အခန်း ၂၀

အခန်း (၂၀) ရှောင်လင်အရဟတ္တလက်သီး

"လီလန်... သူ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ..."

ကန်းပေါ်တွင် ထိုင်၍ နေကြာစေ့များ ခွဲနေကြသော လီဟူနှင့် လီလုံတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာလည်း အပြင်မှ ဟစ်အော်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"လီဟူ... မင်းက အရူးတစ်ယောက်လိုပဲ နေချင်တာလား..."

ယခုတစ်ခါ ပြောလိုက်သူမှာ လီလန်မဟုတ်ဘဲ ကျောက်လျူ၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လျူ၏ စိန်ခေါ်မှုကို ခံလိုက်ရသောအခါ လီဟူသည် ဒေါသထွက်ကာ ဖိနပ်ပင် မစီးဘဲ ကန်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာသည်။

လီလန်၏ အထင်သေးစကားများကို သူ သည်းခံနိုင်သော်လည်း ကျောက်လျူကဲ့သို့သော အရူးကောင်ကိုတော့ သူ မသည်းခံနိုင်။

"ကျား... ကျား..."

လီရှန်းဟွာက အနောက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ဤကျားက ဘာလို့များ ဒီလောက် စိတ်မရှည်ရတာလဲ။ လီလန် လှုံ့ဆော်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်လာသည်။ သူ လီလန်၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ရောက်သွားမှန်း မသိရှာဘူးလား။

လီရှန်းဟွာသည် အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်ကို အမြန်ဝတ်ဆင်ကာ ဒုတိယအစ်ကို လီလုံနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"လီလန်... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒါ ငါ့အိမ်လေ... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ဆူညံအောင် လုပ်နေရတာလဲ..."

ဆူညံသံများကို ကြားသဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရှိနေသော ဝူအိုက်ရုံလည်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသည်။

သူမသည် မိုးပျံနဂါးကို အမွေးနုတ်ရန် ရေနွေးတည်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လီလန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကြက်မွေးများ ပေကျံနေဆဲပင်။

"တကယ်ပဲ မင်းတို့ပဲ..."

လီလန်သည် မုဆိုးမဝူ၏ လက်ထဲရှိ ကြက်မွေးများကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့... ငါတို့... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

"ထွက်သွားစမ်း... ဒါ ငါ့အိမ်...နင့်ကို မကြိုဆိုဘူး..."

ဝူအိုက်ရုံက မျက်နှာကို မည်းမှောင်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဓားပြတိုက်ထားပြီးတော့မှ တရားသလို လုပ်ရဲတယ်ပေါ့..."

လီလန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာဓားပြတိုက်တာလဲ... ဘယ်သူက ငါတို့ကို ဓားပြတိုက်တာလဲ..."

ဝူအိုက်ရုံက ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"အမေ... သူတို့ကို စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့... ကျွန်တော် ရှင်းလိုက်မယ်..."

လီဟူသည် အဓိကအခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး နံရံတွင် မှီထားသော ပေါက်တူးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

ဤပေါက်တူးမှာ အိမ်တွင်း၌ နှင်းဖယ်ရှားရန် အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့ပေါ်ရှိ ပန်းပဲသမားတစ်ဦးက ဝက်သံပြားတစ်ခုဖြင့် ပြုလုပ်ပေးထားခြင်းဖြစ်ရာ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် အတော်လေး ရှားပါးသည်။

"ဘာဖြစ်လဲ... အမှန်အတိုင်း ပေါ်သွားလို့ ဒေါသထွက်နေတာလား..."

"လီလန်... မင်း ဘာတွေအရူးထပြီး ပြောနေတာလဲ..."

လီဟူက ဒေါသတကြီး စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"လုပ်ရဲပြီး ဝန်မခံရဲဘူးလား... တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့သူပဲ..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက လုပ်ရဲပြီး ဝန်မခံရဲတာလဲ... ငါ့အစ်မကို စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်း ဖျက်သိမ်းခဲ့တဲ့ကိစ္စကိုတောင် ငါ မရှင်းရသေးဘူး... အခု မင်းက ငါ့အိမ်တံခါးဝထိ ရောက်အောင် လာရဲသေးတယ်ပေါ့..."

လီဟူက ပေါက်တူးကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲကိုင်ထားသည်။

"စကားအပိုတွေ အလုံအလောက်ပဲ... မင်းတို့နဲ့ အငြင်းပွားပြီး အချိန်ဖြုန်းဖို့ ငါ့မှာ စိတ်မရှည်ဘူး။ လျူဇီကို ငါပေးခဲ့တဲ့ မိုးပျံနဂါးနဲ့ တောယုန်ကို ပြန်ပေး။ ပြီးတော့ လျူဇီကို ပါးသုံးချက် ရိုက်ခိုင်းလိုက်... ဒါဆိုရင် ငါ ပြန်သွားမယ်..."

လီလန်က သူ့အခြေအနေကို ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ လီဟူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

လီလန်က သူတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်ထားတာကို ဘယ်လိုများ သိသွားတာလဲဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

"ဟဲဟဲ... လီဟူ... မင်းတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဘာတွေ လုပ်နေတယ်ဆိုတာကို ငါ ဘယ်လိုသိသွားတာလဲဆိုတာ တွေးနေတာလား..."

လီလန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီဟူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်စွာဖြင့် တစ်ခါတည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငါ ပြောပြမယ်... စွန်းဟော်ကျီကပဲ ပြောပြသွားတာ..."

"ဒီကောင်က ပါးစပ်မာလွန်းတယ်။ ငါ သူ့ကို အကြာကြီး ရိုက်လိုက်တာတောင် သူ မပြောဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့သွားတစ်ချောင်းကို ကြွေသွားအောင် ရိုက်ထုတ်လိုက်မှ သူ ဝန်ခံတော့တယ်..."

လီလန်က လီဟူကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

လီဟူသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"စွန်းဟော်ကျီရဲ့ ဒုတိယဦးလေးက ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဒုတပ်ဖွဲ့မှူးလေ။ မင်း သူ့ကို ထိရဲလား..."

လီဟူက အထင်သေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

၁၉၆၀ ခုနှစ်တွင် "ရွာလူကြီး" သို့မဟုတ် "ရွာကော်မတီ" ဟူ၍ မရှိသေးပေ။ ရွာတွင် ရာထူးအကြီးဆုံးမှာ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယနေရာတွင် ဒုခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။

စွန်းဟော်ကျီ၏ ဒုတိယဦးလေးမှာ ရွှမ်းရွှေရွာ၏ ဒုတပ်ဖွဲ့မှူးဖြစ်သည်။ လီဟူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လီလန်ဆိုသည်မှာ အလကား အလုပ်မဲ့နေသည့် လူပျင်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် သတ္တိရှိလျှင်တောင်မှ စွန်းဟော်ကျီကို မထိရဲသည်မှာ အသေအချာပင်။ ပြီးတော့ ရိုက်နှက်တယ်ဆိုတာကလည်း လေလုံးထွားနေတာပဲ။

"လျူဇီ... သူ့ကို ပြလိုက်စမ်း..."

လီလန်က နှုတ်ခမ်းစွန်းတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်လျူသည် အမြန်ရှေ့တိုးလာပြီး ရတနာတစ်ခုကို ပြသသကဲ့သို့ သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီ အိတ်ကပ်ထဲမှ သွေးစွန်းနေသော သွားတစ်ချောင်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"တွေ့လား... ငါ စွန်းကျဲ့ဖန့်ရဲ့ သွားကို ရိုက်ထုတ်လိုက်တာ..."

လျူဇီက ရင်ကော့ကာ မိမိကိုယ်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း အောင်နိုင်သူကဲ့သို့ ကြွားဝါလိုက်သည်။

လီဟူသည် လျူဇီ၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော သွားကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခါတည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး လီလန်ကို မသိမသာ ငေးကြည့်မိသည်။

*ကျောက်လျူဆိုတဲ့ အရူးကောင်ကတော့ အနိုင်ကျင့်ခံရရုံပဲရှိတာ... သူက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေတာလဲ…*

*လျူဇီက လုပ်လိုက်တာလား... လီလန်က လုပ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်*

*ဒါပေမဲ့ မိဘအပေါ် မှီခိုနေရတဲ့ ဒီလူပျင်း လီလန်မှာ အဲလောက်အထိ စွမ်းရည် ရှိပါ့မလား…*

လီဟူသည် မနေ့က လီလန်ရိုက်လိုက်သော ပါးရိုက်သံကို မသိမသာ ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။ လက်ဝါးရာက အခုထိ ရှိနေသေးပြီး အနည်းငယ် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်နေဆဲပင်။

"လျူဇီ... သွားပြီးတော့ ပစ္စည်းကို ပြန်ယူခဲ့..."

သွားကိုမြင်ပြီး လီဟူ ကြောက်လန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က ကျောက်လျူကို မျက်စပစ်ပြလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက လာယူရဲတာလဲ..."

လီဟူက ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူ ကိုင်ထားသော မိုးပျံနဂါးမှာ လက်လွတ်တော့မည့်အတွက် စိုးရိမ်သွားသည်။

သူသည် ပေါက်တူးကို ကိုင်ဆွဲကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုး၍ လျူဇီ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ကျား..."

"လီဟူ... စိတ်မထိန်းဘဲမလုပ်နဲ့..."

လီလုံ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ညီဖြစ်သူဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

"လီဟူ... မင်းက ငါ့မြေးကို ထိရဲတယ်ပေါ့... မင်း စောင့်နေလိုက်စမ်း..."

အိမ်ဝင်းအပြင်ဘက်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခုမှာ ဒရမ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဘိုးကျောက်က အိမ်တံခါးကို လာခေါက်နေပြီ။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ လီဟူသည် ပေါက်တူးကို လွှဲကာ လျူဇီ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ လေတိုက်၍ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်သွားကာ ရှောင်လင် အရဟတ္တလက်သီးကို အားအပြည့်ဖြင့် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ဝုန်း...

လက်သီးမှာ ပြင်းထန်စွာပင် လီဟူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားသည်။

လီဟူသည် လက်သီးချက်ကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဝေဒနာကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုစွန်လုံးကဲ့သို့ ကွေးညွတ်သွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း ရက်စွဲတစ်ခုကဲ့သို့ နီရဲကာ သွေးကြောများ ထောင်လာပြီး မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းသွားတော့သည်။

သူသည် မရပ်မနား အော်ဟစ်နေပြီး ကြီးမားသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ နောက်သို့ သုံးလှမ်းခန့် ယိုင်လဲသွားသည်။

သူ၏ ဝမ်းတွင်းမှ အစာများမှာ မွှန်ထူပြီး အက်ဆစ်အရည်များ အန်ထုတ်လိုက်သည်။

လီလန်၏ လက်သီးချက်မှာ အမြောက်ဆန်ကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပြိုကွဲမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"လီလန်... သူ့... သူ့ လက်သီးချက်က ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်ရတာလား..."

လီဟူသည် လီလန်ကို ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော လီလုံမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

လီလန်ဆိုသည်မှာ သူ၏ ညီဖြစ်သူ လီဟူထက် အရပ်တောင် ပိုပုနေသူဖြစ်သည်။ ထိုလူက ပေါ့ပေါ့ဆဆ လက်သီးချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် သူ၏ညီ သောက်ထားသမျှ အရက်များကို အန်ထွက်သွားအောင် လုပ်လိုက်နိုင်ပြီး ညီဖြစ်သူကို သုံးလှမ်းတောင် နောက်ဆုတ်သွားအောင် တွန်းပို့နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

စုစုပေါင်းသုံးလှမ်း။

သူ၏ညီ လီဟူမှာ ၁ ဒသမ ၉ မီတာရှိပြီး သူဝတ်ထားသော အင်္ကျီနှင့်ဆိုလျှင် ပေါင် ၂၀၀ အပြည့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။

ထိုမျှကြီးမားလေးလံသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လီလန်က လက်သီးချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့်…

"ဒီကောင်လေးက ဘယ်တုန်းက လက်ဝှေ့သင်ထားတာလဲ..."

လီလုံမှာ ကိုယ်ခံပညာကို သင်ကြားဖူးသူ မဟုတ်သော်လည်း ဆယ်နှစ်ကျော် မုဆိုးလုပ်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး ကျိုးလျဲ့ရှန်ကို လိုက်ပါခဲ့သူဖြစ်၍ အနည်းငယ်တော့ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

လီလုံသည် အနည်းငယ် ကြောက်သွားသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ - အဲဒီနေရာမှာသာ သူဆိုရင် အဲဒီလက်သီးချက်ကို ခံနိုင်ပါ့မလားဟူ၍ပင်။

"ကျား... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား..."

လီလုံသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ညီဖြစ်သူ၏ ဒဏ်ရာကို မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ရင်ဘတ်တွေ အရမ်းနာတယ်..."

လီဟူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ လီလန်၏ လက်သီးချက်ကြောင့် သူ့နံရိုးများ ကျိုးသွားပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ နာကျင်မှုမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူ၏ အမေကိုပင် တမ်းတ အော်ဟစ်နေမိသည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လီလုံက သူ၏ညီမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"လီလန်... မင်က အရူးပဲ..."

ညီဖြစ်သူ အရိုက်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှန်းဟွာမှာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုတော့သည်။

သူမ၏ မိခင်မှာလည်း ရူးသွပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သားဖြစ်သူကို ပြေးဖက်လိုက်သည်။

"အိုး... သေပါပြီ လီလန်... အို... ငါ့သားကို လာကြည့်ကြပါဦး..."

"ငါတို့ မုဆိုးမနဲ့ ကလေးတွေက ဒီလို စိတ်နှလုံးမရှိတဲ့ သူရဲ့ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံနေရပြီ..."

"ကျား... နိုးစမ်းပါဦး... ကျား... နိုးလာစမ်းပါဦး... အို... မင်းတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါ့သားအမေ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ..."

မုဆိုးမဝူသည် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း ဒေါသကြောင့် တွန့်ချိုးသွားသည်။

လီလန်က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ ဤမိသားစုကတော့ ဒုက္ခသည်ပုံစံ ဖမ်းရာမှာ တော်တော်လေး တတ်ကျွမ်းကြသည်။ သူတို့က လျူဇီကို အရင်အနိုင်ကျင့်ပြီး အမဲကောင်တွေကို ခိုးယူသွားတာပါ။ ငါက အမှန်တရားကို လာမေးတော့ သူတို့က ငါ့ကို မနိုင်သဖြင့် စာရိတ္တပိုင်းဆိုင်ရာဖြင့် အနိုင်ကျင့်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

မုဆိုးမဝူ၏ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြောင့် အိမ်နီးချင်းများမှာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် စုရုံးလာကြသည်။

"မုဆိုးမဝူ ဘာဖြစ်တာလဲ... သူ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသား လီဟူ အရိုက်ခံလိုက်ရတာလား..."

"လီဟူက အရိုက်ခံရမယ်ဟုတ်လား... အဲဒီကောင်က ဝက်ဝံလိုပဲကြီးတာ။ သူများတွေကိုသာ မရိုက်ရင် တော်သေးတယ်။ ဘယ်သူက သူ့ကို ရိုက်နိုင်မှာလဲ..."

"ကြည့်စမ်း... ဒီကောင် သွေးတွေ အန်နေတာပဲ။ တကယ်ပဲ အရိုက်ခံလိုက်ရတာပဲ..."

"ကောင်းလိုက်တာ ဒီကောင် လူတွေကို အနိုင်ကျင့်တာ ကြာပြီ... ငါလည်း သူ့ကို အတိုးပြန်ဆပ်ချင်နေတာ ကြာပြီ..."

"ဘယ်သူက လုပ်လိုက်တာလဲ... ဘာလို့ သူ့ကို နောက်ထပ် လက်သီးချက်တွေ မပေးလိုက်တာလဲ..."

"ဟိုက လီလန် မဟုတ်လား... သူ လီရှန်းဟွာရဲ့ အိမ်မှာ ဘာသွားလုပ်နေတာလဲ..."

"ဘယ်သူဖြစ်ရမလဲ... လီလန်ပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့။ ကျောက်လျူ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

"ဘာ လီလန်က လီဟူကို လက်သီးချက် တစ်ချက်တည်းနဲ့ လှဲချလိုက်တာဟုတ်လား…”