွှင့်နေခဲ့ လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် လက်လှမ်းကာ သေနတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်လေ၏။ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် အလွန်ပင် လေးလံ ကြောင်း ခံစားလိုက်ရပေသည်။ အေးစက်သော သတ္တုအထိအတွေ့က သူ၏ လက်ဝါးမှတစ်ဆင့် နှလုံးသားထဲ အထိ စီးဆင်းသွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်ကို သံမဏိအလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤသည်မှာ သူ ဂိမ်းများထဲတွင် ကစားဖူးခဲ့သော မည်သည့် မော်ဒယ်များနှင့်မျှ မတူညီပေ။ ဤသည်မှာ အသက် ကို ချက်ချင်းနုတ်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည့် အကြွင်းမဲ့ဖြစ်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော အင်အားတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ကျည်အိမ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီးနောက် တိကျပြတ်သားသော "ကလစ်" အသံနှင့်အတူ ပြန်လည် တပ်ဆင် လိုက်လေ၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကိုးရိုးကားယား နိုင်လှပေသည်။

သို့သော် ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးခဲ့သော လုံခြုံမှုခံစားချက်က ပေါ်ပေါက် လာခဲ့လေသည်။

မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ပင် ၎င်းက သူ၏ ခြေလက်များနှင့် အရိုးများအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားခဲ့ ချေသည်။ ဤအရာနှင့်သာဆိုလျှင် ကျန်းအာကော် အပါအဝင် မည်သို့သော လူမိုက် နှင့် လူရမ်းကားများဖြစ်စေ သူ၏ ရှေ့တွင် ရွှံ့ကြက်နှင့် ရွှံ့ခွေးများမှလွဲ၍ အခြားမရှိနိုင် တော့ပေ။

သူသည် သေနတ်နှင့် ကျည်အိမ်ကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။

တစ်ခဏမျှပင် ရပ်တန့်မနေတော့ဘဲ ဖန်းဟန်သည် စွန့်ပစ်ထားသော ဘိလပ်မြေစက်ရုံထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ထူထပ်သော ညအမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

ရှုပ်ပွနေသော ငှားရမ်းထားသည့် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပထမဦးစွာ သူသည် ပိုင်ကျီရို နှင့် သူမ၏ ညီမအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ရောင်စုံမှန်ပြောင်း နှစ်ခုကို ဝယ်ယူလိုက်လေ သည်။

သူသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကွန်ကရစ်တောအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက် ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံး များကို ပြန်မှိတ်လိုက်လေ၏။

“စနစ်...၊ ကူးပြောင်းမယ်...။”

...

ရင်းနှီးနေသော မူးဝေသည့် ခံစားချက်ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက်တွင် မြို့ပြ၏ ဆူညံပွက်လောရိုက် မှုများမှာ ချက်ချင်း ပင် မှေးမှိန်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုအစား သစ်ပင်ပန်းမန်များ၏ လတ်ဆတ်သော အနံ့နှင့် အမည်မသိ အင်းဆက်လေးများ၏ အော်မြည်သံများ က အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော မှောင်မည်းသည့် တောအုပ် ထဲတွင် ရောက်ရှိ နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရပေသည်။

သူသည် ရွာသို့ ပြန်ရန် အလောတကြီး မဖြစ်နေခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူသည် ဖောင်းကားနေသော ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ထားလျက် သူ၏ ထူးခြားသော

ညဘက် အမြင် အာရုံကို အသုံးပြု၍ တောင်တန်းများကြားတွင် ရှာဖွေမှုများ ပြုလုပ်နေခဲ့လေ သည်။

မကြာမီမှာပင် သတိပြုမိရန် ခက်ခဲသော တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်ရှိ နွယ်ပင်များဖြင့် ဖုံးကွယ် ထားသော ခြောက်သွေ့သည့် ဂူတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားခဲ့လေ၏။

ဂူအပေါက်မှာ သေးငယ်ပြီး လူတစ်ယောက် ခါးကိုင်း၍ ဝင်ရန်သာ အဆင်ပြေသော်လည်း အတွင်းဘက်တွင်မူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

သူသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။ တာပေါ်လင်စ ဖြင့် ဂရုတစိုက် ထုပ်ပိုးထားသော အနက်ရောင် လက်ကိုင်သေနတ်ကို ကျောက်ဆောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ထဲတွင် ဖွက်ထားလိုက်လေသည်။

တိကျမှု မြင့်မားသော ကွန်ပေါင်းလေးနှင့် သတ္တုစပ် မြားခေါင်းများကို ကျောက်နံရံတွင် မှီထား လိုက်လေ၏။

အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံများ၊ စစ်သုံးဓားမြှောင်များ၊ ရှာဖွေရေးမီးမောင်း များ၊ ပါဝါဘဏ်များ ...၊ ဤအခြားကမ္ဘာမှ မှော်ဆန်သော ကိရိယာများကို အမျိုးအစားခွဲခြား ကာ ကျောက်တုံးများနှင့် ကောက်ရိုးများ ဖြင့် ပါးနပ်စွာ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်လေသည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးစီးသွားချိန်တွင် ကောင်းကင်မှာ လင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

သူသည် ပစ္စည်းအသေးနှစ်ခုကိုသာ ချန်ထားကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်ကာ တစ်ညလုံး ခရီးသွား ထားသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန် ဆောင်လျက် လျိုရှီးရွာဆီ သို့ ဦးတည်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်၏ ပုံရိပ်မှာ ရွာအဝင်ဝတွင် ပေါ်လာချိန်၌ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲနေခဲ့ကြသော ပိုင်ညီ အစ်မနှစ်ဦးမှာ နိုးကြားနေခဲ့ကြလေပြီ။

သူတို့သည် ခြံဝင်းထဲမှ ချက်ချင်းလိုလို ပြေးထွက်လာခဲ့ကြလေ၏။

“ခင်ပွန်း...”

“ခဲအို...”

မျက်ရည်များဖြင့် တုန်ယင်နေသော အာမေဍိတ်သံနှစ်ခုမှာ အဆုံးအစမရှိသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ နှင့် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်း၏ လွှမ်းမိုးနေသော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့လေသည်။

ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှနေ၍ အသိုက်သို့ ပြန်လာသော ငှက်ကလေးနှစ်ကောင် ကဲ့သို့ လောက ကြီးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ကြပေသည်။

ပိုင်ကျီရိုသည် သူ၏ လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အပ်ထားလိုက်လေ၏။ သူမမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောနိုင်သော်လည်း သူမ၏ ပခုံးလေးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာမူ ပို၍ပင် ပွင့်လင်းစွာဖြင့် သူ၏ ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ထားကာ သူမ၏ နှပ်ရည်များနှင့် မျက်ရည်များကို သူ၏ အဝတ်အစားများပေါ်တွင် သုတ်ရင်း ရှိုက်ငိုနေခဲ့လေ သည်။

“ခဲအို...၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ...၊ ညီမကလေ...၊ ခဲအိုက ညီမတို့ကို မလိုချင် တော့ဘူးလို့ ထင် နေတာ...။”

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော ခန္ဓာကိုယ်လေးများ ရှိနေကာ မိန်းကလေးများ၏ သီးသန့်ရနံ့နှင့် သူ၏အပေါ်တွင် အကြွင်းမဲ့ အားကိုးမှုတို့ကို ခံစားနေရလေ၏။

ထိုအရာက သေနတ်ကြောင့် ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော ရန်လိုမှုအားလုံး ကို ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားစေခဲ့လေသည်။

သူ၏ နှလုံးသားတစ်ထောင့်မှာ လုံးဝကို နူးညံ့သွားခဲ့ရပေသည်။

“အရူးမလေးတွေ...၊ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ...။”

ဖန်းဟန်သည် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးကို ဖက်ထားရင်း ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက် လေ၏။

“ငါ့ကိစ္စ ပြီးတာနဲ့ ပြန်လာမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား...။”

ခဏကြာမျှ နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက်မှသာ ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ကြလေသည်။

နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပိုင်ကျီရိုသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လာကာ သူ့ကို အထက် အောက် ကြည့်ရှု လိုက်လေ၏။

သူ ဘေးကင်းကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရမှသာ သူမသည် လုံးဝ စိတ်အေးသွားနိုင်ခဲ့တော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ စက္ကူပြွန်ငယ်နှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

“ရော့...၊ ဒါတွေက မင်းတို့အတွက် ငါ ယူလာခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်တွေပဲ...။”

“လက်ဆောင်...။”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် စက္ကူပြွန်ကို ယူလိုက်ပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် နေရာအနှံ့ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။ ထိုအရာမှာ ထိပ်တစ်ဖက်တွင် အပေါက်ငယ်တစ်ခု ပါရှိသော ဝါးကျည်တောက်ငယ်တစ်ခုနှင့် တူနေလေ၏။

“ခဲအို...၊ ဒါက ဘာကြီးလဲ...၊ စားလို့ရလားဟင်...။”

“အလကား အစားပုပ်မလေး...၊ မင်းက အမြဲတမ်း စားဖို့ချည်းပဲ တွေးနေတော့တာပဲ...။”

ဖန်းဟန်သည် ရယ်မောရင်း ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။

“မင်းရဲ့ မျက်လုံးကို အဲ့ဒီအပေါက်လေးနား ကပ်ပြီး ကြည့်လိုက်စမ်းပါ...။”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် စက္ကူပြွန်ကို မျက်လုံးနားသို့ ကပ်ကာ အပေါက်ငယ် လေးထဲမှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ...၊

“ဝါး...”

သူမ၏ ပါးစပ်မှ အံ့သြတုန်လှုပ်ဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူမ၏ ပါးစပ်ငယ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် အို ပုံစံ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး လှပသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများ မှာလည်း အံ့မခန်းဖွယ် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေ ၏။

ထိုစက္ကူပြွန်ငယ်လေးထဲတွင် အဆုံးအစမရှိဘဲ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည့် ခမ်းနားထည် ဝါသော ကမ္ဘာ တစ်ခု ရှိနေခဲ့လေသည်။

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်သောအခါ မရေမတွက်နိုင်သော ကွဲအက်နေသည့် တောက်ပသော ဖန်စများနှင့် ကျောက်စိမ်းကွဲများက လွင့်ပျံသွားခဲ့ကြ လေသည်။

အဆက်မပြတ် ပေါင်းစည်းလိုက်၊ ကွဲကွာသွားလိုက်ဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော ရှုပ်ထွေးလှပ သည့် ပုံစံများစွာကို ဖန်တီးနေကြလေ၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပွင့်လန်းနေသော ပန်းပေါင်း များစွာနှင့် တူနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ စီးဆင်းနေသော တောက်ပသည့် ကြယ်တာရာ စုကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေကာ အသက်ရှူမှားလောက်အောင်ပင် လှပ လွန်းလှပေသည်။

“အစ်မ...၊ ကြည့်ပါဦး...၊ ဒီအထဲမှာ အင်မော်တယ်တွေရဲ့ နန်းတော်ကြီး ရှိနေတယ်...။”

သူမမှာ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် စကားပင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့ဘဲ ပိုင်ကျီရို ၏ လက်မောင်း ကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ယမ်းနေခဲ့လေသည်။

ပိုင်ကျီရိုမှာလည်း စပ်စုချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် အခြား ရောင်စုံမှန်ပြောင်း တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက် လေ၏။

သူမ၏ ညီမကို အတုခိုးကာ မျက်လုံးကို အနီးသို့ ကပ်လိုက်လေသည်။

ဝီ...

သူမ၏ ခေါင်းကို တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေ သည်။

သူမ၏ နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာမှာ နက်ရှိုင်းသော အံ့အားသင့်မှုနှင့် စွဲမက်မှုတို့ဖြင့် ချက်ချင်း အစားထိုး သွားခဲ့လေ၏။ အကယ်၍ ပိုင်ရွှီကျန်းက ဆန်းသစ်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ သည်ဆိုလျှင် သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာမူ...၊

၎င်းမှာ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် လှပလွန်းသည့် စနစ်တကျရှိမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုတို့ ရော ယှက်နေသော အဆုံးစွန် အလှတရားတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။ ဤသည်မှာ မည်သို့သော အဖိုးတန် ရတနာမျိုး ဖြစ်ပါသနည်း။

၎င်းတို့က အလင်းနှင့် အရိပ်ကို လွယ်ကူစွာ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နိုင်ပြီး ဤမျှ အံ့သြဖွယ်ကောင်း သော မြင်ကွင်း မျိုးကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိနေကြပေသည်။

[ဒင်...။ ပိုင်ရွှီကျန်း၏ အံ့သြမှုတန်ဖိုး (+၃၀)၊

ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစွမ်းအင် (+၃၀)...။]

[ဒင်...။ ပိုင်ကျီရို၏ အံ့သြမှုတန်ဖိုး (+၃၀)၊

ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစွမ်းအင် (+၃၀)...။]

ဖန်းဟန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက်များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် သေးငယ်သော ရောင်စုံမှန်ပြောင်းလေးကြောင့် စွဲမက်နေကြသည့် ထိုနှစ်ဦးကို ကြည့်ရှု နေခဲ့လေသည်။

အလွန်တင့်တယ်လှပသော အမျိုးသမီးလေးမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာ လေးဖြင့် ရှိနေပြီး သူကမူ စွမ်းအင်များ တိုးပွားလာကြောင်း ညွှန်ပြနေသည့် ဦးနှောက်ထဲမှ အသိပေးသံများကို နားထောင်နေခဲ့ လေ၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပေသည်။

ဤခံစားချက်က တကယ်ကို မိုက်လွန်းလှပေသည်။