အခန်း ၂၄

အခန်း (၂၄) ဒုတိယအဆင့် လျှို့ဝှက်သေတ္တာ

ပိုင်ကျဲ့တစ်ယောက် မုဆိုးမ ဖြစ်သွားရပြီလား…

လီလန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

ပိုင်ကျဲ့၏ ဘဝသည် အလွန်ပင် ခါးသီးလှသည်။ ဦးလေးပိုင်တွင် သမီးတစ်ယောက်တည်း ရှိပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက မိခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ ဦးလေးပိုင်သည် တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ရင်း သူမကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

သူမသည် အသက်နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်တွင် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ရသော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခုမှ သံမဏိလုပ်သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုခေတ်ကာလတွင် မည်သည့်အလုပ်အကိုင်က အလိုအပ်ဆုံးနည်း။ အလုပ်သမားများပင် ဖြစ်သည်။

အစ်မပိုင်ကျဲ့သည် မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကာ တိုက်ခန်းတစ်ခုတွင် နေထိုင်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့်အတူ အစိုးရအလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ရင်း ဘဝကို အနည်းငယ် သက်သာရာရလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း... နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ အလုပ်လုပ်နေစဉ် ထိမှန်၍ သေဆုံးသွားခဲ့ရကာ သူမလည်း မုဆိုးမဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လျှော်ကြိုးဆိုသည်မှာ အပါးလွှာဆုံးနေရာတွင် အမြဲပြတ်တတ်သလို ကံကြမ္မာဆိုးဆိုသည်မှာလည်း ဘဝခါးသီးသူများဆီသို့သာ အမြဲရောက်ရှိလာတတ်မြဲပင်။

အစ်မပိုင်ကျဲ့သည် လှပသပ်ရပ်ပြီး အလုပ်ကြိုးစားသူဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် ရှိနေသည့်အခါတိုင်း အိမ်ကို အမြဲတမ်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိနေအောင် စီစဉ်ထားတတ်၏။

ထို့အပြင် သူမသည် ဟင်းလျာကောင်းများကိုလည်း ချက်ပြုတ်တတ်ပြီး သူမ၏ ဟင်းချက်လက်ရာမှာ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် အပြိုင်အဆိုင်မရှိပေ။

သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်ကမှ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပိုင်ကျဲ့၏ ဘဝမှာ တကယ်ပင် ခါးသီးလှသည်။

"ဟင်း..."

လီတာ့ဟိုင်သည် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်း အချိန်ရတဲ့အခါ အစ်မပိုင်ကျဲ့ဆီ သွားလည်ဦး... သူမရဲ့ ခင်ပွန်းရော၊ ကလေးပါ ဆုံးရှုံးသွားရတာဆိုတော့ စိတ်ဓာတ်တွေ ကျနေရှာလိမ့်မယ်..."

"အစ်မပိုင်ကျဲ့မှာ ကလေးရှိလို့လား..."

"ရှိတာပေါ့... နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်ဝန်ရလာပေမဲ့ ကလေးက မွေးပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ အသားဝါရောဂါ ဖြစ်သွားပြီး ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာလေ..."

"..."

"အင်းပါ... ကျွန်တော် ပြန်သွားရင် တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် သူနှင့် အသက်အနည်းငယ်သာ ကြီးသည်။ နှစ်ယောက်သား အတူကြီးပြင်းလာကြသူများဖြစ်၍ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သည်။

လီလန်သည် လီရွှယ်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပိုင်ကျဲ့ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် မနက်ဖြန်တွင် ဦးလေးပိုင်ဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

လီလန်သည် ယနေ့တွင် သားကောင်အမြောက်အမြား ဖမ်းဆီးရမိထားပြီး ညစာအတွက် မိုးပျံနဂါးဟင်းရည်နှင့် တောယုန်ကင်ကို စားသုံးလိုက်သည်။

ဆားမရှိသဖြင့် အရသာမှာ ဖျဉ်းတွဲနေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အာဟာရဓာတ်များ ရရှိလိုက်သည်။ ညီမငယ်နှစ်ယောက်၏ အာဟာရချို့တဲ့မှုမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး မျက်နှာများမှာ ပိုမိုသွေးရောင်ရှိကာ မျက်လုံးများမှာလည်း ပိုမို ကြည်လင်လာသည်။

အသားစားခြင်းက ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ကောင်းမွန်သည်။

သို့သော်လည်း အမြဲတမ်း အသားချည်းပဲ စားနေ၍ မဖြစ်ချေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ကန်စွန်းဥမှုန့်နှင့် ဂျုံမှုန့်များ ရှာဖွေရဦးမည်။

"မနက်ဖြန်ရဲ့ လျှို့ဝှက်သေတ္တာထဲက ဘာတွေရမလဲကြည့်ရအောင်..."

လီလန်၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ငါးယွမ် ရှိသည်။ ၎င်းမှာ လီဟူက သူ့အဖေအတွက် ဆေးဖိုးအဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သော ငွေများဖြစ်သည်။

"မရဘူးဆိုရင်လည်း တခြားနည်းနဲ့ အစားထိုးရှာရမှာပေါ့..."

ထိုညတွင် ထူးခြားသည့် အဖြစ်အပျက်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့…

နေ့လယ်အချိန်တွင် လျှို့ဝှက်သေတ္တာများ ပြန်လည်မွမ်းမံရမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။

[ဒင်... ယနေ့အတွက် လျှို့ဝှက်သေတ္တာ အသစ်ထွက်ပေါ်လာပြီ ဖြစ်ပါသည်]

[လက်ရှိ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ်: ၅၂၆ မှတ်]

၅၂၆ မှတ်...

လီလန် ဝမ်းသာသွားသည်။

"လျူဇီကို ကူညီပြီး စွန်းဟော်ကျီနဲ့ တခြားသူတွေကို ရိုက်နှက်လိုက်တာက နှစ်သက်ခြင်းအမှတ်ကို ဒီလောက်အထိ တိုးလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး..."

ဤသို့ "နှစ်သက်ခြင်းအမှတ်" ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် လျူဇီနှင့် အဘိုးကျောက်တို့ကြောင့်ဖြစ်သည်။ အဘိုးကျောက် တစ်ယောက်တည်းကပင် သူ့ကို ၂၀၀ ကျော်အထိ ပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် အဘိုးကျန်းကို တောယုန်တစ်ကောင် ပေးခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ယုန်တစ်ကောင် ထပ်မံဖမ်းမိခဲ့သဖြင့် သူ့အဖေနှင့် ညီမများ ပျော်ရွှင်သွားကာ မိုးပျံနဂါးဟင်းရည်နှင့် တောယုန်ကင်ဖြင့် အရသာရှိရှိ စားသောက်လိုက်ရသည်။

ဖြစ်စဉ်အများအပြား အပြီးတွင် လီလန်၏ "နှစ်သက်ခြင်းအမှတ်" မှာ ၅၂၆ မှတ်အထိ လွယ်ကူစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

"လူတွေကို ကူညီပေးတာကလည်း နှစ်သက်ခြင်းအမှတ်ကို တိုးတက်စေတာပဲ..."

လျူဇီသည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ခဲ့ပြီး အဘိုးဖြစ်သူသာ ရှိသည်။ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ရှေ့ထွက်ကာ ကာကွယ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်မထားဘဲ သူတစ်ပါးကို ကူညီသည့် ဤအပြုအမူသည် လျူဇီထံမှ စေတနာအများအပြားကို ရရှိစေခဲ့သည်။

အဘိုးကျန်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ ပိုမိုရိုးရှင်းသည်။ အဘိုးကျန်းသည် ဝက်ဝံအနက်ကို တစ်ခါလောက် ရှာဖွေကြည့်ခဲ့သော်လည်း ဘာမျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ လီလန်သည် အဘိုးကျန်းကို သူ့တူဖြစ်သူအား အိမ်သို့ခေါ်လာပြီး သားကောင်များ ဝယ်ယူစေရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကာ အဘိုးကျန်းကိုလည်း အသေးဆုံး တောယုန်တစ်ကောင်အား လမ်းညွှန်ကြေးအဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အဘိုးကျန်းအတွက် ဤယုန်သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ လာသည့် လက်ဆောင်နှင့် တူနေသည်။ သူ မနှစ်သက်ဘဲ နေပါ့မလား။

"၅၂၆ မှတ်... ဒုတိယအဆင့် လျှို့ဝှက်သေတ္တာကို လဲလှယ်ဖို့ လုံလောက်တယ်..."

လီလန်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဒုတိယအဆင့် လျှို့ဝှက်သေတ္တာကို လဲလှယ်ရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။

"ဒုတိယအဆင့် လျှို့ဝှက်သေတ္တာနဲ့ လဲလှယ်မယ်..."

လီလန် လုံးဝ တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။

[လဲလှယ်မှု အောင်မြင်ပါသည်... ၅၀၀ မှတ် နှုတ်ယူလိုက်ပြီး ပိုင်ရှင်၏ ကျန်ရှိနေသော နှစ်သက်ခြင်းအမှတ်မှာ ၂၆ မှတ်သာ ဖြစ်ပါသည်]

"ဖွင့်လိုက်..."

လီလန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

[ဒုတိယအဆင့် လျှို့ဝှက်သေတ္တာကို ဖွင့်လှစ်နေပါသည်... ဂုဏ်ယူပါသည် ပိုင်ရှင်... ရရှိလိုက်သော အရာများမှာ]

[၁။ သတင်းအချက်အလက်: ယနေ့ နေ့လယ် ၃:၂၃ နာရီတွင် ဒဏ်ရာရနေသော သုံးလသားအရွယ် တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်မှာ ထင်းရှူးတောအုပ်အတွင်းရှိ ကျောက်တုံးကြီးအောက်တွင် ပျောက်ဆုံးနေပါလိမ့်မည်။ အချိန်မီ ကုသပေးပါက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူနိုင်ပါသည်]

[၂။ ထူးခြားသောစွမ်းရည်: အတွင်းစိတ်အသံ (အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များ၏ စိတ်ထဲမှ စကားသံများကို ကြားနိုင်ခြင်း၊ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များအတွက်သာ ကန့်သတ်ထားသည်)]

*အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်…ဒါတောင် တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင် ဖြစ်နေသေးတယ်…*

လီလန်သည် ဤဒုတိယအဆင့် လျှို့ဝှက်သေတ္တာမှ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အကြောင်း သတင်းအချက်အလက် ထွက်ပေါ်လာသည့်အတွက် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူပြီးသည့်အခါ တိရစ္ဆာန်များ၏ စိတ်ထဲမှ အတွေးများကိုပင် ကြားနိုင်သည်။

"တောကြောင်ရိုင်း... ဒါက ကြမ်းတမ်းတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ပဲ..."

လီလန်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အရှေ့မြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်သုံးခုတွင် တောကြောင်ရိုင်းကို တောင်ကြောင်ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။

၎င်းသည် တစ်မီတာအရှည်ရှိပြီး လိမ္မော်ဝါရောင် အစင်းကြောင်းများ ပါရှိသည့် ကြမ်းတမ်းသော ကြောင်မျိုးနွယ်ဝင် သားရဲတိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းများသည် သမင်များနှင့် တောယုန်ငယ်များကို စားသုံးလေ့ရှိပြီး တစ်ကောင်တည်းရှိနေသည့် ဝံပုလွေကိုပင် မကြောက်ရွံ့ကြပေ။

ကျားသစ်လောက် မကြီးမားသော်လည်း တခြားသေးငယ်သော ကြောင်မျိုးနွယ်ဝင်များထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး တိမ်လွှာကျားသစ်နှင့် အရွယ်အစား ဆင်တူသည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်ရိုင်းစိုင်းပြီး မြန်ဆန်ကာ သစ်ပင်ပေါ်သို့ပင် တက်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

ဤပျောက်ဆုံးနေသော တောကြောင်ရိုင်းမှာ သုံးလသားအရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဖမ်းဆီး၍ မွေးမြူထားနိုင်ပါက နောင်တွင် အမဲလိုက်ရန်အတွက် အလွန်အထောက်အကူ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပျော်နေတာလဲ..."

လီရွှယ်က ကလေးသံဝဲဝဲဖြင့် သူ့အစ်ကိုဆီ ပြေးလာရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီလန်သည် ညီမလေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းကို ညှစ်ကာ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ကျရင် အစ်ကိုက ကြောင်လေးတစ်ကောင် ရှာပေးမယ်ဆိုရင်ရော..."

"တကယ်လား... အစ်ကို... လီရွှယ်က ကြောင်လေးတွေကို အချစ်ဆုံးပဲ... ကြောင်လေးတွေက အရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတာ..."

"ဒီကြောင်လေးက အတော်လေး ရိုင်းစိုင်းတယ်... လီရွှယ်၊ သူ့ကို ကြောက်ပြီး ငိုမနေနဲ့ဦးနော်..."

"ဟွန်း... လီရွှယ် လုံးဝ မကြောက်ဘူး... သူက လီရွှယ့်ကို အနိုင်ကျင့်ရင် တာ့ဟွမ်ကို ကိုက်ခိုင်းလိုက်မှာ..."

တာ့ဟွမ်သည် အိမ်နီးချင်း ဦးလေးဝမ်၏ အမဲလိုက်ခွေးဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အရှေ့မြောက်ဒေသထွက် ရှားပါးပြီး ကြီးမားထွားကျိုင်းသည့် အမဲလိုက်ခွေးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး လီရွှယ်ကို မြင်သည်နှင့် အမြီးကို အမြဲတမ်း ဝှေ့ယမ်းပြတတ်သည်။ နှစ်ယောက်သား ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သည်။

"ဆိုက်ဘေးရီးယား အမဲလိုက်ခွေးလား..."

"တကယ်လို့ တောကြောင်ရိုင်းနဲ့သာတွေ့ရင် ဒီခွေးကတော့ သူ့အတွက် အစာပဲဖြစ်မှာ..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျား၊ အာရှကျားသစ်၊ ဝက်ဝံ၊ တောဝက်၊ ဝံပုလွေအုပ်များမှလွဲလျှင် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းနှင့် ရှင်းအန်းလင် တောင်တန်းရှိ ဒုတိယအဆင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များမှာ တောကြောင်ရိုင်းများကဲ့သို့ အလတ်စားမှ အကြီးစား သားကောင်များ ဖြစ်ကြသည်။

"၃:၂၃ နာရီ..."

လီလန်က အချိန်ကို ခန့်မှန်းပြီး ထင်းရှူးတောအုပ်သို့ သွားရောက်စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"လက်ပတ်နာရီတစ်လုံးလောက်တော့ ဝယ်မှဖြစ်တော့မယ်... မရှိတော့ အဆင်မပြေလိုက်တာ..."

လီလန်က သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်သေတ္တာမှ ရရှိသော အချက်အလက်များမှာ အချိန်နှင့် နေရာအပါအဝင် အလွန်ပင် တိကျလှသည်။ နာရီမရှိသဖြင့် နေကိုသာ အားကိုးနေရ၍ အချိန်ခန့်မှန်းရသည်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။

သို့သော်လည်း နာရီများမှာ ဈေးကြီးလှသည်။ အသက်သာဆုံးသော နာရီများပင် တစ်ရာ သို့မဟုတ် ယွမ်နှစ်ရာအထိ ရှိပြီး နာရီဝယ်လက်မှတ်လည်း လိုအပ်သေးသည်။ ၎င်းမှာ လီရှန်းဟွာ၏ တင်တောင်းစရိတ်နှင့်ပင် တူညီနေသည်။ ဘယ်သူက ဝယ်နိုင်မှာလဲ။

"ထားလိုက်ပါတော့... နာရီအကြောင်းက နောက်မှပဲ ဆက်တွေးတော့မယ်..."

လီလန် သူ့အဖေကို ပြောပြပြီး ဘာမျှမယူဘဲ ဝက်ဝံနက်တောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ထင်းရှူးတောအုပ်မှာ ဝက်ဝံနက်တောင်ပေါ်တွင် ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် မျောက်တစ်ကောင်နှင့် တူသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ရှိပြီး လီလန်သည် ငယ်စဉ်က ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် အမြဲတမ်း စီးနင်းကစားလေ့ရှိသည်။

"ဒီနေရာပဲ..."

ကျောက်တုံးကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်က အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင်...