အခန်း ၂၀

အခန်း (၂၀)

ကျန်းအာကော်၏ လက်စားချေမည့် အစီအစဉ်

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဖန်းဟန် မိသားစု၏ မြေကွက်ပေါ်ရှိ ပြောင်းလဲမှုများမှာ ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး ပြောင်းပြန်လှန်သွားသကဲ့သို့ အံ့မခန်းဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

လျိုရှီးရွာမှ ရွာသားများသည် သူတို့၏ တစ်သက်တာလုံး ဤကဲ့သို့သော အိမ်ဆောက်လုပ် ပုံမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။

ခွန်အားကြီးမားသော အလုပ်သမား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာတို့မှာ တစ်နေ့လျှင် ငွေစ (၃၀) ဟူသော မြင့်မားသည့် လုပ်အားခကို ရရှိကြပေသည်။ သူတို့သည် ထမင်းစားတိုင်း အသားနှင့် ထမင်းကို ဝလင်စွာ စားသောက်ရသဖြင့် အလုပ်လုပ်ရာတွင်လည်း ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေကြလေ၏။

သူတို့အားလုံးမှာ ဆေးစွမ်းထက်မြက်သည့် အားဆေးများ ထိုးခံထားရသကဲ့သို့ အော်ဟစ်ကာ တက်ကြွစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လုပ်ကိုင်နေကြလေသည်။

အပြာရောင် ကျောက်ပြားများဖြင့် ခင်းကျင်းထားသော အုတ်မြစ်မှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ထူထဲကာ ကျောက်တုံး တစ်တုံးကဲ့သို့ ခိုင်မာတည်ငြိမ်လှပေသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ အရပ်လေးမျက်နှာရှိ နံရံများကို စတင်တည်ဆောက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သပ်ရပ်ညီညာသော အပြာရောင်အုတ်ခဲများကို ပန်းရန်ဆရာများက ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ကိုင် တွယ်စီစီနေကြ၏။ ၎င်းတို့မှာ လျင်မြန်စွာဖြင့် ထပ်ဆင့်မြင့်တက်လာကာ ဆန့်ထွက်လာခဲ့လေ သည်။ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင် တစ်ခုလုံးမှာလည်း လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှုများဖြင့် စည်ကား လျက် ရှိနေပေသည်။

အော်ဟစ်သံများ၊ တူထုသံများနှင့် ရယ်မောသံများ ရောယှက်နေကာ တက်ကြွလန်းဆန်းသော လေထုတစ်ခုကို ဖန်တီးနေကြလေ၏။ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ယာယီ မီးဖိုနံဘေးတွင်လည်း အနံ့အ သက်များမှာ အလားတူပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေသည်။

လျူရူမေသည် အိုးကြီးတစ်လုံးရှေ့တွင် အလုပ်များနေခဲ့လေ၏။ သူမသည် အရောင်လွင့်နေ သော ကြမ်းတမ်း သည့် အဝတ်အထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထား ကာ အိုးထဲမှ ယာဂုကို ဇွန်းကြီးတစ် ချောင်းဖြင့် သတိထား၍ မွှေနှောက်နေလေသည်။

ညနေခင်း နေရောင်ခြည်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး သူမ ကုန်းရုန်းလိုက်ချိန်တွင် ရင်သပ်ရှုမော ဖွယ် ကောင်းလှသော သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသည့် ကောက်ကြောင်းများကို ပေါ်လွင် စေလေသည်။

ရာသီဥတုမှာ ပူပြင်းလှပြီး မီးဖိုရှေ့တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ချွေးသီးချွေး ပေါက်များက သူမ ၏ ချောမွေ့သော နဖူးပြင်မှတစ်ဆင့် စီးကျလာခဲ့လေ၏။ ၎င်းက သူမ၏ နားထင်မှ ဆံနွယ်များကို စိုရွှဲသွားစေပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်နှင့် ကျောပြင်ရှိ အဝတ်အစားများ ကိုလည်း စိုစွတ်သွားစေပေသည်။

ပါးလွှာပြီး ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားသောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တင်း ကျပ်စွာ ကပ်နေလေတော့သည်။ မူလကတည်းက သိသာထင်ရှားနေသော ပြည့်ဖြိုးသည့် ကောက်ကြောင်းများ မှာ ယခုအခါတွင် ပို၍ပင် ပေါ်လွင်ထင်ရှားနေခဲ့ပေ၏။

သူမက ယာဂုကို မွှေလိုက်သောအခါ ၎င်းတို့မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး မည်သည့် ယောက်ျားကိုမဆို သွေးဆူ သွားစေနိုင်သော်လည်း မည်သူမျှ မစော်ကားဝံ့သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ကို ဖန်တီးနေလေသည်။ ဤသည်မှာ ရင့် ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုနှင့် ငယ်ရွယ် သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ဖြူစင်ပြီး အကူအညီမဲ့ နေမှုတို့ကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် ထူးခြားသော အရည်အသွေးတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် သနားစရာကောင်းသကဲ့သို့ မွေးရာပါ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထား လေ၏။

အနားယူနေကြသော အမျိုးသားများစွာတို့မှာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများက မူ ထိုဘက်သို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာတတ်ကြလေသည်။ သို့သော် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ညစ်ညမ်းသော အကြည့်များ မပါရှိဘဲ စာနာမှုနှင့် ခံစားချက်များ သာ ပိုမိုပါဝင်နေခဲ့ပေသည်။

ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကျန်းအာကော် ကဲ့သို့သော တိရစ္ဆာန်က ဤမျှ ကြီးမားသည့် အခွင့်အရေးမျိုး ရသွားခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် နှမြောစရာ ကောင်းလှပေသည်။

...

ညအချိန်မှာ လွန်စွာ နက်ရှိုင်းနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

တစ်နေ့လုံး အလုပ်များနေခဲ့သော ဖန်းဟန်သည် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်နေခဲ့၏။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်း ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် ပူလောင်နေသော ရေနွေးဇလုံကို ကိုယ်စီကိုင် ဆောင်ကာ တိတ် ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ညီအစ်မနှစ်ဦး သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာ များပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာနေသည့် အမူအရာများ ရှိနေကြလေ၏။

သူတို့သည် ဖန်းဟန်ထံသို့ လျှောက်လာကြပြီး မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ သူ၏ တစ်ဖက်တစ် ချက်စီတွင် ဒူး ထောက်ထိုင်ချလိုက်ကြလေသည်။ သစ်သားဇလုံကို မြေကြီးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချထားလိုက်ရာ နွေးထွေးသော ရေလှိုင်းငယ်များ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့လေ၏။

"ခင်ပွန်း...၊ ရှင့်ခြေထောက်တွေကို ကျွန်မတို့ ဆေးကြောပေးပါရစေ...။"

ပိုင်ကျီရို၏ အသံမှာ နှလုံးသားကိုပင် အရည်ပျော်သွားစေနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေခဲ့ လေသည်။

သူမသည် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်လေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖန်းဟန်၏ ဘယ်ဘက်ခြေကျင်း ဝတ်ကို ဂရုတ စိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်ကို ရေနွေးထဲသို့ ညင်သာစွာ ထည့်ပေး လိုက်လေ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ပိုင်ရွှီကျန်းက ထိုနည်းတူပင် လိုက်လံလုပ်ဆောင်လေသည်။

သူမသည် မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် သူမ၏ လက်ငယ်လေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖန်းဟန်၏ ညာ ဘက်ခြေထောက် ကို သူမရှေ့ရှိ ဇလုံထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လေသည်။

နွေးထွေးသော ရေက သူ၏ ခြေထောက်များကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး တစ်နေ့တာလုံး ၏ ပင်ပန်းနွမ်း နယ်မှုများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေ၏။ နူးညံ့ပြီး အရိုးမပါသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော လက်ငယ်လေး နှစ်စုံ...၊

သူတို့သည် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ သူ၏ ခြေဖဝါးများနှင့် ခြေခုံများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ညင်သာစွာ နှိပ်နယ် ပေးနေကြလေသည်။

ဖိအားမှာ အတိအကျပင် မှန်ကန်လှပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ညင်သာကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် နာကျင် နေသော သွေးကြောအမှတ်များကို တိကျစွာ ဖိနှိပ်ပေးနေလေ၏။ လေထုထဲတွင် ရေပူမှထွက်ပေါ်လာသော ရေခိုးရေငွေ့ များ ပြည့်နှက်နေပြီး ညီအစ်မနှစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာ သော သင်းပျံ့သည့် အပျိုစင်ရနံ့လေးများနှင့် ရောနှောနေ လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ၎င်းကိုပင် ခံစားသိရှိနိုင်လေ၏။

သူတို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်သောအခါ နူးညံ့သော ဆံနွယ်လေးများက သူ၏ ခြေသလုံးများကို တစ်ခါ တစ်ရံ ပွတ်တိုက် မိသွားသဖြင့် အနည်းငယ် ယားယံသည့် ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေ လေသည်။

အကယ်၍ ပြင်ပလူများသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သွားပါက သူတို့မှာ အံ့အားသင့်သွား ကြမည် ဖြစ်ချေသည်။

ခရိုင်တစ်ခုလုံးရှိ မည်သူနှင့်မဆို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်သည့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရား ပိုင်ရှင် နှစ်ဦး...၊ သူတို့သည် မြေကြီးပေါ်တွင် နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ဒူးထောက်ကာ အမျိုးသားတစ်ဦး ၏ ခြေထောက်များကို ဆေးကြော ပေးနေကြလေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့်ရှိပြီး ရိုသေကိုင်းရှိုင်းလျက် ရှိနေကာ သူတို့ဘဝ၏ တစ်ဆူတည်းသော နတ်ဘုရားအား ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံနေသည့်အလား ပင်ဖြစ်လေ၏။

ဤအချိန်တွင်မူ သူသည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော ကျေနပ်ရောင့်ရဲမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက် ရပေသည်။

ကမ်းပါးများကို ပြိုကျစေသော ရေကြီးမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ၎င်းသည် ဖန်းဟန်၏ ကာကွယ်မှုအား လုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားခဲ့လေ တော့သည်။

ဤသည်မှာ ရှေးခေတ်ကာလက ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုများ၏ ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံပင် ဖြစ်ပါသလော...၊

မဟုတ်ပေ...၊ ဤသည်မှာ နန်းတွင်းအဆင့် ဆက်ဆံခံရခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်...။

သူသည် ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့သလို ယဉ်ကျေးသည့် အမူအရာများကိုလည်း မပြသခဲ့ပေ။ ဤ အရာအားလုံးကို သဘာဝကျစွာဖြင့်သာ ခံစားနေခဲ့လေ၏။

[ဒင်... ပိုင်ကျီရို၏ ချစ်ခင်မှုအဆင့် (+၂၀)၊

ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစွမ်းအင်( +၂၀)...]

[ဒင်... ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး (+၂၀)၊

ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစွမ်းအင်( +၂၀)...]

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲမှ အေးစိမ့်သော စနစ်အသိပေးချက် အသံလေးမှာ ယခုအခါ လောကတွင် အလှပဆုံးသော တေးဂီတတစ်ခုအလား ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့ပြီး စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်လေ ၏။

အပေါ်တွင် စုဆောင်းထားသော စွမ်းအင်များကို ကြည့်လိုက်ရာ နောက်တစ်ကြိမ် ခရီးစဉ် အတွက်ပင် လုံလောက် နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ချင်းရှီးခရိုင် မြို့ပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် သွားရ မည့် အချိန်ရောက်နေပြီဟု ထင်ရပေသည်။

ပထမအနေဖြင့် သူတို့သည် ဂူထဲတွင် ဝှက်ထားသော မှော်ဆန်သည့် ပစ္စည်းများကို အရေးပေါ် အခြေအနေ အတွက် ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ထားချင်ကြလေသည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ခရိုင်မြို့ ပေါ်ရှိ ဆေးဆိုင်များသို့ သွားရောက်ကာ စေ့စပ်သေချာစွာ ရှာဖွေရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို ဂျင်ဆင်းများနှင့် လင်းဇီးမှိုများမှာ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင် အစစ်အမှန် ရွှေ၊ ငွေများနှင့် လဲလှယ် နိုင်သော တန်ဖိုးကြီးမားသည့် ငွေကြေးများပင် ဖြစ်ပေသည်။

...

လျိုရှီးရွာ၊ ရွာအဝင်ဝတွင် ဖြစ်လေသည်။

ကောက်ကွေးနေသော ကုက္ကိုလ်ပင်အိုကြီး၏ အရိပ်ထဲတွင် လူရိပ်နှစ်ခုမှာ တိတ်တဆိတ် ကပ် ၍ ရပ်နေကြလေ ၏။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ရက်အတော်ကြာသည်အထိ မမြင်တွေ့ရသော သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းအာကော်မှာ အတော်လေး ပိန်ကျသွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများ ချိုင့်ဝင်ကာ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူရော်နေခဲ့လေသည်။

သူ၏ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါတွင် နာကြည်းမှုနှင့် လောဘမီးတောက် များဖြင့် တောက် လောင်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် သိပ်မဝေးလှသော နေရာရှိ စည်ကားနေသော ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို စူးစိုက် စွာ ကြည့်ရှုနေ လေသည်။

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရပ်နေသူမှာ အသားအရေ ညိုမည်းပြီး ပခုံးပေါ်တွင် လေးတစ် လက်ကို လွယ်ထား သည့် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။

ထိုအမျိုးသားမှာ အသက် (၃၀) ပင် မပြည့်သေးချေ။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများကမူ သူ၏ အသက်အရွယ် ထက် ကျော်လွန်နေသော ပါးနပ်မှုနှင့် ထက်မြက်မှုတို့ကို ဖော်ပြနေခဲ့လေရာ သူသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရွာ၏ တစ်ဦးတည်းသော မုဆိုး မာပေါ်ကော့ ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အစ်ကိုမာ...၊ ခင်ဗျား အဲဒါကို မြင်တယ်မလား...။"

ကျန်းအာကော်၏ အသံမှာ အလွန်ပင် တိုးညင်းလှပြီး အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင် လျှာ ထုတ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေ၏။

"အပြာရောင် အုတ်ခဲတွေ၊ အမိုးကြွပ်တွေနဲ့ အိမ်ကြီးဗျ...။ တစ်နေ့ကို လုပ်အားခ ငွေစ (၃၀) ရတဲ့အပြင် အသား ပါ ကျွေးသေးတယ်...။ ဒီလိုမျိုး ခင်ဗျား မြင်ဖူးလို့လား...။ ခရိုင်မြို့ပေါ်က အချမ်းသာဆုံး သခင်တွေတောင် ဒီ လောက်ထိ လက်မဖွာကြဘူးဗျ...။"

မာပေါ်ကော့သည် သူ၏ ဆေးတံကို ဖွာရှိုက်လိုက်လေသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လွင့်ပျံနေသော ဆေးလိပ်ငွေ့များကြောင့် ဖုံးကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူက တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် ဟင်းကနဲ တစ်ချက်သာ ညည်းလိုက်လေ၏။

"ကျုပ် ခင်ဗျားကို ပြောပြမယ်...။"

ကျန်းအာကော်သည် ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးလာပြီး သူ၏ တံတွေးများမှာ မာပေါ်ကော့၏ မျက်နှာ ပေါ်သို့ ကျလုနီး ပါးပင် ဖြစ်နေလေသည်။

"ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှိတဲ့ မိဘမဲ့ ဖန်းဟန်က ဒီလောက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ...။ သူ က အရမ်းကို ကံကောင်းသွားပြီး နောက်ဘက်တောင်တန်းတွေထဲကနေ ရတနာ တစ်ခုခုကို တူးဖော်တွေ့ရှိသွား တာ သေချာတယ်...။"

ကျန်းအာကော်၏ မျက်လုံးများမှာ လောဘများဖြင့် တောက်ပနေပြီး သူ၏ လေသံမှာလည်း သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှု များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

"အဲဒါက အရင်မင်းဆက်က ရာထူးကြီးမားတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာတစ် မျိုးမျိုး ဖြစ်ရမယ် လို့ ကျုပ် လောင်းရဲတယ်...။ ရွှေတွေ...၊ ငွေတွေ...၊ ပြီးတော့ ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရတနာတွေ အများကြီး ပါမှာ သေချာတယ်...။ မဟုတ်ရင် သူက ဘာလို့ ဒီလောက် ပိုက်ဆံတွေကို ဖြုန်းတီးနေမှာလဲ...။"

မာပေါ်ကော့သည် ဆေးလိပ်သောက်နေသော အမူအရာကို ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ရာ မသိမသာ မြင်တွေ့နိုင် လောက်သော အရောင်အဝါတစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လင်းလက်သွားခဲ့လေသည်။

မနာလိုမဖြစ်ဘူးဟု ပြောလျှင် ၎င်းမှာ လိမ်လည်ရာ ကျပေလိမ့်မည်။

သူသည် အမဲလိုက်ရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ (၁၀) ရက် သို့မဟုတ် လဝက်ခန့်အထိ သူ၏ အသက်ကို စွန့်စားခဲ့ ရလေသည်။ သူတို့ ရရှိလာသော ငွေများမှာ ဖန်းဟန်၏ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ တစ်နေ့တာ လုပ်အားခကို ပင် ဖုံးလွှမ်းနိုင်ရန် မလုံလောက်ခဲ့ချေ။

ဤမျှ ကြီးမားလှသော ကွာဟချက်ကို မည်သူက မနာလို မဖြစ်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း...၊

"အစ်ကိုမာ...၊ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး...။"

ကျန်းအာကော်သည် မီးလောင်ရာ လေပင့်သကဲ့သို့ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ်လို့ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်သာ ပူးပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကျ သူ တစ်ယောက် တည်း ရှိနေတဲ့ အချိန်မှာ သူ့ကို အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်လို့ ရတယ်...။ အဲဒီအခါကျလျှင် သူ့အိမ် မှာရှိတဲ့ ရွှေငွေရတနာတွေ အားလုံးနဲ့ ဟို လှပတဲ့ မိန်းမငယ်လေး နှစ်ယောက်စလုံးက ကျုပ်တို့ ရဲ့ အပိုင် ဖြစ်သွားမှာပဲ...။"

"ကျုပ်တို့က သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ထိထိရောက်ရောက် လုပ်လိုက်သရွေ့ ကျုပ်တို့ လုပ်တယ်ဆိုတာ ကို ဘယ်သူက သိမှာလဲ...။ ပြီးရင် ကျုပ်တို့ ပိုက်ဆံတွေကို ယူပြီး ဝေးဝေးကို ထွက်ပြေးလို့ရ တယ်...၊ သွားတဲ့ နေရာတိုင်း မှာလည်း မြေပိုင်ရှင်တွေ ဖြစ်နိုင်ပြီလေ...။"

ကျန်းအာကော်မှာ ပြောလေလေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဘေးတစ်ဖက် တစ်ချက်စီတွင် အမျိုးသမီးများကို ထားရှိကာ အသားများကို စိတ်ကြိုက် စားသောက်နေ ရသည့် အံ့မခန်းဖွယ် အနာဂတ်ကိုပင် မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

မာပေါ်ကော့သည် ဆေးလိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက် လေရာ သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေခဲ့လေသည်။

"ဒီကိစ္စက ကိုင်တွယ်ရ သိပ်မလွယ်ဘူး...။"

သူသည် ဖန်းဟန်၏ အိမ်ရှေ့တွင် ကျန်းအာကော်တစ်ယောက် ဖန်းဟန်၏ လျှပ်စစ်ရှော့တိုက် ခြင်း ခံရကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လဲကျနေခဲ့သည့် ထိုနေ့ကို ပြန်လည် သတိရသွားခဲ့လေ၏။

ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များထွက်ကာ တက်နေခဲ့သည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်က ဖန်းဟန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေသော အကြည့် များကိုပါ သူ မှတ်မိနေခဲ့၏။ ဖန်းဟန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေသည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရလေသည်။

မာပေါ်ကော့သည် မီးခဲများကို ငြိမ်းသတ်ရန် သူ၏ ဆေးတံကို ဖိနပ်အောက်ခြေဖြင့် ခေါက် လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။

"အန္တရာယ် အရမ်းများလွန်းတယ်...။ ကျုပ် မလုပ်ဘူး...။"