အခန်း ၁၇

အခန်း (၁၇) လီလန်သည် ရွာတွင် အလိုချင်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာခြင်း

ဝက်ဝံနက်တောင်။

တောင်ခြေတွင်ဖြစ်၏။

နှင်းများမှာ ခါးအထိ မြုပ်နေပြီး ခြေရာများမှာလည်း ရှုပ်ယှက်ခတ်လျက် ရှိနေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ရွှမ်းရွှေရွာသားများ သားကောင်များနှင့် တောယုန်များကို ဖမ်းဆီးရန် ထောင်ချောက်များ ဆင်ထားသည်မှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသည်။

အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် ထောင်ချောက်များအောက်မှ ဖောင်းကြွနေသော ကောက်ရိုးပုံများမှာ အနည်းဆုံး ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေလေသည်။

ဤဧရိယာအတွင်းတွင် တိရစ္ဆာန်ဖမ်း ထောင်ချောက်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ဝက်ဝံနက်တောင်၌ တစ်နာရီအတွင်း တောယုန် သုံးကောင်နှင့် မိုးပျံနဂါး လေးကောင်ကို ဖမ်းမိခဲ့သည်ဟူသော သတင်းမှာ အဒေါ်ဟဲ၏ အော်ဟစ်ကြေညာမှုကြောင့် ရွှမ်းရွှေရွာတစ်ခွင်သို့ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ထောင်ချောက်ရှိသူ တိုင်းမှာလည်း တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ နှင်းများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ထောင်ချောက်များကို မြှုပ်နှံထားလိုက်ကြသည်။

"လီလန်က တစ်နာရီအတွင်း သားကောင်တွေ အများကြီး ဖမ်းမိတာ။ ငါ ဝက်ဝံနက်တောင်မှာ ထောင်ချောက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် ဆင်ထားတာပဲ၊ နာရီဝက်လောက်ဆို သားကောင်မိမှာ သေချာတယ်..."

"ရွာထဲ လူတွေ အများကြီး ရောက်လာကြတာပဲ။ အဒေါ်ဟဲရဲ့ ပါးစပ်အကြီးကြီးကြောင့်ပေါ့၊ သူက အမှားတွေပြောပြီး လူတိုင်းသိအောင် လုပ်လိုက်တာလေ..."

"လီလန်ကတော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ ဒီလိုနှင်းထူထပ်တဲ့ ရာသီဥတုမှာတောင် ထောင်ချောက်သက်သက်နဲ့ ယုန်တွေ၊ ရစ်ငှက်တွေကို အများကြီး ဖမ်းမိတာ..."

လီရှန်းဟွာ၏ အိမ်တွင် ဖြစ်သည်။

လီလုံနှင့် လီဟူတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ ကန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့ရှေ့တွင် ထမင်းစားပွဲလေးတစ်ခု ရှိသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် တောဝက်သားခြောက် အနည်းငယ်၊ ကန်စွန်းဥခြောက်များနှင့် အိမ်လုပ်အရက် တစ်ဝက်ခန့် ရှိနေသည်။

နှစ်ယောက်သား ကြွေပန်းကန်များကို ကိုင်စွဲကာ တစ်ငုံချင်းစီ မော့သောက်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် စိတ်ညစ်နေကြသည်။

လီဟူမှာ အထူးသဖြင့် အရက်ကို အလွန်အကျွံ သောက်သုံးနေသဖြင့် မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး ခပ်တိုးတိုး ဆဲဆိုနေမိသည်။

"လီလန်ဆိုတဲ့ ကောင်က ငါ့ဆီက ငါးယွမ် လိမ်ယူသွားတာ၊ သူက တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ..."

"အစ်ကို... ငါတို့ ဒီငွေကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်ယူရမယ်..."

ထိုခေတ်ကာလတွင် ငါးယွမ်ဆိုသည်မှာ မသေးငယ်သော ပမာဏဖြစ်ပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ တစ်လစာ လုပ်အားခနှင့် ညီမျှသည်။

လုပ်အားခဆိုသည်မှာ လုပ်အားကို ဆိုလိုသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ မုဆိုးအဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး ဖမ်းမိသော သားကောင်အရေအတွက်ပေါ် မူတည်၍ လုပ်အားခ ရရှိသည်။ နှစ်ကုန်လျှင် လုပ်အားခအပေါ် မူတည်၍ ငွေကြေး၊ အစားအစာနှင့် ရိက္ခာဝယ်လက်မှတ်များ ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လီလန်အား ပေးလိုက်ရသော ငါးယွမ် နစ်နာကြေးမှာ လီဟူနှင့် လီလုံတို့ ညီအစ်ကိုအတွက် တစ်လစာ လုပ်အားခနှင့် တူညီနေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ တစ်လလုံး အလကား အလုပ်လုပ်လိုက်ရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"မကျေနပ်လိုက်တာ လီလန်က တကယ့်ကို ထူးဆန်းနေတာပဲ..."

လီလုံလည်း မူးနေပြီး ဒေါသထွက်နေ၏။

"သူက တစ်သက်လုံး ပျင်းရိနေတဲ့ကောင်၊ အခုတော့ ငါ့ခေါင်းပေါ်တက်ပြီး ကြီးစိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ငါ သူ့ကို ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် အလွတ်မပေးဘူး..."

လီလုံမှာ မြေအိုးပန်းကန်ထဲရှိ ပြောင်းအရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

လီလန်အား အရေးယူရန် အစ်ကိုဖြစ်သူက စီစဉ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီဟူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

လီလုံမှာ ခေါင်းများ မူးဝေနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖူးရောင်ကာ စဉ်းစားရခက်နေသည်။

"ဒီကောင်ရဲ့ စရိုက်က မကြာသေးခင်ကမှ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတာ၊ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ် ငါတို့ ဒီကိစ္စကို သေချာစဉ်းစားဖို့လိုတယ်..."

"ဟုတ်တယ် ဒီကောင်က ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူတွေ လုပ်နေတာ။ အရင်ကဆို ငါ့အစ်မအပေါ်မှာ အရမ်းကို နာခံတတ်တဲ့သူ၊ အခုတော့ အရမ်းမာနကြီးပြီး စေ့စပ်ထားတာကိုတောင် ဖြတ်တောက်ပစ်ရဲတယ်..."

လီဟူမှာ မူးမူးနှင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးလိုက်ကာ ပွင့်သွားပြီး လီရှန်းဟွာမှာ မျက်နှာပျက်လျက် ဝင်ရောက်လာကာ မောင်နှစ်ယောက်အား ဆူပူလိုက်သည်။

"နင်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ ကန်းပေါ်မှာ အရက်သောက်နေတုန်းပဲလား..."

"လီလန်ဆိုတဲ့အကောင်က အခု ရွာမှာ အလိုချင်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်နေပြီဆိုတာ သိရဲ့လား..."

လီမျိုးနွယ်ဝင် လီလုံနှင့် လီဟူတို့မှာ အစ်မဖြစ်သူကို အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ လီရှန်းဟွာ၏ ဆူပူမှုကို ခံလိုက်ရပြီးနောက်တွင် ချက်ချင်းပင် သတိဝင်လာကာ အမူးပြေသွားတော့သည်။

"လီလန်က အလိုချင်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေပြီလား..."

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

လီလုံက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီရှန်းဟွာသည် ထိုနေ့က အဒေါ်ဟဲထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရာများကို မောင်နှစ်ယောက်အား ပြောပြလိုက်သည်။

"ဘာ... လီလန်ဆိုတဲ့ကောင်က ဝက်ဝံနက်တောင်မှာ ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး ယုန်သုံးကောင်နဲ့ မိုးပျံနဂါး လေးကောင်ကို ဖမ်းမိလိုက်တာ..."

"မဖြစ်နိုင်တာ... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဝက်ဝံနက်တောင်က နှင်းတွေက ဒီလောက်ထူနေတာ၊ လီလန်လို အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် သားကောင်တွေ အများကြီး ဖမ်းနိုင်မှာလဲ..."

"ဘယ်လိုလုပ် အလိမ်အညာ ဖြစ်ရမလဲ။ အဒေါ်ဟဲကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာလေ။ လီလန်က ထောင်ချောက်ကို ထမ်းပြီး သားကောင်တွေကို ခါးမှာ ချိတ်ဆွဲထားတာ။ သူက ဝက်ဝံနက်တောင်ကနေ အခုပဲ ဆင်းလာတာ..."

လီရှန်းဟွာက သူမ၏ အသုံးမကျသော မောင်နှစ်ယောက်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"နင်တို့ကို ကြည့်စမ်း ရွာရဲ့ မုဆိုးအဖွဲ့ဝင်တွေ ဆိုပြီးတော့ လီလန်လောက်တောင် မတော်ကြဘူးလား..."

လီရှန်းဟွာမှာ ငြီးတွားနေသည်။

သူမ၏ မောင်နှစ်ယောက်မှာ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကမှ မုဆိုးအဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မပါဘဲ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

မနေ့က လီလန်က မိုးပျံနဂါးနှစ်ကောင် ဖမ်းမိခဲ့ပြီး ယနေ့မှာလည်း ယုန်သုံးကောင်နှင့် မိုးပျံနဂါး လေးကောင်ကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။ လီရှန်းဟွာမှာ သူမ၏ မောင်နှစ်ယောက်မှာ လီလန်လောက်ပင် မတော်ဘူးဟု ခံစားနေရသည်။

"အစ်မ... အခု တောင်ပေါ်မှာ နှင်းတွေ အရမ်းများနေတာ အမဲလိုက်တာက ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ လီလန်က ကံကောင်းလို့ မိတာပါ၊ ငါတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး..."

လီလုံက ညှိုးငယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တော်ပြီ... စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့..."

လီရှန်းဟွာက မဲ့ပြုံး ပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့ လီလန်ကို လက်စားချေချင်တယ် မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီကောင်က သားကောင်တွေကို ကျောက်လျူကို ပေးလိုက်တယ် သွားယူလိုက်ကြ..."

"ကျောက်လျူ... ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းရဲ့ သားလား..."

"အစ်မ... ဒီကိစ္စက..."

လီလုံမှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းမှာ ကိုရီးယားစစ်ပွဲမှ ပြန်လာသည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွာတွင် အလွန်လေးစားခံရသူဖြစ်ရာ သူတို့ မထိရဲကြပေ။

အမြေးဖြစ်သူ ကျောက်လျူအား သူတို့ အနိုင်ကျင့်သည်ကို သိသွားပါက ထိုအဘိုးအိုမှာ အမဲလိုက်သေနတ်ကိုကိုင်ကာ သူတို့နှင့် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်တော့မည်ဖြစ်သည်။

"နင်တို့ကို ကြည့်ရတာ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ...သူတို့လို အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ကို ဘာကြောက်နေရတာလဲ..."

"နင်တို့ကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ခိုင်းတာမှ မဟုတ်တာ... တစ်ယောက်ယောက်ကို ခိုင်းလိုက်ရင် မရဘူးလား..."

လီရှန်းဟွာက သူမ၏ မောင်နှစ်ယောက်အား စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ထမင်းစားပွဲပေါ်ရှိ တောဝက်သားခြောက်နှင့် ကန်စွန်းဥခြောက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"စားတာ ရပ်လိုက်ကြတော့၊ မြန်မြန်သွားကြ..."

မောင်နှစ်ယောက်မှာ ကန်းပေါ်မှ အမြန်ဆင်းကာ ဖိနပ်စီးပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွာသားများက ဝက်ဝံနက်တောင်၌ ထောင်ချောက်များ မြှုပ်နှံပြီးနောက်။

အချိန်များမှာ မိနစ်ဖြင့် ကုန်ဆုံး၊ နာရီဖြင့် ကုန်ဆုံး၊ နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီ...

နေ့တစ်ဝက်ကျော်သွားပြီးနောက် ညနေစောင်းသည်အထိ ဝက်ဝံနက်တောင်တွင် စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ထောင်ချောက်တွင် တောယုန်တစ်ကောင်မျှ မိသည်ကို မတွေ့ရပေ။

တောင်ပေါ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရာနှင့်ချီသော ထောင်ချောက်များမှာလည်း တစ်ခုမျှ မပွင့်လာခဲ့ဘဲ အားလုံး မအောင်မြင်ခဲ့ကြချေ။

"ဟေ့... ကြက်တစ်ကောင်ရဲ့ အမွေးတောင် မမြင်ရဘူး။ ငါတို့ အဒေါ်ဟဲရဲ့ လှည့်စားခြင်း ခံလိုက်ရတာလား..."

"အဒေါ်ဟဲက လိမ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါလည်း လီလန် သားကောင်တွေ အများကြီး ထမ်းပြီး အိမ်ပြန်သွားတာ မြင်ခဲ့တာပဲ..."

"သြော်... ငါတို့ ကံမကောင်းတာပါ၊ လီလန်လောက် မကံကောင်းဘူး..."

"လီလန်က တကယ်ပဲ ဝက်ဝံထောင်ချောက် သုံးတာလား။ သူ တကယ်ြကို ကံကောင်းတာပဲ..."

"ငါ လီလန်ကို အရမ်း မနာလိုဖြစ်မိတယ်။ သူက ဒီနေ့ အသားစားရမှာ၊ ငါကတော့ တောရိုင်းဟင်းရွက်တွေပဲ စားပြီး သစ်ခေါက်တွေကို ဝါးနေရတုန်း..."

"ငါ အနာဂတ်မှာ လီလန်နဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေမှ။ သူဆီကနေ ကြက်ခြေထောက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကြက်စွပ်ပြုတ်လေးပဲဖြစ်ဖြစ် သောက်ရကောင်းမှ..."

ပညာရှိတစ်ယောက်ကို သုံးရက်ခွဲပြီးလျှင် အသစ်ပြန်ကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။

အရင်က ပျင်းရိပြီး မိဘကို မှီခိုရုံသာ သိသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် တစ်နေ့တွင် ရွှမ်းရွှေရွာသားများ၏ မနာလိုခြင်းကို ခံရသူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မတွေးခဲ့မိကြပေ။

ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော အချိန်တွင် အစားအစာမှာ အသက်ကို ကယ်ဆယ်နိုင်သည်။

လီလန်သည် သားကောင်များစွာကို တစ်ကိုယ်တော် ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သဖြင့် မိသားစုကို ငတ်မွတ်ခြင်းမှ ကင်းဝေးစေပြီး အသက်ရှင်သန်နိုင်စေမည် ဖြစ်သည်။

အစားအစာနှင့် ရေ ပြတ်လပ်ပြီး သေဆုံးသူများ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသည့် ထိုခေတ်ကာလတွင် အသက်ရှင်သန်နိုင်ခြင်းမှာ ဇိမ်ကျလှသည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ရွာတွင် အလိုချင်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ထိုနေ့မှစ၍ ရွှမ်းရွှေရွာသားများ၏ အမြင်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဂုဏ်သတင်းမှာ လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားလေပြီ။

လီလန်မှာမူ သားကောင်များကို ထမ်း၍ အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး ကြက်မွေးနှုတ်ရန်အတွက် ရေနွေးအိုး တည်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်ရှိလာသည်။