အခန်း ၂၇

အခန်း (၂၇)

မိစ္ဆာတို့၏ အကျိုးပေးနှင့် အလှသမား၏ ဘဝအလှည့်အပြောင်း

တစ္ဆေချောက်ကမ်းပါးကို ခရိုင်အစောင့်တပ်သားတို့က ပိတ်ဆို့ထားလိုက်လေသည်။

လမ်းဘေးတွင် ကောက်ရိုးဖျာများဖြင့် အုပ်ထားသည့် ပုပ်သိုးနေသော ရုပ်အလောင်းအချို့မှာ တောင့်တင်းနေပြီး၊ သွေးနံ့နှင့် မြေကြီးနံ့တို့ ရောပြွမ်းနေသည့် အနံ့ဆိုးကြောင့် ယင်ကောင်များ ဝိုင်းအုံနေကြလေ၏။

လျိုရှီးရွာမှ ရွာသားတို့မှာ အဝေးမှသာ ချောင်းကြည့်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ် ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိသည်။

ကျန်းအာကော် သေဆုံးသွားပြီ...။

ရွာအတွင်းရှိ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော လူမိုက်ဂိုဏ်းဝင်များအားလုံးမှာ တစ်ညတည်းနှင့်ပင် အသက် ပျောက်သွားခဲ့ရလေသည်။ မည်သူက ပြုလုပ်သွားမှန်း မည်သူမျှမသိရှိသလို၊ ခန့်မှန်းရဲသူလည်း မရှိပေ။

ဤဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းကဲ့သို့ပင် ထူးဆန်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း လှသဖြင့် ရွာသူရွာသားတို့၏ နှလုံးသားတွင် ကြီးမားသော အရိပ်မည်းတစ်ခုကို ထိုးဆင်သွားခဲ့လေသည်။

ရွာသားများ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြစဉ်မှာပင် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမရှိသော ဧည့်သည်နှစ်ဦးက ရွာထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ လေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အမျိုးသားမှာ ဝါးလုံးကဲ့သို့ ပိန်လှီပြီး တြိဂံပုံစံ မျက်လုံးများ ရှိသည်။ မုတ်ဆိတ်ကျဲကျဲနှင့် သူ၏မျက်နှာပေးမှာ လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု မဆိုသာပေ။ အမျိုးသမီးမှာမူ ဝဖြိုးပြီး ခပ်ပုပုဖြစ်ကာ အနက်ရောင်နောက်ခံတွင် အနီရောင်ပန်းများပါသော ပိုးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။

အမျိုးသားသည် ခါးကိုလက်ထောက်လျက် မျက်လုံးများကို ဝေ့ဝဲကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် လောဘ ဇောနှင့် ယုတ်မာကောက်ကျစ်မှုတို့က ထင်ဟပ်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျန်းအာကော်၏ ဝေးကွာလွန်းသော ဆွေမျိုးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ကျန်းအာကော် သေဆုံးသွားပြီဟု ကြားသိလိုက်ရချိန်တွင် အမွေကို လိုချင်သ ဖြင့် အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိလာခြင်းသာ ဖြစ်၏။

“ငါ့တူလေးရယ်...၊ ဘာလို့ ဒီလို အဖြစ်ဆိုးနဲ့ ဆုံးပါးသွားရတာလဲကွယ်…။”

ဝတုတ်သော အမျိုးသမီးမှာ ရွာထဲရောက်သည်နှင့် ရုပ်အလောင်းကိုပင် မကြည့်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွား လေသည်။ သူမ၏ မုန်လာဥကဲ့သို့ တုတ်ခိုင်သော ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဆောင့်ကန်ရင်း ပါးစပ်မှ အော်ဟစ်ငို ယိုသော်လည်း မျက်ရည်တစ်စက်မျှပင် ထွက်မလာပေ။

အနီးရှိ ပိန်လှီသော အမျိုးသားမှာ လက်နောက်ပစ်လျက် ရွာတစ်ဝိုက်ကို စူးစမ်းနေသည်။ ဖန်းဟန်၏ အိမ် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်နှင့် မြင့်မားသော အုတ်တံတိုင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏မျက်လုံးများမှာ လောဘဖြင့် တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။

“တော်တော့…။”

ပိန်လှီသော အမျိုးသားက မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးကို ခြေဖျားဖြင့်တို့ကာ အသံကို လျှော့၍ ပြောလိုက်သည်။

“အဓိကကိစ္စကို အရင်လုပ်ရမယ်…။”

အမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားပြီး မြေပြင်မှ ထလိုက်လေသည်။ သူမ၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများ ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်...၊ အဲ့ဒီ ကံမကောင်းတဲ့ မိန်းမကြောင့်ပဲ...။ ငါ့တူကို သတ်လိုက်တာ...။ သွားမယ်... အဲ့ဒီမိန်းမဆီ သွားပြီး ရှင်းမယ်…။”

ရွာသားများ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ လျူရူမေ ခိုလှုံနေသော တဲအို ငယ်ဆီသို့ ပြေးသွားကြလေသည်။

...

လျူရူမေမှာ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ ကျန်းအာကော် သေဆုံးသွားခြင်းက သူမကို စိတ်သက်သာရာ ရစေ ခြင်းမရှိဘဲ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ငရဲခန်းသို့ တွန်းပို့လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သူမသည် ကုတင်ထောင့်တွင် ကွေးကွေးလေးထိုင်နေပြီး တုန်ယင်လျက်ရှိလေသည်။

ထိုစဉ်...၊

“ဒုန်း…။”

တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ကန်လိုက်သံနှင့်အတူ အိုဟောင်းနေသော သစ်သားတံခါးမှာ ပွင့်ထွက်သွား လေ သည်။ လျူရူမေမှာ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းအာကော်၏ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ နှစ်ဦးကို မြင် လိုက်ရလေသည်။

“အဲ့ဒီ မိန်းမယုတ်မ...၊ နင်က ငါ့တူကို သတ်ပစ်လိုက်တာလား…။”

အမျိုးသမီးကြီး၏ ကျိန်ဆဲသံများမှာ ရွှံ့ဗွက်ကဲ့သို့ ညစ်ညမ်းလှပေသည်။ လျူရူမေ၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင်မရှိ တော့ဘဲ လေတိုက်ရာသို့ ယိမ်းနေသော အရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ရီနေသည်။

“ကျွန်မ...ကျွန်မ…။”

သူမ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ပေ။

“ဘာလဲ...၊ ငြင်းချင်သေးတာလား…။”

အမျိုးသမီးကြီးက ရှေ့သို့ သုံးလှမ်းတိုးလာပြီး လျူရူမေ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်ကာ ခေါင်းကို နောက်သို့ ဆောင့်ဆွဲလိုက်လေသည်။

“ဖြန်း... ဖြန်း…။”

ပါးရိုက်ချက်နှစ်ချက်မှာ လျူရူမေ၏ ပါးပြင်ထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။

“နင်က ယောက်ျားတွေနဲ့ ဖောက်ပြန်ပြီးတော့ ငါ့တူကို သတ်လိုက်တာမလား…။”

သူမ ဆက်လက်၍ ကျိန်ဆဲရင်း ရိုက်နှက်နေခဲ့လေသည်။

ပိန်လှီသော အမျိုးသားကမူ အိမ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို မွှေနှောက်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အိပ်ရာ အောက်မှ အဝတ်အိတ်တစ်လုံးနှင့် ကြေးပြားအနည်းငယ်ကိုသာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

“ကံမကောင်းလိုက်တာ...၊ ဒီလောက်ဆင်းရဲတဲ့ မိန်းမကို ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး…။” ဟု စိတ်ပျက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးကြီးမှာ ရိုက်နှက်ရသည်ကိုပင် ပင်ပန်းလာသဖြင့် လျူရူမေကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အမှိုက်သရိုက်ကဲ့သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် တံခါးကို ခိုင်ခံ့စွာ သော့ခတ်လိုက်သည်။

လျူရူမေမှာ မူးဝေနေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေသည်။ သူမမှာ ရွှံ့မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး ပစ်လဲလျက်ရှိပြီး ရွာသားများက ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

“သနားစရာကောင်းလိုက်တာ…။”

“ဘာကို သနားရမှာလဲ၊ တကယ်ပဲ ကံဇာတာ နိမ့်တဲ့မိန်းမ ဖြစ်နေမလား…။”

စကားပြောသံများမှာ အပ်စူးသကဲ့သို့ သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိုးစိုက်နေသည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ပိုက်ထား ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိုက်ငိုနေမိသည်။

...

အနီးအနားရှိ ဖန်းဟန်၏ လုပ်ငန်းခွင်တွင်...၊

ဖန်းဟန်သည် အုတ်တံတိုင်းဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ရွာထိပ်မှ ဖြစ်ရပ်ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေ ခဲ့လေသည်။ သူ၏ဘေးရှိ ပိုင်ညီအစ်မများမှာမူ ထိတ်လန့်နေကြသည်။

ပိုင်ကျီရိုသည် သနားကရုဏာစိတ်ဖြင့် ဖန်းဟန်၏ အင်္ကျီကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေ၏။

လျူရူမေကို အမှိုက်ကဲ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ...၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး ငိုယိုနေသည် ကို မြင်သောအခါ...။

ဖန်းဟန်၏ အေးစက်စက် မျက်ဝန်းများတွင် လှိုင်းထန်မှုအနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် လူအုပ်ကြား ကို တိုးဝင်သွားပြီး သူမထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ နှေးကွေးသော်လည်း မမြင် နိုင်သော ဖိအားတစ်ရပ်ကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ သူရောက်ရှိလာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။ ရွာသားများမှာ အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

“လိုက်ခဲ့...၊ ငါ့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့တော့…။”