အခန်း ၂၇

အခန်း (၂၇) အေးခဲမှိုလေးကျင်း

လီလန်သည် ဆွေးမြည့်နေသော သစ်တုံးပေါ်ရှိ နှင်းများ၊ ကျိုးကျနေသော အရွက်များနှင့် နွယ်ပင်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အညိုရောင်သမ်းနေသည့် အေးခဲမှိုများကို တစ်ခုချင်း ကောက်ယူ၍ သူယူလာသော ပိုက်ဆံလျှော်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

မကြာမီပင် ပုပ်သိုးနေသော သစ်တုံးတစ်ဝိုက်ရှိ အေးခဲမှိုများအားလုံးကို အကုန်အစင် ကောက်ယူပြီးစီးသွားလေသည်။

လီလန်သည် ပိုက်ဆံလျှော်အိတ်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ပြီး -

"အနည်းဆုံးတော့ လေးကျင်းလောက်တော့ ရှိမှာပဲ..."

တောကြောင်ရိုင်းအပြင် အေးခဲမှိုတစ်ဝက်ခန့်၊ လေးကျင်းကျော်ကျော်သည် လီလန်၏ တောင်တက်ခရီးစဉ်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော အပိုဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

"မြောင်..."

လီလန်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော သားရဲငယ်က နူးညံ့ပြီး ကလေးဆန်သော အသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ... ငါ့ကို အလောတကြီး မလုပ်ပါနဲ့။ အိမ်ရောက်ရင် ထင်းတွေ ထပ်ရှာပြီး အသားချက်ကျွေးပါ့မယ်..."

သားရဲငယ်မှာ ဗိုက်ဆာနေ၍ လီလန်ထံမှ အစာတောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆောင်းရာသီတွင် ရာသီဥတု အလွန်အေးသောကြောင့် အိမ်တွင် အပူပေးထားသည့် ကန်းကို နွေးနေစေရန် ထင်းများ လိုအပ်သည်။ အဖေဖြစ်သူ လီတာ့ဟိုင်က ဆောင်းတွင်းကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် ထင်းများစွာ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အကုန်နီးပါး ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် တောင်ပေါ်သို့ တိရစ္ဆာန်ဖမ်းရန် မထွက်ခွာမီ ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့အား ထင်းများ ရှာခိုင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

လီလန်သည် လျှော်အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ကြံ့ခိုင်သော စီဒါသစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ယူကာ အိတ်ကို သေချာစွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိတ်ကို ဘေးတွင် ထားခဲ့ကာ ထင်းရှာရန်အတွက် အနီးအနားရှိ စီဒါသစ်တောထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

ဆောင်းရာသီတွင် ဝက်ဝံနက်တောင်၌ သစ်ပင်များ မရှားပါးပေ။ အချို့သော သစ်ပင်များမှာ အိုမင်း၍ သေဆုံးသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျနေခြင်းကြောင့် ကန်းကို အပူပေးရန်အတွက် ကောင်းမွန်သော ထင်းများဖြစ်လာကြသည်။

အချို့သစ်ပင်များမှာမူ နှင်းထု၏ ဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ ကိုင်းများကျိုးကျကာ တောထဲသို့ ပြုတ်ကျနေသည်။ ထိုကိုင်းများကိုလည်း ထင်းအဖြစ် သုံးနိုင်သော်လည်း စိုစွတ်နေသဖြင့် ကန်းကို အပူပေးရာတွင် မသုံးမီ နေလှန်းရန် လိုအပ်သေးသည်။

လီလန်သည် ထင်း ကျင်း၂၀ ကျော်ကို စုဆောင်းမိသောအခါ နွယ်ပင်တစ်ခုရှာ၍ စည်းနှောင်ပြီးနောက် အားအင်အပြည့်ဖြင့် သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ထမ်းတင်လိုက်သည်။

"သွားရအောင်၊ အိမ်ပြန်ကြစို့..."

လီလန်သည် အေးခဲမှိုအိတ်ကို ကောက်ယူကာ သားရဲငယ်အား လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"မြောင်..."

လီလန်သည် သားပေါက်လေးကို ခေါ်ဆောင်၍ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် သူ မသိလိုက်သည့်အချက်တစ်ခု ရှိသည်။ သစ်တောအုပ်ထဲသို့ ကျားသစ်အရွယ်အစားရှိ အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်း နှစ်ကောင် ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။ မိမိတို့၏ သားပေါက်များ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သိရှိသွားသည့်အခါ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ကောင်းကင်ကို မော့၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အလွန်ရက်စက်သော သဘာဝကို ပြသလိုက်တော့သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပြီ..."

လီလန်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် နွားတင်းကုပ်ဘေးရှိ နံရံတွင် ထင်းများကို ပုံလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိတ်ကို ကိုင်လျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"အစ်မလေး... ညီမလေး... မြန်မြန်ထွက်ခဲ့ကြဦး။ အစ်ကို ဘာတွေ ယူလာခဲ့လဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ကြဦး..."

လီလန်က အိမ်ထဲသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အစ်ကို..."

"အစ်ကို"

ရိုးသားပြီး အပူပင်မဲ့သည့် ညီမနှစ်ယောက်က အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် လူသုံးယောက် လိုက်ပါလာကြသည်။

အဘိုးအိုတစ်ယောက်၊ အဘိုးကျန်းနှင့် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း ဝဖိုင့်ဖိုင့် လူတစ်ယောက်တို့ ဖြစ်သည်။

"ရှောင်လန်... ဒီကိုမြန်မြန်လာခဲ့။ မြို့ကနေ မင်းကို အထူးတလည် ရှာလာတဲ့ ရဲဘော်တစ်ယောက် ရောက်နေတယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် အဘိုးကျန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။

ထိုမျက်နှာဝိုင်း၊ ဝဖိုင့်ဖိုင့်လူမှာ အဘိုးကျန်း၏ တူဖြစ်ပြီး မြို့ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခုတွင် "ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်" အဖြစ် လုပ်ကိုင်နေသူ ဖြစ်ရမည်။

"ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်" ဆိုသည်မှာ "အဓိက အရာရှိကြီး (၈) ဦး" နှင့် တန်းတူထားရလောက်အောင် အလွန်တောင့်တစရာကောင်းသော ရာထူးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုအဓိက ပုဂ္ဂိုလ် (၈) ဦးမှာ သာမန်လူတွေ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့မပါရင် ဘာမှလုပ်လို့ မရပေ။

စာရင်းစာအုပ်ကိုင်ထားသူ၊ စတီယာရင်ကို ကိုင်ထားသူ၊ အသားခုတ်ဓားကို ကိုင်ထားသူနဲ့ အရောင်းဝန်ထမ်း"

ထိုခေတ်ကာလတွင် လက်မှတ်ရောင်းသူများ၊ ယာဉ်မောင်းများ၊ စာပို့သမားများ၊ ကလေးထိန်းများ၊ ဆံပင်ညှပ်သမားများ၊ စားပွဲထိုးများ၊ အရောင်းဝန်ထမ်းများနှင့် စားဖိုမှူးများကို "အဓိက အလုပ်သမား (၈) မျိုး" ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

"အဆင့်မြင့်အရာရှိ (၈) ဦး" သူတို့သည် အလွန်တောင့်တပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းများ ဖြစ်သည်။ အလုပ်အကိုင် တည်ငြိမ်မှုနှင့် အကျိုးခံစားခွင့်များကြောင့်သာမက သူတို့၏ လူမှုရေး အဆင့်အတန်း မြင့်မားမှုကြောင့်လည်း လူအများ၏ မနာလိုခြင်းကို ခံရသူများ ဖြစ်သည်။

"သံထမင်းပန်းကန်" ထဲတွင်မှ "ရွှေထမင်းပန်းကန်"ပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်အလုပ်ရလျှင် တစ်မိသားစုလုံး အကျိုးရှိသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်တွင် နိုင်ငံပိုင် သမဝါယမ သို့မဟုတ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေး၌ အရောင်းဝန်ထမ်းလုပ်သည့် အစ်မရှိပါက ရင်းနှီးမှုအားကိုယူ၍ ဝက်သားနှင့် ယုန်ဖြူသကြားလုံးများကို ကြိုတင်ယူထားခိုင်းနိုင်သည်။

ယုန်ဖြူသကြားလုံးမှာ အလွန်လူကြိုက်များပြီး ပိုက်ဆံနှင့် ကူပွန်ရှိသည့် မြို့နေလူတန်းစားများပင် လွယ်လွယ်နှင့် မဝယ်နိုင်ကြောင်း သိထားရမည်။

အဘိုးကျန်း၏ တူမှာ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်ဖြစ်သော်လည်း အခွင့်အရေးများစွာရှိသည့် အကျိုးအမြတ်များသော အလုပ်ဖြစ်သည်။ သူသည် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများအတွက် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ကျေးလက်ဒေသများနှင့် လမ်းကြားများသို့ သွားရောက်ရသူ ဖြစ်သည်။

စက်ရုံတွင် ဝယ်ယူရမည့် ပစ္စည်းပမာဏအတွက် ခွဲတမ်းများ ရှိသော်လည်း မည်သည့်ကုန်သည်ထံမှ ဝယ်ယူမည်၊ ဈေးနှုန်းမည်မျှ၊ ငွေကြေးမည်မျှ သုံးစွဲမည်ကိုမူ သူတစ်ဦးတည်းကသာ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

သူတို့သည် ထိုအလုပ်မှ ငွေကြေးများစွာ ရှာဖွေနိုင်ပြီး အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝလာကြသည်။

သူ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။ အခြားလူများ အစာငတ်မွတ်နေချိန်တွင် သူမှာမူ ကျန်းမာသည့် အသားအရေ၊ မေးနှစ်ထပ်နှင့် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ဗိုက်ဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်နေသည်။ သူက ငွေများစွာ ရှာထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ ရွာတွင် လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်ကတည်းက အငတ်ဘေးကြုံနေရပြီး မြို့တွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤနိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများတွင်လည်း ဝယ်ယူရန် အစာများ မရှိကြတော့ပေ။ စက်ရုံတစ်ရုံလျှင် အလုပ်သမား ရာပေါင်းများစွာက စားဖို့စောင့်နေကြသည်။

သတ်မှတ်ထားသည့် ပမာဏ မပြည့်မီပါက လစာဖြတ်ခံရမည်ဖြစ်သဖြင့် ဤဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်များမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြသည်။

အဘိုးကျန်း၏ တူမှာ မြို့ရှိ ဘာရီသံမဏိစက်ရုံမှ ဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

စက်ရုံက သူတို့ကို မိသားစုထံ ပြန်လည်လည်ပတ်ရန် ရက်အနည်းငယ် ခွင့်ပေးထားသည်။ လီလန်တွင် ပစ္စည်းများ ရှိနေကြောင်း အဘိုးကျန်းထံမှ ကြားသိရသဖြင့် သူတို့မှာ အထူးတလည် လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လီလန်... မင်းအဖေဆီက ကြားတယ်။ မင်း ဒီနေ့လည်း ဝက်ဝံနက်တောင်ကို သွားပြန်တာပဲ။ ဘာကောင်းတာတွေများ ရလာခဲ့လဲ..."

အဘိုးကျန်းက လီလန်၏ လက်ထဲရှိ အိတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် မေးလိုက်သည်။

သူတို့အားလုံးသည် တောင်နှင့် မြစ်ကို အမှီပြု၍ အသက်မွေးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အဘိုးကျန်းသည် အိတ်ထဲတွင် ကောင်းမွန်သည့် ပစ္စည်းများပါရှိကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။

"ဦးလေးကျန်း... ရောက်လာပြီလား”

လီလန်က လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်၍ ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့... ဒါက..."

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လီလန်က အဘိုးကျန်း၏ ညာဘက်တွင် ရပ်နေသည့် မျက်နှာဝိုင်း၊ ဝဖိုင့်ဖိုင့် လူကိုကြည့်ကာ အံ့ဩဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီကို လာပါဦး လီလန်... မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒါက ငါ့တူ... ကျန်းဝေမင်ပါ မြို့က နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံမှာ ဝယ်ယူရေးအေးဂျင့် လုပ်နေတာ"

အဘိုးကျန်းက သူ၏တူဖြစ်သူကို လီလန်အား ပြုံးရွှင်စွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ရဲဘော် လီလန်... ငါက ကျန်းဝေမင်ပါ မင်းရဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ"

ကျန်းဝေမင်က ဦးစွာ နှုတ်ဆက်ကာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ... ရဲဘော် ကျန်းဝေမင်”

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေမင်နှင့် အဘိုးကျန်းတို့မှာ အနည်းငယ် ဆင်တူကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံးမှာလည်း ရိုးသားဟန် ပေါက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး၏ စိတ်သဘောထားမှာမူ ကွာခြားသည်။ အဘိုးကျန်းမှာ ငယ်စဉ်က စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး တပ်မှူးလီ လက်အောက်တွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်၍ အလွန်တက်ကြွပြီး ရိုးဖြောင့်သည်။

ထိုမျက်နှာဝိုင်း ဝဖိုင့်ဖိုင့်လူမှာမူ မျက်လုံးများတွင် လိမ္မာပါးနပ်မှုနှင့် ကောက်ကျစ်မှုများ ရှိနေသည်။ သူသည် လီလန်ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်နေပြီး လီလန် ကိုင်ထားသည့် အိတ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။ သူသည် အလွန်အမြတ်ထုတ်လိုသူ၊ တွက်ချက်တတ်သူနှင့် ချိုသာစွာ ပြောတတ်သူဟု ထင်ရသည်။

လီလန်သည် ဤလူ၏ အကောက်ကြံပုံကို ကြည့်ကာ သဘောပေါက်သွားသည်။ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတွင် "ဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်" လုပ်နိုင်သူမှာ သာမန်လူ မဟုတ်မှန်း သိသာသည်။

သူ့ဦးလေးမှာ တပ်ရင်းမှူးဟောင်း ကျန်းတာ့ပေါင် ဖြစ်နေပါစေဦး၊ အရေးမကြီးပေ။

ကျန်းတာ့‌ပေါင်မှာ ကျန်းတာ့ပေါင်ဖြစ်ပြီး ကျန်းဝေမင်မှာ ကျန်းဝေမင် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ မတူညီသော လူများ ဖြစ်ကြသည်။

လီလန်က အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ကျန်းဝေမင်ကို ခေါင်းညိတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေမင်၏ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများမှာ လီလန်၏ လက်ထဲရှိ အိတ်ပေါ်တွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရဲဘော် လီလန်... ဒီအိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ ပါတာလဲ..."

လီလန် စကားစမည် ပြုလုပ်ခါနီးတွင် ရုတ်တရက်…