အခန်း ၁၆

အခန်း (၁၆) ဆား

"လီလန်... မင်းနဲ့ အဒေါ်ဟဲ ဘာတွေဖြစ်ကြတာလဲ..."

"ဘာကိစ္စနဲ့ ရန်ဖြစ်နေကြတာတုန်း... အေးအတူပူအမျှနေရတဲ့ ရွာမှာ ရန်လိုမနေသင့်ပါဘူးကွယ်..."

အဘိုးကျန်းသည် လီလန်နှင့် အဘွားဟဲတို့ စကားများနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝက်ဝံနက်တောင်မှ ပြန်ဆင်းလာသော လီလန်ကို လှမ်းတားလိုက်သည်။ အဘိုးကျန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီလန်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

အဘိုးကျန်း၏ အမည်ရင်းမှာ ကျန်းတာ့ပေါင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလက အဋ္ဌမလမ်းကြောင်းတပ်မတော်၏ အဖွဲ့ဝင်ဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် သေနတ်ကို ကိုင်စွဲကာ ဂျပန်သူပုန်များကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်၏။ လီအမည်ရှိ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး၏ လက်အောက်တွင် တပ်ရင်းမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး စစ်ပွဲအောင်နိုင်ပြီးနောက် ဗိုလ်ချုပ်နှင့်အတူ မြို့တော်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် နေမကောင်းဖြစ်၍ အငြိမ်းစားယူကာ ဗိုလ်ချုပ်၏ ခေါ်ဆောင်မှုကို ငြင်းဆန်လျက် မိမိ၏ ဇာတိမြေဖြစ်သော ရွှမ်းရွှေရွာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သူပင်။

လီလန်သည် အဘိုးကျန်းကို အထူးလေးစားသည်။ ဂျပန်သူပုန်များကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အာဇာနည်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတွက် သူ့ကို တောယုန်အချို့ ပေးလိုက်ရခြင်းမှာ တန်သည့်ကိစ္စဟု သူခံယူထားသည်။ သူတို့သည် တရုတ်ပြည်သစ်ကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် အသက်ပေးခဲ့ကြသော သူရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

"ဦးလေးကျန်း... အဒေါ်ဟဲနဲ့ ကျွန်တော် ရန်ဖြစ်တာမဟုတ်ပါဘူး... သူက ကျွန်တော် ဖမ်းလာတဲ့ ယုန်ကို လိုချင်နေလို့ပါ... ကျွန်တော်က မပေးချင်တာနဲ့ စကားနည်းနည်းများမိသွားတာပါ..."

အဘိုးကျောက်ကဲ့သို့ပင် အဘိုးကျန်းသည်လည်း မတရားမှုကို မုန်းတီးပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... သူက မင်းကို အဲ့ဒါနဲ့ပဲ စကားများရသလား... တောထဲမှာ သူလိုက်ဖမ်းတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့... မင်းမပေးတာကို သူက အတင်းလိုချင်နေတာ... ဒါမျိုးက သူခိုးဓားပြတိုက်တာနဲ့ ဘာထူးလဲကွာ..."

"ဒါတွေက ဂျပန်သူပုန်တွေနဲ့ ဘာများကွာခြားလို့လဲ…”

"နေဦး... ငါ သူ့ကို သွားပြောမှဖြစ်မယ်..."

အဘိုးကျန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အဒေါ်ဟဲ၏ အနိုင်ကျင့်တတ်သော အကျင့်ကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ယခုပင် တောင်ပေါ်တွင် ရွာအရှေ့ပိုင်းမှ အဘိုးကြီးကျိုး ရှာတွေ့ထားသော မှိုများကို အဒေါ်ဟဲက လျင်မြန်စွာပင် ကြားဖြတ်လုယူသွားခဲ့သည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ အဘိုးကျိုးကမူ စိတ်အေးသဖြင့်သာ သည်းခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဦးလေးကျန်း... ထားလိုက်ပါတော့... ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်က မိန်းမနဲ့ စကားများမနေပါနဲ့... ဦးလေးလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီ... အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်နဲ့ စကားများပြီး စိတ်ရှုပ်မခံပါနဲ့..."

လီလန်သည် အဘိုးကျန်းကို တားလိုက်သည်။ ဤအဘိုးအိုသည် တပ်မတော်မှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ တပ်မှူးဟောင်း ဗိုလ်ချုပ်လီနှင့် စရိုက်ဆင်တူနေပေသည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်တွင် အဒေါ်ဟဲသည် ဝေးဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေသည်ကို လီလန် မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ခါးကြားတွင် ချိတ်ထားသော တောယုန်တစ်ကောင်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး အဘိုးကျန်း၏ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန်း... ဒါကို အိမ်ယူသွားပြီး ချက်စားလိုက်ပါ... လူငယ်တွေဘက်က ဒီသူရဲကောင်းကြီးကို ဂါရဝပြုတဲ့အနေနဲ့ ပေးတာပါ..."

အဘိုးကျန်းသည် ခြင်းတောင်းထဲမှ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် တောယုန်ကို ကြည့်ပြီး ငေးမောသွားသည်။ ယခုကဲ့သို့ အငတ်ဘေးဆိုက်နေချိန်တွင် လီလန်သည် ဤမျှရက်ရောစွာ ပေးလိုက်သည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

"ဟိုအဘိုးကြီး တုံးလိုက်တာ... ဘာလို့ မယူလိုက်တာလဲ..."

အဘွားဟဲသည် အဝေးမှကြည့်ရင်း မနာလိုစိတ်ဖြင့် သွားများပင် တုန်ယင်လာသည်။ လီလန်က တောယုန်ကို အဘိုးကျန်းအား ပေးလိုက်သည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မီးတောက်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လီလန်သည် ပြုံးလျက် အဘိုးကျန်း၏ခြင်းတောင်းထဲသို့ ယုန်ကို ပြန်ထည့်ပေးလိုက်၏။

"ဦးလေးကျန်း... ကျွန်တော်က အလကားပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး... တစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်ချင်လို့ပါ..."

"ဘာလဲကွ..."

"ဆားပါ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အဖေ ပြောတာတော့ ဦးလေးမှာ ပစ္စည်းရောင်းဝယ်သူ ဆွေမျိုးရှိတယ်ဆို... ဆားနည်းနည်းလောက် ရှာပေးလို့ရမလား..."

ဆားဆိုသည်မှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အာဟာရဓာတ်ဖြစ်သည်။ ညီမလေးနှစ်ယောက်မှာ အာဟာရချို့တဲ့နေသဖြင့် အသားဟင်းများ ချက်ကျွေးရုံတင်မကဘဲ ဆားဓာတ်လည်း လိုအပ်ပေသည်။

"အဲ့ဒါကတော့ ရတာပေါ့... ငါ့တူက ခရိုင်ထဲက နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံမှာ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့် လုပ်နေတာ... သူက အမြဲတမ်း ရွာတွေကို ဆင်းပြီး စားဖိုချောင်အတွက် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လေ့ရှိတယ်... မင်း ဆားလိုချင်ရင် ငါ သူ့ကို မှာပေးထားလိုက်မယ်..."

"ဒါပေမဲ့... ငွေက..."

အဘိုးကျန်း စကားမဆုံးခင် လီလန်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငွေမလိုပါဘူး... တောကောင်တွေနဲ့ လဲမယ်... တောယုန်တွေ ဒါမှမဟုတ် မိုးပျံနဂါးတွေ ပေးနိုင်တယ်... သူတို့စက်ရုံက စားဖိုချောင်အတွက် အသားတွေ လိုနေမှာပဲ မဟုတ်လား..."

"ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်" ဆိုသည်မှာ ထိုခေတ်တွင် အင်မတန် အခွင့်အရေးကောင်းသော ရာထူးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရွာများသို့လာပြီး ကြက်ဥ၊ မှို၊ တောယုန်များကို ငွေ သို့မဟုတ် ကုန်ပစ္စည်းများဖြင့် လဲလှယ်လေ့ရှိကြသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ့တူ ပြန်လာရင် ငါ ပြောပေးလိုက်မယ်..."

အဘိုးကျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် လီလန်၏စကားကို ကြားပြီး အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ယခုအချိန်တွင် တောင်ပေါ်၌ နှင်းများထူထပ်နေပြီး မုဆိုးအဖွဲ့ပင် အမဲမလိုက်နိုင်သည်မှာ တစ်ဝက်လောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လီလန်မှာမူ နှစ်ရက်အတွင်း တောကောင်များစွာ ဖမ်းမိထားသည်ဟု ဆိုသည်။

"လီလန်... ဒါတွေအားလုံးကို မင်း တစ်ယောက်တည်း ဖမ်းလာတာလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

"ဘယ်မှာ ဖမ်းတာလဲ..."

"အဲ့ဒီနေရာမှာပါ..."

လီလန်သည် ကျိုင်းပင်အိုကြီးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ အဘိုးကျန်းသည် ထိုနေရာကို သွားကြည့်လိုက်ရာ သစ်ပင်အောက်တွင် ဘာအရာမှ မရှိသဖြင့် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"မင်း ငါ့ကို လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"မလိမ်ပါဘူး ဦးလေး... ကံကောင်းလို့ပါ... ထောင်ချောက်ဆယ်ခု ဆင်ထားတာ ခုနစ်ကောင်မိတယ်..."

အဘိုးကျန်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဆယ်ခုဆင်ပြီး ခုနစ်ကောင်မိခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သော ကံကောင်းခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထောင်ချောက်ဆယ်ခုဆင်လျှင် နှစ်ကောင်မိဖို့ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။

"ငါ့ထောင်ချောက်ကို ခဏလောက် ငှားပါဦး..."

"ဦးလေးလည်း ဖမ်းမလို့လား..."

"မင်းဖမ်းတာကို လူတွေသိသွားရင် တစ်ရွာလုံး ပြေးလာကြတော့မှာ... ငါ အမြန်သွားဆင်မှ..."

လီလန်က အဘိုးကျန်းကို ထောင်ချောက်ပေးလိုက်သည်။

အဘိုးကျန်းသည် ဝက်ဝံနက်တောင်ပေါ်သို့ အမြန်ဆုံး တက်သွားလိုက်သည်။ သူတို့၏ စကားပြောသံများကို အဒေါ်ဟဲ ကြားသွားသဖြင့် သူမလည်း လီလန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ အမြန် ပြေးတက်သွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်းရွှေရွာတစ်ရွာလုံးမှာ လီလန်သည် တောင်ပေါ်တွင် တောကောင်များစွာ ဖမ်းမိသည်ဆိုသည့် သတင်းဖြင့် ဆူညံသွားတော့သည်။