အခန်း ၂၃
Vol. 3 Ch. 23
အခန်း (၂၃)
ငွေတုံးအမြောက်အမြား ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် အစွမ်းထက် သေနတ်
ထူထပ်သော တောအုပ်ကြီးထဲတွင် သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။
လေပြေညင်းတိုက်ခတ်သံနှင့် ကြောက်လန့်တကြား အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေရသော မြည်း၏အသံသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ကျန်းအာကော်မှာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏နောက်တွင် ပုံလျက်သား ဖြစ်နေပြီး အသက်မဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည်မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။ သူ၏နောက်ဆုံး လက်ပါးစေတစ်ဦး၏ ခေါင်းမှာ ပုပ်နေသော ဖရဲသီးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင် အရည်များမှာ မြေပြင်တွင် ပေကျံနေပြီး သွေးနံ့နှင့် ယမ်းနံ့တို့ ရောနှောနေသော အနံ့ ဆိုးမှာ လည်ချောင်းကို ဖျစ်ညှစ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။ သူသည် ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း ခြေထောက်များ မှာ ခဲကဲ့သို့ လေးလံနေသဖြင့် မည်သို့မျှ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။
မနီးမဝေးမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရှပ်… ရှပ်…။”
ခြေသံတိုင်းမှာ သူ၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ နင်းတက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကျန်းအာကော်၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင် ရာမှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့လေ၏။ သူသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို မငဲ့ကွက်နိုင်တော့ဘဲ သစ်ပင်နောက်မှ တွားသွား၍ ထွက်လာကာ ဖန်းဟန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။
“သခင်လေးဖန်း...၊ သခင်လေးဖန်း...၊ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်...။ ကျွန်တော် လူမဟုတ်ပါဘူး...၊ တိရစ္ဆာန် ပါ...။ သခင်လေးရဲ့ အစွမ်းကို ကျွန်တော် မျက်စိမမြင်ခဲ့မိပါဘူး...။ ကျေးဇူးပြုပြီး သဘောထားကြီးကြီးနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ…။”
သူသည် ဖူးမြော်ကန်တော့နေသဖြင့် နဖူးမှ သွေးများပင် စီးကျလာသည်။ သူ၏ ပေါင်ကြားမှ ဆီးများ စိမ့်ထွက် လာပြီး တောအုပ်ထဲတွင် သွေးနံ့ကိုပင် ကျော်လွန်သည့် အနံ့ဆိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူသည် နှပ်ချေးနှင့် သွေးတို့ ရောနှောနေသော မျက်နှာဖြင့် ငိုကြွေးနေသဖြင့် သနားစရာကောင်းသလို ရယ်စရာလည်း ကောင်းလှ ပေသည်။
ဖန်းဟန်သည် သူ့ထံသို့ လျှောက်လာပြီး ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် မြေပြင်တွင် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမြီးတနှံ့နှံ့လုပ်ကာ တောင်းပန်နေသော လူတစ်ယောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သေနတ် ပြောင်းဝမှာ ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်တက်လာပြီး ကျန်းအာကော်၏ သွေးစွန်းနေသော နဖူးကို ချိန်ရွယ်ထားလိုက် လေသည်။
အေးစက်သော သတ္တုပြောင်းဝမှ သေခြင်းတရား၏ အရိပ်အယောင်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန်းအာကော်၏ အော်ဟစ်သံမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးများပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ သူသည် မျက်ရည်များကြားမှ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် ထိုအနက်ရောင် ‘မှော်လက်နက်’ ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အဆုံးမဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့သာ ရှိနေတော့သည်။
“ငါ မင်းကို လိုက်ရှာတာ မဟုတ်ပေမယ့် မင်းက ငါ့ဆီကို ကိုယ်တိုင်ရောက်လာတာပဲ…။”
ဖန်းဟန်သည် လျိုရူမေ၏ ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေကို ပြန်တွေးမိလိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ အေးစက်သွားခဲ့ လေ၏။
“ဒိုင်း…။”
ယခုမူ လောကကြီးမှာ ငြိမ်းချမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ကျန်းအာကော်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ လန်ကျသွားပြီး သူ ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် သွေးပေါက်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ ထိုအသက်မဲ့နေသော ခွေးမျက်လုံး များတွင် နောက်ဆုံးအချိန်၏ ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ အေးခဲလျက် ကျန်ရှိနေဆဲပင်။
ဖန်းဟန်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းကို အမူအရာမဲ့စွာ ကြည့်ပြီး သေနတ်ကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက် သည်။ သူသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အလောင်း (၅) လောင်းကို တောအုပ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ မြေကျင်းတူး၍ မြေမြှုပ်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သစ်ကိုင်းများဖြင့် သွေးကွက်များနှင့် တာယာရာများကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ရာ မည်သည့်ခြေရာမှ မကျန်ရှိတော့ပေ။
ဤအရာအားလုံးကို ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူသည် မြည်းလှည်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ မြည်းမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေဆဲပင်။ ဖန်းဟန်သည် ၎င်း၏လည်ပင်းကို ပုတ်ပေးပြီး ကြိုးကိုဖြေကာ ခရိုင်မြို့ဆီသို့ ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားခဲ့လေသည်။
သွေးစွန်းသော လူသတ်မှုမှာ လုံးဝ ဖြစ်မလာခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်...။
...
ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိသောအခါ နေ့လယ် (၁၂) နာရီပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ ဖန်းဟန်သည် နောက်မကျစေဘဲ မြို့ပေါ် ရှိ အကြီးဆုံး ဆေးဆိုင်များသို့ တန်းမောင်းသွားခဲ့သည်။
“ဆိုင်ရှင်...၊ သင့်ဆိုင်မှာရှိတဲ့ အသက်အကြီးဆုံး ဂျင်ဆင်း၊ လင်ဇီး၊ ဟယ်ရှောက်ဝူနဲ့ တခြား တန်ဖိုးကြီး
ဆေးမြစ်အားလုံးကို ပေးပါ…။”
ဖန်းဟန်သည် ပထမဆုံး ဆေးဆိုင်သို့ ဝင်သွားပြီး (၁၀) တဲ့ ငွေတုံးကို ကောင်တာပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။ ဖြူဖွေးနေသော ငွေရောင်ကြောင့် ဆိုင်ရှင်နှင့် စားပွဲထိုးတို့မှာ မျက်စိပင် ပြာသွားခဲ့၏။ ဖန်းဟန်၏ ချမ်းသာ ကြွယ်ဝပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆိုင်ရှင်မှာ ပျာယာခတ်ကာ သိုလှောင်ခန်းထဲမှ အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းများကို ထုတ်ပေးလေတော့သည်။
ဖန်းဟန်သည် ထိုနည်းအတိုင်းပင် မြို့ပေါ်ရှိ ဆေးဆိုင်ကြီး (၄) (၅) ဆိုင်ကို လှည့်လည်၍ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခဲ့ လိုက်သည်။ သူသည် ဈေးနှုန်းကို မကြည့်ဘဲ အရည်အသွေးကိုသာ အဓိကထား၍ ဝယ်ယူခဲ့လေသည်။
မကြာမီပင် မြည်းလှည်းပေါ်တွင် တန်ဖိုးကြီး ဆေးမြစ်များမှာ ဆီစိမ်စက္ကူများနှင့် သစ်သားသေတ္တာများဖြင့် ပြည့် နှက်သွားခဲ့၏။ ဆိုင်ရှင်များမှာ သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မည်သည့် အိမ်တော်မှ သခင်လေး ဖြစ်မည် နည်းဟု တီးတိုး ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။
ဖန်းဟန်သည် လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြားတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ မြည်းလှည်းကို ရပ်လိုက်သည်။ လူ တစ်ယောက်မျှ မရှိသည်ကိုသေချာမှ သူသည် စိတ်ထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
“စနစ်... ကူးပြောင်းမယ်…။”
...
ခေါင်းမူးဝေခြင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ဖန်းဟန်သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်၏။
ရှေ့တွင်မူ အမှိုက်များ ပွနေသော ထိုအခန်းမှာပင်။ သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ ဆိုဖာပေါ်တွင် တင်ထားသော ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ဝမ်ရှောင်၏ နံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ မကြာခင်ပင် ဖုန်းကိုင်လိုက်လေ၏။
“ဟဲလို... အစ်ကိုဟန်လား…။”
“ပစ္စည်းတွေ ရောက်ပြီ...။ ပမာဏများတယ်၊ အရည်အသွေးလည်း အကောင်းဆုံးပဲ…။”
ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လျက်ရှိနေ၏။
“သေစမ်း...။”
ဝမ်ရှောင်မှာ ဖုန်းတစ်ဖက်မှနေ၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
“အစ်ကို... ခနစောင့်နေပါ….၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်….။”
တစ်နာရီပင် မကြာလိုက်ပေ။ တံခါးကို အဆက်မပြတ် ခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ဖန်းဟန် တံခါး ဖွင့်လိုက်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာနီမြန်းနေသော ဝမ်ရှောင်နှင့်အတူ အသက်ကြီးသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ပါလာခဲ့သည်။
ကျွမ်းကျင်သူမှာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချထားသော သစ်သားသေတ္တာများနှင့် ဆီစိမ် စက္ကူထုပ်များကို မြင်လိုက်ရ၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သန့်ရှင်းရေးကို အလွန် ဂရုစိုက်သူ ဖြစ်၏။
သို့သော် ဝမ်ရှောင်က သေတ္တာကြီးတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကျွမ်းကျင်သူ၏ မကျေနပ်မှုမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။
အနီရောင် ပိုးထည်ပေါ်တွင် ဂျင်ဆင်းတောကြီးတစ်ခုမှာ ငြိမ်သက်စွာ တည်ရှိနေပေ၏။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြည့်စုံလွန်းပြီး ပုံစံမှာ အိပ်ပျော်နေသော ကလေးတစ်ဦးနှင့်ပင် ဆင်တူလှပေသည်။ ထူးဆန်းသော အနံ့သင်း သင်းလေးမှာ အခန်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေ၏။
ကျွမ်းကျင်သူမှာ အသက်ပင် ရှူရခက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်မှန်အောက်မှ မျက်လုံးများမှာ ဂျင်ဆင်းပေါ်တွင်သာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
“ဘုရားရေ... ဒါက တကယ့်ကို နတ်ဘုရားပစ္စည်းပဲ…။”
သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ထိတွေ့ရန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ ဝမ်ရှောင်သည် အခြားသေတ္တာများကို ဆက်တိုက် ဖွင့်ပြလိုက်လေ၏။
ခေါင်မိုးကဲ့သို့ ပုံစံရှိပြီး ခရမ်းရောင် မြူများဖြင့် ဝန်းရံထားသော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် လင်ဇီးမှို၊ လူတစ်ဦး၏ ခေါင်းအရွယ်အစားရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မည်းနက်နေသော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ဟယ်ရှောက်ဝူ….။
တစ်ခုစီတိုင်းမှာ ကျွမ်းကျင်သူ၏ အသိဉာဏ်ကိုပင် ကျော်လွန်နေခဲ့လေသည်။ ရှေးဟောင်း မှတ်တမ်းများထဲ တွင်သာ ကြားဖူးသော ဤပစ္စည်းများမှာ ယခုမူ အသင့်စားခေါက်ဆွဲနံ့များ ပျံ့နှံ့နေသော ဤအခန်းထဲတွင် တ ကယ့်ကို တည်ရှိနေလေပေသည်။
“ရတနာတွေ...၊ ဒါတွေက အမျိုးသားရေး ရတနာတွေ…။”
ကျွမ်းကျင်သူမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်များပင် ကျလာသည်။ သူသည် ဒူးထောက်လိုက် ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဆေးမြစ်များကို ကြည့်ရင်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေမိ၏။ ဝမ်ရှောင်မှာလည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေခဲ့လေသည်။ သူသည် ဖန်းဟန်တွင် ဆက်သွယ်မှုများ ရှိသည်ကို သိသော်လည်း ဤမျှ အထိ ထူးဆန်းလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
“အစ်ကိုဟန်... အစ်ကိုဟန်…။”
ဝမ်ရှောင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စကားပင် သေချာ မပြောနိုင်တော့ချေ။
“ကျွန်တော်တို့... ဒီပစ္စည်းအားလုံးကို ယူမယ်…။ ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ပေးပါ…။”
ဖန်းဟန်သည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး လက်ချောင်း (၃) ချောင်း ထောင်ပြလိုက်လေသည်။
“သုံး... သုံးသန်းလား…။”
ဝမ်ရှောင်မှာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။
ဖန်းဟန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ဝမ်ရှောင် အသက်ရှူပင် မှားသွားသည်။
“သုံး... သန်းသုံးဆယ်လား...။”
ဖန်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
စကားမပြောတော့ဘဲ ဝမ်ရှောင်သည် ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ စိတ် လှုပ်ရှားမှုများ၊ အံ့အားသင့်မှုများနှင့် အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဖုန်းပြောဆိုမှု ပြီးနောက် ဝမ်ရှောင် သည် လက်တုန်ယင်စွာဖြင့် ဖုန်းကို ကိုင်ထားလေသည်။
“အစ်ကို...၊ ငွေတွေ အခုချက်ချင်း အကောင့်ထဲ ရောက်လာလိမ့်မယ်…။”
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ဖန်းဟန်၏ ဖုန်းမြည်လာခဲ့လေသည်။
ဘဏ်မှ စာတို ရောက်လာခဲ့လေ၏။
[သင်၏ အဆုံးသတ် XXXX ဘဏ်အကောင့်ထဲသို့ ယနေ့ရက်စွဲနှင့် အချိန်တွင် ယွမ် (၃၀,၀၀၀,၀၀၀) ရောက်ရှိပြီး လက်ကျန်ငွေမှာ ယွမ် (၃၀,၀၀၀,၁၂၅.၃၄) ဖြစ်ပါသည်။]
ဖုန်းထဲရှိ သုညများစွာကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။
*မိုက်လိုက်တာ...။ ဒါက တကယ့်ကို အမိုက်စားပဲ…။*
သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သော ဝမ်ရှောင်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။
“အမဲလိုက် သေနတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ…။”