အခန်း ၂၄

အခန်း (၂၄)

အကြီးအကျယ် ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းနှင့် ပစ္စည်းအပြည့်ဖြင့် ပြန်လာခြင်း

သခင်လေးဝမ်က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ပေါ့ပါးသော သူဌေးသားပုံစံမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ယင်းအစား ဖိနှိပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လေးနက်မှုတို့က အစားထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။

“အမဲလိုက် သေနတ် ကိစ္စက...၊ နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်…။”

သူသည် ဖန်းဟန်အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး အသံကို တိုးလျစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါ စုံစမ်းပြီးပြီ၊ ရနိုင်ပါတယ်…။ ဈေးကွက်ထဲမှာ ရောင်းတဲ့ ယုန်ပစ်တဲ့ အရုပ်သေနတ်မျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ မြောက်ပိုင်းက စစ်လက်နက်စက်ရုံမှာ အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ အမျိုးအစား။ တစ်ချက်ပစ်ရင် သံပြား လက်မဝက် လောက်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်တယ်၊ ရဲတွေသုံးတဲ့ဟာထက်တောင် ပိုပြီး ပြင်းသေးတယ်…။”

ဖန်းဟန်သည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မပြောပေ။

“ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းမျိုးကို တရုတ်ပြည်ထဲမှာ ဘယ်လမ်းကြောင်းကမှ ယူလို့မရဘူး…။”

သခင်လေးဝမ်က လေးနက်စွာဖြင့် ဆက်ပြော၏။

“ပစ္စည်းက နယ်စပ်မြို့လေးတစ်ခုမှာ ရှိနေတာ။ 'လောင်စစ်' လို့ ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီမှာလေ။ ဒီလူက နောက်ခံ တော်တော်ကောင်းတယ်၊ အထက်ရော အောက်ပါ လူတွေနဲ့ပါ အဆက်အသွယ်ရှိတယ်။ သူက ပိုက်ဆံ ထက် လူကို ပိုဂရုစိုက်တတ်တဲ့သူ။ အဲ့ဒီတော့ ကိုယ်တိုင် သွားပြီးမှ အရောင်းအဝယ် လုပ်ရလိမ့်မယ်…။”

သခင်လေးဝမ်သည် ဖန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ မသွားသင့်ကြောင်း သတိပေးသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြန်သည်၊

“အစ်ကိုဟန်...၊ အဲ့ဒီနေရာက လူမျိုးစုံ ရောပြွမ်းနေတဲ့နေရာ၊ ကျွန်တော်တို့နယ်မြေလည်း မဟုတ်ဘူးလေ…။ တစ်ယောက်တည်း သွားဖို့က အန္တရာယ်များလွန်းတယ်…။”

*အန္တရာယ် ဟုတ်လား...။*

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးယဲ့ယဲ့လေးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကွန်ကရစ်တောအုပ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ 'ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါး' အကြောင်းကို တွေး လိုက်မိလေ၏။

သူ့အတွက်ဆိုလျှင် ဤကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးသည် သူ၏ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်နေရာမျှသာ ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်ရှိ သော နေရာဖြစ်စေ၊ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ရသည့် နေရာဖြစ်စေ၊ သူ သွားချင်သည့်အခါ သွားပြီး ပြန်ချင်သည့်အခါ ပြန်နိုင်ပေသည်။ သူ့အတွက် 'အန္တရာယ်' ဟူသည်မှာ လုံးဝ မရှိပေ။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး…။”

ဖန်းဟန်၏ အဖြေမှာ ပေါ့ပါးလွန်းလှသဖြင့် သခင်လေးဝမ် ပြောနေသည့် အရာမှာ အန္တရာယ်များသော လက်နက် ရောင်းဝယ်ရေး မဟုတ်ဘဲ ပုံမှန်ပစ္စည်း သွားယူသကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရလေ၏။

“ငါ သွားလိုက်မယ်…။”

ဖန်းဟန်၏ အမူအရာမဲ့မှုကို ကြည့်ပြီး သခင်လေးဝမ်သည် စကားလုံးများစွာ ပြောချင်နေသော်လည်း နောက်ဆုံး တွင် အကြံပေးစကားများကို ပြန်မြိုချလိုက်ရလေသည်။ သူသည် အစ်ကိုဟန်ဆိုသူကို နားလည်နိုင်စွမ်း ပို၍ နည်းပါးလာပြီဟု ခံစားမိလိုက်၏။

သခင်လေးဝမ်နှင့် အံ့သြမှုကြောင့် ရူးသွပ်နေဆဲဖြစ်သော ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်ကို လမ်းခုလတ်၌ ထားခဲ့ပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် ဖုန်းထဲရှိ ဘဏ်အကောင့်ထဲမှ ဂဏန်းရှည်ကြီးများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

ငွေ (၃) သိန်း ရှိစဉ်က သူ ပျော်ခဲ့မိသည်။ (၃) သန်း ရှိစဉ်က သူ အလွန်တရာ ဝမ်းသာခဲ့မိသည်။ သို့သော် ငွေပမာဏမှာ သန်း (၃၀) အထိ ဖြစ်လာသောအခါ ၎င်းတို့မှာ ဂိမ်းတစ်ခုထဲမှ ဂဏန်းများကဲ့သို့သာ ဖြစ်လာ တော့သည်။

သူသည် တည်ငြိမ်စွာပင် ဈေးဝယ်အက်ပလီကေးရှင်းကို ဖွင့်လိုက်၏။ ဤတစ်ခါတွင် သူသည် ငွေရှာရန် မဟုတ် ဘဲ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ဖြစ်ပေသည်။ ပိုင်ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် သကြားလုံး တစ်လုံးစားရုံနှင့် အဆုံး မရှိသော ပျော်ရွှင်မှုတို့ ပွင့်လန်းလာပုံကို သူ ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။

[သစ်ကြားသီးသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဂန္ထဝင် တေးဂီတပုံး...။ အမှာစာ တင်လိုက်သည်...။]

ဤအရာက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြာရှည်စွာ ပျော်ရွှင်စေလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

[Swiss Army Knife၊ (၂၂) မျိုး လုပ်ဆောင်နိုင်သည်...။ အမှာစာ တင်လိုက်သည်...။]

အရေးကြုံလျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် သုံးနိုင်သည်။

[အလင်းအားကောင်းသော လက်ကိုင်မီးအိမ်၊ (၁၂) နာရီခံပြီး မီးရောင်မှိတ်တုတ်လုပ်နိုင်သည်...။ (၁၀) လုံး အမှာစာ တင်လိုက်သည်...။]

ထိုအရာရှိလျှင် ညဉ့်သန်းခေါင်ယံ အမှောင်ထုသည် သူတို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်တော့ပေ။

[စန္ဒကူးနံ့ ဆပ်ပြာလက်ဆောင်အစုံနှင့် ဂျင်းပါဝင်သည့် ဆံပင်ကျွတ်သက်သာစေသော ခေါင်းလျှော်ရည်...။]

မိန်းကလေးများမှာ အမြဲတမ်း မွှေးကြိုင်နေသင့်ပေသည်။

[အရည်အသွေးမြင့် မှန်ချပ်၊ ဥရောပစတိုင် ထွင်းထုထားသည့် မှန် (၅၀) ချပ်...။ အမှာစာ တင်လိုက်သည်...။]

ဤအရာများကို ယူသွားလျှင် အဖိုးတန် ငွေကြေးကဲ့သို့ပင် သုံး၍ ရနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ် အသင့်စားခေါက်ဆွဲကို စားခဲ့စဉ်က ပိုင်ညီအစ်မနှစ်ဦး၏ ရှက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့ပြီး လောဘ တကြီး ဖြစ်နေပုံကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိကာ အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေလေ၏။

[အပူပေးစရာမလိုဘဲ ချက်ချင်းစားနိုင်သော ဟော့ပေါ့၊ အစပ်၊ ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် မှိုဟင်းရည်အရသာ... တစ်မျိုး စီ (၁၀) ဘူးစီ...။]

[ပြည်ပမှ တင်သွင်းလာသော ချောကလက်များ၊ သစ်သီးသကြားလုံးများ၊ နို့သကြားလုံးများနှင့် အခွံမာသီး အစုံ များ...။ ဈေးဝယ်ခြင်းလှည်းကို အပြည့်ဖြည့်လိုက်သည်။]

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မိုးချုပ်စပြု နေ ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က သူ့ကို စိတ်ဓာတ်ကျစေခဲ့သော အငှားအခန်းလေးမှာ ယခုမူ ပို့ဆောင်ရေးပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရှုပ်ထွေးသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နေသည့် ဂိုဒေါင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပုံးများကြားတွင် ရပ်နေရင်း အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“စနစ်... ကူးပြောင်းမယ်…။”

...

အလင်းနှင့် အရိပ်များ လဲလှယ်သွားလေ၏။

မြို့ပြ၏ ဆူညံသံများနှင့် မီးရောင်စုံတို့မှာ ရှေးခေတ်ကာလ၏ အေးစက်စက် လမင်းကြီးနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုတို့ဖြင့် ချက်ချင်း အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။ ဖန်းဟန်သည်တာကျင်းခရိုင်ရှိ ထိုအကျဉ်းလမ်းလေးထဲတွင် ပြန်လည် ပေါ် လာခဲ့လေသည်။

အချိန်မဆိုင်းဘဲ သူသည် ခေတ်သစ်ပစ္စည်း အနည်းငယ်ကို စနစ်သိုလှောင်ရာနေရာမှ ထုတ်ယူပြီး ထောင့်တစ်နေ ရာတွင် ဝှက်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယခင်က သိကျွမ်းထားသည့်အတိုင်း မြင်းလှည်းဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ ငွေတုံးကြီး တစ်တုံးဖြင့် အကြီးဆုံး မြင်းလှည်းကို ငှားရမ်းလိုက်ပြန်၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူသည် မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်ကာ ခရိုင်မြို့ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ လှည့်ပတ်လိုက် လေသည်။ အကောင်းဆုံး ဝါဂွမ်းထည်များနှင့် ပိုးထည်များမှာ လှည်းတစ်ဝက်ခန့် ပြည့်နေလေပြီ။ အစိုးရ လက် ဝါးကြီးအုပ်ထားသည့် ဆားများ၊ သံအိုးများနှင့် လယ်ယာသုံး ကိရိယာများကို ကျန်လှည်းတစ်ဝက်တွင် တင် ဆောင်လိုက်လေသည်။

အလုပ်အားလုံး ပြီးဆုံးသောအခါ သူသည် လူသူကင်းမဲ့သည့် လမ်းကျဉ်းလေးထဲသို့ လှည်းကို ပြန်မောင်းလာခဲ့ သည်။ ထို့နောက် တေးဂီတပုံးများ၊ မီးအိမ်များ၊ ဆပ်ပြာနှင့် မှန်များကဲ့သို့သော ခေတ်သစ်ပစ္စည်းများကို မြန်ဆန် စွာဖြင့် လှည်း၏ အောက်ဆုံးတွင် ထည့်ကာ လယ်ယာသုံးပစ္စည်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်လေ၏။ အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် သာမန်ကုန်ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်လာသည့် မြင်းလှည်းတစ်စီးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

အားလုံးပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဖန်းဟန် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ လျိုရှီးရွာသူရွာသားများ၏ အမြင်တွင် သူသည် တောင်ပေါ်မှ ရတနာတစ်ခုကို ကံကောင်းစွာ ရှာတွေ့ ပြီးနောက် ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်သည့် 'သူဌေး' တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။ ပိတ်စများနှင့် သံထည်ပစ္စည်းများ ပြည့် နေသည့် လှည်းမှာ အကောင်းဆုံးသော ဖုံးကွယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်၏။

အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသောအခါ ဖန်းဟန်သည် ကြိမ်လုံးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကမ္ဘာနှစ်ခု၏ ပစ္စည်းများကို တင် ဆောင်ထားသော လှည်းကို မောင်းနှင်ကာ လျိုရှီးရွာဆီသို့ ခမ်းနားစွာဖြင့် ဦးတည်လိုက်လေတော့သည်။

အခြားလှည်းများထက် သိသိသာသာ ပိုမိုမြင့်မားပြီး ခမ်းနားလှသော လှည်းကို ရွာထိပ်၌ မြင်လိုက်ရသောအခါ လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသူများနှင့် အိမ်ရှေ့တွင် ရှိနေသူများအားလုံးသည် လုပ်လက်စ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

မျက်လုံးအားလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော လှည်းဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေကြလေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ အံ့ဩမှုနှင့် မနာလိုမှုတို့ မရှိတော့ပေ။

ဖန်းဟန်သည် ကုန်ပစ္စည်းတင်လှည်းများကို အကြိမ်ကြိမ် သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီးနောက် ထိုခံစားချက်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ ယင်းအစား ထုံထိုင်းနေသော မနာလိုမှုနှင့် နှလုံးသားထဲမှ လေးစားမှုတို့က အစားထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။

ရွာထိပ်နှင့် လမ်းကြားများတွင် တီးတိုး စကားသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ကြည့်စမ်း...၊ ဖန်းမိသားစုက ကောင်လေး ပြန်လာပြီ…။”

“အို...၊ ဘုရားရေ...။ ဒီတစ်ခါလည်း လှည်းအပြည့်ပါလား...၊ သူ့ပိုက်ဆံတွေက မြေကြီးထဲက ထွက်လာတာ လား…။”

“မင်းတို့ ဘာမှ မသိဘဲနဲ့...။ သူတို့က ခရိုင်မြို့မှာ ကုန်သွယ်မှု လုပ်နေတာလေ...၊ ဒါကို ကုန်ပစ္စည်း သွားယူတယ် လို့ ခေါ်တာ…။”

သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးသည် သူ၏ ဆေးတံကို ခေါက်ရင်း ဖန်းဟန်၏ နုနယ်သော်လည်း တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ခံစားချက်များစွာနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ တစ်ချက် လက်သွားခဲ့သည်။

“ကွယ်ရာမှာ အတင်းမပြောကြနဲ့တော့...။ ငါတို့ရွာမှာ တကယ့် နဂါးတစ်ကောင် ပေါ်လာတော့မှာ...၊ ဖန်းဟန် ဟာ ငါတို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောဆိုလို့ရတဲ့ သူမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး…။”

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။ လူတိုင်းသည် ဝေး သထက် ဝေးသွားသော လှည်းကို ငေးကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာခဲ့တော့သည်။