အခန်း ၁၄

အခန်း (၁၄) လျူဇီ ယုန်လိုက်ဖမ်းရအောင်

"လျူဇီ၊ လာစမ်း... ငါ မင်းကို ယုန်ဖမ်းနည်း သင်ပေးမယ်..."

လီလန်သည် လျူဇီ၏ အိမ်တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ခွေးရေဦးထုပ်ကို ဆောင်း၍ ခွေးရေဖိနပ်ကို စီးထားသော လျူဇီမှာ အိမ်ဝင်းထဲမှ ထွက်လာ၏။

"အစ်ကိုရှောင်လန်... နောက်ဆိုရင် နှင်းတွေ အကြီးအကျယ် ကျတော့မှာနော် တောင်ပေါ်ကို တက်ဦးမလို့လား..."

လီလန်၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက်များကို ကြည့်ကာ လျူဇီက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"နှင်းကျတာကို ဘာကြောက်စရာရှိလဲ... မုဆိုးဆိုတာ လေ၊ နှင်း၊ မိုး၊ ဆီးနှင်းတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ရမယ်၊ ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိရမယ်..."

လီလန်သည် ဆိုရှယ်လစ်စနစ်၏ နောက်လိုက်ငယ်တစ်ယောက်ပမာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရှောင်လန်က ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်တောင် စည်းကမ်းရှိသွားတာလဲ..."

လျူဇီက အံ့သြစွာ မေးခွန်းထုတ်သည်။

"စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့၊ မင်းရဲ့ ထောင်ချောက်တွေကို ယူခဲ့စမ်း..."

လီလန်က လျူဇီကို ကန်လိုက်သည်။ လျူဇီသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လီလန်နောက်သို့ ကပ်ပါလာသော လူငယ်လေးဖြစ်ရာ လီလန်၏ စကားကို ချက်ချင်းနားထောင်ပြီး သူ၏ ထောင်ချောက်များကို အမြန်ယူလာလေသည်။

"အဘိုးရေ... ကျွန်တော် အစ်ကိုရှောင်လန်နဲ့ ဝက်ဝံနက်တောင်ပေါ်မှာ ယုန်သွားဖမ်းတော့မယ်..."

လျူဇီက အိမ်ထဲသို့ လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်စုတ်နှစ်ယောက်... တောင်ပေါ်က နှင်းတွေက လူတစ်ကိုယ်စာလောက် နက်နေတာ၊ ငှက်ဖမ်းဖို့နေနေသာသာ ယုန်တောင် ဖမ်းနိုင်ပါ့မလား..."

အိမ်မကြီးထဲမှ အဘိုးကျောက်၏ ကျယ်လောင်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သတိထားကြ၊ တောင်ခြေမှာပဲ ထောင်ချောက်ဆင် တောနက်ထဲကို မဝင်နဲ့... ဝက်ဝံနဲ့တွေ့ရင် ဒုက္ခရောက်မယ်..."

အဘိုးကျောက်က သတိပေးလိုက်သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ဝက်ဝံများ ဆောင်းခိုကြသော်လည်း ဗိုက်ဆာပါက အစာရှာရန် ထွက်လာတတ်သေးသည်။ တောင်တန်းကြီးမှာ ဝက်ဝံများသာမက တောဝက်၊ တောကြောင်ရိုင်း၊ ကျားသစ်များနှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယားကျားများ၏ နေအိမ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

လီလန်သည် လျူဇီကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထောင်ချောက်များကို သယ်ဆောင်၍ ဝက်ဝံနက်တောင်ဘက်သို့ နှင်းများကို နင်းဖြတ်ကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ဝက်ဝံနက်တောင်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ၊ နှင်းများ ပိုမိုထူထပ်လာလေလေဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း လူသူကင်းမဲ့လျက် ပိုမိုဆိတ်ငြိမ်လာသည်။

"ဒီနားမှာပဲ ရပ်လိုက်ကြစို့..."

တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ လီလန်သည် အိုမင်းနေသော ကျိုင်းပင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မနေ့က ဒီကျိုင်းပင်အောက်မှာပင် သူ၏ ဉာဏ်ပညာကို သုံး၍ မိုးပျံနဂါးနှစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိခဲ့သေးသည်။

"အစ်ကိုရှောင်လန်... ဒီနေရာမှာ ယုန်ဖမ်းလို့ ရပါ့မလား..."

လျူဇီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်သည်။ တောအုပ်တစ်ခုလုံးမှာ နှင်းများသာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တိရစ္ဆာန်ခြေရာတစ်ခုမျှ မတွေ့ရပေ။ မုဆိုးတစ်ယောက်၏ အတွေ့အကြုံအရဆိုလျှင် ဤနေရာတွင် ထောင်ချောက်ဆင်ပါက ဘာမှရစရာ မရှိလောက်ပေ။

"ဒီနေရာမှာပဲ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ လျူဇီလည်း ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ အဘိုးကျောက်ထံမှ သင်ယူခဲ့သည့် မုဆိုးအတွေ့အကြုံအတိုင်း ယုန်နှင့် တောကြက်များ လာရောက်တတ်သည့် နေရာများတွင် ထောင်ချောက်များကို စနစ်တကျ ဆင်လိုက်သည်။ လီလန်ကတော့ ပေါ့ပေါ့ဆဆပင် နေရာအချို့ကို ရွေးချယ်၍ ထောင်ချောက်များကို ထားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုရှောင်လန်... အစ်ကိုရွေးတဲ့နေရာတွေက မှားနေပြီ၊ ဘာမှဖမ်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လျူဇီက သတိပေးသည်။ လျူဇီ၏ အမြင်တွင် လီလန်၏ ယုန်နှင့် တောကြက်ဖမ်းနည်းမှာ အတွေ့အကြုံမရှိသူတစ်ယောက်၏ လုပ်ရပ်အတိုင်းပင်။ ထောင်ချောက်များကို ဘာမှဖုံးအုပ်မထားဘဲ အပင်အောက်တွင် ပြောင်တလင်းထားထားခြင်းမှာ သားကောင်များ မလာဝံ့အောင် လုပ်လိုက်ခြင်းနှင့် တူနေသည်။ တောင်ပေါ်မှ တောယုန်များမှာ အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းကြသည်။

လီလန်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြော။ ဤသည်က ဇာတ်ပို့နှင့် ဇာတ်လိုက်၏ ကွာခြားချက်ပင်။ သူက ဇာတ်လိုက်ဖြစ်ပြီး သူတွင် လျှို့ဝှက်စွမ်းအား ရှိနေသည်လေ။

"လျူဇီ ပြန်ကြစို့... တစ်နာရီနေရင် ပြန်လာမယ်..."

လီလန်က လျူဇီကို ခေါ်၍ တောင်အောက်သို့ ဆင်းခဲ့သည်။

"ဟင်... တစ်နာရီလား..."

လျူဇီမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် မုဆိုးများမှာ ထောင်ချောက်များကို ဆင်ပြီး နောက်တစ်ရက်မနက်မှသာ ပြန်သွားကြည့်လေ့ရှိသည်။ ဒီလူက တစ်နာရီအတွင်း ပြန်ကြည့်မည်ဟု ပြောနေသည်မှာ အလွန်စောလွန်းနေသည်။

"အစ်ကိုရှောင်လန်... အစ်ကို နောက်တာလား၊ တစ်နာရီနဲ့တော့ ဘာမှရမှာ မဟုတ်ဘူး... တောယုန်တစ်ကောင်ဖမ်းဖို့ တစ်ညလုံး စောင့်ရတာ..."

လျူဇီက နောက်မှ အော်ပြောသည်။ ‌ဤလူကတော့ လွန်လွန်းသည်။ အဘိုးဖြစ်သူ လာလျှင်တောင် တစ်ညလုံးစောင့်မှ သားကောင်တစ်ခုခု ရဖို့ အာမခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လီလန်ကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နှင်းများကို နင်းဖြတ်ကာ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ တစ်နာရီအတွင်း... လျူဇီနှင့် စကားပြောနေရသဖြင့် ငါးဆယ်မိနစ်လောက် ပိုကြာသွားသည်။ သူတစ်ယောက်တည်းသာဆိုလျှင် ဆယ်မိနစ်လောက်သာ ကြာမည်ဖြစ်သည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် လီလန်နှင့် လျူဇီတို့ ဝက်ဝံနက်တောင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လာကြသည်။

"အစ်ကိုရှောင်လန်... ကြည့်စမ်း... အစ်ကို ယုန်ဖမ်းမိပြီ..."

တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် လျူဇီ၏ မျက်လုံးကောင်းကောင်းဖြင့် လီလန်ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်တစ်ခုတွင် ယုန်တစ်ကောင် ရုန်းကန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ယုန်၏ နောက်ခြေထောက်မှာ ကြိုးကွင်းတွင် ငြိနေပြီး သွေးများနှင့် ပေကျံနေသည်။

"ဒါက ကံကောင်းခြင်းငါးလား..."

လီလန်က ယုန်ကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့၏ "ကံကောင်းခြင်း" စွမ်းရည်ဆိုသည်မှာ ဤသို့ဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ လျူဇီက အမြန်ပြေးသွားပြီး ယုန်ကို တစ်ချက်တည်း ရိုက်သတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုရှောင်လန်... ဟိုမှာ ကြည့်ဦး၊ နောက်ထပ် ယုန်တစ်ကောင်..."

"မိုးပျံနဂါး... ဟိုမှာ မိုးပျံနဂါး..."

"အစ်ကိုရှောင်လန်၊ အစ်ကို့ထောင်ချောက်မှာ ယုန်တွေ တသီတတန်းကြီး..."

လျူဇီမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေသည်။ ခဏတာအတွင်းမှာပင် လီလန်၏ ထောင်ချောက်များတွင် ယုန်လေးကောင်နှင့် မိုးပျံနဂါး သုံးကောင်အထိ ဖမ်းမိထားသည်။ လီလန် ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်က ဆယ်ခုသာ ရှိသည်ကို သတိပြုရမည်။

"အစ်ကိုရှောင်လန်... အစ်ကို့ထောင်ချောက်တွေက အကုန်မိနေတာပဲ..."

လျူဇီက သားကောင်များကို ပွေ့ဖက်၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာသည်။

"လျူဇီ... မင်းရဲ့ ထောင်ချောက်တွေကတော့ သုညပဲ..."

လီလန်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူဇီက မသိမသာ ပြုံးလိုက်သည်။ လျူဇီဆင်ထားသော ထောင်ချောက်များတွင် ဘာမျှမမိခဲ့ပေ။ လီလန်၏ အရင်ဘဝစကားအရဆိုလျှင် "လေတပ်" ဖြစ်သွားသည်။

"ရပါတယ်... ငါ မင်းကို တစ်ဝက်ပေးမယ်..."

လီလန်က ယုန်နှစ်ကောင်နှင့် မိုးပျံနဂါးတစ်ကောင်ကို ယူ၍ ကောက်ရိုးနှင့် ချည်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါ မင်းအတွက်..."

"အစ်ကိုရှောင်လန်... ဒါက များလွန်းပါတယ်..."

လျူဇီက အားနာစွာ ငြင်းသည်။

"ယူလိုက်စမ်းပါ... ဘာလို့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးနေတာလဲ... အစ်ကိုရှောင်လန်ရဲ့ စကားကို နားမထောင်တော့ဘူးလား..."

လျူဇီက ရယ်မောပြီး သားကောင်များကို ယူလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုရှောင်လန်..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး မြန်မြန်ပြန်ပြီး အဘိုးကျောက်အတွက် ယုန်သားချက်ပေးလိုက်ဦး..."

လီလန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ ဤ "ကံကောင်းခြင်း" စွမ်းရည်မှာ အလွန်ထိရောက်သည်။ ဆယ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် ထောင်ချောက်ဆယ်ခုတွင် ခုနစ်ခုအထိ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူက လမ်းလျှောက်နေသော ကံကောင်းခြင်းငါးပင်။ သို့သော်လည်း…

"ဟူး... နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဒီစွမ်းရည်က ဆယ်မိနစ်ပဲ ခံတယ်၊ တစ်နေ့တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ရတယ်..."

လီလန်သည် သားကောင်များကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ "ကံကောင်းခြင်း" စွမ်းရည်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင်မှ ထပ်သုံးရန် ပြန်လည်ဆန်းသစ်မည်ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့လည်း မဆိုးပါဘူး... ယုန်လေးကောင်နဲ့ မိုးပျံနဂါး သုံးကောင်၊ တကယ့်ကို ရိတ်သိမ်းချိန်ပဲ..."

လီလန်သည် သားကောင်များကို ခါးတွင်ချည်နှောင်လိုက်သည်။

"လျူဇီ..."

အာရုံလွဲနေစဉ်မှာပင် လျူဇီမှာ အိမ်သို့ ပြေးသွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ လီလန်က လျူဇီ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။ အဘိုးကျောက်တို့အိမ်မှာ အသားမစားရသည်မှာ တစ်လနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လျူဇီ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်မှာ မဆန်းပေ။

လျူဇီနောက်သို့ လိုက်၍ လီလန်လည်း တောင်အောက်သို့ ဆင်းခဲ့သည်။ တောင်အောက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ရွှမ်းရွှေရွာမှ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် တွေ့ဆုံလေသည်။

"အို... ဒါ လီတာ့ဟိုင်ရဲ့ သား ရှောင်လန် မဟုတ်လား..."

"ဟုတ်ကဲ့... အဒေါ်ဟဲ၊ ဦးလေးကျန်း... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်တော် ထောင်ချောက်နဲ့ အမဲမိတာကို သိနေတာလဲ..."

"ရှောင်လန်... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ..."

"မများပါဘူး... ယုန်နှစ်ကောင်နဲ့ မိုးပျံနဂါး နှစ်ကောင်ပါ..."

"ရှောင်လန်... အဒေါ်တို့က ဒါကို မေးတာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်၊ အကုန်လုံး ယုန်လေးကောင်နဲ့ မိုးပျံနဂါး သုံးကောင်မိတာပါ၊ တစ်ဝက်ကိုတော့ လျူဇီကို ပေးလိုက်တယ်..."

"ရှောင်လန်..."

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... သေနတ်တွေ ဘာတွေ မသုံးရပါဘူး၊ ထောင်ချောက်တွေနဲ့ပဲ ဖမ်းတာပါ..."

"မင်းကလေ..."

"တစ်ညလုံး မစောင့်ရပါဘူး၊ ကံကောင်းရင် တစ်နာရီလောက်နဲ့တင် ရပါတယ်..."