အခန်း ၁

အခန်း (၁) စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုအား ဖျက်သိမ်းခြင်း

"ရှင်... ရှင်ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ကျွန်မအတွက် တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာတောင်းတာ ဘာများမှားနေလို့လဲ... ကျွန်မအမေက ကျွန်မကို ကျွေးမွေးပြုစုလာတာ လွယ်တယ်များ ထင်နေလား... ကျွန်မက သူရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသမီးကိုး..."

"ရှင်တို့သားက ကျွန်မကို လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင် တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာအပြင် အပ်ချုပ်စက်ပါ ပါရမယ်... မြို့ကလူတွေ သုံးနေတာမျိုးကိုပဲ ကျွန်မလိုချင်တာ... ဒါကတော့ လုံးဝညှိနှိုင်းလို့ မရဘူး..."

"ရွာထဲမှာ ကျွန်မနဲ့ စေ့စပ်ချင်တဲ့သူတွေ ဘယ်လောက်တောင် တန်းစီနေလဲဆိုတာ ရှင်တို့ မကြည့်တတ်ဘူးလား... ကျွန်မက ရှင်တို့သားကို ရွေးချယ်ပေးတာတင်ကိုပဲ ရှင်တို့ လီမိသားစုအတွက် ဘိုးဘေးဆယ့်ရှစ်ဆက်အထိ ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုထားလို့ ရလာတဲ့ ကံကောင်းခြင်းမျိုးပဲ..."

"ဒါတွေကို ဖယ်ထားဦး... ကျွန်မက ကလေးမွေးပေးနိုင်တယ်... ရှင်တို့သားကရော မွေးပေးနိုင်လို့လား..."

"..."

ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော ရန်ဖြစ်သံများက လီလန်၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူက အားယူ၍ လေးလံနေသော မျက်ခွံတို့ကို ပင့်မဖွင့်လိုက်၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီလန်မှာ ကြောင်အသွားသည်။ မျက်နှာကြက်မှာ အင်းဆက်များ ကိုက်ဖြတ်ထားသကဲ့သို့ အပေါက်အပြဲများဖြင့် အရောင်လွင့်နေသော သတင်းစာဟောင်းများ ကပ်ထားပြီး၊ ကြမ်းတမ်းလှသော အဖြူရောင်နံရံတွင်မူ ခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ဦး၏ ပုံတူပန်းချီကားကို ကပ်ထားလေသည်။ ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ် ဝန်းကျင်၏ အငွေ့အသက်များက သူ့ထံသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။

"ငါ... ငါဘယ်ရောက်နေတာလဲ..."

"အဖေ..."

ရုတ်တရက် လီလန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး အခန်းအလယ်တွင် ကျောပေးထိုင်နေသည့် အရိပ်တစ်ခုကို အသက်ရှူမှားလုမတတ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အပိုင်းအစများဖြင့် စုစည်းထားသည့် မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲရှေ့တွင် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေ၏။ သူ၏ အရေပြားမှာ မည်းညစ်နေပြီး၊ နားထင်တွင် ဆံပင်ဖြူများ အနည်းငယ် ပေါက်နေကာ မျက်နှာပြင်မှာ ခြောက်သွေ့၍ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော သစ်ပင်အခေါက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုသူမှာ သူ၏ အဖေ လီတာ့ဟိုင်ဖြစ်သည်။

"အဖေက ဆုံးသွားတာ ဆယ်စုနှစ်တောင် ကြာပြီလေ... ဘယ်လိုလုပ်..."

လီလန်က မျက်လုံးများကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏အဖေ အသက်ရှင်လျက်ရှိနေသည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ လီလန်၏အမေမှာ ညီမငယ်ကို မွေးဖွားစဉ်ကပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူ၏အဖေသည် မောင်နှမသုံးယောက်ကို အခက်အခဲပေါင်းစုံကြားမှ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ပြုစုခဲ့သည်။ လီလန်အိမ်ထောင်ကျ၍ အေးချမ်းစွာ နေရတော့မည့်အချိန်တွင်မှ သူ၏အဖေမှာ ရွှမ်းရွှေရွာရှိ ဝက်ဝံနက်တောင်တွင် မုဆိုးအဖြစ် သွားရောက်စဉ် တောဝက်တစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါ... ပြန်လည်မွေးဖွားလာတာလား..."

"အခုက ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်လား..."

သူ၏အဖေသည် ထိုအချိန်တွင် အသက်ငါးဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးပြီး ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ကာ ခါးကို မတ်မတ်ပင် ထားနိုင်သေးသည်။ သူသည် ဘဝ၏ အထွတ်အထိပ်ကာလတွင် ရှိနေ၏။ လီလန်သည် ယခုနှစ်မှာ မည်သည့်နှစ်ဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီ... ဒီနေ့က အဖေနဲ့ ငါ လီရှန်းဟွာဆီ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းဖို့ သွားတဲ့နေ့ပဲ..."

လီလန်သည် ထောင့်တွင် ချထားသော ဝါးခြင်းတောင်းနှစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းထဲတွင် တောဝက်သား၊ ယုန်သား၊ သကြား၊ အဝတ်အနည်းငယ်နှင့် ငါးကြင်းကြီးနှစ်ကောင်တို့ ပါဝင်သည်။ ထိုပစ္စည်းများသည် သူ၏အဖေက လီရှန်းဟွာ၏ အိမ်သို့ သွားရောက် စေ့စပ်ရန်အတွက် ထမ်းပိုးဖြင့် ထမ်းယူလာသော တောင်းရမ်းလက်ဖွဲ့များ ဖြစ်သည်။

လီရှန်းဟွာ…

တွေးမိတိုင်း သူမကို ဓားနှင့် ထိုးသတ်ပစ်ချင်လောက်အောင် မုန်းတီးရသည့် မိန်းမယုတ်မ။

လီလန်က သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လီရှန်းဟွာမှာ သူ၏အဖေနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။ လီလန်သည် သူမကို အံကြိတ်၍ လက်သီးဆုပ်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူမသည် ရွှမ်းရွှေရွာ၏ အလှပဂေးဖြစ်သည်။ ဗျိုင်းမျက်လုံးများ၊ ဘဲဥပုံစံ မျက်နှာ၊ ရေညှစ်လို့ပင်ရသည့် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသည့်အသားအရေ ရှိသည်။ သူမ၏ ဆံထုံးနှစ်ခုမှာ တုတ်ခိုင်ရှည်လျားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပြည့်ဖြိုးလှသည်။

ထိုစဉ်က လီလန်မှာ တဏှာရာဂကြောင့် မျက်စိစုံမှိတ် ယစ်မူးနေခဲ့သည်။ လီရှန်းဟွာကိုသာ လက်ထပ်မည်ဟု အဖေဖြစ်သူကို ပူဆာခဲ့ပြီး၊ အဖေဖြစ်သူမှာ မတားနိုင်တော့ဘဲ စေ့စပ်ပေးခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ လီရှန်းဟွာက သူမကို လက်ထပ်လိုပါက တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာနှင့် စက်သုံးခု၊ လက်စွပ်တစ်ခု ပေးရမည်ဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အငတ်ဘေးဆိုက်နေသော ကာလဖြစ်သည်။ လူအများမှာ တောရိုင်းဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်ခေါက်တို့ကိုသာ စားသောက်နေရချိန်ဖြစ်သည်။ ယွမ်တစ်ရာဆိုသည်မှာ မိသားစုတစ်ခု၏ ၇ နှစ်၊ ၈ နှစ်စာ စုဆောင်းငွေဖြစ်ပြီး၊ အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံးမှာပင် ယွမ်နှစ်ရာ တန်ဖိုးရှိသည်။ ထိုခေတ်က ငွေရှိရုံနှင့် မရ၊ အထက်လူကြီးများသာ ရနိုင်သည့် စက်ချုပ်လက်မှတ်ပါ လိုအပ်သည်။

လီတာ့ဟိုင်မှာ ရိုးရိုးမုဆိုးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်သမျှကို ရောင်းချလျှင်ပင် ထိုငွေကို မစုဆောင်းနိုင်ပေ။ သို့သော် လီလန်မှာ မိုက်မဲလွန်းခဲ့သည်။ အဖေဖြစ်သူကို နေ့စဉ် ရန်လိုပြီး သားအဖဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လီတာ့ဟိုင်သည် သူ၏သား မယားပါစေရန်အတွက် သွေးဘဏ်သို့ သွားရောက်၍ သွေးများ ရောင်းချခဲ့ရသည်။

သူ၏အဖေ သွေးရောင်းပြီးနောက် များစွာနားမနေလိုက်ရဘဲ တောင်ပေါ်သို့ ထပ်မံသွားရောက်၍ အမဲလိုက်ခဲ့သည်။ နှစ်ကုန်တွင် ငွေရမှ အပ်ချုပ်စက် ဝယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ လီလန်သည် နောက်တစ်နှစ်တွင် သူမကို ဂုဏ်ယူစွာ လက်ထပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လီတာ့ဟိုင်မှာ သွေးများစွာ ရောင်းခဲ့ရသဖြင့် ဖျားနာလာပြီး တောဝက်နှင့် တိုက်ခိုက်မှုတွင် ကွယ်လွန်ခဲ့ရသည်။

အဖေဆုံးပြီးနောက် လီရှန်းဟွာ၏ သဘာဝစစ်စစ်မှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှိ ပစ္စည်းများကို မိဘအိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး အပ်ချုပ်စက်ကိုပင် သူမ၏မောင်အတွက် တင်တောင်းစရိတ်အဖြစ် ပေးလိုက်သည်။ လီလန်က ပြန်တောင်းသည့်အခါ သူမက ကွာရှင်းရန် ဖိအားပေးပြီး၊ မောင်များဖြင့် လီလန်၏ ခြေထောက်ကို ချိုး၍ အိမ်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ လီလန်မှာ ကိုယ်အင်္ဂါချို့တဲ့သူ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ဘဝ၏ အရှုံးသမားအဖြစ် တစ်ယောက်တည်း သေဆုံးခဲ့ရသည်။

"နောက်တစ်ဘဝ..."

"ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို ပေးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ..."

"ဒီတစ်ခါတော့ ဒီလိုမျိုး ဒုက္ခတွေ ထပ်မဖြစ်စေရဘူး..."

လီလန်သည် နေရာမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် အခန်းထဲရှိ လူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"လီလန်... ရှင်ဘာလုပ်တာလဲ... လူတွေကို လန့်အောင်လုပ်တယ်..."

လီရှန်းဟွာက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သား... သားလဲကျသွားတာလား... စိတ်မပူနဲ့ အဖေရှိတယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

လီလန်သည် လီရှန်းဟွာကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်တော့ဘဲ လီတာ့ဟိုင်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"အဖေ... ပြန်ကြရအောင်..."

"လီရှန်းဟွာ... ငါ မင်းကို မယူတော့ဘူး..."

"ဘာ... သား... သားဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်မှာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

လီလန်သည် လီရှန်းဟွာကို လုံးဝ မကြည့်တော့ပေ။ လီတာ့ဟိုင်၏ အရေပြားကြမ်းတမ်းနေသော လက်ကို ဆွဲကာ အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"အဖေ... သွေးမရောင်းပါနဲ့တော့... သားလည်း သူ့ကိုလည်း မယူတော့ပါဘူး..."

"တင်တောင်းစရိတ် မတောင်းတဲ့၊ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နိုင်မယ့် ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုပဲ ရှာတော့မယ်..."

[ဒင်…]

[အမှားပြင်ဆင်ပြီး လမ်းမှန်ကို ပြန်ရောက်လာသည့် သားကောင်းတစ်ယောက်အား တွေ့ရှိသည်…]

[နေ့စဉ် လျှို့ဝှက်သေတ္တာဖွင့်စနစ်ကို စတင်လည်ပတ်ပါပြီ…]

[အောင်မြင်စွာ စတင်နိုင်ခဲ့သည်…]