အခန်း ၂၁

အခန်း (၂၁)

ဓားနှင့် လှံတို့ကို မစိုးရိမ်ရသူ။ ဤကား မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပင်။

မာပေါ်ကော့သည် အနည်းငယ်မျှပင် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းခါငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းအာကော်၏ မျက်နှာပေါ်မှ လောဘနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့မှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပြီးနောက် ကြောက် မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒေါသမျက်နှာထားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

“မာပေါ်ကော့…၊ မင်းက တကယ်ကို ကြောက်တတ်တဲ့သူပဲ။ မင်းတစ်သက်လုံး မင်းရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ လေးတွေနဲ့ ယုန်လိုက်ဖမ်းပြီးပဲ အသက်မွေးရလိမ့်မယ်။ မင်းက ဆင်းရဲပြီး သေသွားဖို့ပဲ ထိုက်တန်တယ်…။”

သူသည် ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း မာပေါ်ကော့မှာ မျက်ခွံပင် လှုပ်မပြခဲ့ပေ။

အရှက်ကွဲသွားသော ကျန်းအာကော်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားခဲ့ရ၏။ အမြီးကုပ်နေ သော တောခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောအုပ်အတွင်းရှိ အရိပ်များထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

မာပေါ်ကော့သည် သူထွက်သွားရာ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ တံတွေးထွေးလိုက်ရာ သူ၏မျက် ဝန်းများတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင်တို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ ကြွယ်ဝမှုကို မနာလိုဖြစ်သော်လည်း သူသည် သူ၏အသက်ကိုသာ ပို၍ တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်၏။

ထိုနေ့က ဖန်းဟန်၏လက်ထဲတွင် ရှိသော ‘မိုးကြိုး’ ပစ္စည်းကြောင့် ကျန်းအာကော်တစ်ယောက် ပါးစပ်မှ အမြှုပ် များထွက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေခဲ့ပုံကို သူ မေ့မရနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ဖန်းဟန်၏ ကြောက်မက် ဖွယ်ကောင်း လောက်အောင် တည်ငြိမ်နေသည့် အကြည့်များကိုလည်း သူ မေ့မရခဲ့ချေ။

ထိုအကြည့်များမှာ သာမန်ရွာသားတစ်ဦး၌ ရှိသင့်သော အကြည့်မျိုး မဟုတ်ပေ။

တောင်တန်းများနှင့် တောအုပ်များ၏ နက်ရှိုင်းသော အရိပ်များထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် အတွေ့အကြုံရင့် ကျွမ်းကျင်သော မုဆိုးများနှင့် တွေ့ဆုံစဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အကြည့်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခံရမည့် သားရဲကောင်များသာ ဖြစ်ကြ၏။

ကျန်းအာကော်သည် လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။

ရွာ၏ အရှေ့ဘက်တွင် နေထိုင်သည့် မာပေါ်ကော့မှာ အတွေ့အကြုံရှိသော မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၍ လှည့်ဖြားရန် ခက်ခဲသော်လည်း ရွာ၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ ဦးနှောက်မဲ့သည့် လူမိုက်အချို့ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းအာကော်သည် သူ၏ ပစ်မှတ်ကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားခဲ့လေသည်။

ရွာတွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသည့် လူမိုက်များပင် ဖြစ်၏။ သူတို့သည် နေ့စဉ် အချိန်ဖြုန်းကာ ကြက်ခိုး၊ ခွေးခိုးလုပ်ရင်း အလုပ်မလုပ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ပြိုပျက်နေသော မြေစောင့်နတ်ကွန်းတစ်ခုအတွင်း၌ ကျန်းအာကော်သည် မာပေါ်ကော့ကို ပြောပြခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူ၏ အစီအစဉ်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှင်းပြပြီး ခိုင်မာသော ကတိစကားများပေးခဲ့လေသည်။

“အကုန်လုံး ပြီးသွားရင် ငါတို့ သူ့ပစ္စည်းတွေအကုန် ခွဲဝေယူကြမယ်။ သူ့ဇနီးနှစ်ယောက်ကလည်း ငါတို့ညီ အစ်ကိုတွေပိုင်ပဲ…။ နေ့တိုင်း အသားစားရပြီး ညတိုင်း ပျော်ရွှင်ရလိမ့်မယ်…။”

ဤလူမိုက်များ၏ စိတ်ထဲတွင် ငွေနှင့် မိန်းမတို့သာ ရှိလေသည်။ ‘ငွေ’ နှင့် ‘ဇနီး’ ဟူသော စကားလုံးကို ကြား လိုက်ရသည်နှင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ တံတွေးပင် တစက်စက်ကျ လာခဲ့လေ၏။

“လုပ်ကြမယ်…။”

“အစ်ကိုကျန်း…၊ ဘာလုပ်ရမလဲ ပြောသာပြော၊ ကျွန်တော်တို့ အသင့်ပဲ…။”

လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ကြပြီး ရွှေငွေတောင်များနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးများကို မြင် ယောင်နေကြသကဲ့သို့ လက်များ ပွတ်သပ်နေကြလေသည်။

ကျန်းအာကော်သည် ဤလူမိုက်များကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။ သို့သော် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှား မှုကြောင့် မျက်စိမကွယ်သွားဘဲ အသံကို တိုးလျော့ကာ လေးနက်စွာ မှာကြားလိုက်သည်။

“သေချာနားထောင်ကြ…။ ဖန်းဟန်ဆိုတဲ့ကောင်က မိစ္ဆာပညာတတ်တယ်၊ အနီးကပ်မသွားနဲ့…။ အဝေးကနေ လေးနဲ့ပစ်ပြီး ဆူးပေါက်သလိုဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်…။ သူလဲသွားပြီဆိုမှ ငါတို့က ပိုက်ကွန်နဲ့ အုပ်ပြီး လှံနဲ့ထိုး ကြမယ်…။ သူ လုံးဝ အသက်မထွက်မချင်း ဘယ်သူမှ အနားမကပ်ရဘူး…။”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီသွားသည်အထိ လျှပ်စစ်ရှော့ဖြစ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း သူ လန့်နေ ဆဲပင် ဖြစ်၏။

…

နောက်တစ်ရက် နံနက်ခင်းတွင် ဖန်းဟန်သည် ခေတ်သစ်ကိုယ်ခံစွမ်းအားသုံး ပစ္စည်းများအားလုံးကို ယူဆောင် သွားလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ပိုင်ညီအစ်မများ၏ နှမြောတသဖြစ်နေသော အကြည့်များကြားမှ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

ရွာသူကြီးထံမှ ငှားယူလာသော မြည်းလှည်းကို မောင်းနှင်ရင်း ခရိုင်မြို့သို့ ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။ လှည်းပေါ် တွင် အိတ်လွတ်အချို့ တင်ဆောင်ထားသဖြင့် ခရိုင်မြို့တွင် ပစ္စည်းဝယ်ရန် သွားသည့်ပုံစံ ပေါက်နေပေသည်။

မြည်း၏ ခွာသံများက ဖုန်ထူသော လမ်းမပေါ်တွင် တဒေါင်ဒေါင် မြည်ဟည်းနေပြီး ဖုန်မှုန့်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံလျက် ရှိနေလေ၏။

ဒေသခံများ ‘တစ္ဆေချောက်ကမ်းပါး’ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကလေးသို့ ရောက်သောအခါ ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းသွားခဲ့လေသည်။

လမ်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် သစ်တောများ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး လူတစ်ယောက်သာ ဖြတ်သွားနိုင်သည့် လမ်းကျဉ်းကလေးသာ ရှိနေလေသည်။ ဤနေရာမှာ ခရိုင်မြို့သို့ သွားရာလမ်း၏ တစ်ခုတည်းသော လှည်းလမ်း ဖြစ်သလို လူသတ်လုယက်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး နေရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။

လမ်း၏ အလယ်တွင် လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထူခန့်ရှိသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို လမ်းပိတ်ထားအောင် လှဲချထားလေသည်။ ဖန်းဟန်သည် မြည်းလှည်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲလိုက်ပြီး ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ သူသည် လန့်ဖြန့်ခြင်း မရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းသာ ရှိနေပြီး လဲကျနေသော သစ်ပင်ကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်၏။

“ဝုန်း…။”

တောအုပ်ထဲမှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ပျက်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ကျန်းအာကော်သည် လူမိုက် (၅) ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ သံချေးတက်နေသော ဓားများ၊ တောက်ပြောင်နေသော လှံများနှင့်အတူ တောအုပ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာကြလေသည်။ သူတို့သည် ဆိုးရွားသော အပြုံးများဖြင့် ဖန်းဟန်နှင့် မြည်းလှည်းကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြလေသည်။

“ဖန်းဟန်…၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ဒီကို ရောက်လာပြီပေါ့…။”

ကျန်းအာကော်သည် အားလုံး၏ နောက်ဆုံးတွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း သူ မည်သို့ရခဲ့သည်မသိသော ကျိုးပဲ့နေသည့် လေးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေ၏။ သူ၏ လက်များမှာ တုန်ရီနေပြီး ငှက်မွေးများပင် မရှိတော့သည့် မြှားတစ်စင်းကို တပ်ဆင်လိုက်လေသည်။

သူသည် ဖန်းဟန်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မုန်းတီးမှုတို့ကြောင့် တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ဒီနေ့တော့ မင်းဆီက ငွေတွေ အကုန်လုယူရုံတင်မကဘူး…၊ မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပြီး တောင်ပေါ်က တောခွေးတွေကို ကျွေးမယ်…။ မင်းရဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကလည်း ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ အပိုင်ပဲ…။ ဟားဟား…။”

သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လူမိုက်များမှာလည်း ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။ သူတို့သည် ဖန်းဟန်ကို သတ်ဖြတ်ရန် စောင့်နေသော အဆီများသည့် သိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြည့်နေကြ၏။

ဤဆိုးယုတ်သော ဓားပြအုပ်စုကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာမှာ နက်ရှိုင်းသော ရေကန်တစ်ခု ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် မြည်းလှည်းပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလိုက်ပြီး အထူစား အနက်ရောင် ဆောင်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထား လေ၏။ ယခုလို ပူအိုက်သော ရာသီဥတုတွင် ထိုအဝတ်အစားမှာ မည်သို့မျှ မကိုက်ညီပေ။

သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့နေသော ဟန်ပန်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းအာကော်မှာ ဒေါသထွက်လာခဲ့လေသည်။

“သေခါနီးအချိန်မှာတောင် မင်းက ဟန်ဆောင်နေသေးတယ်ပေါ့လေ…။”

“မြှားပစ်ကြ…။”

သူသည် အားကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ သူကိုယ်တိုင် ပစ်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ ဘေးနားရှိ လေးကိုင်ထားသည့် လူမိုက်ကို အော်ခိုင်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ထိုလူမိုက်သည် ကျန်းအာကော်၏ အော်သံကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပြီး လက်ကို လွှတ်လိုက်လေသည်။

“ဝှစ်…။”

မြှားတစ်စင်းမှာ နောက်ထပ်မြှားတစ်စင်းနှင့်အတူ ဖန်းဟန်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေ၏။

လူမိုက်များ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ပြီး အောင်နိုင်သူကဲ့သို့သော အပြုံးများ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ဖန်းဟန်၏ ရင်ဘတ်ကို မြှားမှဖောက်ထွက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လဲကျသွားသည်ကို သူတို့ မြင်ယောင်နေကြလေပြီ။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်မူ အားလုံး၏ အပြုံးများမှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားခဲ့လေသည်။

“ဒုတ်…”

“ဒုတ်…”

ထူးဆန်းပြီး နားထဲတွင် မခံသာသည့် အသံနှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဖန်းဟန်၏ ရင်ဘတ်သို့ ထိမှန်သွားသည့် မြှားနှစ်စင်းမှာ ထူထဲပြီး ခိုင်မာသော သားရေနံရံကို ထိမှန်သကဲ့သို့ ဖြစ် သွားခဲ့လေ၏။ ထိုမြှားများမှာ သူ၏အင်္ကျီကိုပင် မဖောက်နိုင်ဘဲ အားနည်းစွာ တုန်ယင်သွားပြီးနောက် “ဒုတ်” ဟူသော အသံဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေသည်။

နေရာတစ်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

လေတစ်ချက် အဝေ့တွင် သစ်ရွက်များ တရှပ်ရှပ် မြည်သော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ တစ္ဆေများ လှောင်ရယ်နေ သကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရလေသည်။ အားလုံးမှာ ပါးစပ်များ ဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေပြီး ငါးသေကောင်များကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေကြလေသည်။

ဖန်းဟန်မှာမူ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေလေ၏။

သူသည် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ မြှားထိမှန်ရာ အဖြူရောင်အမှတ်အသား နှစ်ခုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာ ကို ဖုန်ခါလိုက်သည့်အလား လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်လေသည်။

ထိုလုပ်ဆောင်ချက်မှာ သာမန်အတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင်တို့မှာ အပြည့်အဝ ရှိနေလေ၏။

သူသည် ကျည်ကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်မဟုတ်ပါလော။ မြှားနှစ်စင်းမျှနှင့် သူ့ကို မည်သို့ လုပ်နိုင်ပါမည် နည်း။