အခန်း ၂၆

အခန်း (၂၆)

အံ့ဖွယ်တန်ခိုးကြောင့် တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် သေဆုံးမှုသတင်း

ညဉ့်ဦးယံအချိန်တွင် တဲအိမ်အတွင်း၌ ဖယောင်းတိုင်မီးများ ထွန်းညှိထားကြ၏။ ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့မှာ မှန် နှင့် တေးဂီတသေတ္တာတို့ ပေးစွမ်းသည့် အံ့အားသင့်မှုများမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြသေးပေ။ ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ မှန် ရှေ့တွင် စုရုံးကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသေးစိတ် လေ့လာကြည့်ရှုနေကြပြီး ခဏကြာလျှင် တေးဂီတသေတ္တာ ထံ သို့ သတိဖြင့် ချဉ်းကပ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံသံစဉ်များကို နားထောင်နေကြ၏။ သူတို့၏ မျက်နှာလေးများတွင် စွဲလမ်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ အပြည့်ရှိနေကြလေသည်။

“ကဲ...၊ အခုတော့ ကြည့်တာရပ်ပြီး အရင်စားကြရအောင်…။”

ဖန်းဟန်သည် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးအား ပြုံး၍ တားလိုက်သည်။ သူသည် လှည်းပေါ်မှ ထူးဆန်းသည့် စတုရန်း သေတ္တာတစ်လုံးကို ချလိုက်၏။ ညစာအတွက် သူကိုယ်တိုင်ပင် ဟင်းချက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤရှေးခေတ် လူတို့အား ခေတ်သစ်နည်းပညာ၏ အစွမ်းကို ပြသလိုက်တော့မည်။

“အစ်ကိုဟန်...၊ ဒါက ဘယ်လိုရတနာမျိုးလဲ…။”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ပုံစံလှပသည့် ကတ်ထူသေတ္တာကို စိတ်ဝင်တစား ပတ်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ နှာခေါင်းလေးဖြင့် အနံ့ခံကြည့်သော်လည်း ဘာမျှမရပေ။ ပိုင်ကျီရိုကလည်း သိလိုစိတ်ဖြင့် ဖန်းဟန်အား ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်းဟန်သည် လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သေတ္တာကို ဖွင့်ကာ အရာအားလုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် ခင်းကျင်းလိုက်၏။

ကြည်လင်သည့် ပလတ်စတစ်အိတ်ထဲတွင် ထည့်ထားသော နီရဲသည့် ထောပတ်အနှစ်၊ ပါးလွှာသော အသားလိပ် များ၊ လတ်ဆတ်သည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ကြည်လင်နေသော ခေါက်ဆွဲဖတ်များ။ ဤအရာများကို ညီ အစ်မနှစ်ဦးလုံး မမြင်ဖူးကြပေ။ ဖန်းဟန်က မီးမထွန်း၊ အိုးမတည်ဘဲ အဖြူရောင်အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဖြဲလိုက် သည်။ ထို့နောက် သေတ္တာအောက်ခြေထဲသို့ အမှုန့်များထည့်ပြီး ရေတစ်ခွက်ကို လောင်းထည့်လိုက်လေ၏။

“ခင်ပွန်းသည်...၊ ဒါ...၊ ဒါကို ဘယ်လိုစားရမှာလဲ…။”

ပိုင်ကျီရိုသည် အစိမ်းလိုက်ပစ္စည်းများနှင့် ရေအေးကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပိုင်ရွှီကျန်းကလည်း၊

“အစ်ကိုဟန်...၊ အစိမ်းတွေစားရင် ဗိုက်နာမှာပေါ့…။”

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးနေရင်းဖြင့် အပေါ်မှ အဖုံးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ကမ္ဘာ့အမြင်ကို ပြောင်းလဲသွား စေမည့် အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

“ဟစ်…။”

သေတ္တာထဲမှ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရေနွေးပွက်ပွက်ဆူသကဲ့သို့ အဖြူရောင်ငွေ့လုံးများ ထွက် ပေါ်လာကာ သေတ္တာမှာ သူ့အလိုလို ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်နေတော့သည်။

“အို…။”

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားခဲ့လေသည်။ ပိုင်ကျီရို မှာလည်း အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိ၏။ မီးမပါ၊ ကျောက်မီးသွေးမပါဘဲ ရေအေး နှင့် အမှုန့်အနည်းငယ်ဖြင့် သူ့အလိုလို ဆူပွက်လာသည်မှာ မှော်ဆန်လွန်းလှပေသည်။ ဤသည်မှာ လူသာမန်တို့ ၏ အသိဉာဏ်ကို ကျော်လွန်သည့် နတ်ဘုရားတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ပို၍ လွှမ်းမိုးသွားသည်မှာ ထိုငွေ့လုံးများနှင့်အတူ ပျံ့လွင့်လာသော အလွန်ပြင်းထန်သည့် စပ်ရနံ့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤရနံ့မှာ တဲအိမ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး ညီအစ်မနှစ်ဦး၏ အာရုံခံစားမှုများကို နှိုးဆွလိုက် သည်။ ပါးစပ်ထဲတွင်လည်း တံတွေးများ စီးကျလာလေ၏။ အိုးထဲတွင် အနီရောင်ဆီများ ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး ရနံ့မှာလည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။

ဖန်းဟန်က တူကိုကိုင်၍ မွှေလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“စားကြလေ...၊ ဒါကို ဟော့ပေါ့လို့ ခေါ်တယ်…။”

ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး မစားဝံ့ကြသေးပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ရွှီကျန်းက သတ္တိမွေးကာ အသားတစ်ဖဲ့ကို ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

“ဟား...၊ ဟူး...၊ ဟား…။”

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားပြီး မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ လျှာဖျားတွင် စူးရှ သည့် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းအရသာက ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထို “နာကျင်မှု” ထဲတွင် မဖော်ပြနိုင်သော အရသာရှိလှသဖြင့် သူမ မရပ်နိုင်တော့ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ဆက်စားနေမိတော့ သည်။

ပိုင်ကျီရိုမှာ အစပိုင်းတွင် ကြောင်နေသော်လည်း စပ်ရနံ့၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မခုခံနိုင်တော့ဘဲ စားကြည့်လိုက်၏။ သူမလည်း ပိုင်ရွှီကျန်းကဲ့သို့ပင် နာကျင်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ ရောထွေးနေသော အမူအရာကို ပြသလိုက်တော့ သည်။ ဤသည်မှာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း မရပ်တန့်နိုင်သည့် အရသာပင် ဖြစ်သည်။

[ဒင်... ပိုင်ကျီရို၏ ပျော်ရွှင်မှုတန်ဖိုး (+၅၀)၊ တံခါးစွမ်းအင် (+၅၀)။]

[ဒင်... ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ပျော်ရွှင်မှုတန်ဖိုး +၅၀၊ တံခါးစွမ်းအင်( +၅၀)။]

ဖန်းဟန်သည် စနစ်၏ အသံကို ကြားရသဖြင့် ပို၍ပင် ပြုံးရွှင်သွားခဲ့လေသည်။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် လျိုရှီးရွာ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကြောက်ရွံ့စွာ အော် ဟစ်သံများက ဖြိုခွဲခဲ့လိုက်လေသည်။

“လူသေပြီ…။”

“ကယ်ကြပါဦး...၊ လူသေပြီ…။”

ဖန်းဟန်သည် အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား ပြုလုပ်နေရင်း ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ မကြာမီတွင် ရွာသားအချို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဝိညာဉ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အလား ဖြူဖျော့နေကြ၏။ လုပ်ငန်းခွင်မှ တာဝန်ခံ ဦးလေးနျူသည် ဖန်းဟန်ကို မြင်သောအခါ ခြေကုန်လက်ပန်း ကျကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“ဖန်း...၊ ဖန်းလေး...။ တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီ...၊ ကျန်းအာကော်နဲ့ သူ့လူစု...၊ သူတို့အားလုံး...၊ တစ္ဆေချောက်ကမ်းပါးမှာ သေကုန်ကြပြီ…။”

ဤသတင်းမှာ ရွာတစ်ရွာလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ရွာသားအားလုံးမှာ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများကို စွန့် လွှတ်ကာ ကမ်းပါးဆီသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုကြလေသည်။ ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော် လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

မကြာမီတွင် ခရိုင်ရုံးမှ အစောင့်တပ်သားများ မြင်းစီး၍ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့မှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံ များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားရှည်များ ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။ သူတို့သည် ချောက်ကမ်းပါးကို ပိတ်ဆို့ လိုက်ပြီး ရွာသားများကို နှင်ထုတ်လိုက်၏။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အလောင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တင်းမာသွား ခဲ့လေသည်။ တောင်ကြားလမ်းတွင် တင်းမာပြီး လေးလံသော လေထုတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။