အခန်း ၁၂

အခန်း (၁၂) တစ်ကောင်ကို အနှစ်ချက်၊ နောက်တစ်ကောင်ကို ဟင်းရည်ချက်မည်

"မုဆိုးအဖွဲ့ထဲ ဝင်မလား..."

လီလန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လီလန်သည် ကျိုးလျဲ့ရှန်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို စိတ်မဝင်စားသလို၊ လုံးဝလည်း လှုပ်ရှားခြင်းမရှိပေ။

ယခုအခါ သူတွင် "နေ့စဉ်လျှို့ဝှက်သေတ္တာဖွင့်စနစ်" ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နေ့စဉ် သတင်းအချက်အလက်များကို အသစ်ပြုပြင်နိုင်ပြီး သားကောင်များကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ကာ အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် အကြွင်းအကျန်များကို ကောက်ယူခြင်းဖြင့် အသက်မွေးနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

မုဆိုးအဖွဲ့နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ပါအမဲလိုက်ရန်လား...

ထိုသို့လုပ်ခြင်းသည် ဒုက္ခကို ကိုယ်တိုင်ရှာနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါလော။

ထို့ပြင် မုဆိုးအဖွဲ့တွင် လူအများအပြား ရှိနေသဖြင့် သူသည် သားကောင်တည်နေရာကို တိကျစွာ သိရှိနိုင်ကြောင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သိသွားပါက ပြဿနာတက်လိမ့်မည်။

စားစရာရှားပါးသည့် အချိန်ကာလတွင် ညီအစ်ကိုများပင်လျှင် စားစရာတစ်လုပ်အတွက်နှင့် ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားနိုင်သေးသည်။ စနစ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လီလန်အကြောင်းကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

မုဆိုးအဖွဲ့ထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်နေ့မဟုတ်တစ်နေ့ သူတို့ သိရှိသွားလိမ့်မည်။

မုဆိုးအားလုံးမှာ စိတ်ကောင်းရှိကြသည်မဟုတ်။ လီလုံနှင့် လီဟူတို့ကဲ့သို့ မကောင်းသော အကြံအစည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသူများလည်း ရှိကြသည်။

လီလန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"မုဆိုးအဖွဲ့ထဲက ရာထူးက ဝင်ငွေကောင်းတယ်၊ ရွှမ်းရွှေရွာက ရွာသားတွေလည်း အများကြီး ဝင်ချင်နေကြတာ... မင်းကတော့ ကောင်လေးရယ်၊ တုံ့ဆိုင်းနေသေးတယ်..."

လီလန်မှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသည်ကို မြင်ရသောအခါ…

ကျိုးလျဲ့ရှန်မှာ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အားနည်းချက်ကို အသုံးပြုရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"မင်းအဖေလည်း အသက်ကြီးနေပြီ၊ မင်းသာ သူ့နေရာကို အစားထိုး ဝင်လုပ်လိုက်ပေါ့..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီလန်က ချက်ချင်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

"ခေါင်းဆောင်ကျိုး... ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ပြီး အဖေ့နဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်ပါဦးမယ် ခေါင်းဆောင်ဘယ်လိုထင်လဲ..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

သူသည် လီလန်ကို သဘောကျနေခြင်းဖြစ်သည်။ လီဟူကို လီလန် အခုလေးတင် ရိုက်နှက်သွားသည်ကို ကျိုးလျဲ့ရှန် မြင်လိုက်ရသည်။

လီလန်မှာ ပုန်းကွယ်နေသော ပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော စွမ်းရည်ရှိသည့်လူမှာ ရွှမ်းရွှေရွာငယ်လေးတွင် ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် လီလန်ကို မျက်စိကျနေသည်။ လီလန်သာ ပါဝင်လာပါက တောင်ပေါ်တွင် သားကောင်ဖမ်းမိနိုင်ခြေမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာမည်မှာ အသေအချာပင်။

နှင်းထူထပ်စွာ ကျဆင်းနေသဖြင့် တောင်တန်းများ ပိတ်ဆို့နေပြီး တိရစ္ဆာန်များမှာ ဆောင်းခိုနေကြရာ သားကောင်များ အပြည့်နှင့် ပြန်လာရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ တောင်ပေါ်အမဲလိုက် အတွေ့အကြုံရှိသော ကျိုးလျဲ့ရှန်ပင်လျှင် ထိုသို့မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် လီလန်ကို ခေါ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများနှင့် ဝက်ဝံနက်တောင်တွင် မိုးပျံနဂါးတစ်ကောင်ပမာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းရှိသဖြင့် လီလန်မှာ အလွန်စွမ်းဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်ရမည်။

"မှတ်ထားဦး၊ မင်းက ငါ့ကို တောဝက်သား နှစ်ကျင်းပေးဖို့ ကျန်သေးတယ်နော်"

"ငါတို့ မုဆိုးတွေမှာ စည်းကမ်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ အသားကြွေးရှိရင် အသားနဲ့ ပြန်ဆပ်ရမယ်၊ ငွေကြွေးရှိရင် ငွေနဲ့ ပြန်ဆပ်ရမယ်..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

၎င်းမှာ လီလန်ကို အနည်းငယ် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လီလန်သာ တောဝက်သား နှစ်ကျင်းကို ပြန်ပေးချင်ပါက သူတို့၏ မုဆိုးအဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အဖွဲ့နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ပါအမဲလိုက်မှသာ ကျိုးလျဲ့ရှန်ကို အသားပြန်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက သင်ကိုယ်တိုင် တောဝက်ကို လိုက်ဖမ်းရပေလိမ့်မည်။

တစ်ယောက်တည်း တောဝက်လိုက်ဖမ်းမည်ဟုတ်လား။

"တစ်ကျား၊ နှစ်ဝက်ဝံ၊ သုံးတောဝက်" ဆိုသည့် စကားကို ကြားဖူးပါသလား...။

တောင်ပေါ်ရှိ တောဝက်များမှာ ကြမ်းတမ်းလှပြီး ရှည်လျားသော အစွယ်များရှိကာ အရေပြားမှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသည်။ အကြီးဆုံးများသည် ကျင်းခုနစ်ရာ၊ ရှစ်ရာခန့်ပင် လေးနိုင်သည်။

တစ်ယောက်တည်း သေနတ်ကိုင်၍ တောဝက်လိုက်ဖမ်းခြင်းမှာ သေကြောင်းကြံစည်ခြင်းနှင့် ဘာမျှမခြားနားပေ။

ကျိုးလျဲ့ရှန်၏ အမြင်တွင် လီလန်အနေဖြင့် တောဝက်သားရရှိနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ သူတို့၏ မုဆိုးအဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကျိုး... ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ အသားကြွေးကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်..."

လီလန်က နူးညံ့စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် လီမိသားစု၏ အိမ်ဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကျိုးလျဲ့ရှန် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် လီဟူ ကန်ကျောက်ဖျက်ဆီးထားခဲ့သည့် ဝါးတံခါးကို ပြန်လည်မတ်ထားလိုက်ပြီး အိမ်ထဲမှ ကိရိယာများကို ယူကာ တံခါးကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"အဖေ... ကျောက ဘယ်လိုနေသေးလဲ... ကျွန်တော် ခြေဗလာဆရာဝန်ကို ခေါ်ပြီး ကြည့်ခိုင်းရမလား..."

ထိုအချိန်တွင် လီတာ့ဟိုင်သည် သူ၏ ကျောကို ထိန်းကိုင်လျက် အသေအချာ ခြေလှမ်းလှမ်းပြီး သွားများကို တုန်ယင်စွာဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာသည်။

လီတာ့ဟိုင်၏ ကျောမှာ အမှန်ပင် ညောင်းညာသွားခဲ့သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အဖြစ်ကို မြင်သောအခါ လီလန်မှာ "ဟာ... ငါးယွမ်ဆိုတာ နည်းလွန်းတယ်၊ ပိုတောင်းသင့်ခဲ့တာ..." ဟု မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ပြောနေမိသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ခါးနည်းနည်း နာသွားတာပါ၊ ကန်းပေါ်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နားလိုက်ရင် ပျောက်သွားမှာပါ၊ ဆရာဝန်ကို ဘာလို့ လှမ်းခေါ်နေဦးမှာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်က လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းသည်။

"ဒီငွေတွေကို မဖြုန်းပါနဲ့... ငါတို့အိမ်က ဆင်းရဲလွန်းလို့ ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းတောင် မရှိတော့တာ၊ ဆရာဝန်ဆီ ဘယ်လိုလုပ် သွားပြနိုင်မှာလဲ..."

"အဖေ... ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ ဒါကို ကြည့်လိုက်ဦး"

လီလန်က ရယ်မောလျက် ငါးယွမ်ကို လီတာ့ဟိုင်ထံ ပေးလိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးပါလား..ဘယ်ကရတာလဲ..."

ငါးယွမ်ဆိုသည့် ပမာဏကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီတာ့ဟိုင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"အဲဒီကောင်လီဟူ ဆပ်လိုက်ရတဲ့ ငွေလေ..."

လီလန်သည် စိတ်အေးသွားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... ဒါ ဘယ်သူ့ပိုက်ဆံလဲဆိုတာ ထပ်ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး..."

"မင်း ခုနက လီဟူ ပိုက်ဆံလို့ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"အဖေ... အဖေ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ဝူအိုက်ရုံရဲ့ ပိုက်ဆံ”

"မုဆိုးမဝူလား.. အဲဒီကပ်စေးနည်းတဲ့ မိန်းမကြီးဆီကလား”

လီတာ့ဟိုင်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ငါ့သားကတော်လိုက်တာ"

လီတာ့ဟိုင်က လီလန်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

*ငါ့သားက အစွမ်းရှိသားပဲ၊ ကပ်စေးနည်းတဲ့ ဝူအိုက်ရုံဆီကနေတောင် အသားတစ်စ ရအောင် ယူနိုင်ခဲ့တာပဲ*

လီတာ့ဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ သူလုပ်ထားသော အရက်ကို အများကြီး သောက်ထားသကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး မူးယစ်နေပုံရသည်။

*မိန်းမရေ... မင်း မြင်လား ငါတို့ရဲ့ သားလိမ္မာလေးက နောက်ဆုံးတော့ လူလားမြောက်လာပြီ..*

ဤတစ်ခါတွင် လီလန်သည် လီရှန်းဟွာနှင့် စေ့စပ်ထားခြင်းကို ဖျက်သိမ်းရုံသာမက လီဟူကိုလည်း သင်ခန်းစာပေးခဲ့ပြီး မုဆိုးမဝူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ငါးယွမ်ကိုပါ ညှစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့ကိုယ်တိုင် မိုးပျံနဂါးနှစ်ကောင်ကိုပင် ထောင်ချောက်ဆင် ဖမ်းနိုင်ခဲ့သေးသည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ကျေနပ်နေမိသည်။

အရင်တုန်းက သူ့သားမှာ ဘာမှအသုံးမဝင်သည့် လူတစ်ယောက်၊ ပျင်းရိပြီး အလုပ်မလုပ်၊ ရွာထဲမှာ လျှောက်သွားနေသူ၊ အလုပ်လည်း မလုပ်၊ တောင်ပေါ်လည်း မတက်၊ လမ်းပေါ်က လူမိုက်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာသားတွေ လီလန်ကိုမြင်တိုင်း ခေါင်းခါကြပြီး လီတာ့ဟိုင်က လီလန်ကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်လွန်းလို့ လူမိုက်ဖြစ်သွားတာဟု ပြောဆိုကြသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် လီတာ့ဟိုင်သည် ရွာသားများ၏ အထင်သေးမှုကို ခံခဲ့ရပြီး လီလန်အကြောင်း အတင်းအဖျင်းများကို အမြဲ ကြားနေခဲ့ရသည်။

လီတာ့ဟိုင်လည်း နာကျင်ရသည်။

သားဖြစ်သူ အောင်မြင်တာကို ဘယ်ဖခင်ကများ မလိုချင်ဘဲ နေမလဲ..။

သားဖြစ်သူက ဘာမှ အသုံးမဝင်ရင် ဘယ်ဖခင်ကများ စိတ်မပျက်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ..။

အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်လက်ဆယ်ချောင်းနဲ့ ကိုယ်စိုက်ပျိုးပြီး အသက်မွေးတာက လမ်းပေါ်က ပျင်းရိနေသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာထက် ပိုကောင်းတာပေါ့..။

ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းက လီလန်က ဘာမှ အသုံးမဝင်တဲ့၊ ဘဝပျက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုတော့ လီလန်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ လူတစ်ယောက်လို မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် ဖခင်အပေါ်တွင် သားလိမ္မာဖြစ်ရုံသာမက မိသားစု၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကိုလည်း ကိုယ်တိုင်ယူ၍ မကောင်းဆိုးဝါးများကိုလည်း တွန်းလှန်နိုင်စွမ်း ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

လီတာ့ဟိုင်မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ ယခုချက်ချင်း သေသွားရရင်တောင် သူ စိတ်အေးချမ်းစွာဖြင့် သေနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

"အဖေ... ဘာတွေ တိုးတိုးပြောနေတာလဲ... ပြီးတော့ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ"

လီလန်သည် ဖခင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေမှုကို သတိထားမိပြီး တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ရန် မေးလိုက်သည်။

"အဖေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အဖေ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး..."

လီတာ့ဟိုင်က လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အဖေ ဘာမှ မဖြစ်ရင် တော်ပြီ..."

"ကျွန်တော် မိုးပျံနဂါးတွေကို ပြင်ဆင်လိုက်တော့မယ်... ဒီမိုးပျံနဂါးနှစ်ကောင်ကို ချက်စားမယ်၊ တစ်ကောင်ကို အနှစ်ချက်ပြီး နောက်တစ်ကောင်ကို ဟင်းရည်ချက်လိုက်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီတာ့ဟိုင်မှာ ကြောင်အသွားသည်။

"အိမ်မှာ တောဝက်သားချက်ထားတာကို... မိုးပျံနဂါးတွေကို ဘာလို့ စားရမှာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်မှာ သူ၏ တစ်သက်တာအတွင်း ဤမျှထိ စားသောက်ကောင်းမွန်သော ပွဲမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။