အခန်း ၂၉

အခန်း (၂၉)

လျူရူမေ၏ စိတ်နှလုံးပြန်လည်ဆည်းကပ်ခြင်းနှင့် ကုဗတစ်မီတာရှိ စနစ်သိုလှောင်နေရာ

ညဉ့်ဦးယံသို့ ရောက်သော် သက်ကယ်မိုးအိမ်၏ ယာယီမီးဖိုချောင်တွင် ဖယောင်းတိုင်မီး တောက်ခတ်လျက်ရှိ၏။

လျူရူမေသည် မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့လေ၏။ သို့သော် ဟင်းချက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရေနွေးအိုးထဲမှ ရေ၏အပူချိန်ကို စမ်းသပ်နေခြင်းပင်ဖြစ်၏။ သူမ၏သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ရေကိုစမ်း ကြည့် လိုက်ရာ အနည်းငယ် ပူနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ရေအေးအနည်းငယ် ထပ်ထည့်လိုက်ပြီး အပူ ချိန် တော်သင့်ရုံဖြစ်သည်အထိ အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်နေမိ၏။

ထို့နောက် ရေတစ်ဝက်ပါသည့် သစ်သားရေခွက်ကို ကိုင်ကာ ကြာပွင့်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးတိတ်ဆိတ်သော ခြေလှမ်း များဖြင့် ဖန်းဟန်ရှိရာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

အခန်းထဲတွင် ဖန်းဟန်သည် ကုတင်စွန်း၌ ထိုင်ကာ ခရိုင်မြို့မှ ဝယ်လာသော မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်ရှု နေခဲ့လေ၏။ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က သူ့မျက်နှာကို ထင်ရှားပေါ်လွင်နေစေသည်။ ဤရွာတွင် မရှိသင့်သော တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုမျိုးက လျူရူမေကို စွဲဆောင်သွားစေသည်။

ဤလူသားသည် သူမ အဆိုးရွားဆုံးနှင့် အမျှော်လင့်ဆုံးအချိန်တွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ သူပင်။ သူသည် သူမကို ရွှံ့နွံများနှင့် အရှက်ရစရာ ဘဝမှ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့ပြီး အိမ်တစ်လုံး၊ တစ်ခါမျှ မစားဖူးခဲ့ သော အစားအစာများနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။

လျူရူမေသည် သစ်သားရေခွက်ကို အသံမထွက်စေဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချလိုက်သည်။ ဖန်းဟန်ကို ကြည့်သည့် သူမ၏အကြည့်များမှာ ရေကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်နေ၏။ ထိုအကြည့်များထဲတွင် ကျေးဇူးတင်ခြင်း၊ မှီခိုခြင်း၊ လေးစားခြင်းနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အမျိုးသားတစ်ဦးအပေါ် ထားရှိသည့် အရင်းခံ ခံစားချက်တို့ ရောနှောနေသည်။ သူမ စကားမပြောဘဲ ဖန်းဟန်ကိုသာ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေမိခဲ့လေသည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ ဒူးများယိုင်သွားကာ ဖန်းဟန်၏ရှေ့တွင် တည့်တည့်မတ်မတ် ဒူးထောက်လိုက်မိ၏။

ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ဖန်းဟန်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

“မင်း...၊ ဘာလုပ်တာလဲ။”

လျူရူမေသည် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်ကြောင့် နီရဲနေသည့် သူမ၏ လှပသောမျက်နှာလေး ပေါ်လာသည်။ သူမ၏မျက်ဝန်းများမှာ စွဲဆောင်မှုရှိပြီး အိပ်မက်ဆန်ကာ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဆောင် ထား၏။ သူမ၏အောက်နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး အသံမှာ အမွေးအတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ နူးညံ့သော်လည်း တားဆီးမရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် တုန်ယင်နေသည်။

“ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးရှင်...၊ ကျွန်မ...၊ ကျွန်မ ဒီကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်နိုင်စရာ မရှိပါဘူး…။”

သူမ၏စကားများမှာ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေပြီး စွမ်းအားရှိသမျှ သုံးပြီး ပြောနေရသည့်အလားပင်။ ဤကမ္ဘာတွင် မှီခိုရာမဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် သူမ၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းနှင့် အသက်မှာ အရာရာ ပင်။ ဖန်းဟန်သည် သူမ၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့ရာ ဤ ကျေးဇူးတရားမှာ တောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လေးလံလှသည်။ သူမ ပြန်ဆပ်နည်းကို မသိသလို ပြန်ဆပ်စရာလည်း မရှိပေ။

သူမကိုယ်သူမမှလွဲ၍...။

ဖန်းဟန် စကားမပြောမီပင် လျူရူမေသည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ငုံ့လိုက်ရာ သူမ၏ ချောမွတ်သော ဆံနွယ်များ မှာ ရေတံခွန်အလား ကျဆင်းလာသည်။ ထိုဆံနွယ်များမှ သင်းပျံ့သောရနံ့လေး ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူမ၏ ပါးပြင် များမှာ ပူလောင်နေပြီး နှလုံးသားမှာ ဒရမ်တီးသံကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေလေသည်။

သူမ၏ခေါင်းမှာ ပို၍နိမ့်ကျသွားပြီး ထိုလှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားများမှာ မီး ရောင်အောက်တွင် အထင်းသား ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာရာ သူမ၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံများမှာ ဖန်းဟန်၏အသားအရေကိုပင် ထိတွေ့မိတော့မည် ဖြစ်၏။

ဖန်းဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး အသက်ပင် ဝအောင်မရှုနိုင်တော့ပေ။ ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အရိုးအဆစ်တိုင်းသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

သန့်စင်လွန်းသည်။ အထွတ်အထိပ်ရောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားရသည်။ ဤသည်မှာ မြင်ကွင်း၏ အရှိန်အဝါနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျေနပ်မှုကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် အတွေ့အကြုံပင်။ မည်သည့် နန်းတွင်းစည်းစိမ်ထက်မဆို ပိုမိုတိုက်ရိုက်ဆန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းလှသည်။

[ဒင်။ လျူရူမေ၏ ချစ်ခင်မှုအဆင့် (+၁၀၀) ၊ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစွမ်းအင် (+၁၀၀)။]

စနစ်၏ အသိပေးသံများက သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် တသီတတန်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ စစ်တပ်၏ စည်သံ များကဲ့သို့ပင် ထိုအသံများက ဖန်းဟန်ကို ပျော်ရွှင်မှုမှ ပြန်လည်နိုးထစေသည်။ သူသည် မိမိရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင် လာသကဲ့သို့ ဒူးထောက်နေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ တုန်ယင်နေသော ပခုံးများက သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုကို ပြသနေ၏။ ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ ပျော့ပြောင်းသွားပြီး သူမ၏ပခုံးကို ညင် သာစွာ ကိုင်လိုက်လေသည်။

“ထပါတော့…။”

သူ၏အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေခဲ့လေသည်။

“ဒီနေ့ကစပြီး ဒါက မင်းရဲ့အိမ်ပဲ။”

...

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

ဖန်းဟန်၏ အိမ်ခြံမြေ ပြောင်းလဲမှုများက လျိုရှီးရွာသားများ၏ အသိအမြင်ကို ထပ်မံ၍ ပြောင်းလဲစေပြန်သည်။ အုတ်နံရံလေးဘက်မှာ အမြင့်ကြီး တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်၍ မြင့်မားခိုင်ခံ့ကာ ခမ်းနားလှပေသည်။

လက်သမားဆယ်ဂဏန်းခန့်က အမိုးကို တင်နေကြပြီး အသစ်စက်စက် အုတ်ကြွပ်ပြာများမှာ နေရောင်အောက် တွင် တောက်ပနေခဲ့ပေသည်။ ဤအတိုင်းဆိုပါက နောက်ထပ် ဆယ်ရက်အတွင်းတွင် လျိုရှီးရွာ၏ သမိုင်းတစ် လျှောက် အခမ်းနားဆုံး အိမ်ကြီးမှာ ပြီးစီးတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရွာ၏ အနောက်ဘက်တွင် မုဆိုး မာပေါ့ကော့သည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို လှမ်းကြည့်နေရင်း မျက်လုံး များထဲတွင် မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ပို၍ဆိုးသည်မှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကြီးထွားလာသော စိုးရိမ်စိတ်ပင်။ သူသည် ဆေးတံကို အားရပါးရ ဖွာလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားခဲ့လေသည်။

ကျန်းအာကော်နှင့် သူ၏ဂိုဏ်းသားများ သေဆုံးသွားခြင်းမှာ အလွန်ပင် သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသည်။ ခရိုင် အစောင့်များက လိုက်လံစုံစမ်းရာ “ဓားပြနှင့်တွေ့ပြီး သေဆုံးခြင်း” ဟု အဆုံးသတ်ကာ အမှုပိတ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် မာပေါ့ကော့ မယုံကြည်ပေ။ မည်သည့်ဓားပြမျိုးက ငွေမယူ၊ မိန်းမ များကိုအနိုင်မကျင့်ဘဲ ကျန်းအာ ကော်တို့လို လူမိုက်တွေကိုသာ ရွေးသတ်ပါသနည်း။ ထို့ပြင် ကျန်းအာကော် သေပြီးသည့်နောက် ဖန်းဟန်က လျူရူမေဆိုသည့် လှပသောဇနီးကို ခေါ်လာခဲ့သည်။

အဖြစ်အပျက်များကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မာပေါ့ကော့မှာ ကျောချမ်းသွားသည်။ ဖန်းဟန်၏ တည်ငြိမ်လွန်းသော အကြည့်များနှင့် ကျန်းအာကော် လျှပ်စစ်ရှော့ခ်မိ၍ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များထွက်ကာ သေဆုံးခဲ့ပုံကို သူ မေ့မရနိုင်ပေ။

“အဖိုးကြီး...၊ ဘာတွေငေးနေတာလဲ။ တခြားသူတွေရဲ့ အုတ်အိမ်ကြီးကို မနာလိုဖြစ်နေတာလား။”

ဇနီးဖြစ်သူ လီတာကျောင်က စပါးကောက်သည့် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ ထွက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။

မာပေါ့ကော့မှာ အသိစိတ်ကပ်သွားပြီး သူမကို အော်လိုက်သည်။

“မင်းလို ခပ်တိမ်တိမ်သာ တွေးတတ်တဲ့ မိန်းမက ဘာနားလည်မှာလဲ…။”

သူ၏အသံကို လျှော့ချလိုက်ပြီး အလွန်အလေးအနက်ထားသည့် မျက်နှာဖြင့်၊

“ငါ သတိပေးထားမယ်။ နောက်တစ်ခါ ဖန်းမိသားစုဝင်တစ်ယောက်ယောက်ကို မြင်တာနဲ့ ဝေးဝေးက ရှောင် သွားကြ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို သွားမစနဲ့…။”

သူသည် စကားကို ခေတ္တရပ်ကာ သွားကြားမှ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

“ဒီကောင်က တကယ်ကို ရက်စက်တာ။ သူ့လက်တွေက...၊ လူသွေးစွန်းထားတာ သေချာတယ်…။”

လီတာကျောင်မှာ ကြောက်လန့်သွားပြီး လက်ထဲမှ ပဲစေ့များပင် မြေပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ သူမသည် အလေ့ အကျင့်ဆိုးများရှိသော်လည်း မိုက်မဲသူတော့ မဟုတ်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အလေးအနက်ထားသော မျက်နှာကို မြင် လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်ကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်မိသည်။

...

အိမ်သစ် မပြီးသေးသော်လည်း ဘေးခန်းတစ်ခုကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားပြီး နေထိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ အခန်းထဲ တွင် ဖန်းဟန်သည် သစ်သားပြားများကို အသုံးပြု၍ ယာယီစားပွဲတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ စာမတတ် သော ဇနီးသုံးယောက်ကို စာသင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။ ရှေးဟောင်း သင်္ချာမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး အာရဗီ ဂဏန်းများကဲ့သို့ ရိုးရှင်းမှု မရှိချေ။

“ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့ကို စာသင်ပေးမယ်၊ သင်္ချာတွက်နည်းလည်း သင်ပေးမယ်…။”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ မှော်ဆန်သော "လက်နက်" ဖြစ်သည့် ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်နေရာမှ ပစ္စည်းများကို ထုတ်လိုက် သည်။ သူသည် ခေတ်သစ်မှ ဝယ်လာသော စာရွက်နှင့် ဘောပင်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ပိုင်ညီအစ်မများနှင့် လျူရူမေတို့မှာ ထိုကဲ့သို့ လေထဲမှ ပစ္စည်းများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးသ ဖြင့် အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ကျီရိုနှင့် အပေါင်းအပါတို့မှာ မူလတန်းကျောင်းသားလေးများကဲ့သို့ စပ်စု လိုစိတ်ဖြင့် တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုင်နေကြသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဤခေတ်၏ ရှုပ်ထွေးသော စာပေများကို မသင်ပေးဘဲ စာရွက်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော သင်္ကေတ များကို တိုက်ရိုက် ရေးလိုက်သည်။

[၁၊ ၂၊ ၃၊ ၄၊ ၅၊ ၆၊ ၇၊ ၈၊ ၉၊ ၀။]

သူသည် ရိုးရှင်းကြည်လင်သော အာရဗီဂဏန်းဆယ်လုံးကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါတွေကို ဂဏန်းလို့ ခေါ်တယ်။ ရေတွက်တဲ့နေရာမှာ သုံးတယ်။ မင်းတို့သုံးနေတဲ့ တုတ်ချောင်းတွေထက် အဆတစ်သောင်း ပိုအဆင်ပြေတယ်…။”

ထို့နောက်

[+”, “-”, “×”, “÷”, “=”]

တို့ကို ရေးလိုက်၏။

“ဒါကအပေါင်း၊ ဒါက အနှုတ်၊ ဒါက အမြှောက်၊ ဒါက အစား၊ ဒါက ညီမျှခြင်းပဲ။”

ဖန်းဟန်သည် အလွယ်ကူဆုံး ဥပမာများဖြင့် စတင်ရှင်းပြသည်။

“ဥပမာ (၁+၁=၂) ဆိုတာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပေါင်းရင် နှစ်ခုဖြစ်တာပဲ။ နောက်ပြီး ငါတို့အိမ်မှာ လူလေးယောက်ရှိ တယ်။ မနက်ဖြန် အိမ်ဖော်နှစ်ယောက် ထပ်ခေါ်ရင် (၄+၂=၆) ဖြစ်သွားမှာပေါ့။”

ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် လျူရူမေတို့မှာ စာရွက်ပေါ်မှ သင်္ကေတများကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းရှုပ်နေကြသည်။ သူမတို့၏ ဦးခေါင်းလေးများမှာ မတ်တတ်ရပ်နေသည့် မြွေကဲ့သို့ ဘေးဘီသို့ ယမ်းနေ၏။ တုတ်ချောင်းများဖြင့် တစ်ခုချင်း ရေတွက်ရသည်ထက် ပိုမြန်သော်လည်း၊ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ နတ်ဘုရားတို့၏ ကျမ်းဂန်ကဲ့သို့ နားမလည် နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ပိုင်ကျီရိုမှာမူ ကွဲပြားသည်။ သူမသည် အရာရှိမျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက သင်္ချာကို အနည်းငယ် ထိတွေ့ဖူးသည်။ ဖန်းဟန်၏ ရိုးရှင်းသော သင်္ကေတများကို မြင်လိုက်သည့်အခါ သူမ နားလည်သွား၏။

ဖန်းဟန်က ရှုပ်ထွေးသော ညီမျှခြင်းများကို စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးလိုက်ပြီး အဖြေကို ချက်ချင်းထုတ် လိုက်သည့် အခါ သူမမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အထူးသဖြင့် မြှောက်ခြင်းနှင့် စားခြင်းကို ပြသလိုက်သည့်အခါ ထိုအံ့မခန်း သော စွမ်းဆောင်ရည်က သူမ၏ အသိအမြင်ကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

တုတ်ချောင်းများဖြင့် တွက်ပါက အချိန်အတော်ကြာမည့် တွက်ချက်မှုမျိုးကို ဤလူသားက လက်ဖျားခါရုံမျှဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အသိပညာမျှသာ မဟုတ်၊ နတ်ဘုရားတို့၏ အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတစ်ခုပင်။

ဖန်းဟန်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ပိုင်ကျီရို၏ ညှို့ဓာတ်ရှိသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် မူလကရှိနေသော ချစ်ခြင်း မေတ္တာနှင့် မှီခိုလိုစိတ်များအပြင် အထူးအဆန်းပင် ကိုးကွယ်လိုစိတ်များပါ ပေါင်းစပ်လာခဲ့တော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲလာပြီး အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း မြန်ဆန်လာခဲ့လေတော့သည်။