အခန်း ၂၅

အခန်း (၂၅)

ရွာတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသော ကောင်းကင်ဘုံသံစဉ်

လျိုရှီးရွာထိပ်တွင် ရန်ဟုန်မေသည် ပန်းကန်အကွဲတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ သူမ၏ တံခါးဝ၌ ထိုင်နေလေသည်။ သူမ သည် ပန်းကန်ထဲရှိ ဟင်းရွက်ခြောက်အနည်းငယ်ကို မွှေနှောက်စားသောက်နေရင်း ရွာပြင်ရှိ လမ်းမကြီးဆီသို့ မျှော်ကြည့်နေမိ၏။

ထိုလှည်းမှာ သာမန်မြည်းလှည်းများ၊ နွားလှည်းများထက် ပိုမိုမြင့်မားပြီး ကြီးမားလှပေသည်။ လှပသော အမိုး တပ်ဆင်ထားသည့် မြင်းလှည်းတစ်စီး လမ်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ပေါ်ထွက်လာသောအခါ ရန်ဟုန်မေ၏ စား သောက်နေသည့် လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

“အို... နတ်ဘုရားတို့ရေ…။”

သူမ၏ လက်ထဲမှ ပန်းကန်ပြား လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း တုန်ယင်နေမိ၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ လှည်းပေါ်တွင် တင်ဆောင်လာသော ကုန်ပစ္စည်းပုံကြီးဆီသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်မိနေသည်။ ကုန် ပစ္စည်းများအားလုံးမှာ ရွက်ထည်ဖြင့် အုပ်အုပ်ဆိုင်းဆိုင်း ဖုံးလွှမ်းထားကြသည်။

မနာလိုမှုများက သူမ၏ နှလုံးသားကို အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကိုက်ခဲနေလေသည်။ ဖန်းဟန်ကို ဖြုန်းတီးသူဟု ခေါ်ဆိုပြီး စကားနာထိုးလိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း ထိုစကားလုံးများမှာ သူမ၏ လည် ချောင်းဝတွင်သာ တစ်ဆို့နေခဲ့ပြီး တစ်ခွန်းမျှ မထွက်ရဲခဲ့ပေ။

ဖန်းဟန်၏ လျှပ်စစ်တုတ်ဒဏ်ကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များထွက်ကာ လဲကျသွားခဲ့သည့် ကျန်းအာကော်၏ ပုံရိပ်ကို သူမ မေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းလှတယ်...။

ရွာထိပ်ရှိ ကုက္ကိုလ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ရွာသူကြီး ကျောက်ထျဲ့ရှန်းမှာ ဆေးတံကို တဖွာဖွာ ရှိုက်နေရင်း မီးခိုး ငွေ့များကြားတွင် ငေးမောနေ၏။ သူလည်း ထိုလှည်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုခံစားချက်များထက် ပိုမိုလွန်ကဲသည်မှာ ဖန်းဟန်တွင် ငွေ ကြေးမည်မျှ ရှိသနည်း၊ သူ၏ နောက်ခံက မည်သို့နည်းဟူသည့် သိလိုစိတ်များပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အရင်ကနှင့် မတူဘဲ လူတစ်ယောက်လုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းမှာ ကျောက်ထျဲ့ရှန်းအတွက် လုံးဝ နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဆေးတံကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီး နောက်လှည့်၍ အိမ်သို့ ပြန် သွားခဲ့လေသည်။

လှည်းမှာ ရွာသားများ၏ အံ့အားသင့်စရာနှင့် သိလိုစိတ်ပြင်းပြသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ ချောမွေ့ စွာပင် ခရီးဆက်လာခဲ့ပြီး အုတ်နံရံအမြင့် တစ်ဝက်ခန့် တည်ဆောက်ထားသည့် အိမ်နေရာရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အိမ်မှာလည်း အုတ်မြစ်ခိုင်ခိုင်နှင့် နံရံများကြောင့် အသွင်သဏ္ဍာန် ပေါ်လွင်နေပြီ ဖြစ်ကာ အခြားသူများ မပိုင်ဆိုင်သည့် ခမ်းနားထည်ဝါမှုမျိုးကို ဆောင်နေပေသည်။

“ခင်ပွန်းသည်…။”

“အစ်ကိုဟန်…။”

လှည်းမှာ လုံးဝရပ်တန့်ခြင်း မရှိသေးခင်မှာပင် တဲအိမ်ထဲမှ ငှက်ကလေးများကဲ့သို့ သွက်လက်စွာ ပြေးထွက်လာ ကြသည့် အရိပ်နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။ ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့မှာ လှည်းဆီသို့ တစ်ဖက်စီမှ အမြန်ဆုံး ပြေး သွားကြလေသည်။ သူတို့၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖန်းဟန်အပေါ် ထားရှိသည့် အဆုံးမရှိသော ပျော်ရွှင် မှုနှင့် လွမ်းဆွတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေ၏။

ပိုင်ကျီရိုက အရင်ဆုံး ဖန်းဟန်၏ လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို အပေါ်အောက် ဝေ့ဝဲ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။ သူမသည် သူ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိပုံရ၏။ သူမ၏ တည်ငြိမ်ပြီး လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် စကားလုံးများစွာ စုပုံနေသော်လည်း လက်ချောင်းလေးများ၏ တုန်ယင်မှုဖြင့်သာ အရာအားလုံးကို ဖော်ပြနေလေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ပို၍ပင် သွက်လက်စွာ သူ၏ ခေါင်းလေးကို နီးကပ်စွာ တိုးကပ်လာပြီး အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အနံ့ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်မှသာ သူမသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချိုမြိန်လွန်းသည့် ပါးချိုင့်နှစ်ဖက် ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးရွှင်သွားခဲ့လေသည်။

သူ့အပေါ် အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်နေကြသည့် ထိုလှပသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသား မှာ နွေးထွေးသွားခဲ့ပြီး ပင်ပန်းမှုများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ သူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး လှည်းပေါ်မှ ပိုး ထည်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသည့် ပစ္စည်းတစ်မျိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အလွန်တန်ဖိုးကြီးပုံရသည့် စတုရန်းပုံ သေတ္တာတစ်လုံးကို ပိုင်ကျီရိုအား ပေးလိုက်လေသည်။

“ဒါတွေက မင်းတို့အတွက် ဝယ်လာခဲ့တာ…။”

ပိုင်ကျီရိုသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်၏။ လက်ထဲတွင် ကိုင်တွယ်လိုက်ရသည်မှာ လေးလံမှုရှိပြီး ထူးခြားသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ပိုးထည်အစကို ဂရုတစိုက် ဖြေလိုက်ရာ အနက်ရောင် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး လက်ရာမြောက်သော ပုံစံများ ထွင်းထုထားသည့် သေတ္တာငယ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသေတ္တာ၏ လက်ရာမှာ သူမ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး မြင်ဖူးသမျှ အရာအားလုံးထက် ပိုမိုသာလွန်နေပေသည်။ သူမ၏ ဖခင်လက်ထက်က ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များ ဖန်တီးခဲ့သည့် ပစ္စည်းများပင်လျှင် ဤသေတ္တာ၏ တန်ဖိုးကို မမီနိုင်ပေ။

“ဒါက…။”

ပိုင်ကျီရို၏ မျက်ဝန်းများမှာ သိလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ပိုင်ရွှီကျန်းကလည်း သိလိုစိတ်ဖြင့် ခေါင်းလေး ကို နီးကပ်စွာ တိုးကပ်လာပြီး မျက်တောင်မခတ်တမ်း စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

ဖန်းဟန်က ဘာမျှ မရှင်းပြဘဲ သေတ္တာဘေးရှိ သတိမထားမိလောက်အောင် သေးငယ်သော သတ္တုခလုတ်တစ်ခု ကို ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်သည်။

“ကလစ်…။”

ပျော့ပျောင်းသော အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ သူ၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်လေ၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလွန် ကြည်လင်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော၊ ဤလောကထဲတွင် မရှိသင့်သည့် သံစဉ်တေးသွား တစ်ခုက သေတ္တာထဲမှ တဖြည်းဖြည်း စီးဆင်းထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုအသံမှာ တောင်စမ်းရေကြည်လေးများ ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်သို့ ကျရောက်သကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး နတ်သမီး တို့၏ တေးသီချင်းကဲ့သို့ တေးသွားမှာ လှပလွန်းလှပေသည်။ ဤအသံမှာ စောင်းသံကဲ့သို့ လေးလံ ခြင်းမရှိ၊ ပုလွေသံကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းခြင်းလည်း မရှိဘဲ လုံးဝကို အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ဘုံသံစဉ်မျိုးကို သူမတို့ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့မှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့ကြသည်။ မျက်ဝန်းများမှာ ဝိုင်းစက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ မှာလည်း မသိလိုက်ဘဲ ဟသွားခဲ့မိ၏။ သူမတို့၏ မျက်နှာများမှာ အံ့အားသင့်ခြင်း၊ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လို မှော်ပစ္စည်းမျိုးလဲ…။”

ဤသေတ္တာငယ်က ထိုမျှလောက် လှပသော တေးဂီတကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးနိုင်သည်မှာ နတ်ဘုရားတို့၏ လက် ရာပင် ဖြစ်ရပေမည်။ ပိုင်ကျီရိုသည် ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကာ သူမ၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများဖြင့် တုန်ခါနေသည့် သေတ္တာကို နတ်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်သကဲ့သို့ ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်လေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာလည်း အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်သွားခဲ့မိသည်။

[ဒင်... ပိုင်ကျီရို၏ အံ့အားသင့်မှုတန်ဖိုး (+၃၀)၊

ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစွမ်းအင် +၃၀။]

[ဒင်... ပိုင်ရွှီကျန်း၏ အံ့အားသင့်မှုတန်ဖိုး (+၃၀) ၊

ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစွမ်းအင် (+၃၀)…။]

စိတ်ထဲမှ အသိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြုံးရွှင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤမျှ ဖြင့် မပြီးသေးပေ။ သူသည် လှည်းပေါ်မှ အထည်ဖြင့် ပတ်ထားသော အခြားပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြန် လေသည်။ ၎င်းမှာ လူတစ်ဝက်ခန့်အမြင့်ရှိပြီး စတုဂံပုံစံ ဖြစ်၏။ သူသည် အထည်ကို ဖြေလိုက်ရာ ရေပြင်ကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေပြီး အလွန်ကြည်လင်သည့် မှန်တစ်ချပ် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

“အား…။”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပိုင်ကျီရိုက အရင်ဆုံး အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ သူမသည် မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြင်လိုက် ရလေသည်။ ယခင်က ကြေးမုံပြင်တွင် မြင်နေကျ ဝါကျင့်ကျင့်၊ ဝါးတားတား အရုပ်မဟုတ်ဘဲ အလွန်ပင် ကြည် လင်ပြီး လက်တွေ့ဆန်သော ရုပ်ပုံပင် ဖြစ်၏။

သူမ၏ ကော့ညွှတ်နေသော မျက်တောင်မျှင်လေးများမှစ၍ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည့် နှုတ်ခမ်း၊ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လွင်နေသည့် ဖန်းဟန်၏ အရိပ်အထိ အသေးစိတ် မြင်နေရသည်။ သူမ၏ ပါးပြင် ပေါ်ရှိ အနုဆုံး အမွေးနုလေးများပင် မြင်နေရသည်အထိ ကြည်လင်လှသည်။

ဤပစ္စည်းမှာ မည်သည့်ရတနာမျိုးနည်း။ ပိုင်ကျီရိုမှာ ခြေဖျားမှ ဦးခေါင်းအထိ အေးစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ ပြီး အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်မိ၏။ သူမ သက်တမ်းနှစ်ဆယ်ကျော်အတွင်း ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ် ဤမျှ လှပမှန်း မသိခဲ့ဖူးပေ။

“အစ်မ...၊ အစ်မ...၊ ကြည့်စမ်း...။ ကျွန်မကို ကြည့်စမ်း…။”

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ စိုးရိမ်စရာများ မရှိသဖြင့် ပျော်ရွှင်သော ယုန်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မှန်ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ လေသည်။ မှန်ထဲတွင် ဆံပင်နှစ်စလုံးနှင့် လှပတောက်ပနေသည့် မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

“ဝါး...၊ သူက ဘယ်သူလဲ...။ ကျွန်မနဲ့ တူလိုက်တာ…။”

သူမသည် သိလိုစိတ်ဖြင့် မှန်ကို လက်ဖြင့် ထိကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်စက် အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမ ဘယ်ဘက်ကို ခုန်လိုက်လျှင် မှန်ထဲက သူလည်း ဘယ်ဘက်ကို ခုန်သည်၊ သူမ မျက်နှာရုပ်ပြောင် လုပ်လိုက်လျှင် လည်း မှန်ထဲက သူမှာ အတူတူပင် လုပ်ပြလေသည်။

“အို...၊ သူမက ကျွန်မကို အတုခိုးနေတာ...။ အစ်ကိုဟန်၊ အစ်မရေ...၊ ဒီရတနာထဲမှာ လူတွေကို အတုခိုးတတ်တဲ့ နတ်သမီးလေး တစ်ယောက် နေနေတာပဲ…။”

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ မှန်ရှေ့တွင် ခုန်ပေါက်ကာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေလေသည်။ ဖန်းဟန်သည် အံ့အားသင့်ပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေသည့် ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် ရူးမတတ်ဖြစ်နေသည့် ပိုင်ရွှီကျန်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ကျေနပ်မှုများမှာ ရင်ထဲတွင် ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။

မည်သည့်ခေတ်ကာလမှ အမျိုးသမီးများမဆို တေးဂီတသေတ္တာနှင့် မှန်များကို မငြင်းဆန်နိုင်ကြပေ။ ခေတ်သစ် နည်းပညာကို အသုံးပြု၍ ရှေးဟောင်းလောကကြီးအား ရိုက်ခတ်လိုက်ခြင်းမှာ တကယ်ကိုပင် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။