အခန်း ၁၅

အခန်း (၁၅) မှိုနဲ့ မိုးပျံနဂါး လဲလှယ်ကြမလား၊ ဟိုဘက်ကို သွားစမ်းပါ

ယနေ့တွင် အဒေါ်ဟဲ၊ ဦးလေးကျန်းတို့နှင့် သူတို့၏ လူစုသည် တောဟင်းရွက်များ တူးဖော်ရန်အတွက် ဝက်ဝံနက်တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ ယခုနှစ်မှာ ဆိုးရွားသော နှစ်တစ်နှစ်ဖြစ်၏။ စိုက်ပျိုးထားသော သီးနှံများမှာ ဘေးသင့်ပျက်စီးခဲ့ရသဖြင့် သူတို့၏ မိသားစုများတွင် ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းပင် မကျန်တော့ချေ။

အဒေါ်ဟဲနှင့် ဦးလေးကျန်းတို့တွင် ရွာ၏ အမဲလိုက်အဖွဲ့၌ ပါဝင်ပြီး ခရိုင်မှူး ကျိုးနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ထွက်လေ့ရှိသော သားသမီးများ ရှိကြသည်။ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က နှင်းများ တောင်တန်းကို မပိတ်ဆို့မီတွင် အမဲလိုက်အဖွဲ့သည် ဝက်ဝံနက်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။ အဒေါ်ဟဲ၏ မိသားစုမှာ ဝက်ခြေထောက်တစ်ချောင်း ရခဲ့ပြီး ဦးလေးကျန်း၏ မိသားစုမှာ ဝက်သား နှစ်ကျင်း ရခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့မှာ လူအများကြီးနှင့် ဖြစ်သည်။ အဒေါ်ဟဲသည် ငယ်စဉ်က သားသမီးငါးယောက် မွေးဖွားထားပြီး၊ သမီးနှစ်ယောက်မှာ အိမ်နီးချင်းရွာများသို့ ထိမ်းမြားသွားကာ၊ အကြီးဆုံးသားမှာ အမဲလိုက်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်၍ ကျန်သားနှစ်ယောက်မှာ တောထွက်ပစ္စည်းများ ရှာဖွေနေကြသည်။ ထိုဝက်ခြေထောက်ဖြင့်ပင် မိသားစုမှာ နှစ်ရက်ခန့် အသက်ဆက်ခဲ့ရသည်။

အဒေါ်ဟဲသည် အားလုံးကို မစားရက်ဘဲ ဝက်အရေခွံကိုသာ ဝါးစားကာ အသားများကို သားသမီးမြေးမြစ်များအတွက် ချန်ထားပေးခဲ့သည်။ ယခုမူ ဗိုက်ဆာလွန်းသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ပူလောင်နေသောကြောင့် နှင်းထူထပ်သော တောင်ပေါ်သို့ တက်၍ တောဟင်းရွက် ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် တောဟင်းရွက်များ ရှာရသည်မှာ မလွယ်ကူပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အဒေါ်ဟဲသည် ယနေ့တွင် အေးခဲမှို တစ်ခြင်းခန့် ကောက်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ အေးခဲမှိုမှာ အသားကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး အရသာရှိသဖြင့် ကြက်သား၊ အသား သို့မဟုတ် ငါးတို့နှင့် ချက်ပြုတ်ရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် အေးခဲမှိုနှင့် ပြုတ်ထားသော ပြောင်းဖူးယာဂုတစ်ပွဲမှာလည်း မိသားစု၏ ဗိုက်ကို ပြည့်စေပြီး အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။

အဒေါ်ဟဲမှာ ကံကောင်းသော်လည်း ဦးလေးကျန်းမှာမူ အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသည်။ သူသည် ဝက်ဝံနက်တောင်တစ်ဝိုက်တွင် လှည့်လည်ရှာဖွေသော်လည်း တောဟင်းရွက် တစ်စ တစ်လေမျှ မတွေ့ခဲ့ရချေ။ လူစုသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာစဉ် လီလန်နှင့် ဆုံတွေ့ကြသည်။ လီလန်၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော တောယုန်နှစ်ကောင်နှင့် မိုးပျံနဂါး နှစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဒေါ်ဟဲမှာ အလွန်ပင် မနာလိုဖြစ်သွားတော့သည်။

အရှေ့မြောက်ဒေသ၏ နာမည်ကြီးဟင်းလျာဖြစ်သော အေးခဲမှိုနှင့် ကြက်သားဟင်း... လွတ်လပ်စွာ မွေးမြူထားသော ကြက်သား၊ ဟေဇယ်မှိုနှင့် အေးခဲမှိုများကို ဆားအနည်းငယ်နှင့် ချက်ပြုတ်လိုက်ပါက တစ်နှစ်ပတ်လုံး တောင့်တနေရမည့် အရသာမျိုး ဖြစ်၏။ အဒေါ်ဟဲမှာ ကြက်သားနှင့်မှိုဟင်းကို စားရသည်မှာ တစ်နှစ်ပင် ရှိပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင် အလွန်ပင် တောင့်တနေမိသည်။ သူမသည် ဦးလေးကျန်းတို့ လူစုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လီလန်ဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားကာ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း... အဒေါ်ဟဲ စကားပင် မပြောရသေးခင်မှာပင် လီလန်က မသက်ဆိုင်သော အဖြေများကို ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ယုန်နှစ်ကောင်နဲ့ မိုးပျံနဂါးနှစ်ကောင် ဖမ်းမိတာကို အဒေါ်တို့ ဘယ်လိုသိတာလဲ..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ထောင်ချောက်နဲ့ပဲ ဖမ်းတာ၊ တောင်ခြေမှာတင်..."

"တစ်ညလုံးလား... မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး၊ တစ်နာရီဆို ရပါပြီ..."

*ဒါတွေက ဘာတွေလဲ…*

အဒေါ်ဟဲမှာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် လီလန်ကို မည်သည့်အရာမှ မမေးမြန်းရသေးချေ။ သူမမှာ လိုချင်သည်မှာ လီလန်ထံမှ ကြက်တစ်ကောင်ကို ချေးပြီး အိမ်သို့ပြန်ကာ မြေးဖြစ်သူအတွက် အေးခဲမှိုနှင့် ကြက်သားဟင်း ချက်ကျွေးပြီး ခွန်အားဖြည့်ပေးချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် အဒေါ်ဟဲကို လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အဒေါ်ဟဲကို မှတ်မိသည်။ ဤအဘွားကြီးမှာ ရွာ၏ သတင်းပြန်ကြားရေးစင်တာ၏ အဓိက အင်အားစုဖြစ်သည်။ သူမမှာ အတင်းပြောရတာ ဝါသနာပါပြီး အသံကျယ်ကာ အလုပ်မရှိပါက လူတိုင်းအကြောင်းကို အမည်းကို အဖြူ၊ အဖြူကို အမည်းဖြစ်အောင် လုပ်၍ လိမ်လည်ပြောဆိုတတ်သူဖြစ်သည်။

ဤအဘွားဟဲမှာ အလွန်ပင် ပါးစပ်သရမ်းလွန်းသည်။ လီလန်မှာ လီရှန်းဟွာ၏ အတင်းအကျပ် ကွာရှင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး လီရှန်းဟွာမှာလည်း သူမ၏ အစ်ကိုကိုသာ ထောက်ပံ့ရန် စွဲလမ်းနေသဖြင့် လီလန်၏ မိသားစုကို အိတ်သွန်ဖာမှောက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထိုကိစ္စကြီးမှာ တစ်ရွာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

အဒေါ်ဟဲမှာ လီလန်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် စွမ်းဆောင်ရည် မရှိသဖြင့် လီရှန်းဟွာက ကွာရှင်းသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း လိုက်လံပြောဆိုခဲ့သည်။ ပါးစပ်ရှိရင် ကောလာဟလဖြန့်ဖို့ မခက်ပေ။ ခြေထောက်ကျိုးနေချိန်တွင် လီလန်မှာ အိပ်ရာထဲတွင်သာ နေခဲ့ရသဖြင့် ရွာထဲက ကောလာဟလများကို တိတ်တိတ်ကလေးသာ ခံစားခဲ့ရသည်။ ယနေ့တွင် ထိုကဲ့သို့သော "ရင်းနှီးသူ" နှင့် ပြန်တွေ့ရခြင်းမှာ အံ့သြစရာပင်။

လီလန်က လျစ်လျူရှုလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အဒေါ်ဟဲသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားသည်။

"လီလန်... အမဲလိုက်ရာက ပြန်လာတာလား..."

လီလန်က ခေါင်းသာ ညိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို တည်ထားသည်။ အဒေါ်ဟဲ ဘာကြောင့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ သူမတို့မှာ သူ ဖမ်းမိထားသော တောယုန်နှင့် မိုးပျံနဂါးတို့ကို လိုချင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟယ်... ဒီနေ့တော့ အများကြီး ရလာတာပဲနော်၊ ယုန်တွေကလည်း များလိုက်တာ၊ မိုးပျံနဂါးတောင် ပါသေးတယ်..."

သူမသည် ပဲစေ့လောက်သာရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် လီလန်၏ ခါးတွင်ချိတ်ထားသော သားကောင်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"အဒေါ်ဟဲ... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

လီလန်၏ အသံမှာ အေးစက်နေသည်။

"အိုး... ဒီတိုင်း မေးကြည့်တာပါ၊ မင်း ငယ်ငယ်က အဒေါ်မင်းကို ပွေ့ချီပြီး ပေါက်စီတွေ ကျွေးဖူးတယ်လေ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လီလန်မှာ အတွင်းစိတ်ထဲမှပင် လှောင်ရယ်လိုက်မိသည်။ ဤအဒေါ်ဟဲမှာ ရှက်ရကောင်းမှန်း မသိချေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်က ကိစ္စကို ယခုထိ မှတ်မိနေသေးသည်။

"အဒေါ်ဟဲ... အမှတ်တရတွေကတော့ တကယ်ကောင်းတာပဲနော်၊ ဒီလောက် ကြာသွားတဲ့ ကိစ္စတွေကိုတောင် အခုထိ မှတ်မိနေတာ..."

လီလန်၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ကြားသောအခါ အဒေါ်ဟဲ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သို့သော် သူမမှာ အရေထူသူဖြစ်ရာ ပြန်ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လီလန်... မနေ့က မိုးပျံနဂါး နှစ်ကောင် မိတယ်ဆို၊ ဒီနေ့လည်း ယုန်တွေ အများကြီးပဲနော်၊ အဒေါ်အတွက် မိုးပျံနဂါးတစ်ကောင်လောက် မပေးနိုင်ဘူးလား... ဒီမှာ အေးခဲမှိုတွေ ရှိတယ်၊ အဒေါ်တို့ လဲလှယ်ကြရအောင်၊ အဒေါ်တို့ မင်းကို အရှုံးမခံစေရပါဘူး..."

အဒေါ်ဟဲသည် အပြာရောင် အဝတ်စကို မလိုက်ရာ အဝါရောင်သန်းနေသော မှိုများ ပေါ်လာသည်။

လီလန်မှာ သူမ၏ မှိုများကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဒေါ်ဟဲ... အဒေါ်က ကျွန်တော့်ကို သုံးနှစ်သားကလေးလို့ ထင်နေတာလား၊ ဒီ မှိုအနည်းငယ်နဲ့ မိုးပျံနဂါးတစ်ကောင်ကို လဲမယ်လို့ စဉ်းစားနေတာလား..."

"ဟေ့ လီလန်... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့၊ မင်းကို အဒေါ်က ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာပါ၊ အဒေါ်လည်း အသက်ကြီးပြီ၊ ခြေထောက်တွေလည်း မကောင်းတော့ဘူး၊ မြေးတွေကလည်း ဗိုက်ဆာနေကြတယ်၊ သူတို့ သေသွားတာကို မင်း ကြည့်နေမှာလား..."

"အဒေါ်ကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ ပေးလိုက်ပါကွာ... အဒေါ် မင်းကျေးဇူးကို မေ့မှာမဟုတ်ဘူး..."

အဒေါ်ဟဲ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ထူထဲလွန်းသည်။ သူမ စကားပြောလိုက်တိုင်း အော့အန်ချင်စရာကောင်းလှသည်။

လီလန်က လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်ကို့ အခု ချေးထားလိုက်ပါလား နောက်မှ ပြန်ဆပ်မယ်ဆိုရင်ရော..."

အဒေါ်ဟဲသည် လီလန်၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော မိုးပျံနဂါးများကို လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဟိုဘက်ကို သွားစမ်း..."

"မင်း... ဒီကောင်စုတ်ကတော့ တကယ့်ကို..."

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ... ကျွန်တော်တို့က သိလို့လား..."

လီလန်သည် အဒေါ်ဟဲကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ဝက်ဝံနက်တောင်အောက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားတော့သည်။ အဒေါ်ဟဲမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။