အခန်း ၁၈

အခန်း (၁၈) လီလန်၏ အကာအကွယ်ပေးမှုနှင့် လီလုံတို့ ညီအစ်ကို၏ ရိုင်းစိုင်းမှု

"အစ်ကိုလန်..."

"အစ်ကိုလန်ရေ..."

လီလန်သည် ထမင်းစားဖိုချောင်တွင် တောကြက်၏ အမွေးများကို နှုတ်ရန်အတွက် ရေနွေးအိုး တည်နေစဉ် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩစွာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဖိုချောင်အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပွတ်ရောင်ကာ အခြေအနေမကောင်းသည့် ကျောက်လျူ ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်လျူ၏ မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာများ ရှိနေပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း စုတ်ပြတ်နေကာ ဘောင်းဘီတွင် ရွှံ့များပေကျံနေသဖြင့် တိုက်ပွဲတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံ ပေါ်သည်။

"ကျောက်လျူ... မင်းမျက်နှာ ဘာဖြစ်တာလဲ..."

လီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလန်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

"စိတ်အေးအေးထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြပါ။ ငါ မင်းအတွက် တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်..."

လီလန်က နူးညံ့စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျောက်လျူ၏ မျက်နှာ ဒဏ်ရာများ၊ သိုးမွေးအင်္ကျီ စုတ်ပြတ်နေမှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် တိုက်ခိုက်ခံရပြီး အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရကြောင်း လီလန် ရိပ်မိလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလန်... အစ်ကိုပေးထားတဲ့ ယုန်နဲ့ မိုးပျံနဂါးကို အလုခံလိုက်ရပြီ..."

ကျောက်လျူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး အသံမှာလည်း ငိုသံနှင့် တုန်ရီနေသည်။

"ဘယ်သူ လုသွားတာလဲ..."

လီလန်သည် မျက်နှာကို တင်းထားကာ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"စွန်းဟော်ကျီ... အဲ့ဒီကောင်ပဲ..."

စွန်းဟော်ကျီလား။

လီလန်သည် ထိုလူကို မှတ်မိသည်။ သူသည် ကျောက်လျူနှင့် အရွယ်တူဖြစ်ပြီး အမည်မှာ စွန်းကျဲ့ဖန့်ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်က ဦးခေါင်းတွင် အနာပေါက်ခဲ့ဖူးရာ အနာကျက်သွားသည့်နောက် ထိုနေရာတွင် ဆံပင်မပေါက်တော့သဖြင့် ရွာသားများက သူ့ကို 'စွန်းဝက်ခြံ' ဟု ခေါ်ကြသည်။

စွန်းဟော်ကျီမှာ ရွာတွင် အလုပ်မရှိ ပျင်းရိနေသူဖြစ်ပြီး၊ သူ့ဒုတိယဦးလေးမှာ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် တာဝန်ရှိသူဖြစ်သဖြင့် အခွင့်ကောင်းယူကာ သူတစ်ပါးကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ခိုးဝှက်မှုများ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။

လီလန်သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ကျောက်လျူ၏ သားကောင်များ အလုခံရသည့် ကိစ္စမှာ ရိုးရိုးလေး မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

စွန်းဟော်ကျီမှာ လီလုံနှင့် လီဟူတို့နှင့် ရင်းနှီးသူ ဖြစ်သည်။

"ဒီကိစ္စနောက်ကွယ်မှာ လီရှန်းဟွာနဲ့ သူ့အမေ ဝူအိုက်ရုံတို့ပါနေဖို့ အကြောင်းများတယ်..."

လီလုံနှင့် လီဟူတို့ ညီအစ်ကိုမှာ မောက်မာပြီး စိတ်မြန်သူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတစ်ပါးကို ခိုင်းစေခြင်းမျိုး မလုပ်တတ်ကြပေ။ သို့သော် လီရှန်းဟွာ၏ အကြံပေးမှု ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။

"သား... ဘယ်သူလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် အခန်းတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ကျောက်လျူ၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ "သြော်... အမလေး" ဟု အော်လိုက်သည်။

"ကျောက်လျူ... မင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ... ဘာလို့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြန်လာတာလဲ..."

"ဦးလေးလီ..”

ကျောက်လျူမှာ ဝမ်းနည်းစိတ် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"တော်ပါပြီ... မငိုနဲ့တော့။ မင်းက ယောက်ျားသားပဲ ငါ မင်းအတွက် တရားမျှတမှု ရအောင် လုပ်ပေးမယ်..."

လီလန်သည် ကျောက်လျူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် အပြင်ခဏ သွားဦးမယ်။ ရေနွေးဆူရင် ကြက်မွေးနှုတ်ပေးထားလိုက်ပါ..."

လီလန်မှာ မှာကြားပြီးနောက် ကျောက်လျူကို ခေါ်ဆောင်ကာ စွန်းဟော်ကျီ၏ အိမ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ကျောက်လျူ... တံခါးသွားခေါက်လိုက်..."

လီလန်က ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်လျူမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

စွန်းဟော်ကျီ၏ အသံမှာ အိမ်အတွင်းမှ ထွက်လာသည်။

"စွန်းကျဲ့ဖန့်... မင်း ဒီကောင်စုတ်... ငါ့သားကောင်တွေကို ပြန်ပေးစမ်း..."

လီလန် နောက်ကွယ်မှ ရှိနေသည်ကို အားကိုးကာ ကျောက်လျူမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုရဲရင့်လာသည်။

"ကျောက်လျူလား... မင်း အရူးသွားထနေတာလား... ဒီကို လာရဲသေးတယ်ပေါ့..."

ဝင်းထဲမှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဆံပင်တိုတိုနှင့် လူတစ်ယောက် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"ကျောက်လျူ... မင်းကများ..."

စွန်းဟော်ကျီမှာ စကားမဆုံးခင် လီလန်၏ မျက်နှာထား တင်းမာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဟေ့... အစ်ကိုလန်... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

စွန်းဟော်ကျီမှာ ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အပြုံးအတုကို ဖော်ကာ မေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် လီရှန်းဟွာနှင့် စေ့စပ်ထားခြင်းကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည်မှာ ရွှမ်းရွှေရွာတစ်ခွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။ ထို့အပြင် လီလုံတို့ ညီအစ်ကိုဆီမှ ယွမ်ငါးကျပ်ကို "အတင်းအကျပ်" တောင်းယူနိုင်ခဲ့ခြင်းနှင့် တောင်ပေါ်တွင် သားကောင်များ အများအပြား ဖမ်းနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် လီလန်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ရွာတွင် အတော်ပင် ကြီးမားနေပြီဖြစ်သည်။

"စွန်းကျဲ့ဖန့်... ကျောက်လျူကို အခုလို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်တာ မင်းလား..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလန်... မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး..."

စွန်းဟော်ကျီမှာ အမူအရာပျက်လျက် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသည်။

"မင်းပဲ... မင်းပဲ လူစုပြီး ငါ့ သားကောင်တွေကို ခိုးပြီး ငါ့ကို ရိုက်တာ..."

ကျောက်လျူက ဆဲဆိုသည်။

"ကျောက်လျူကို ငါပေးထားတာကို မင်း ခိုးရဲတယ်ပေါ့..."

လီလန်သည် စွန်းဟော်ကျီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အားနှင့် လိမ်လိုက်သည်။

"အား... အစ်ကိုလန်... ဖြည်းဖြည်း... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ..."

စွန်းဟော်ကျီမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပစ္စည်းတွေ ဘယ်မှာလဲ..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"အိမ်ထဲမှာ... အိမ်ထဲမှာပါ..."

"ကျောက်လျူ..."

လီလန်က မျက်စပစ်ပြလိုက်ရာ ကျောက်လျူမှာ ချက်ချင်းပင် စွန်းဟော်ကျီ၏ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

မကြာမီပင် ကျောက်လျူမှာ အမွေးနှုတ်ပြီးသား မိုးပျံနဂါးတစ်ကောင်ကို ကိုင်ကာ ပြေးထွက်လာသည်။

"အစ်ကိုလန်... တစ်ကောင်ပဲ တွေ့တော့တယ်..."

ကျောက်လျူမှာ တောယုန်တစ်ကောင်နှင့် မိုးပျံနဂါး နှစ်ကောင် အလုခံလိုက်ရသော်လည်း ဤနေရာတွင် တစ်ကောင်သာ ကျန်တော့သည်။ ကျန်သည့် သားကောင်များမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

"ပြောစမ်း... ကျန်တာတွေ ဘယ်မှာလဲ... ကျောက်လျူရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ခိုးဖို့ မင်းကို ဘယ်သူခိုင်းတာလဲ..."

လီလန်က အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် စွန်းဟော်ကျီမှာ အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။

"ကျွန်တော် တကယ် မသိဘူး..."

စွန်းဟော်ကျီမှာ ခေါင်းခါသည်။

လီလန်မှာ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပိုမိုဖိလိုက်သဖြင့် စွန်းဟော်ကျီမှာ နာကျင်လွန်းသော်လည်း တစ်ခွန်းမျှ မဟပေ။

"မပြောဘူးပေါ့..."

"ကျောက်လျူ... သူ့ကို နှစ်ချက်လောက်ရိုက်ပြီး သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်..."

လီလန်က မဲ့ပြုံး ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ကျောက်လျူမှာ လက်စကို တင်ကာ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တကယ် မသိတာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး... လွှတ်ပေးပါ..."

စွန်းဟော်ကျီက တောင်းပန်သည်။

"ဖြန်း..."

ကျောက်လျူမှာ စွန်းဟော်ကျီ၏ မျက်နှာကို အားပါပါဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။

ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် စွန်းဟော်ကျီ၏ နားများမှာ အူသွားသည်။

"ဒါက နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ..."

လီလန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်.. တကယ်မသိတာပါ..."

စွန်းဟော်ကျီမှာ မူမမှန်ဘဲ တင်းခံနေသည်။

"ငါ့ဒုတိယဦးလေး သိသွားရင်... မင်းတို့ကို ဘယ်သူ့မှ လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

စွန်းဟော်ကျီက ခြိမ်းခြောက်သည်။

သူ၏ ဒုတိယဦးလေးမှာ ရွှမ်းရွှေရွာ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး အာဏာရှိသူ ဖြစ်သည်။

"ကျောက်လျူ... ဆက်ရိုက်..."

လီလန်မှာ ဤလူယုတ်မာကို အချိန်ဖြုန်းမနေချင်သဖြင့် ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ရိုက်ခွင့်ရသဖြင့် ကျောက်လျူမှာ ပို၍ စိတ်အားထက်သန်သွားသည်။

သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ "ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း" ဟု တစ်ဆက်တည်း ရိုက်လိုက်သည်။

ရိုက်ချက် သုံးချက်မှာ စွန်းဟော်ကျီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ကျောက်လျူမှာ ရိုးသားသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာ တောင့်တင်းသူဖြစ်ရာ စွန်းဟော်ကျီမှာ ကြယ်များပင် မြင်ယောင်လာပြီး ပါးပြင်မှာ ဖူးရောင်လာကာ အမှတ်နီကြီးများ ထင်ကျန်သွားသည်။

"သူတို့ မင်းကို အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ပေးထားတယ် မဟုတ်လား..."

စွန်းဟော်ကျီ တင်းခံနေသည်ကိုကြည့်ပြီး လီလန်က မဲ့ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် စွန်းဟော်ကျီ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားသည်။

"ပြောမယ်... ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်..."

စွန်းဟော်ကျီမှာ သွားတစ်ချောင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

ကျောက်လျူ၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် သွားတစ်ချောင်းပင် ကျွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"လီလုံ ခိုင်းတာပါ... သူက ကျောက်လျူ ဝက်ဝံနက်တောင်မှာ တောကြက်ဖမ်းမိတယ်ဆိုပြီး လုခိုင်းတာ..."

စွန်းဟော်ကျီမှာ အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။

"အဟက်... သူတို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

လီလန်က မဲ့ပြုံး ပြလိုက်သည်။

ဤကိစ္စမှာ လီလုံနှင့် လီဟူတို့ ညီအစ်ကိုနှင့် မကင်းကြောင်း သူ သိပြီးသားဖြစ်သည်။

"စွန်းကျဲ့ဖန့်... ကျောက်လျူက အဘိုးကျောက်ရဲ့ မြေးဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား..."

"သူ့မိသားစုမှာ သူ တစ်ယောက်ပဲရှိတာ။ မင်းက သူ့ပစ္စည်းကို ခိုးရုံမက အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့... သေချင်နေတာလား..."

ရွှမ်းရွှေရွာတွင် အဘိုးကျောက်မှာ အမြေးဖြစ်သူကို အလွန်ကာကွယ်ပေးသူအဖြစ် နာမည်ကြီးသည်။ မည်သူမဆို အနိုင်ကျင့်ပါက သေနတ်ကိုင်ကာ လိုက်သတ်မည့်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုလူကြီးမှာ နိုင်ငံခြားသား ရန်သူများကိုပင် သတ်ဖူးသူ ဖြစ်သည်။

"သေရောပဲ... အဲ့ဒီလီလုံကောင်ကို ငါ နားထောင်မိတာ မှားသွားပြီ..."

"အစ်ကိုလန်... ကျောက်လျူ... ကျွန်တော် လောဘဇောကပ်ပြီး လီလုံ စကားကို နားထောင်မိတာပါ..."

လီလန်သည် စွန်းဟော်ကျီကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်သည်။

"ကျောက်လျူ... လီလုံကို သွားရှာကြမယ်…”