အခန်း ၂၆

အခန်း (၂၆) ကျားခေါင်းတံဆိပ် ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်

လီလန်၏ စကားကြောင့် ရှန်းဝူမှာ ဒေါသထွက်ကာ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့နောက်မှ အဖော်များက ဆွဲထားကြ၏။

"ရှန်းဝူ... အခုတော့ လှုပ်မရှားသေးနဲ့ဦး... ဒီကောင်လေးက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖြစ်နေတာ..."

ရှန်းဝူ၏ အဖော်က သူ့နားတွင် တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ငါတို့လည်း တောင်ပေါ်တက်ထားလို့ မောနေပြီ... ဒီကောင်လေးကို ဒီအတိုင်း သွားရန်စရင် ငါတို့ဘက်က အသာစီးမရနိုင်ဘူး..."

နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ထပ်လောင်း သတိပေး၏။

"သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ... ငါတို့လက်ထဲမှာ သေနတ်ပါတာပဲ..."

ရှန်းဝူက ထိုစကားကို နားမဝင်တော့ပေ။

ရှန်းဝူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော မုဆိုးသုံးယောက်မှာ အချင်းချင်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။ ရှန်းဝူက လီရှန်းဟွာကို စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ယခုတစ်ခေါက်တွင် လီလန်ကို အကြောင်းပြချက်ရှာ၍ လက်စားချေရန် ကြံရွယ်နေမှန်း သူတို့သိကြသည်။ သို့သော် ရှန်းဝူမှာ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ သားဖြစ်သဖြင့် ရွှမ်းရွှေရွာတွင် အရှိန်အဝါရှိနေသောကြောင့် ဘာမျှဝင်မပြောရဲကြပေ။

"ဟေ့ကောင်... မင်းကံကိုပဲ အပြစ်တင်တော့..."

လီလန်မှာ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏သားကို စော်ကားမိပြီဖြစ်ရာ သူ၏ကံဇာတာမှာ မကောင်းတော့ပြီဟုသာ ယူဆလိုက်ကြသည်။

"လီလန်... ငါမေးမယ်... မင်း တောကြောင်ရိုင်းကို မြင်လိုက်မိလား... အဲဒါ ငါတို့သားကောင်လေ... ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် သိမ်းမထားနဲ့... အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးလိုက်..."

ရှန်းဝူက ရန်လိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့လေးယောက်မှာ ဝက်ဝံနက်တောင်တွင် အမဲလိုက်ရင်း တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်နှင့် သားပေါက်များကို တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ရှန်းဝူ ပစ်လိုက်သည့်သေနတ်မှာ လွဲသွားခဲ့ပြီး တောကြောင်ရိုင်းမှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားရာ ကျောက်တုံးကြီးအနီးအထိ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီလန်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏အမဲကို လီလန် ခိုးယူသွားသည်ဟု အထင်မှားပြီး စွပ်စွဲလိုက်ကြခြင်းပင်။

"သွားသေလိုက်..."

"မင်းတို့ရဲ့ သားကောင်ကို ဘယ်သူက ခိုးယူသွားတာလဲ..."

မိမိမလုပ်သည့်ကိစ္စအတွက် အပြစ်တင်ခံလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသတရားတို့မှာ မီးတောက်သကဲ့သို့ တဟုန်းဟုန်း တက်လာတော့သည်။ ရှန်းဝူတို့ ကိုင်ဆောင်ထားသော အမဲလိုက်သေနတ်များကို ကြည့်ရင်း လီလန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လေးကြိုးတင်းထားသကဲ့သို့ တင်းမာသွားကာ အချိန်မရွေး ခုန်ဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေ၏။

အသက်ရှင်သေရေး အန္တရာယ်မှာ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ရှိနေသည်။ ရှန်းဝူတို့ အပြုအမူတစ်ခုခု ပြုလုပ်လာပါက သူသည် ရှန်းဝူကို အရင်ဆုံး ပစ်မှတ်ထားမည်။ ကိုယ်ခံပညာလောကတွင် အမြန်နှုန်းသည်သာ အနိုင်ယူနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ လီလန်နှင့် ရှန်းဝူမှာ ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းသာ ကွာဝေးသည်။ အနီးကပ်တိုက်ပွဲတွင် သေနတ်မှာ ထိရောက်မှုမရှိနိုင်ပေ။ ရှန်းဝူသာ ပစ်ရဲလျှင် ပစ်ကြည့်လိုက်ပါက သူ၏ လက်သီးချက်က ပိုမြန်မလား သေနတ်ကျည်ဆံက ပိုမြန်မလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့။

"မင်းလိမ်နေတာ..."

ရှန်းဝူက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"သွေးစက်တွေက ဒီမှာတင်ရှိနေတာ... မင်းမတွေ့ဘူးလို့ ပြောနေတာလား..."

"မင်း နားတွေပင်းနေတာလား..."

လီလန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး နောက်သို့ဆုတ်ကာ ရှောင်လင်လိုဟန်လက်သီးပုံစံဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

လီလန်၏ အနေအထားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှန်းဝူ၏နောက်မှ မုဆိုးများမှာ အထူးသဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အို မုဆိုးတစ်ယောက်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။

"လီလန်... သူက..."

အသက်ကြီးသော မုဆိုးမှာ အကဲခတ်ကောင်းသူဖြစ်သည်။ လီလန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်တွင် အေးစက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသည်။ လီလန်၏ မျက်လုံးများတွင် ဝက်ဝံနက်တောင်ပေါ်ရှိ ကျားသစ်တို့၏ ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ သားကောင်ကို ပစ်မှတ်ထားနေသော သားရဲတိရစ္ဆာန်၏ အကြည့်မျိုးပင်။

လီလန်သာ လက်စွမ်းပြလိုက်မည်ဆိုပါက သူတို့၏ အသက်များမှာ ဤနှင်းတောင်ပေါ်တွင်ပင် ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်သည်။ ထိုအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုမုဆိုး၏ ဦးရေပြားမှာ ထူပူလာတော့သည်။

"လီလန်... ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်..."

ရှန်းဝူမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အသံကုန်ဟစ်ကာ ပြောင်းနှစ်လုံးထိုးသေနတ်ကို ကျည်ဖြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် လီလန်မှာ ပိုမြန်သည်။ ရှန်းဝူ ကျည်ဖြည့်နေစဉ်မှာပင် လီလန်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေကန်ချက်ကြောင့် ရှန်းဝူလက်ထဲမှ သေနတ်မှာ ဝေးရာသို့ လွင့်စင်သွား၏။

"မလှုပ်နဲ့..."

လီလန်မှာ တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ရှန်းဝူ၏ တံတောင်ဆစ်ကို ချုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်ဖြင့် လင်းယုန်လက်သည်းပုံစံလုပ်ကာ လည်ပင်းကို ညှစ်လိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ တစ်ခဏအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းဖြစ်ရာ လီလန်၏ အမြန်နှုန်းကို မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားကြပေ။ တစ်ချက်ချင်းပင် ရှန်းဝူကို အနိုင်ယူလိုက်နိုင်သည်။

"လီ... လန်..."

လီလန်၏ အညှစ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှန်းဝူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်လာသည်။ မျက်နှာမှာ နီရဲလာပြီး အသက်ရှူရ ကြပ်လာသဖြင့် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတော့သည်။ လီလန်က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်အားကို ပို၍ တင်းကျပ်လိုက်သည်။ ရှန်းဝူ၏ မျက်နှာမှာ အရောင်ဖျော့သွားပြီး အသက်ရှူရပ်သွားမည့်အရေးကို ကြုံတွေ့နေရ၏။

"လီလန်... မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့..."

လီလန်မှာ ရှန်းဝူကို သတ်ပစ်တော့မည်ဟု ထင်ရသဖြင့် မုဆိုးသုံးယောက်မှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။ အကဲခတ်ကောင်းသည့် သက်ကြီးရွယ်အို မုဆိုးမှာ ချက်ချင်းပင် သေနတ်ကို ချလိုက်ကာ လီလန်ထံသို့ ပစ်ပေးပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ဤလူမှာ ရက်စက်လှသဖြင့် မထိရဲပေ။ ကျန်သုံးယောက်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် သေနတ်များကို ချကာ လက်မြှောက်လိုက်ကြသည်။

"ထွက်သွားကြစမ်း..."

လီလန်က သူတို့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူသုံးယောက်မှာ ရှန်းဝူ၏ နောက်လိုက်များ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဖခင်မှာ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေသောကြောင့်သာ လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ရှန်းဝူမှာ လီလန်လက်အောက်တွင် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူခံလိုက်ရသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

သေနတ်များကိုပင် ပြန်မကောက်ရဲဘဲ တောင်အောက်သို့ ရူးသွပ်သကဲ့သို့ ပြေးဆင်းသွားကြ၏။ ရှန်းဝူမှာ သူတို့ကို အကူအညီတောင်းရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း လီလန်က လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မထွက်နိုင်ပေ။

"ဟွန်း... မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုကောင်းတွေက မင်းကိုထားပြီး ပြေးသွားပြီ..."

လီလန်က အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းဝူ သေနတ်ကို ပစ်တင်လိုက်စဉ်ကပင် သူ့တွင် လူသတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒရှိသည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် လီလန်မှာ အမြန်ဆုံး ဝင်ရောက်တားဆီးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှန်းဝူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြာနှမ်းလာသည်ကို မြင်မှသာ လီလန်မှာ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။ လက်လွှတ်ပေးပြီးသည်နှင့် ရှန်းဝူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲယူကာ အားဖြင့် လိမ်ချိုးလိုက်သည်။

"အား..."

ရှန်းဝူမှာ ဝက်တစ်ကောင်အော်သလို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်မောင်းမှာ လျော့တွဲသွားပြီး အားမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

"မင်း... မင်း..."

"ထွက်သွား..."

လီလန်က ရှန်းဝူကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ သူမှာ ရွှံ့မြေထဲသို့ မှောက်လျက် ပြုတ်ကျသွားသည်။ ထို့နောက် နာကျင်မှုကိုသည်းခံကာ တောင်အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားတော့၏။

"နောက်ဆုံးတော့ အေးချမ်းသွားပြီ..."

လီလန်မှာ ရှန်းဝူ၏ ပြောင်းနှစ်လုံးထိုးသေနတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ရှန်းဝူ၏သေနတ်မှာ လေးယောက်ထဲတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ကျားခေါင်းတံဆိပ် ပြောင်းနှစ်လုံးထိုးသေနတ်ပင်။ သူမှာလည်း အမဲလိုက်သေနတ် ကောင်းကောင်းတစ်လက် လိုအပ်နေသည်ဖြစ်ရာ ဤသေနတ်မှာ အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဖခင်ထံမှ ကျည်ဆန်များ တောင်းယူ၍ ပစ်မှတ်လေ့ကျင့်ရမည်။

စိတ်ထဲရှိ အရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လီလန်က ဘေးဘက်ရှိ ချုံပုတ်ကို ကြည့်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ထွက်လာခဲ့တော့..."

အနီးရှိ ချုံပုတ်များထဲမှ တိုးတိုးလေး လှုပ်ရှားသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးစွန်းနေသော သားရဲငယ်လေးတစ်ကောင်မှာ လီလန်ဆီသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် လျှောက်လာသည်။ လီလန်က တောကြောင်ရိုင်းလေးကို ကြည့်လိုက်၏။

"ငါက သူတို့လိုမျိုးမဟုတ်ဘူး... မင်းကို မနာကျင်စေရဘူး..."

"ငါ မင်းကို ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပေးမယ်... ပထမတစ်ခုက မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်... ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ငါနဲ့အတူ တောင်အောက်ကို လိုက်ခဲ့... ငါ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးမယ်... သက်သာလာရင် မင်းကို ငါ့ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး တစ်နှစ်လောက် အမဲလိုက်ရာမှာ ကူညီပေးရမယ်... တစ်နှစ်ပြည့်ရင်တော့ မင်းကို တောထဲပြန်လွှတ်ပေးမယ်... ဟုတ်ပြီလား..."

လီလန်မှာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍သာ သူက အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီးသွားမည်ဆိုလျှင် တောကြောင်ရိုင်းမှာ အပြည့်အဝ ယဉ်ပါးသွားမည်မဟုတ်ဘဲ ကြီးပြင်းလာသောအခါ မိသားစုအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်သည်။

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များမှာ ယဉ်ပါးသွားသော်လည်း သူတို့၏ သွေးထဲတွင် အရိုင်းဓာတ်များ ကျန်ရှိနေမြဲပင်။ တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ ချုံပုတ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ လီလန်ကို မော့ကြည့်၍ တိုးတိုးလေး အော်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... မင်း မိသားစုကို ရှာတွေ့အောင် ငါ ကူညီပေးမယ်..."

လီလန်မှာ ဝမ်းသာသွားပြီး တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ သူ၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် သဘောတူလိုက်မှန်း သိလိုက်သည်။

လီလန်က တောကြောင်ရိုင်းလေးကို ပွေ့ချီကာ နောက်ခြေထောက်ရှိ အရိုးကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူနဲ့... အရိုးမကျိုးပါဘူး... အရေပြားပဲ ဒဏ်ရာရတာ... ဆေးနည်းနည်းလိမ်းလိုက်ရင် သက်သာသွားလိမ့်မယ်..."

လီလန်က တောကြောင်ရိုင်းလေး၏ ခေါင်းကို ချစ်စနိုးဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းကဲ့သို့သော တိရစ္ဆာန်များမှာ ဒဏ်ရာရရှိပြီး အချိန်ကြာမြင့်ပါက ဆာလောင်၍သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် သားရဲကြီးများ၏ အစာဖြစ်သွားတတ်သည်။ ဝက်ဝံနက်တောင်တွင် တောခွေးများ၊ ဝက်ဝံများ၊ ကျားသစ်များနှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယားကျားများ ပေါများ၏။ ထိုမျှမက ဤကောင်လေးမှာ သုံးလသာ ရှိသေးသည်။

ဤအတိုင်းသာ တောထဲတွင် ဆက်ရှိနေပါက တစ်ရက်ပင် အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်။ လီလန်က သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်လိုက်ခြင်းမှာ အသက်ကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်းနှင့် တူသည်။

လီလန်က တောကြောင်ရိုင်းလေးကို ပခုံးပေါ်တင်၍ တောင်အောက်သို့ ဆင်းခဲ့သည်။ သူမှာ အလွန်စိတ်ကြည်လင်နေသည်။ တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ သုံးလသာရှိသေးသော်လည်း အမဲလိုက်နည်းများကို တတ်မြောက်နေပြီဖြစ်ရာ အနာဂတ်တွင် သူ့အတွက် များစွာ အထောက်အကူပြုမည်ဖြစ်သည်။

"အိုး... ဟုတ်သားပဲ... ငါ့မှာ 'ကံကောင်းခြင်း' စွမ်းရည် ၁၀ မိနစ်စာ ကျန်သေးတာပဲ..."

လီလန်တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

"ဟင်..."

လမ်းလျှောက်လာရင်း လီလန်က ရှေ့တွင် လဲကျနေသော သစ်ပင်အိုကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သစ်ပင်ပတ်ပတ်လည်မှာ စိုစွတ်နေပြီး အမြစ်များမှာ ဆွေးမြေ့နေ၏။ လီလန်က ခေါင်းငုံ့ကာ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ နှင်းများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ နှင်းများ ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခါ အဝါနုရောင် မှိုများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အေးခဲမှို..."

လီလန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။

"အများကြီးပဲ... ငါတို့တော့ ချမ်းသာပြီ..."

မှိုပမာဏကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီလန်မှာ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ရှေ့ရှိ သစ်ပင်အိုကြီးတွင် အေးခဲမှိုများမှာ အနည်းဆုံး သုံးလေးကျင်းခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ဆောင်းရာသီ နှင်းထူထပ်သော တောင်ပေါ်တွင် ဤမျှများပြားသော မှိုကို ရှာတွေ့ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ အတွေ့အကြုံရှိသည့် မုဆိုးများပင် ဤမျှများအောင် ရှာနိုင်မည်မဟုတ်။ အဒေါ်ဟဲက ယနေ့မှ တစ်ကျင်းခန့် ရှာရသည်မှာ တစ်ကျင်းပင် မပြည့်ပေ။ လီလန်မှာမူ တစ်ခါတည်းနှင့် လေးကျင်းခန့် ရရှိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"'ကံကောင်းခြင်း' စွမ်းရည်က တကယ့်ကို အသုံးဝင်တာပဲ... လမ်းလျှောက်နေရင်းနဲ့တင် ဒီလောက်များတဲ့ မှိုတွေ ရလာတာ..."

လီလန်ကိုယ်တိုင်ပင် အံ့သြနေမိသည်။

"ဒီမှိုတွေနဲ့ ငါ့အဖေနဲ့ ညီမလေးအတွက် ကြက်သားမှိုဟင်းချက်ပေးမယ်... ပိုတာတွေကို အဘိုးကျန်းရဲ့ တူလာတဲ့အခါ ဆားနဲ့ လဲလှယ်လိုက်မယ်..."

တောင်ပေါ်မတက်ခင်က ယူလာခဲ့သည့် လျှော်အိတ်မှာ အခုအခါတွင် အသုံးဝင်သွားတော့သည်။ လီလန်က မှိုများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ခူးဆွတ်ကာ အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ တစ်ကျင်းကို ဟင်းချက်ရန် ဖယ်ထားပြီး ကျန်သုံးကျင်းကို အဘိုးကျန်း၏တူနှင့် ဆားလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။