အခန်း ၂၈

အခန်း (၂၈)

လျူရူမေကို ခေါ်ဆောင်လိုက်ခြင်းက လူအများအား အံ့အားသင့်သွားစေခြင်း

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်၍ နူးညံ့နေသော်လည်း၊ ထိုအသံမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ် သွားသည့် အလား ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပီပီသသ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။

အိမ်ကိုလိုက်ခဲ့ရမယ် ဟုတ်လား။

လျူရူမေသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ဆန့်တန်းထားသည့် သန့်ရှင်း၍ ကြံ့ခိုင်သော လက်တစ်ဖက်ကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် မိမိ၏ ရွှံ့ပေနေပြီး အေးစက်ကာ တုန်ယင်နေသော လက်များကို အလိုအ လျောက် ပြန်ကြည့်မိလိုက်ရာ ရှက်ရွံ့မှုတို့က သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တိုးဝင်လာခဲ့လေသည်။ သူမသည် လူတိုင်းက ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချကြသော ကံမကောင်းသည့် မုဆိုးမတစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။ ထိုသို့သော လက်ကို ထိတွေ့ရန် သူမတွင် မည်သို့သော အခွင့်အရေးများ ရှိပါမည်နည်း။

လူအများ၏ အကြည့်အောက်တွင် ဖန်းဟန်သည် သူမကို အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းဘဲ စိတ်ရှည်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကာ သူ၏လက်မှာ လေထဲတွင်ပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အားအင်များ ကုန်ခမ်းသွားသည့်အလား လျူရူမေသည် တုန်ယင်နေသော လက်သေးသေးလေးဖြင့် သူ၏ နွေးထွေးသည့် လက်ဖဝါးထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အနည်းငယ် အားစိုက်ကာ သူမအား အေးစက်နေသော မြေပြင်ပေါ်မှ ဆွဲထူလိုက်၏။ သူသည် သူမ၏ လက်ကို မလွှတ်တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှုနေကြသည့် အကြည့် များကို လျစ်လျူရှုလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် တည်ဆောက်လက်စ သူ၏ အိမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။

ရွာထိပ်တွင်မူ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။

အနည်းငယ်ကြာအောင်ပင် ဝင့်ကြွားနေခဲ့သော ဦးလေးများနှင့် အဒေါ်များ အပါအဝင် ရွာသားအားလုံးမှာ စုန်းပြူးတစ်ခုခု ဖမ်းစားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကျောက်ရုပ်များ ဖြစ်သွားကြလေသည်။ သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ မသိလိုက်ဘဲ ဟောင်းလောင်းပွင့်နေကာ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး ဦးနှောက်များမှာလည်း ဗလာဖြစ် သွားခဲ့ကြတော့၏။

သူတို့သည် ရွာတွင် အထူးဆန်းဆုံးနှင့် အနီးကပ်ဆုံး လူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဖန်းဟန်ကို မျက်စိရှေ့တွင်ပင် အဓိက ဇာတ်ကောင်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေကြရသည်။ အားလုံး၏ အကြည့်အောက်တွင်ပင် သူတို့သည် ကျန်းအာကော် ရောင်းစားရန် ပြင်ဆင်ထားသည့် 'မင်္ဂလာမရှိသော' မုဆိုးမကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဘာ... ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။

သူတို့သည် တစ်ရွာလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် မုဆိုးမတစ်ဦးကို လူသိရှင်ကြား ခိုးယူသွားကြပြီ ဟုတ်လား။ သို့သော် ဖန်းဟန်၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ မည်သည့် အရှက်ရဖွယ် ကိစ္စကိုမျှ လုပ် ဆောင်နေပုံမရပေ။ အရာအားလုံးမှာ သဘာဝကျပြီး ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

လူအုပ်ထဲတွင်ရှိနေသည့် ရွာသူကြီး ကျောက်ထျဲ့ရှန်းမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်မိသည်။ သူသည် ဖန်းဟန်မှာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏ အာဏာကို ပြသနေခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို ရိပ်မိလိုက်၏။ သူသည် ဤအမျိုးသမီးကို ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း တစ်ရွာလုံးကို အတည့်ဆုံးနှင့် အထက်စီးမှနေ၍ ပြောပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့မှာ အိမ်ဝင်းတံခါးဝတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြရာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင် လိုက်ရသောအခါ အမြန်ပင် ကြိုဆိုရန် လာခဲ့ကြ၏။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မနာလိုမှု သို့မဟုတ် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် လျူရူမေအတွက် စာနာမှုများသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“ညီမလေးလျူ…။”

ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှနေ၍ ယိုင်နဲ့နေသော လျူရူမေကို ဂရုတစိုက် ထိန်းကိုင်လိုက်ကြ၏။ ပိုင်ကျီရိုသည် သူမ၏ ရောင်ရမ်းနေသော ပါးပြင်နှင့် သွေးစို့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ နီရဲသွားကာ အသံမှာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေသည်။

“မြန်မြန်... အထဲဝင်ပြီး ထိုင်လိုက်ဦး…။”

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာလည်း အမြန်ပင် ရေနွေးသွားယူပြီး ပုဝါလေးကို ဆွတ်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် ဖန်းဟန် ယူလာ သော ပုလင်းလေးထဲမှ မွှေးပျံ့ပြီး ကြည်လင်နေသော ဆေးရည်များကို ထုတ်ကာ သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို ဂရုတစိုက် လိမ်းပေးလိုက်လေသည်။

“မကြောက်ပါနဲ့ ညီမလေးရယ်...၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးရှိနေသမျှ ဘယ်သူမှ ညီမလေးကို အနိုင်ကျင့်ရဲတော့ မှာ မဟုတ်ဘူး…။”

အခန်းထဲတွင် အမျိုးသမီးသုံးဦး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လေထုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖန်းဟန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားခဲ့ရ၏။ သူသည် များများစားစား မပြောတော့ဘဲ မီးဖိုချောင်အဖြစ် ပြုလုပ်ထားသော နေရာသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူသည် ခေတ်သစ်ပစ္စည်းများထဲမှ အသင့်စားခေါက်ဆွဲထုပ် တစ်ထုပ်ကို ထုတ်လိုက်၏။ ၎င်းနှင့်အတူ အလုံပိတ် ထုပ်ပိုးထားသော ဝက်အူချောင်းနှင့် အသားဟင်းရည် အနှစ်တစ်ထုပ်ကိုပါ ထုတ် ယူလိုက်လေသည်။

မီးမွှေးခြင်းနှင့် ရေနွေးတည်ခြင်းတို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ဆောင်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ဟော့ပေါ့နှင့်မတူဘဲ ဂျုံနံ့၊ အသားနံ့နှင့် အရိုးဟင်းရည်တို့ ရောစပ်နေသော မွှေးပျံ့သည့် အနံ့တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ၎င်းအနံ့သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာကာ လူတိုင်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အတင်းအကျပ် တိုးဝင်သွားခဲ့၏။

ဖန်းဟန်သည် ရွှေရောင်သန်းပြီး ကြည်လင်နေသော ခေါက်ဆွဲများ၊ အစိမ်းရောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အပေါ်တွင် စနစ်တကျ လှီးဖြတ်ထားသော ပန်းရောင် အသားပြားများဖြင့် ပြည့်နေသည့် ပန်းကန်လုံးကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လျူရူမေ၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ပန်းကန်ကို ဂရုတစိုက် ချလိုက်၏။

“စားလိုက်ပါ...၊ စားပြီးရင် သက်သာသွားလိမ့်မယ်…။”

လျူရူမေသည် သူမတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့်၊ အလွန်မွှေးပျံ့နေသော အစားအစာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ သည် အတိတ်က ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာများကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပုလဲလုံးများကဲ့သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာ ခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်းနည်းခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်သက်တာလုံး စုပုံထားခဲ့ရသော နာကျည်းမှုများ လွတ်မြောက်သွားသည့် ခံစားချက်ပင် ဖြစ်၏။

သူမသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် တူကိုကိုင်ကာ ခေါက်ဆွဲတစ်ကိုက်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင်ပင် အသားအရသာနှင့် ပြင်းရှသော အရိုးဟင်းရည်တို့ ရောစပ်နေသည့် ဖော်ပြ၍မရသော အရသာ ကောင်းတစ်ခုက သူမ၏ လျှာပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေသည်။

ခေါက်ဆွဲများမှာ ပျော့ပျောင်း၍ ချောမွေ့နေကာ အသားပြားများမှာ အရသာရှိပြီး နွေးထွေးသော ဟင်းရည်များ က လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွား၏။ နွေးထွေးသော လှိုင်းလုံးတစ်ခုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ချက်ချင်း စီးဝင်လာပြီး သူမ၏ အေးစက်မှုများနှင့် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

သူမသည် အိမ်မက်တစ်ခု မက်နေသလားဟု ထင်မှတ်ရသည်။ ဤအိမ်မက်ထဲတွင် အရိုက်ခံရခြင်း၊ အဆူခံရ ခြင်း၊ အရှက်ခွဲခံရခြင်းများ မရှိပေ။ ရှိသည်မှာ အစွမ်းထက်သော အမျိုးသားတစ်ဦး၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ညီအစ်မ နှစ်ဦးနှင့် သူမ၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေသော ခေါက်ဆွဲပန်းကန် တစ်လုံးသာ ဖြစ်ပေသည်။

[ဒင်...။ လျူရူမေ၏ ကျေးဇူးတင်မှုတန်ဖိုး (၁၀၀) တိုးလာပြီး အချစ်ပွင့်လန်းခြင်း၊ နှလုံးသားကို အကြွင်းမဲ့ အနိုင်ယူနိုင်ခြင်း အောင်မြင်သည်...။]

စက်ရုပ်ဆန်သော စနစ်၏ အသိပေးချက်က သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ဒင်...။ သတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီပါသည်။ လျူရူမေကို တတိယမြောက် ဇနီးအဖြစ် ပေါင်းစည်းလိုပါ သလား...။]

ဖန်းဟန်သည် မည်သို့မျှ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ “ပေါင်းစည်းမယ်” ဟု စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

[ဒင်...။ ပေါင်းစည်းခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ စနစ်အဆင့် (၃) သို့ မြှင့်တင်ပြီးပါပြီ...။

ဆုလာဘ် - သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော သိုလှောင်နေရာ (၁) ကုဗမီတာ ရရှိပါသည်...။]

စနစ်၏ အသံဆုံးသွားသည့် အခိုက်တွင်ပင် ဖန်းဟန်သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တုန်ခါမှုတစ်ခုကို ခံစား လိုက်ရလေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ နှလုံးသားနှင့် ထပ်တူကျနေသော မမြင်နိုင်၊ မထိတွေ့နိုင်သည့် ထူးဆန်းသော နေရာလွတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ထိုနေရာမှာ မကြီးမားလှဘဲ တစ်မီတာပတ်လည်သာ ရှိသော်လည်း အလွန်ပင် လက်တွေ့ကျလှ၏။

သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ မြေအိုးလက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တွေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုခွက်မှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။ ပိုင်ညီအစ်မများနှင့် လျူရူမေတို့မှာ ခေါက်ဆွဲစားနေကြသဖြင့် ဤ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို သတိမပြုမိကြပေ။

ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ မြန်ဆန်စွာခုန်လာ၏။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ နောက်ထပ် အကြံ တစ်ခုကို တွေးလိုက်သည်။ ပျောက်ကွယ်သွားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ လေထဲမှတစ်ဆင့် သူ၏လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ထိတွေ့မှုမှာလည်း နွေးထွေး၍ စစ်မှန်လှသည်။

ဖန်းဟန်၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ မြန်ဆန်သွားပြီး နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ထကြွလာခဲ့၏။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ် အစွမ်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ခေတ်ပြောင်းလာသူများအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အာမခံချက်ပင် ဖြစ်၏။ ဤအရာရှိပါက သေနတ်၊ ပေါင်းစပ်လေး၊ ဟော့ပေါ့ သို့မဟုတ် လက်ကိုင်မီးအိမ်တို့ကို အချိန်မရွေး၊ နေရာမရွေး သယ်ဆောင်သွားနိုင်ပေသည်။

နောက်တစ်ဖန် ဂူများထဲတွင် ပုန်းအောင်းရန်၊ ရှာဖွေတွေ့ရှိခံရမည်ကို စိုးရိမ်ရန် မလိုတော့ပေ။ ဤသည်မှာ သိုလှောင်နေရာတစ်ခုထက်ပို၍ အလွန်ပင် အဆင်ပြေချောမွေ့သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရမှုတို့က သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရလေသည်။