အခန်း ၂၅

အခန်း (၂၅) သားရဲတိရစ္ဆာန်အဖော်

လီလန်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ဘေးနားရှိ ချုံနွယ်များကြားမှ တရွရွသံနှင့်အတူ တိရစ္ဆာန်ရိုင်းတို့၏ တိုးလျသော အော်မြည်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

သူသည် ချက်ချင်းပင် သတိဝီရိယရှိသွားကာ ကျောက်တုံးပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး ခြောက်သွေ့နေသော အကိုင်းအခက်တစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လျက် ၎င်းနောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

" ဒိုင်း..."

ရုတ်တရက် သေနတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လီလန်၏ နားနားတွင် ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ကြားလိုက်ရ၏။

“သေနတ်သံက ဘယ်ကလာတာလဲ... ဝက်ဝံနက်တောင်မှာ အမဲလိုက်နေသူများ ရှိနေတာလား…”

လီလန်က မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် မြက်ခင်းထဲမှ ကျားသစ်တစ်ကောင်အရွယ် တိရစ္ဆာန်ရိုင်းတစ်ကောင် ခုန်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတွင် ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာ၊ ပါးပြင်တွင် ထူထဲသော မုတ်ဆိတ်မွှေးများ၊ တြိဂံပုံသဏ္ဍာန် နားရွက်များနှင့် လိမ္မော်ရောင် အစက်အပြောက်များပါသော အမွေးများရှိ၏။

"အား... တောကြောင်ရိုင်းပဲ..."

လီလန်၏ အမွေးအမှင်များပင် ထောင်တက်သွားတော့သည်။

“နေ့စဉ်လျှို့ဝှက်သေတ္တာဖွင့်စနစ်က ပေးထားတဲ့ အချက်အလက်တွေက မမှန်ဘူး... ဒါက သုံးလသားအရွယ် တောကြောင်ရိုင်း မဟုတ်ဘူး၊ အပြည့်အဝ ကြီးပြင်းနေတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ပဲ…”

လီလန်သည် လက်ထဲရှိ အကိုင်းအခက်ကို အသိစိတ်မရှိဘဲ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရာ လက်ဖဝါးများပင် ချွေးစို့နေတော့သည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်းများမှာ တောရိုင်းဆန်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ရန်လိုမှု မြင့်မားကြ၏၊ သူတို့သာ လီလန်ကို တွေ့သွားပါက အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။

လီလန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သော်လည်း တောင်ပေါ်တွင် တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းတွင် တတိယမြောက် အကြီးဆုံး ကြောင်မျိုးနွယ်ဝင်ဖြစ်ပြီး ဆိုက်ဘေးရီးယားကျားမှာ အကြီးဆုံးဖြစ်ကာ အရှေ့ဖျား ကျားသစ်မှာ ဒုတိယမြောက်ဖြစ်သည်။ လက်ထဲတွင် သေနတ်မပါဘဲနှင့် ဘယ်သူကများ သူ့ကို မကြောက်ဘဲ ရှိနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် လီလန်က အလွန်ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ဝက်ဝံနက်တောင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဤဒေသမှာ တောကြောင်ရိုင်းများ ကျက်စားလေ့ရှိသည့် တောင်စောင်းနှင့် ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာ ဝေးကွာလှသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်က ဘာကြောင့် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာရတာလဲ။

ထိုစဉ်မှာပင် ထိုတိရစ္ဆာန်သည် လေကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး လီလန်ကို ဦးတည်၍ ဟိန်းဟောက်ကာ ခြေသည်းများဖြင့် မြေကြီးကို ကုတ်ခြစ်လိုက်ရာ အမွေးများမှာလည်း ထောင်မတ်လာသည်။

လီလန်၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွား၏... အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်းက သူ့ကို တွေ့သွားပြီ။

ကြီးမားသော တောကြောင်ရိုင်းသည် လူသားဖြစ်သူ လီလန်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး စူးရှစွာ ဟိန်းဟောက်ရင်း ခေါင်းကြီးကို အသုံးပြု၍ နောက်ဘက်ကို အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်နေသည်။

လီလန်သည် ထိုအချက်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ထိုနေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးစွန်းနေသော သားရဲငယ်တစ်ကောင်မှာ ချုံပုတ်များကြားမှ ထွက်ပြေးလာပြီး အော်ဟစ်ကာ ယိုင်တိုင်တိုင် လမ်းလျှောက်လာသည်။

ထိုတိရစ္ဆာန်ငယ်လေးမှာ သုံးလသားအရွယ်ခန့်သာ ရှိပုံရပြီး နောက်ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် ယိုင်နဲ့နဲ့ လမ်းလျှောက်နေ၏။

“ဒါက တောကြောင်ပေါက်လေးပဲ...ဒါပဲ…”

လီလန်သည် သားရဲငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

ဤသားရဲငယ်လေးမှာ စနစ်က သူ့ကို ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ခိုင်းထားသည့် အဖော်တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ပေါက်လေးက ခက်ခက်ခဲခဲ ခေါင်းမော့၍ အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်းကိုကြည့်ကာ အော်ဟစ်ပြီး ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်သွား၏။

"ပစ်... ဒိုင်း..."

နောက်ထပ် သေနတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သေစမ်း... အဲဒီသားရဲက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

"ညီအစ်ကိုတို့... အမြန်လိုက်ကြ... အဲဒီတောကြောင်ကို လွတ်မပေးနဲ့... ငါ အသားမစားရတာ တစ်လတောင် ရှိတော့မယ်၊ ဒီနေ့တော့ တောကြောင်သား စားရတော့မှာပဲ..."

သူ့နောက်ရှိ ချုံပုတ်များထဲမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီလန်သည် ထိုအသံပိုင်ရှင်များကို ရွှမ်းရွှေရွာမှ မုဆိုးများဖြစ်ကြောင်း၊ အချို့မှာ သူနှင့် ရင်းနှီးသူများဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်းမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့် သေနတ်သံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး တောကြောင်ပေါက်လေးကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းဖွယ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ကို ပြန်မကြည့်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

"မြောင်.. မြောင်..."

မိခင်ဖြစ်သူ စွန့်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သားရဲပေါက်လေးမှာ အော်ဟစ်၍ လိုက်သွားသော်လည်း အရှိန်နှေးကွေးလွန်းသဖြင့် မိခင်ကို မမီနိုင်တော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် အရွယ်ရောက် တောကြောင်ရိုင်းမှာ အနီးရှိ ချုံပုတ်များအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ထူထပ်သော ထင်းရှူးတောများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီလန်က သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အရွယ်ရောက် တောကြောင်ရိုင်းမှာ မိခင်ဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရထားသည့် သားရဲပေါက်လေးမှာ သူမ၏ သားဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သဘာဝတရားက ရက်စက်သည်။ ရှင်သန်နိုင်သူသာ အနိုင်ရမည်။ မိခင်တိရစ္ဆာန်မှာ သူမ၏ သားဖြစ်သူ ဒဏ်ရာရထား၍ မပြေးနိုင်တော့သည်ကို သိသဖြင့် စွန့်ပစ်လိုက်ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ သဘာဝ ရွေးချယ်မှု၏ သံမဏိစည်းမျဉ်းပင်။ သန်မာသူသာ ရှင်သန်နိုင်ပြီး အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ရပ်တည်နိုင်မည်ဖြစ်၏။

သူ့နောက်ရှိ ချုံပုတ်များကြားတွင် လူအုပ်စု စုရုံးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီလန်သည် အမြန်ပြေးသွားပြီး သုံးလသားအရွယ် တောကြောင်ပေါက်လေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

လီလန်၏ လက်ချောင်းများ တောကြောင်ပေါက်လေးကို ထိမိသည့်အချိန်တွင် ငွေရောင်စာချုပ်ကတ်မှာ တောကြောင်ပေါက်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အလိုအလျောက် ပေါင်းစပ်သွားသည်။

လူသားများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဟု သိရှိသွားသော တောကြောင်ပေါက်လေးမှာ ရုန်းကန်နေရာမှ စာချုပ်ကတ်ကို စုပ်ယူပြီး လီလန်နှင့် ချည်နှောင်မိသွားသောအခါ အလွန်ပင် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

သူ့၏ သားရဲဆန်သော မျက်လုံးများထဲမှ ရက်စက်မှုများပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ဤအရွယ်တွင် တောကြောင်ပေါက်လေးမှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးနေသည်။

"ငါ မင်းကို ဖွက်ထားပေးမယ်... အသံမထွက်နဲ့၊ အဲဒီမုဆိုးတွေ တွေ့သွားရင်တော့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

လီလန်သည် တောကြောင်ပေါက်လေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

တောကြောင်ပေါက်လေးမှာ သူ့စကားကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ အော်သံလေး တစ်ချက်ပြု၏။

"ကောင်းပြီ... စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ မင်းအမေကို နောက်မှ ရှာပေးမယ်..."

လီလန်သည် ဘေးသို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး တောကြောင်ပေါက်လေးကို မြက်ခင်းထဲတွင် ဝှက်ကာ ထင်းရှူးရွက်ခြောက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"သေစမ်း... အဲဒီသားရဲက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

လီလန်က သားရဲငယ်လေးကို ဖွက်ပြီးနောက် လူသုံးလေးယောက်မှာ ချုံပုတ်များကြားမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။

ထိုလူသုံးလေးယောက်မှာ သိုးမွှေးကုတ်အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး နှစ်ပြောင်းတပ် အမဲလိုက်သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

"ကြည့်စမ်း... ဒီမှာ သွေးတွေရှိတယ်..."

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ မုဆိုးက ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နှင်းပြင်ပေါ်ရှိ သွေးစက်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ မိခင်နှင့် သားဖြစ်သူတို့ဆီက ထွက်လာတာဖြစ်သည်။ မိခင်မှာလည်း ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း သားရဲပေါက်လေးလောက် မပြင်းထန်ပါ... သူမ၏ နားရွက်တွင်သာ ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရရှိခဲ့သည်။

"လီလန်... မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

မုဆိုးတို့၏ ခေါင်းဆောင်က ကျောက်တုံးအနီးတွင် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မနှစ်မြို့သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မုဆိုးခေါင်းဆောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် သူ့ထံမှ ရန်လိုမှုကို ခံစားမိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဝက်ဝံနက်တောင်က မင်းတို့ ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး ငါ ဘာလို့ ဒီကို မလာရမှာလဲ..."

ရှေ့ဆုံးက မုဆိုး... သူက လီလန်နဲ့ အလွန်ရင်းနှီးသူ၊ အလွန်ပင် ရင်းနှီးသူဖြစ်သည်။

ရှန်ဝူး၊ ရွှမ်းရွှေထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်၏ သား။

ရှန်းဝူမှာ သူနဲ့ရွာတူသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်တွင် ဘယ်သောအခါကမှ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှု မရှိခဲ့ပေ။

အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းသည်။ ရှန်းဝူမှာ အလုပ်မလုပ်ဘဲ ပျင်းရိနေသည့် လီလန်ကို အထင်သေးသည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ရှန်းဝူသည် လီရှန်းဟွာကို သဘောကျနေပြီး သူမ၏ နံပါတ်တစ် အမာခံ ပရိသတ်ဖြစ်နေခြင်းပင်။

လီလန်သည် လီရှန်းဟွာနှင့် စေ့စပ်ပွဲပြုလုပ်ရန် တင်တောင်းစရိတ်များကိုပင် ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရှန်းဝူက လီလန်ကို ဘယ်လိုများ ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံနိုင်ပါ့မလဲ။

ပိုဆိုးသည်မှာ လီလန်က လီရှန်းဟွာကို စွန့်ပစ်ပြီး စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သဖြင့် လီရှန်းဟွာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ယွမ်တစ်ရာ တင်တောင်းစရိတ် ဘယ်မိသားစုကများ ပေးနိုင်မှာလဲ။

ရှန်းဝူမှာ ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ သားဖြစ်ပြီး သူ၏ မိသားစုမှာ တင်တောင်းစရိတ် ပေးနိုင်သော်လည်း သူ၏ဖခင်က လီရှန်းဟွာမှာ မကောင်းကြောင်း၊ ကပ်ဆိုးကြီးဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကာ လုံးဝသဘောမတူခဲ့ပေ။ သားဖြစ်သူကို သူမနှင့် မယူရန်နှင့် နောက်မှ ပိုကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှာပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ရှန်းဝူ၏ အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားသဖြင့် သူ၏ ဒေါသကို လီလန်အပေါ်တွင်သာ ပုံချနိုင်တော့သည်။ အကုန်လုံးက လီလန်ကြောင့်ပဲ... သူသာ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို မဖျက်ခဲ့ရင် လီရှန်းဟွာ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။

*ဒီနေ့ ဝက်ဝံနက်တောင်ရှိ ထင်းရှူးတောမှာ တစ်ယောက်တည်းရှိနေတဲ့ လီလန်နဲ့ ဆုံရတာ... တကယ့်ကို လောကကြီးက သေးလွန်းတာပဲ*

"လီလန်... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားပြောနေရတာလဲ... မင်းမှာ ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘူးလား..."

ရှန်းဝူက သူ့ဖခင်ကိုယ်စား လီလန်ကို သင်ခန်းစာပေးမည့်အလား အေးစက်စက်ဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။

"အိုး... ရှန်းဝူ မင်းက စာတောင် သေချာမဖတ်တတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ယဉ်ကျေးမှုအကြောင်း ပြောနေတာလား..."

လီလန်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"စာမတတ်ခြင်း" မှာ ရှန်းဝူ၏ အားနည်းချက် ဖြစ်သည်။ သူက စာမတတ်ပေ။ မနှစ်က မြို့မှ မိန်းကလေး ပညာတတ်အုပ်စုတစ်စု ရွှမ်းရွှေရွာသို့ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ရန် ရောက်လာကြသည်။ သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ပညာတတ်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သားဖြစ်သူနှင့် မိတ်ဆက်ပေးချင်ခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ပညာတတ်မိန်းကလေးက ရှန်းဝူမှာ စာမတတ်သဖြင့် အထင်သေးကာ အေးစက်စက် ဆက်ဆံပြီး သူပြောသမျှကို လုံးဝငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ထိုအကြောင်းမှာ ရွှမ်းရွှေရွာတစ်ရွာလုံး ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရှန်းဝူကို "စာမတတ်သူ" ဟု တံဆိပ်ကပ်ကာ ရယ်စရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။