အခန်း ၁၉

အခန်း (၁၉) ဟမ့်... ငါ့အိပ်ရာပေါ် တက်ချင်တဲ့ လူတွေ အများကြီးပဲ…

လီရှန်းဟွာ၏ အိမ်တွင်…

"ဟေ့... ကျား... နင်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ တောင်ပေါ်ပြန်တက်လာကြပြန်ပြီလား..."

"ဒီလိုဝဖိုင့်နေတဲ့ တောယုန်တွေနဲ့ မိုးပျံနဂါးတွေကတော့ စားလို့ကောင်းမှာပဲ..."

ဝူအိုက်ရုံသည် လီဟူနှင့် လီလုံတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အမဲလိုက်ရာမှ အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။

အိမ်တွင် အသားဟင်းရှိနေပြီဖြစ်ရာ ခါးသက်သက်နှင့် အရသာမရှိသော တောရိုင်းဟင်းရွက်များကို ထပ်မံစားသောက်စရာ မလိုတော့ပေ။ မည်သူကများ မပျော်ရွှင်ဘဲ ရှိပါမည်နည်း။

"အမေ... သားတို့ တောကြက်ဟင်းရည်သောက်ချင်နေတာ ကြာပြီ။ မီးဖိုချောင်ကို အမြန်သွားပြီး ဒီတောကြက်ကို ချက်ပေးပါတော့..."

ကျားက အမဲကောင်များကို ပေးအပ်ရင်း စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အမေ သွားပြီ... အမေ အခုပဲ သွားချက်ပေးမယ်..."

ဝူအိုက်ရုံသည် အမဲကောင်များကို ယူကာ မီးဖိုချောင်ဆီ အမြန်ထွက်သွားသည်။

"အစ်ကို... စွန်းဟော်ကျီ ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်မလား မသိဘူးနော်။ အဲဒီကောင် လီလန်များသိသွားရင်..."

ကျားက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဟမ့်... သူ မရဲပါဘူး..."

"အဲဒီကိစ္စကို သူများတွေကိုသာ ပြောကြည့်စမ်း... သူ့သွားတွေကို ငါ ကျွတ်အာင်ရိုက်ပစ်မယ်..."

လီလုံက ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စွန်းဟော်ကျီရဲ့ ဒုတိယဦးလေးက ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဒုတပ်ဖွဲ့မှူးလေ။ ငါတို့ သူ့ကို မထိခိုက်ရဲဘူး..."

"သူက ဒုတပ်ဖွဲ့မှူးပဲရှိသေးတာ... တပ်ရင်းမှူးမှ မဟုတ်တာ၊ ဘာကိုကြောက်စရာလိုလဲ..."

"ပြီးတော့ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ချန်ရဲ့ ဒုတိယသားက ငါတို့အစ်မကြီးကို သဘောကျနေတာ မဟုတ်လား..."

ခေါင်းဆောင်ချန်သည် ရွှမ်းရွှေရွာ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် သားနှစ်ယောက်နှင့် သမီးသုံးယောက်ရှိသည်။ ဒုတိယသားဖြစ်သူ ချန်ဝူသည် သူတို့၏ အစ်မကြီး လီရှန်းဟွာအပေါ် အလွန်ပင် စွဲလမ်းနေသူဖြစ်သည်။

ဤဆက်သွယ်မှုကြောင့် လီလုံနှင့် လီဟူတို့ ညီအစ်ကိုမှာ ဒုတပ်ဖွဲ့မှူးစွန်းကို သိပ်ပြီး ကြောက်ရွံ့မနေကြပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ကျား... အဲဒီအကောင်မှာ အဲလောက် သတ္တိမရှိပါဘူး..."

လီလုံက ညီဖြစ်သူ စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် အမြန်ပင် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းကိုယ်တိုင် လာရှာရင်တောင် သူက စွန်းဟော်ကျီကိုပဲ အပြစ်တင်ရမှာ။ အမဲကောင်ကို ရိုက်ယူသွားတာက စွန်းဟော်ကျီလေ၊ ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီဟူလည်း သဘောတူသွားသည်။ ဒုတိယအစ်ကို ပြောတာ မှန်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အဲဒီနေရာမှာ မရှိခဲ့ကြဘူးလေ။ ထိုအရူးကောင် ကျောက်လျူကတော့ စွန်းဟော်ကျီကိုပဲ သွားပြီး အနိုင်ကျင့်နေမှာ အမှန်ပင်။

"ကျား... အိမ်ထဲပြန်ဝင်ပြီး အရက်လေး တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြစို့..."

လီလုံက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ အရသာရှိတဲ့ မိုးပျံနဂါးအသားကို စားရတော့မယ်၊ တကယ်ကို ကျေနပ်စရာပဲ။ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ တောဝက်သားခြောက်တွေနဲ့ ကန်စွန်းဥခြောက်တွေထက် အများကြီး သာတာပေါ့”

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ကုလားကာကို ဆွဲဖယ်၍ အိမ်ထဲသို့ တစ်ယောက်နောက်တစ်ယောက် ဝင်သွားကြသည်။

လီရှန်းဟွာက ကန်းပေါ်တွင် ထိုင်၍ နေကြာစေ့များ ကိုက်နေသည်။ မောင်နှစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မျက်စပစ်ပြလိုက်သည်။

"အစ်မ... ကျွန်တော့်နဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ဆိုရင် သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ..."

ကျားက မာန်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။

"နင်တို့နှစ်ယောက်တော့... အသားကရော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."

လီရှန်းဟွာက မေးသည်။

"အမေ မီးဖိုချောင်မှာ ချက်ပေးနေတယ်..."

လီဟူက ပြုံး၍ ဖြေသည်။

လီရှန်းဟွာသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး မောင်ဖြစ်သူနှစ်ယောက်ကို နေကြာစေ့တစ်ဆုပ်စီ ပေးလိုက်သည်။

"နင်တို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ မဖော်မိကြဘူးမလား..."

"မဖော်ပါဘူး... စွန်းဟော်ကျီပဲ လုပ်သွားတာ..."

လီလုံက နေကြာစေ့တစ်ခုကို ခွဲလိုက်ပြီး အခွံများကို ကန်းအောက်သို့ ထွေးထုတ်လိုက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ မေးလိုက်သည်။

"တော်တော်လိမ္မာတာပဲ..."

လီရှန်းဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤ "ဓားကို ငှား၍ လူသတ်ခြင်း" နည်းဗျူဟာကို လီလုံနှင့် လီဟူတို့၏ အစီအစဉ်အတိုင်း သူမက နောက်ကွယ်မှ စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

စွန်းဟော်ကျီကို မိုးပျံနဂါးတစ်ကောင်လောက် ပေးမယ်လို့သာ ကတိပေးလိုက်ပါက သူ အလုပ်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လုပ်ပေးလိမ့်မည်။

ကျောက်လျူဆိုတဲ့ အရူးကောင်ကတော့ ဤကိစ္စအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်က သူတို့ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ စိတ်ကူးမိမှာ မဟုတ်ပေ။

ညီအစ်ကိုမောင်နှမသုံးယောက် ကန်းပေါ်တွင် နေကြာစေ့ကိုက်နေကြသည်။ လီဟူက အစ်မကြီး၏ ပန်းရောင်ဝါဂွမ်းထည့်ထားသော အင်္ကျီကို ငေးကြည့်ရင်း သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး... အဲဒီကောင်လီလန်က အစ်မနဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းသွားပြီလေ။ အခု ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ... အမေ့ကိုပြောပြီး တခြားတစ်ယောက် ရှာခိုင်းလိုက်ရမလား..."

"နင်တို့ နေကြာစေ့သာ ဆက်စားစမ်းပါ... ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်လုပ်..."

လီရှန်းဟွာက မောင်ဖြစ်သူ လီဟူကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လီလန်အကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်နှင့် လီရှန်းဟွာ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်လာသည်။ သူမသည် ရွှမ်းရွှေရွာ၏ အလှပဂေး၊ အရွယ်ကောင်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အနီးအနားရွာများမှ လူငယ်များပင် ပွဲစားလွှတ်၍ တောင်းရမ်းမှုများ ရှိခဲ့ပြီး သူမ၏ တံခါးဝမှာပင် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် လီလန်က စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်းကို ဖျက်သိမ်းပြီးနောက်၊ မုဆိုးအဖွဲ့မှ ကျိုးလျဲ့ရှန် ရှိနေစဉ်တွင် လီရှန်းဟွာက လီလန်ကို တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာနှင့် အပ်ချုပ်စက် တောင်းခဲ့ကြောင်း သိသွားခဲ့သည်။ ထိုသတင်းမှာ ရွှမ်းရွှေရွာတစ်ခုလုံးသာမက အနီးအနားရွာများအထိပါ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

လူတွေ အငတ်ဘေးကြုံပြီး စားစရာတောင် မရှိတဲ့ကာလမှာ လီရှန်းဟွာက တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာ၊ အပ်ချုပ်စက် တောင်းဆိုခဲ့လေသည်။

ဘယ်မိသားစုကများ အဲလောက် တတ်နိုင်မှာတဲ့လဲ။

မိမိတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှကို ရောင်းချလိုက်ရင်တောင် အဲဒီလောက် တင်တောင်းစရိတ်အတွက် ငွေကြေးစုဆောင်းနိုင်မည့် မိသားစု ရှိပါ့မလား။

ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျိုးလျဲ့ရှန်ရဲ့ မုဆိုးအဖွဲ့ထဲက လူငယ်တွေဟာ လီရှန်းဟွာအပေါ် ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မထားရဲတော့ပေ။

နှင်းဆီတစ်ပွင့် ဘယ်လောက်ပဲလှလှ သူမမှာ ဆူးတွေ ရှိနေသည်။ ပိုဆိုးတာက ထိုနှင်းဆီက ဝယ်ယူဖို့အတွက် ယွမ်နှစ်ရာကျော် ကုန်ကျမည့် အရာမျိုးဖြစ်နေသည်။

စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်း ဖျက်သိမ်းပြီးနောက် ဝူအိုက်ရုံက သူမသမီးအတွက် အသစ်ရှာပေးရန် ပွဲစားထံ ထပ်သွားသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ပွဲစားက ထိုသတင်းကို ကြားပြီးသားဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

ပွဲစားက "ကျွန်မတို့ ရွှမ်းရွှေရွာက ရှင်တို့ရဲ့ မင်းသမီးလေး လီရှန်းဟွာကို လက်ခံဖို့ အရွယ်အစား မတတ်နိုင်ပါဘူးရှင်။ အဲဒီလူငယ်တွေက ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းတောင်မတတ်နိုင်ကြဘူး။ ရှင့်သမီး ရှန်းဟွာသာ အဲဒီ့လိုရွာက လင်ယူသွားရင် အငတ်ဘေးနဲ့ပဲ တွေ့ရမှာပေါ့..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပွဲစား၏ ကဲ့ရဲ့သော အသံကြောင့် ဝူအိုက်ရုံမှာ ဒေါသဖြင့် အံကြိတ်ထားရသည်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ဝူအိုက်ရုံက ပွဲစားအချို့ကို တိုင်ပင်ခဲ့သော်လည်း အားလုံးက ခေါင်းခါ၍ ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။

ပွဲစားများက မေးသည့် တစ်ခုတည်းသော မေးခွန်းမှာ - ဘယ်သူက တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာ တတ်နိုင်မှာတဲ့လဲ။

ဝူအိုက်ရုံက အတင်းအဓမ္မ ပြုံး၍ "တင်တောင်းစရိတ်ကတော့ ပြန်ညှိလို့ရပါတယ်... ယွမ်တစ်ရာ မရရင်လည်း ယွမ်ရှစ်ဆယ်လောက်နဲ့ ရပါတယ်..." ဟု ပြောသည်။

သူမ စကားပင် မဆုံးသေးခင် ပွဲစား၏ မောင်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"ဟမ့်... ရှန်းဟွာရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆိုရင် သူမကို လက်ထပ်ချင်တဲ့ လူငယ်တွေ အများကြီးပဲ..."

ဝူအိုက်ရုံက ဒေါသထွက်နေစဉ် လီရှန်းဟွာကမူ ကန်းပေါ်တွင် အေးဆေးစွာ နေကြာစေ့ခွဲနေသည်။

သူမမှာ စိုးရိမ်စရာ တစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။

ရွှမ်းရွှေရွာက ယောက်ျားတွေဟာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ သူမ သိသည်။ သူမရဲ့ အိပ်ရာပေါ် တက်ချင်နေသည့် လူများ အများကြီးပင်။ သူမက လက်ချောင်းလေး တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံ သို့မဟုတ် မျက်စပစ်ပြလိုက်တာနဲ့တင် ရလာမှာဖြစ်သည်။

တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာက ဘာများလဲ။

လီရှန်းဟွာ ဒေါသထွက်ရခြင်းမှာ လီလန်က သူမကို အထင်သေးပြီး စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်းကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သဖြင့် ရွှမ်းရွှေရွာတွင် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမသည် အနည်းဆုံးတော့ ရွာ၏အလှပဂေး၊ ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် အကောင်းဆုံးသူဖြစ်သည်။ လီလန်က ဘာကြောင့်များ သူမကို စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်း ဖျက်သိမ်းရတာလဲ။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖျက်သိမ်းရမည်ဆိုလျှင် သူမ လီရှန်းဟွာကသာ ဖျက်သိမ်းရမည်။

ဤကိစ္စသည် လီရှန်းဟွာ၏ ရင်ထဲတွင် စူးဝင်နေသော ဆူးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤကိစ္စကို ဤအတိုင်း လက်လွတ်ခံ၍ မရပေ။

"ဟမ့်... လီလန်က ငါတို့ရဲ့ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်းကို ဖျက်ရဲတယ်ပေါ့လေ... ကျောက်လျူက သူ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း မဟုတ်လား။ ဒီအရူးကောင်ကိုပဲ အပြစ်ခံခိုင်းပြီး အတိုးပြန်ကောက်ရမယ်..."

လီရှန်းဟွာသည် နေကြာစေ့အခွံများကို ကန်းအောက်သို့ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

"လီဟူ... အပြင်ထွက်ခဲ့စမ်း..."

ထိုအချိန်တွင် အိမ်အတွင်းမှ ဒေါသတကြီး အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီရှန်းဟွာက အသံကို ရင်းနှီးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

*ဘာကြောင့်များ သူက လီလန်နဲ့ ဒီလောက်တူနေရတာလဲ…*