အခန်း (၄၇၇-၄၇၈)

အခန်း ၄၇၇ ၊ အပိုင်း ၁ - ကောင်းကင်မိစ္ဆာ အရိုးလက်သည်း၊ မြင့်မြတ်သော အမိန့်ပြန်တမ်း နှင့် ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်း ဆင်းသက်လာခြင်း

သူတို့၏ အကြီးအကဲချုပ်မှာ လုချင်း၏ ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ကျန်ရှိနေသော ဂိုဏ်းသားများမှာ နေရာမှာတင် တောင့်တင်းသွားကြပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟရဲကြချေ။

သူတို့ထံတွင် မည်သည့် နာကြည်းမှုမျှ မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ အကြောက်တရားများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေပါ၏။

လုချင်းက သူ၏ ဒေါသများကို သူတို့အပေါ် ပုံချကာ သူတို့အားလုံးကိုပါ ကွပ်မျက်ပစ်မည်ကို သူတို့ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြလေသည်။

သို့သော် လုချင်းတွင် ထိုသို့သော ရည်ရွယ်ချက် မရှိချေ။ သူက ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အကြီးအကဲချုပ်က အဲဒီသရဲမျက်နှာဖုံးစွပ်ကောင်ရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံခဲ့ရလို့ သူ့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ကျူးလွန်ခဲ့တာဆိုတာကို ငါ အသိအမှတ်ပြုပါတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ သူ့ကို ပြန်ယူသွားပြီး သေသေချာချာ သင်္ဂြိုဟ်ပေးဖို့အတွက် သူ့အလောင်းကို အကောင်းပကတိအတိုင်း ငါ ချန်ထားပေးခဲ့မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မဟာသခင်လေး"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များမှာ သူတို့၏ ပခုံးပေါ်မှ ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခုမှ လွတ်မြောက်လာသည့် စိတ်သက်သာရာရမှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့အားလုံးက လုချင်းထံသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့်တွင် ရှိနေသော ဒုတိယ အကြီးအကဲပင်လျှင် လုချင်း၏ ရှေ့တွင် မလေးမစားပြုသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မပြရဲချေ။

ထို့နောက် လုချင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပထမ သခင်ကြီးအပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားတော့လေ၏။

"ပထမ သခင်ကြီး... ဒီညီလာခံကို ကန့်ကွက်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ အခုကစပြီး ကျန်တာတွေကို ခင်ဗျားကိုပဲ လွှဲပေးခဲ့ပါတော့မယ်ဗျ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုချင်းသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မြင့်မြတ်သောတောင်တော်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။

သူ၏ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားမှုက လူတိုင်းကို ဆွံ့အသွားစေပြီး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့လေသည်။ သူ ဤမျှ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်ခွာသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

သို့သော် လုချင်း တကယ်ပဲ ထွက်သွားပြီဆိုတာကို အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် သူတို့အားလုံးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားနိုင်ကြတော့သည်။

သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ သူ၏ တည်ရှိနေမှုသက်သက်ကပင် သူတို့အပေါ် လွန်ကဲသော ဖိအားများကို သက်ရောက်စေခဲ့လေ၏။ သူက မည်သည့် အရှိန်အဝါမျှ မထုတ်လွှတ်လျှင်တောင်မှ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခြင်းကပင် လူတိုင်းကို အကြောက်တရားဖြင့် တုန်ရီနေစေရန် လုံလောက်လှပေ၏။

ယခု သူ ထွက်သွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ နှလုံးသားများအပေါ် ဖိစီးနေသော လေးလံလှသည့် ဖိအားကြီးမှာလည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီပင်။

"အားလုံးပဲ... ဒီညီလာခံကို အခု တရားဝင် စလိုက်ကြရအောင်လား"

ထိုအချိန်တွင် ပထမ သခင်ကြီး၏ အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

စုဝေးနေကြသော ကျွမ်းကျင်သူများက ပထမ သခင်ကြီး၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အအေးဓာတ်တစ်ခုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

ယခင်က သူတို့အားလုံးသည် ဤညီလာခံကို ကျင်းပရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် မြင့်မြတ်သောတောင်တော်၏ နောက်ခံအင်အားကို စဉ်းစားတွေးတောခဲ့ကြလေသည်။ ယခုတော့ သူတို့ နားလည်သွားကြပြီပင်။ ဤသခင်ကြီး သုံးပါးက ထိုလူကို တကယ်ပဲ ဖိတ်ကြားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သခင်ကြီး သုံးပါးက သူ့ကို သဘောမကျဘူးလို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

သို့သော် ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ထိုကောလာဟလများက လုံးဝ မှားယွင်းနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေ၏။ သူတို့ကြားတွင် ပဋိပက္ခ မရှိရုံသာမက သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အမှန်တကယ်တော့ အတော်လေးကို ရင်းနှီးနေပုံရလေသည်။

ထိုလူက မြင့်မြတ်သောတောင်တော်အတွက် ဤမျှ မယိမ်းယိုင်သော ထောက်ခံမှုကို ပြသခဲ့သည်။ သခင်ကြီး သုံးပါးက သူ့ကို တိတိကျကျ ဘယ်လိုများ စည်းရုံးခဲ့ကြသနည်း။

သူတို့ နားမလည်နိုင်သော်လည်း ရလဒ်ကတော့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီဆိုတာကို ယခုအခါ လူတိုင်း သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဤညီလာခံသည် ယခုအခါ မြင့်မြတ်သောတောင်တော်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် လုံးဝ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် ထိုအချိန်မှစ၍ မည်သည့်ဂိုဏ်းကမျှ ကန့်ကွက်ချက်များ မပြောရဲတော့ချေ။ အရာအားလုံးက စနစ်တကျဖြင့်သာ ရှေ့ဆက်သွားခဲ့လေ၏။

သေချာသည်မှာ ညီလာခံ၏ လေးနက်မှုနှင့် ကျယ်ပြန့်သော သက်ရောက်မှုများကြောင့် အချိန်တိုလေးအတွင်းတွင် ပြီးဆုံးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အနည်းဆုံး နှစ်ရက်မှ သုံးရက်အထိ ကြာမြင့်နိုင်ပေ၏။

ဤအကြောင်းကြောင့် လုချင်းက ထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးရန်အတွက် နေထိုင်ဖို့ သူ စိတ်မဝင်စားချေ။

…

မြင့်မြတ်သောတောင်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုချင်းက သူ၏ သီးသန့် ကျင့်ကြံခြင်း နေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

သူ့အတွက် အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသော ကိစ္စများကို သခင်ကြီး သုံးပါးက ပို၍ ကောင်းမွန်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဆက်လက်၍ ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ချေ။

လုချင်းသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီးနောက်၌ အရိုးဖြူ လက်သည်းကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းကို စစ်ဆေးရန် သူ၏နတ်မျက်စိစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်တော့၏။

မကြာမီမှာပင် အရိုးလက်သည်းထံမှ သိပ်သည်းလှသော ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် စာကြောင်းများစွာ ပေါ်လာတော့သည်။

[ကောင်းကင်မိစ္ဆာ အရိုးလက်သည်း - ရှေးခေတ် ကောင်းကင်မိစ္ဆာတစ်ကောင် သေဆုံးပြီးနောက် ချန်ရစ်ခဲ့သော အရိုးလက်သည်း။]

[ရှေးခေတ် ကောင်းကင်မိစ္ဆာများဆိုသည်မှာ ဤကမ္ဘာလောကကြီး စတင်ဖြစ်ပေါ်လာချိန်တွင် စကြာဝဠာ၏ မူလ အနှစ်သာရမှ ပေါ်ထွက်လာသော ရှေးဦး သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။]

[ရှေးခေတ်ကောင်းကင်မိစ္ဆာများသည် မွေးရာပါ အင်အားကြီးမားကြပြီး မွေးဖွားလာကတည်းက သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့်တွင် ရှိနေကာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။]

[ဤအရိုးလက်သည်းသည် နန်မင်မီးတောက်ဖြင့် မသန့်စင်မီ နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများ၏ မကျေနပ်ချက်များဖြင့် အာဟာရဖြည့်တင်းခံခဲ့ရသည်။ ကျန်ရှိနေသော နာကြည်းမှုများအားလုံးကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး ၎င်း၏ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ ထူးခြားသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။]

…

အချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုပြီးစီးသွားသောအခါ လုချင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နားလည်သဘောပေါက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီအရိုးလက်သည်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်ထိတောင် အင်အားကြီးမားနေရသလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူးပဲ။ ထိုမျှလောက် ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအားရှိသော လက်သည်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောသတ္တဝါက မည်ကဲ့သို့သောသတ္တဝါမျိုးလဲဆိုတာကို အစပိုင်းက သူ စဉ်းစားမရဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဒါက ဤလောကကြီး စတင်မွေးဖွားလာကတည်းက တည်ရှိခဲ့သော သတ္တဝါဖြစ်သည့် ရှေးခေတ် ကောင်းကင်မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

လုချင်းအတွက်တော့ ရှေးခေတ် ကောင်းကင်မိစ္ဆာများဆိုသည်မှာ လုံးဝ သူစိမ်းတော့ မဟုတ်ချေ။

ယခင်က မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် ရှေးခေတ် ကောင်းကင်မိစ္ဆာ၏ အရိုးအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းကပင် ကြီးမားလှသော ကမောက်ကမဖြစ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက်ခဲ့ပါ၏။

ယခု သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဒီကောင်းကင်မိစ္ဆာ အရိုးလက်သည်းက မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် ရခဲ့တဲ့ အရိုးအပိုင်းအစနဲ့ တူညီတဲ့ ရှေးခေတ် ကောင်းကင်မိစ္ဆာဆီကပဲ လာတာများလား။

အရိုးလက်သည်း၏ ဇာစ်မြစ်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် လုချင်းက ၎င်းကို သူ၏ ချီအိတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ဤအရိုးလက်သည်းသည် ထူးခြားလှသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။ လုချင်းသည် ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်း တားမြစ်ချက်များကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး နန်မင်မီးတောက်ကို အသုံးပြု၍ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်လက်နက် အသိစိတ်ကို ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု မဟုတ်တော့သော်လည်း ဝိညာဉ်လက်နက် သန့်စင်ခြင်းအတွက် ပိုမို အဖိုးတန်လှသော ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီပင်။

သေချာစွာ သန့်စင်လိုက်မည်ဆိုပါက ၎င်းသည် အင်အားကြီးမားသော ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါ၏။ သို့သော် ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုကို ဖန်တီးရန်မှာ မြန်ဆန်သော လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု မဟုတ်ချေ။ ၎င်းက တဖြည်းဖြည်း အသိဉာဏ် ဖွံ့ဖြိုးလာစေရန်အတွက် အချိန်ကြာမြင့်စွာဖြင့် လုပ်လေ့ရှိသောသန့်စင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို လိုအပ်ပေသည်။

လောလောဆယ်တွင် လုချင်း၌ ဝိညာဉ်လက်နက်လိုအပ်ချက် မရှိသေးသဖြင့် သူ အလျင်လိုမနေချေ။ နောင်တစ်ချိန် ပိုမို သင့်လျော်သော အချိန်ကျမှ ၎င်းကို သန့်စင်ရန် သင့်လျော်သော အခွင့်အရေးကို သူ စောင့်ဆိုင်းမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။ ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ ဒုတိယ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းသို့ အခုလေးတင်မှ တက်လှမ်းထားပြီးဖြစ်ရာ သူသည် လျင်မြန်သော တိုးတက်မှု အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေပြီး ပေါ့ဆနေ၍ မဖြစ်ချေ။

…

မြို့တော်မြတ်တွင် ညီလာခံက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့ဆက်နေစဉ် လုချင်းသည်ကလည်း ကျင့်ကြံရန်အတွက် နက်ရှိုင်းသော တရားထိုင်ခြင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ညီလာခံတွင် မရှိသော်လည်း မည်သည့်ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် အင်အားစုကမျှ ပုန်ကန်လိုသော အတွေးများကို မတွေးရဲကြချေ။ သူတို့သည် ဆွေးနွေးမှုများတွင် အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်နေကြပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်နိုင်မည့် အကျိုးခံစားခွင့်များကို ရရှိရန် ကြိုးပမ်းနေကြလေ၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ နှစ်ရက်အကြာ၌ မြို့တော်မြတ်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ဧရာမ ကျောက်တုံးစင်မြင့်ကြီးပေါ်တွင် ပထမ သခင်ကြီးက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကန့်ကွက်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့... ဒီညီလာခံမှာ သဘောတူညီခဲ့ကြတဲ့အတိုင်း မြင့်မြတ်တဲ့တောင်တော်ရဲ့ တားမြစ်ချက်အသစ်ကို ပြဋ္ဌာန်းလိုက်ပါတော့မယ်။ မင်းတို့အားလုံး သဘောတူကြရဲ့လား"

"ကျွန်တော်တို့ သဘောတူပါတယ်"

"ကောင်းပြီ"

"ဒါဆို ကြေညာလိုက်ပါတော့"

…

ဂိုဏ်းအသီးသီးနှင့် အင်အားစုများမှ ကိုယ်စားလှယ်များ အားလုံးက သဘောတူညီသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ရှေ့ကို ထွက်လာပြီး မြင့်မြတ်သော ကျောက်စာတိုင်ရှေ့မှာ မင်းတို့ရဲ့ သစ္စာဆိုမှုတွေကို ပြုလုပ်ကြပါ။ သက်သေအဖြစ် မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အမှတ်အသားတွေကို ချန်ထားခဲ့ကြပါ"

ထို့နောက် ပထမ သခင်ကြီးက သူ၏ လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်လျက် ကျောက်စိမ်းပြားကို ရှေ့သို့ လွှတ်လိုက်တော့သည်။ ၎င်းက လေထဲတွင် ဝဲပျံသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေသော မီတာများစွာ မြင့်မားသည့် ဧရာမ မြင့်မြတ်သောကျောက်စာတိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်အထိ ကြီးထွားလာတော့၏။

ကျောက်စာတိုင်ကြီးပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသည်မှာ မှတ်တမ်းပေါင်းများစွာ ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော် ဤညီလာခံအတွင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသော ဥပဒေများနှင့် တားမြစ်ချက်များပင် ဖြစ်၏။

တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဂိုဏ်းကိုယ်စားလှယ်များက ရှေ့သို့ ထွက်လာကြပြီး သစ္စာဆိုကာ မြင့်မြတ်သော ကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ် အမှတ်အသားများကို ချန်ထားခဲ့ကြလေသည်။

ကိုယ်စားလှယ်များအားလုံး သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကို အမှတ်အသား ပြုလုပ်ပြီးသွားသောအခါ၌ သခင်ကြီး သုံးပါးကလည်း သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ဝိညာဉ် အမှတ်အသားများကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့၏။

မြင့်မြတ်သော ကျောက်စာတိုင်ထံမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားတော့လေသည်။ ထို့နောက်၌ အထက်တွင် ဧရာမ ဝဲကတော့ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အလင်းတန်းကို အတွင်းသို့ စုပ်ယူသွားတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်စာတိုင်ပေါ်၌ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်အမှတ်အသားများကို ချန်ထားခဲ့ကြသော သိုင်းပညာရှင်များအားလုံးသည် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု မြင့်တက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ကြရလေတော့သည်။

….

အခန်း ၄၇၇ ၊ အပိုင်း ၂ - ကောင်းကင်မိစ္ဆာ အရိုးလက်သည်း၊ မြင့်မြတ်သော အမိန့်ပြန်တမ်း နှင့် ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်း ဆင်းသက်လာခြင်း

အခုလေးတင် သူတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သော သစ္စာဆိုမှုများကို ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုဆန္ဒက အာရုံခံမိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောင်အနာဂတ်တွင် သူတို့သာ မြင့်မြတ်သော ကျောက်စာတိုင်ပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်များကို ချိုးဖောက်မိပါက သူတို့ကိုယ်တိုင် တန်ပြန်ထိခိုက်ခံရမည်သာမက သူတို့၏ ဂိုဏ်းများပင်လျှင် ကံကြမ္မာ အကြီးအကျယ်ကျဆင်းမှုကို ခံစားရမည် ဖြစ်၏။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ ဂိုဏ်းအသီးသီးနှင့် အင်အားစုများမှ ကိုယ်စားလှယ်များ အားလုံးသည် မြင့်မြတ်သောတောင်တော်မှ ဤညီလာခံကို ကျင်းပရခြင်း၏ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားကြတော့၏။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြောင်းလဲလာမှု၊ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်နိုးထလာမှုနှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စည်းမျဉ်းများ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာမှုတို့နှင့်အတူ လူတစ်ယောက်၏ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ဖြင့် ပြုလုပ်သော သစ္စာဆိုမှုများသည် ယခင်ကထက် ပိုမို၍ ချည်နှောင်မှု အားကောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြင့်မြတ်သော ကျောက်စာတိုင်၏ ရှေ့တွင် သစ္စာဆိုပြီးပြီဖြစ်ရာ သူတို့သာ ဘုရားသခင်၏ အပြစ်ပေးမှုနှင့် သူတို့ဂိုဏ်းများ၏ ကံကြမ္မာ ကျဆင်းမှုကို ရှောင်လွှဲလိုပါက အမိန့်ပြန်တမ်းကို သူတို့ကိုယ်တိုင် လိုက်နာရမည်သာမက သူတို့၏ တပည့်များနှင့် နောက်လိုက်များပါ လိုက်နာစေရန် သေချာစေရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ မြင့်မြတ်သောတောင်တော်၏ တကယ့် ရည်မှန်းချက်မှာ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဂိုဏ်းအသီးသီး၏ ကိုယ်စားလှယ်များက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားကြတော့သည်။ သို့သော် ကံကောင်းသည်မှာ အမိန့်ပြန်တမ်းသည် အားလုံး ပူးပေါင်းဆွေးနွေးပြီး သဘောတူညီခဲ့ကြသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ယေဘုယျအားဖြင့် သိုင်းပညာရှင်များအပေါ် ချမှတ်ထားသော ကန့်သတ်ချက်များမှာ သိပ်မပြင်းထန်လှချေ။ အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သိုင်းပညာရှင်များအနေဖြင့် သာမန်လူများကို အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို တားမြစ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်ရှိသူများအတွက် ဤအရာမှာ လိုက်နာရန် ခက်ခဲသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

သိုင်းပညာရှင်များကြားရှိ ပဋိပက္ခများ၊ ဂိုဏ်းများကြားရှိ အငြင်းပွားမှုများနှင့် အတွင်းရေး ကိစ္စများအတွက်မူ မြင့်မြတ်သောတောင်တော်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် သာမန်လူများကို အကြောင်းမဲ့ ဒုက္ခပေးခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်သရွေ့တော့ အမိန့်ပြန်တမ်းက သူတို့၏ ဂိုဏ်းများအပေါ် သက်ရောက်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိမည်ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ်တော့ အချို့သော အားနည်းသည့် ဂိုဏ်းများမှာ လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိကြလေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဤအမိန့်ပြန်တမ်းက စည်းကမ်းတချို့ကို ချမှတ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်။ သူတို့အနေဖြင့် အင်အားကြီးမားသော ဂိုဏ်းများ၏ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုနှင့် ဖယ်ရှားခံရမည်ကို အမြဲတစေ ကြောက်ရွံ့နေရန် မလိုတော့ချေ။

ဤအမြင်ဖြင့် ကြည့်မည်ဆိုပါက ညီလာခံ ကျင်းပခြင်းသည် သူတို့အတွက် ကြီးမားလှသော ကောင်းချီးတစ်ခုဟု အမှန်တကယ် မှတ်ယူနိုင်ပေသည်။

ဂိုဏ်းကိုယ်စားလှယ်များ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေကြစဉ်မှာပင် အထက်ကောင်းကင်ပြင်မှာ တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားပြန်တော့၏။

ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာလေသည်။ ထိုအထဲမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်း သုံးခုမှာ သခင်ကြီး သုံးပါးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပိုမို ကြီးမားပြီး ပို၍ပင် တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုက မြင့်မြတ်သောတောင်တော်ထံသို့ ဦးတည်သွားပြီး လုချင်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသော လျှို့ဝှက်ဂူထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

"ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းပဲ"

ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းပြီး ကြီးမားလှသော အပြောင်းအလဲက လူတိုင်း၏ အာရုံကို သဘာဝကျကျ ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။

ထိုအထဲတွင် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော သိုင်းပညာရှင်အချို့က သခင်ကြီး သုံးပါးကို လွှမ်းခြုံသွားသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားကြတော့၏။ ၎င်းမှာ အခြားအရာ မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားလှသော ကုသိုလ်များကို စုဆောင်းထားသူများသာ ရရှိနိုင်သည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"အရမ်းကို သိပ်သည်းတဲ့ ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းကြီးပါလား"

"အခုလိုအချိန်မှာ ဆင်းသက်လာတယ်ဆိုတော့..."

"ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်း ဆင်းသက်လာတယ်ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုဆန္ဒက ဒီညီလာခံကို ကျင်းပခဲ့တဲ့ သခင်ကြီး သုံးပါးရဲ့ အကျိုးပြုမှုတွေကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"

"ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်း ပိုင်ဆိုင်ထားသူတွေက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကောင်းချီးကို ရရှိပြီးတော့ ဘေးအန္တရာယ်တွေကို ရှောင်လွှဲနိုင်တဲ့အပြင် ကံကောင်းမှုတွေကိုလည်း ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒီလောက်ထိ များတဲ့ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းတွေနဲ့ဆိုရင် သခင်ကြီး သုံးပါးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကတော့ နောင်အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ပိုပြီး ချောမွေ့သွားတော့မှာပဲ"

…

စုဝေးနေကြသော သိုင်းပညာရှင်များမှာ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး ယခုအခါ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ရေချိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော သခင်ကြီး သုံးပါးကို အားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။

အများစုမှာ ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းကို သူတို့ကိုယ်တိုင် မမြင်တွေ့ဖူးကြသော်လည်း ၎င်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ဒဏ္ဍာရီများစွာကိုတော့ ကြားဖူးခဲ့ကြပါ၏။ ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းကို သယ်ဆောင်ထားသူများသည် ကြီးမားလှသော ကိုယ်ကျင့်တရား ရှိသူများဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကာကွယ်မှုကို သဘာဝအလျောက် ရရှိထားကြသည်ဟု ဆိုကြသည်။

သာမန်လူများအတွက် ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်း ပိုင်ဆိုင်ခြင်းက သူတို့ကို ထူးခြားသော ကံကောင်းမှုများ ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်များကို ရှောင်လွှဲကာ အသက်ရှည်ကျန်းမာစေနိုင်ပေသည်။ သိုင်းပညာရှင်များအတွက်မူ ၎င်းသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကံကြမ္မာ စီးဆင်းမှု၊ အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုသော ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်နှင့် အဆုံးအစမဲ့သော အခွင့်အရေးများကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။

ရိုးရိုးလေး ပြောရလျှင် အကျိုးကျေးဇူးများမှာ တိုင်းတာ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရှိနေသော်လည်း ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းကို ရရှိရန်မှာ အလွန်တရာကိုမှ ခက်ခဲလှပေ၏။

သူတို့၏ တစ်သက်တာလုံး ကြီးမားလှသော ကောင်းမှုကုသိုလ်များကို ပြုလုပ်ခဲ့သူများပင်လျှင် ဤဘုရားသခင်၏အလင်းတန်းတစ်စွန်းတစ်စကို ရရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ လောကကြီးကို အမှန်တကယ် အကျိုးပြုပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုဆန္ဒနှင့် ကိုက်ညီသော လုပ်ရပ်များကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သူများသာလျှင် ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းကို စုဆောင်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိလေ၏။

ထို့ကြောင့် သခင်ကြီး သုံးပါးက ဤမျှ များပြားလှသော ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းအား ရရှိသည်ကို မြင်သောအခါ စုဝေးနေကြသော သိုင်းပညာရှင်များက မည်သို့များ မမနာလိုဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။ သို့သော် သူတို့ မည်မျှပင် အားကျနေပါစေ၊ စောင့်ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ကြချေ။

ဤညီလာခံကို သခင်ကြီး သုံးပါးက စတင်ပြီး ဦးဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုဆန္ဒက ဤပွဲ၏ ကုသိုလ်သည် သူတို့နှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု သတ်မှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက အသိအမှတ်ပြုသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် မည်မျှပင် မနာလိုဖြစ်နေပါစေ၊ ၎င်းကို ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ပြင် သခင်ကြီး သုံးပါးသည် ထိုကုသိုလ်ကို အများဆုံးရရှိခဲ့သူများ မဟုတ်ချေ။ အခုလေးတင် သူတို့အားလုံးသည် ပိုမို ကြီးမားပြီး ပို၍ သိပ်သည်းသော ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုက မြင့်မြတ်သောတောင်တော်ထံသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လုချင်းအတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့ မကျေနပ်လျှင်တောင်မှ သူတို့၏ ညည်းညူမှုများကို ဖွင့်ဟပြောဆိုရန် မရဲကြချေ။

"ဒါက... ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းလား"

သခင်ကြီး သုံးပါးပင်လျှင် ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာသော ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းကြောင့် ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။

သူတို့ ညီလာခံကို ကျင်းပရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့၏ ကြီးမားလှသော ကတိသစ္စာများကို ဖြည့်ဆည်းရန်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် အဆင့်တက်လှမ်းဖို့တစ်ခုကိုသာ ရှာဖွေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး အခြား ရည်ရွယ်ချက်များ မရှိခဲ့ချေ။

သို့တိုင်အောင် သူတို့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ ဤပွဲက ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းကို ဆင်းသက်လာစေခဲ့ခြင်းပင်။ ဝမ်းသာမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံက သူတို့၏ လုပ်ရပ်များကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်လေပြီပင်။ သူတို့အတွက် ဤသည်မှာ အကြီးမားဆုံးသော အားပေးမှုပုံစံတစ်ခုပင် ဖြစ်ပါ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြင့်မြတ်သောတောင်တော်ရှိ ဂူထဲတွင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသော လုချင်းသည်လည်း သူ့အပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသော ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းကြောင့် နိုးထလာခဲ့လေသည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အာရုံကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားလည်ရန် အသက်ရှိုက်စာတစ်ဒါဇင်ခန့်လောက် အချိန်ယူလိုက်ရလေ၏။

"ဒီတော့ ညီလာခံက ပြီးဆုံးသွားပြီးတော့ မြင့်မြတ်သော အမိန့်ပြန်တမ်းကို ဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ သဘောတူညီချက်နဲ့ ပြဋ္ဌာန်းလိုက်ပြီပေါ့လေ"

"အမိန့်ပြန်တမ်းက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုဆန္ဒနဲ့ ပဲ့တင်ထပ်ပြီး ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းကိုပါ ဆွဲချလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."

"ငါက သခင်ကြီး သုံးပါးဘက်က ရပ်တည်ပေးခဲ့တာ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ခဲ့တဲ့ပုံပဲ"

သူ၏ နဖူးဗဟိုရှိ စွမ်းအင်အချက်အချာနေရာထဲသို့ စီးဝင်လာသော ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းကို စုပ်ယူရင်း လုချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် သူရရှိသော ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းမှာ အရင်က သူရရှိခဲ့ဖူးသည်များဖြစ်သည့် မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်များကို အနိုင်ယူပြီး တစ်မြို့လုံးကို ကယ်တင်ခဲ့စဉ်ကထက် များစွာ ပို၍ များပြားနေလေသည်။

အဆပေါင်း ဆယ်ဆထက်မက ပိုများနေသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင် ကောင်းကင်ဘုံက မြင့်မြတ်သော အမိန့်ပြန်တမ်းကို ပြဋ္ဌာန်းလိုက်ခြင်းသည် လောကကြီးအတွက် ကြီးမားလှသော အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့ဆိုရင် နောက်ဆုံးတော့ နတ်ကုသိုလ်တော်ဝတ်ရုံကို ဖန်တီးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပြီပဲ"

ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်း တိုးပွားလာမှုကို ခံစားရင်း လုချင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဝမ်းသာသွားတော့၏။

ယခင်က သူသည် မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးထံမှ ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းနှင့် ပတ်သက်သော ကျင့်ကြံခြင်း သိုင်းကွက်နှစ်ခုကို ရရှိခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ခုကတော့ သူ့ကို ကုသိုလ်တော်ဝတ်ရုံတစ်ခု ဖန်တီးခွင့်ပေးပြီး အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းက ဝတ်ဆင်ထားသူကို ဝိညာဉ်ရေးရာ တိုက်ခိုက်မှုများ၊ ကျိန်စာများနှင့် စိတ်ဝိညာဉ် သိုင်းကွက်များမှ အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပါ၏။

ဤကုသိုလ်တော်ဝတ်ရုံ၏ စွမ်းအားမှာ ၎င်းကို သန့်စင်ရန် အသုံးပြုသော ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်း၏ သိပ်သည်းမှုအပေါ် မူတည်လေသည်။ ၎င်းကို အဆင့်သုံးဆင့် ခွဲခြားထားပါ၏။ ကုသိုလ်တော်ဝတ်ရုံ၊ နတ်ကုသိုလ်တော်ဝတ်ရုံနှင့် အမြင့်ဆုံး ကောင်းကင်ကုသိုလ်တော်ဝတ်ရုံတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ကောင်းကင်ကုသိုလ်တော်ဝတ်ရုံ အပြည့်အဝ ပုံပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းက မကောင်းဆိုးဝါး အားလုံးကို တွန်းလှန်နိုင်ပြီး ဝတ်ဆင်သူကို မည်သည့် သိုင်းကွက်များကမျှ မထိခိုက်နိုင်စေရန် စွမ်းဆောင်ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ကမ္ဘာဦးအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာသခင်ကြီးများပင်လျှင် ဤသို့သော ကာကွယ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် တွန့်ဆုတ်နေကြလိမ့်မည်။ သေချာသည်မှာ ကောင်းကင်ကုသိုလ်တော်ဝတ်ရုံသည် စုဆောင်းရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် များပြားလှသော ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းပမာဏကို လိုအပ်ပေ၏။

သို့တိုင်အောင် ထိုရည်မှန်းချက်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဤကောင်းချီးကြောင့် ယခုအခါ၌ နတ်ကုသိုလ်တော်ဝတ်ရုံမှာ သူ၏ လက်လှမ်းမီရာတွင် ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

…..

အခန်း ၄၇၈ ၊ အပိုင်း ၁ - အဆုံးအစမဲ့ သဲကန္တာရ၊ အသက်ဓာတ်အိုအေစစ်နှင့် သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲ ကို ရရှိခြင်း

ဤလောကတွင် ကျုံးကျိုးသည် အလယ်ဗဟို အတိအကျတွင် တည်ရှိနေသည်။ ကျယ်ပြန့်လှသော နယ်မြေများကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံသာမက ကြွယ်ဝဆုံးသောစိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များနှင့် ကျော်ကြားလှသော တောင်တန်းများ၊ မြစ်ကြီးများနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မြင့်မြတ်သော နေရာများစွာလည်း ရှိနေပါ၏။

ထို့ကြောင့် ရှေးခေတ်ကတည်းက ကျုံးကျိုးသည် သိုင်းပညာရှင်များ အလိုချင်ဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

ကျုံးကျိုး၏ အပြင်ဘက်တွင်တော့ လောကကြီးမှာ အလားတူပင် ကျယ်ပြန့်ပြီး ပြည်နယ် အကြီးအသေး အမျိုးမျိုးအဖြစ် ခွဲခြားထားလေသည်။

အရှေ့ဘက်တွင် ကျယ်ပြန့်သော သမုဒ္ဒရာကြီး တည်ရှိ၏။ မြောက်ဘက်တွင်တော့ အဆုံးအစမဲ့သော ရေခဲပြင်ကြီးများ ဆန့်တန်းနေလေသည်။ တောင်ဘက်တွင်တော့ ကောင်းကင်ကိုပင် ထိလုနီးပါးဖြစ်နေသော တောင်တန်းများနှင့် ထူထပ်သော သစ်တောများကို တွေ့ရှိနိုင်ပေ၏။ အနောက်ဘက်အတွက်မူ စောင့်ကြိုနေသည်မှာ အဆုံးအစမဲ့သော လေနှင့် သဲများသာ ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုလျှင် အဆုံးအစမဲ့ သဲကန္တာရကြီး ဖြစ်ပါ၏။

သို့ဖြစ်၍ အနောက်ဘက် အစွန်ဆုံးတွင်တော့ သဲကန္တာရမှလွဲ၍ ဘာမှ မရှိတော့ချေ။

ထိုနေရာမှာ မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပူပြင်းလှပြီး သည်းခံနိုင်စွမ်းထက်တောင် ကျော်လွန်နေပါ၏။ လေထုမှာ လွန်စွာ ခြောက်သွေ့နေပြီး မီး၏ လောင်ကျွမ်းစေသော အပူဒဏ်ကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။ သာမန်လူများသာ ထိုနေရာတွင် လေတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိပါက သူတို့၏ အဆုတ်များပင် လောင်ကျွမ်းသွားနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် သက်ရှိများ၏ အရိပ်အယောင်မျှတောင် ရှိမနေသင့်ချေ။

သို့သော် ဤပူပြင်းခြောက်သွေ့လှသော သဲကန္တာရထဲတွင် အိုအေစစ်တစ်ခု ရှိနေပါ၏။ ယင်းမှာ အဆုံးအစမဲ့ သဲများနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော စိမ်းလန်းစိုပြည်သည့် နေရာလေးတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ စိမ်းလန်းမှုများကြားတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ရိုးရှင်းသည့် အိမ်အချို့ ရှိနေပြီး လူနေထိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိနိုင်ပေသည်။

ရုတ်တရက် တိမ်တစ်စက်မျှ မမြင်ရသော အဆုံးအစမဲ့ အပြာရောင် ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုက လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး လေထဲတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ရပ်နေသကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။

လုချင်းက အဆုံးအစမဲ့ အဝါရောင် သဲများကြားရှိ သေးငယ်သော်လည်း အသက်ဝင်နေသော အိုအေစစ်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်တွေအတွက် တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သင့်တဲ့ ဒီပူပြင်းလောင်ကျွမ်းနေတဲ့ သဲကန္တာရကြီးရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ဒီလိုသာယာနေတဲ့ အိုအေစစ်လေးတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိဘူး။ ဒါက သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲရဲ့ စွမ်းအားလား"

အောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ခပ်ဖျော့ဖျော့ စွမ်းအင် ခုန်ပေါက်မှုများကို ခံစားရင်း လုချင်းက နားလည်မှု အချို့ကို ရရှိခဲ့လေ၏။

အမှန်တကယ်ပင် သူသည် သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲကို ရယူရန်အတွက် ဤနေရာသို့ တိတိကျကျ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် မမျှော်လင့်ထားသောအရာ ဖြစ်နေ၏။ သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲမှာ ငြိမ်သက်နေပုံမရဘဲ ၎င်းက ဤသဲကန္တာရကို အသက်ဓာတ်၏ အံ့ဖွယ် ဘေးမဲ့တောလေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးထားလေသည်။

လုချင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာရင်း အောက်ဘက်ရှိ အိုအေစစ်လေးကို လေ့လာလိုက်၏။

အိုအေစစ်လေးမှာ သိပ်မကြီးမားလှဘဲ နှစ်မိုင် သို့မဟုတ် သုံးမိုင်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းလေသည်။ ရိုးရှင်းသော အိမ်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး လူဦးရေမှာလည်း မနည်းလှကြောင်း ပြသနေပါ၏။ သစ်ပင်များက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဟိုတစ်ပင် ဒီတစ်ပင် ရှိနေပြီး ကလေးများကလည်း ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြလေသည်။

အိုအေစစ်လေး၏ အလယ်ဗဟိုတွင်တော့ ရေတိမ်သော ရေကန်လေးတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်း၏ ရေများထဲတွင် ငါးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပါသည်။

အိုအေစစ်တစ်ခုလုံးက ငြိမ်းချမ်းပြီး သဟဇာတဖြစ်သော လေထုတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့၏။

ဆင်းသက်လာစဉ်တွင် လုချင်းက သူ၏ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မကြိုးစားခဲ့ချေ။

ဆော့ကစားနေသော ကလေးများထဲမှ တစ်ယောက်က အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်မိပြီး ကောင်းကင်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာသော လုချင်းကို မြင်တွေ့သွားတော့သည်။ သူ၏ ပါးစပ်မှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ဟသွားပြီး မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်သွားကာ ကောင်းကင်သို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ချေ။

ခေတ္တအကြာတွင်တော့ သူက အော်ဟစ်သံလေးတစ်ခုကို အတင်းညှစ်ထုတ်လိုက်နိုင်တော့၏။

"မသေမျိုး တစ်ပါးပဲ"

အခြား ကလေးများကလည်း သူ၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့ အားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားကြတော့လေသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ မသေမျိုးတစ်ပါး ရောက်ရှိလာကြောင်း သတင်းက အိုအေစစ်တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။ လေထဲရှိ လုချင်းကို မြင်တွေ့ရသူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

မကြာမီမှာပင် အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးကို စုဝေးနေကြသော လူအုပ်ကြီးက ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာကြလေ၏။

လေထဲတွင် ရပ်နေသော လုချင်းကို သူ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်တော့သည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် မသေမျိုးအရှင်မြတ်... ကျုပ်တို့ရဲ့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ ရွာလေးကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲခင်ဗျာ"

အနောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကလည်း အဖိုးအို၏ လုပ်ရပ်ကို လိုက်နာကာ ရိုသေလေးစားမှုဖြင့် ဒူးထောက်လိုက်ကြလေသည်။

"ခင်ဗျားက ဒီနေရာရဲ့ ခေါင်းဆောင်လား" လုချင်းက အေးစက်စက် မေးလိုက်၏။

"ကျုပ်က ဟွမ်ရှားရွာရဲ့ ချိုး မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ပါ" အဖိုးအိုက ပြန်ဖြေလာသည်။

"ကျွန်တော်က အစိမ်းရောင်ဖြစ်ဖို့ များတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပုလဲတစ်လုံးကို ရှာဖို့ လာခဲ့တာပါ။ အဲဒီအကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျား ဘာများ သိထားတာ ရှိလဲဗျ" လုချင်းက တည့်တိုးပင် မေးလိုက်သည်။

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ အဖိုးအိုမှာ သိသိသာသာကို တုန်ရီသွားတော့၏။ သူ့အနောက်ရှိ စုဝေးနေကြသော ရွာသားများမှာလည်း မသက်မသာ လှုပ်ရှားသွားကြလေသည်။

အဖိုးအိုက လုချင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခါးသီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

ဤမျှ အင်အားကြီးမားသော မသေမျိုးတစ်ပါးက ရွာ၏ မြင့်မြတ်သော အမွေအနှစ်ကြောင့်သာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုချင်း၏ တည်ငြိမ်သော်လည်း ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရှိသော အကြည့်များအောက်တွင် သူ တိတ်ဆိတ်မနေရဲချေ။

"မသေမျိုးအရှင်မြတ်... ကျုပ်တို့ ရွာမှာ အဲဒီလို ပုလဲတစ်လုံး တကယ် ရှိပါတယ်။ အဲဒါက မျိုးဆက် အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ရတနာတစ်ခုပါ"

"ဒီအဆုံးအစမဲ့ သဲကန္တာရကြီးရဲ့ အလယ်မှာ ဒီအိုအေစစ်လေး တည်ရှိနေတာက သူ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုကြောင့်ပါပဲ"

"ကျုပ်တောင်းပန်ပါတယ်... သနားထောက်ထားပေးပါ။ အဲဒါကိုတော့ မယူသွားပါနဲ့ မသေမျိုးအရှင်မြတ်"

"မြင့်မြတ်တဲ့ ပုလဲရဲ့ ကာကွယ်မှုသာ မရှိရင် ကျုပ်တို့ ရွာက သုံးရက်အတွင်းမှာ သဲကန္တာရရဲ့ မျိုချမှုကို ခံရမှာပါ။ အဲ့လိုသာဆို ကျုပ်တို့ အားလုံးလည်း သဲတွေအောက်မှာပဲ မြှုပ်နှံခံရပါလိမ့်မယ်"

သူ စကားပြောနေစဉ် အဖိုးအိုက အဆက်မပြတ် ဦးချနေပြီး သူ၏ အသံထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ကာ သူ၏ တောင်းပန်မှုမှာလည်း အလွန်တရာကိုမှ သနားဖို့ကောင်းလှပေ၏။

သူ့အနောက်ရှိ ရွာသားများကလည်း လုချင်း၏ သနားညှာတာမှုကို တောင်းခံနေကာ မြေပြင်အထိ ခေါင်းငုံ့ထားကြလေသည်။

လုချင်းက အောက်တွင် ဒူးထောက်နေကြသော ရွာသားများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ အများစုမှာ အဝတ်အစားအား လုံရုံမျှသာ ဝတ်ဆင်ထားနိုင်ကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို မြက်ပင်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော အဝတ်စုတ်များဖြင့်သာ ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။

သူတို့သည် ဤအိုအေစစ်လေးတွင် နေထိုင်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ဘဝများမှာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့် အလှမ်းဝေးနေကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ထိုအစား သူတို့သည် အသက်ရှင်သန်ရန် သီသီလေးသာ တွယ်ကပ်နေကြရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာထားကတော့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။

"အဲဒီပုလဲက ကျွန်တော်အတွက် အရမ်းကိုအရေးကြီးတယ်ဗျ။ အဲ့ကြောင့်မလို့ အဲ့ဒါကို ကျွန်တော် ယူကိုယူမှရမှာ" သူက ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အဖိုးအို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

သို့သော် လုချင်း၏ နောက်စကားများက သူ့ကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့လေသည်။

"ဒါပေမဲ့လည်း ခင်ဗျားတို့ကို ရွေးချယ်ခွင့်တစ်ခု ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်...ခင်ဗျားတို့သာ ဆန္ဒရှိရင် ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ဒီသဲကန္တာရထဲကနေ ကျွန်တော် ခေါ်ထုတ်သွားပေးမယ်။ ပြီးတော့လည်း စိမ်းလန်းစိုပြည်တဲ့ တောင်တွေနဲ့ မြစ်တွေရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ အိမ်သစ်တစ်ခု ရှာပေးနိုင်ပါတယ်ဗျ"

ရွာသားများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် အဖိုးအိုက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ "မသေမျိုးအရှင်မြတ်... အရှင်မြတ် ဆိုလိုတာက ကျုပ်တို့ကို ဒီအဆုံးအစမဲ့ သဲကန္တာရကြီးထဲကနေ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား"

"ကျွန်တော့်မှာ ခင်ဗျားတို့ကို လှည့်စားဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုများ ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား" လုချင်းက အေးစက်စက်ဖြင့်သာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "သေချာတာကတော့ ရွေးချယ်ခွင့်က ခင်ဗျားတို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ခင်ဗှားတို့က ဒီအိုအေစစ်လေးနဲ့ အတူတူ သေဆုံးချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် မတားပါဘူး"

အဖိုးအိုမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေတော့သည်။

အမှန်ပင် လုချင်းကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအတွက် သူတို့ကို လှည့်စားရန် မလိုအပ်ချေ။ သူ့တွင်သာ မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ရှိပါက သူ လိုချင်သောအရာကို အင်အားသုံး၍ ရိုးရိုးလေး ယူသွားနိုင်ပါ၏။ သူ့ကို တားဆီးရန် သူတို့ လုပ်နိုင်သောအရာ ဘာမှမရှိချေ။

"မသေမျိုးအရှင်မြတ်... ဒီကိစ္စက ကျုပ်တို့ ရွာတစ်ခုလုံးနဲ့ သက်ဆိုင်နေပါတယ်။ ကျုပ်တို့လူတွေနဲ့ ဆွေးနွေးလိုက်ပါဦးမယ်"

အလွန်အမင်း သွေးဆောင်ခံနေရသော်လည်း အဖိုးအိုက သူ၏ ရိုသေလေးစားသော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားလေသည်။

"ခင်ဗျားကို ၁၅မိနစ် အချိန်ပေးမယ်" လုချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မသေမျိုးအရှင်မြတ်"

အဖိုးအိုက နောက်တစ်ကြိမ် ဦးချလိုက်ပြန်၏။

သူ၏ လူများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သောအခါ မီးတောက်နေသော အကြည့်များနှင့် သူ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတော့၏။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ဘာတွေ ဆွေးနွေးစရာ ရှိသေးလို့လဲ။ မသေမျိုး အရှင်မြတ်ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို အခုချက်ချင်း လက်ခံလိုက်ပါ"

"ဟုတ်တယ် ဒါက တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှ မရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးပဲ"

"ဒီအခွင့်အရေးကိုသာ လွတ်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်သွားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ဘာမှ တုံ့ဆိုင်းနေစရာ မလိုတော့ပါဘူးဗျ"

ရွာသားများ၏ တိုက်တွန်းမှုများကို ကြားသောအခါ၌ ဆွေးနွေးရန် မလိုအပ်တော့ကြောင်းကို အဖိုးအို နားလည်သွားတော့သည်။

သူတို့က သူ့ထက်ပင် ပို၍ စိတ်အားထက်သန်နေကြလေသည်ပင်။ ပြီးတော့ အကြောင်းရင်းကိုလည်း သူ နားလည်ပါ၏။

နှစ်များစွာကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရွာ၏ လူဦးရေမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာခဲ့သော်လည်း အိုအေစစ်လေးမှာတော့ အရွယ်အစားအတူတူပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့ အသက်ရှင်သန်ရန် ကပ်သီလေးမျှသာ စီမံနိုင်သေးသော်လည်း ရုန်းကန်နေရသည်မှာတော့ မလွဲဧကန်ပင်။

ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမည်ဆိုပါက သူတို့၏ ဘဝများမှာ ပို၍ ခက်ခဲလာမည်သာ။ ကျယ်ပြန့်လှသော သဲကန္တာရကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားလာရန် နည်းလမ်းမရှိသဖြင့် သူတို့ ထွက်သွားရန် မည်သည့်အခါကမျှ အိပ်မက်မမက်ရဲခဲ့ကြချေ။

ယခု လုချင်းက သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ကမ်းလှမ်းနေလေပြီပင်။ ဤအရာက အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုမှလွဲ၍ အခြား မဟုတ်ချေ။

ဤအချက်ကို နားလည်သွားသောအခါ၌ အဖိုးအိုသည်လည်း ဆက်လက်၍ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ချေ။

သူက လုချင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ဝပ်တွားလိုက်ပြန်၏။

"မသေမျိုးအရှင်မြတ်... ကျုပ်တို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ။ ကျုပ်တို့ကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပေးဖို့ နှိမ့်ချစွာနဲ့ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်"

"ဒီကယ်တင်ခြင်းကို ပေးသနားဖို့ မသေမျိုးအရှင်မြတ်ကို ကျွန်တော်တို့ တောင်းပန်ပါတယ်" ရွာသားများ အားလုံးကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြလေသည်။

ထိုသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် လုချင်းက ပြုံးလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အမွေအနှစ်ကို ကြည့်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပေးပါဦးဗျ။ အဲဒါက တကယ်ပဲ ကျွန်တော် ရှာနေတဲ့အရာ ဟုတ်၊ မဟုတ်ဆိုတာကို အတည်ပြုချင်ပါတယ်"

……

အခန်း ၄၇၈ ၊ အပိုင်း ၂ - အဆုံးအစမဲ့ သဲကန္တာရ၊ အသက်ဓာတ်အိုအေစစ်၊ သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲကို ရရှိခြင်း

မကြာမီမှာပင် လုချင်းကို ရှေးသစ်ပင်တစ်ပင်၏ ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။ အရမ်းကြီး မမြင့်မားသော်လည်း ၎င်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူထဲပြီး ၎င်း၏ အမြစ်များမှာ အဝေးထိ ဆန့်တန်းနေကာ သေးငယ်သော ဘုရားကျောင်းတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည့် ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုကို ဖန်တီးထားပါ၏။ ဤအမြစ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဘုရားကျောင်းလေးထဲတွင် တောက်ပနေသော အစိမ်းရောင် ပုလဲတစ်လုံး ရှိနေလေသည်။

"မသေမျိုးအရှင်မြတ်... ဒါက ကျုပ်တို့ ဟွမ်ရှားရွာရဲ့ မျိုးဆက်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ရတနာပါ" အဖိုးအိုက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလာ၏။

အစပိုင်းတွင်တော့ လုချင်းက သူတို့၏ ဘိုးဘွားပိုင် ရတနာကို လုယူရန် လာခဲ့သည်ဟု သူ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့ ဤအရာသည် လုချင်း ရှာဖွေနေသောအရာ ဖြစ်ပါစေဟု သူ အလွန်အမင်း မျှော်လင့်နေတော့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူတို့ လူမျိုးများ ဤအဆုံးအစမဲ့ သဲကန္တာရကြီးမှ ထွက်ခွာခွင့် ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လုချင်းက အစိမ်းရောင် ပုလဲကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

အမှန်တကယ်တော့ မရောက်လာမီကတည်းက ဤအရာမှာ သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်သည်။ ငြိမ်သက်နေသော အခြား ဝိညာဉ်ပုလဲများနှင့် မတူဘဲ ဤတစ်ခုမှာ နိုးထနေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေ၏။

ဤနေရာရှိ ပတ်ဝန်းကျင်က ၎င်းကို နိုးထလာစေခဲ့ခြင်းလော သို့မဟုတ် အခြား အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့်လော ဆိုသည်ကိုတော့ သူ မသိချေ။

ပေါ့ပါးသော လှုပ်ရှားမှုလေးတစ်ခုဖြင့် လုချင်းက ပုလဲကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ၌ သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲမှာ အမြစ်ဘုရားကျောင်းလေးထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်ရီသွားပြီး သူ့ထံသို့ ပျံသန်းလာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေ၏။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ ထူးခြားသော အင်အားတစ်ခုက ၎င်းကို နေရာမှာတင် ချည်နှောင်လိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှေးသစ်ပင်၏ အမြစ်များက ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားပြီး ပုလဲကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်တော့သည်။

သစ်ပင်ထဲမှ ဒေါသထွက်နေသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အပြစ်တင်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ဒါ... ဒါက..."

ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲက အဖိုးအိုကို ဆွံ့အသွားစေပြီး အံ့အားသင့်မှုကြောင့် နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားစေခဲ့လေသည်။ သူက ရှေးသစ်ပင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပါးစပ်ဟလျက် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေတော့၏။

သူတို့ လူမျိုးများ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကိုးကွယ်ခဲ့သော သစ်ပင်သည် အသက်ရှိသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မည်သည့်အခါကမျှ မတွေးထင်ခဲ့ဖူးချေ။

"ဪ... မင်းက အသိဉာဏ်တောင် ဖွံ့ဖြိုးလာပြီပဲ"

လုချင်းက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ဤရှေးသစ်ပင်သည် သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ သူပင်လျှင် လှည့်စားခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့လေ၏။ သေချာသည်မှာ ဤသည်မှာ အဓိကအားဖြင့် သူ၏ အာရုံစိုက်မှုသည် သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲအပေါ်သို့သာ ကျရောက်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ပုလဲ၏ အင်အားကြီးမားလှသော သစ်သားဓာတ်စွမ်းအားက သစ်ပင်၏ အစပျိုးနေသော ဝိညာဉ်ရေးရာ အသိတရားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပါ၏။

သို့တိုင်အောင် သစ်ပင်တစ်ပင်အတွင်းရှိ နိုးထလာသော ဝိညာဉ်အသစ်တစ်ခုသည် လုချင်းအတွက် စိန်ခေါ်မှု တစ်ခု မဟုတ်ချေ။

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် နန်မင်မီးတောက် တစ်စွန်းတစ်စ ပေါ်လာခဲ့၏။

သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ "ပုလဲကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း။ မဟုတ်ရင် မင်းကို ပြာကျသွားတဲ့အထိ ငါ မီးရှို့ပစ်မယ်"

နန်မင်မီးတောက် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သစ်ပင်၏ အရွက်များနှင့် သစ်ကိုင်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားတော့သည်။

လုချင်း၏ လက်ထဲရှိ မီးတောက်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ၎င်းက အလိုလိုပင် အာရုံခံမိလိုက်ပါ၏။ ထိုမီးတောက်သာ ၎င်းကို ထိသွားပါက ၎င်း၏ နည်းပါးလှသော ကျင့်ကြံမှုမှာ အခွင့်အရေး လုံးဝ ရှိမည်မဟုတ်ချေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲကို စွန့်လွှတ်ရခြင်းမှာ သစ်ပင်အတွက် အလွန်တရာ တွန့်ဆုတ်နေသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရှေးသစ်ပင်သည် ဝမ်းနည်းမှု လှိုင်းဂယက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရှာသည်။

"သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲသာ မရှိရင် မင်းက အဆုံးအစမဲ့ သဲကန္တာရကြီးရဲ့ ပူပြင်းတဲ့ အပူဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ညှိုးနွမ်းသွားလိမ့်မယ်လို့ မင်း ပြောချင်တာမလား"

လုချင်းက သစ်ပင်၏ ဝမ်းနည်းနေသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ခံစားမိပြီး ၎င်း၏ အခက်အခဲကို နားလည်လိုက်လေသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်၌ သူက ပြောလိုက်၏။ "ဒီ သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲကို ငါ ယူရလိမ့်မယ်။ မင်း ဒီမှာ ညှိုးနွမ်းပြီး မသေသွားချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့"

"မင်း အမြစ်တွယ်ပြီး ကြီးထွားနိုင်မယ့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ကြွယ်ဝတဲ့ မြေနေရာတစ်ခုကို ငါ ရှာပေးမယ်။ ဒီသဲကန္တာရကြီးထက် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အများကြီး ပိုကောင်းတဲ့နေရာမျိုးပေါ့"

"ဒီသဲကန္တာရက နောက်ဆုံးကျ နေထိုင်လို့ မရတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ၊ သူ့ရဲ့ မြေကြီးက အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့နေတယ်။ သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲ ရှိနေရင်တောင် မင်းရဲ့ ကြီးထွားမှုက အမြဲတမ်း နှောင့်နှေးနေဦးမှာပဲ"

သစ်ပင်၏ အရွက်များက စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားလေသည်။

လုချင်းကတော့ အလျင်မလိုချေ။ သူ့လက်ထဲရှိ နန်မင်မီးတောက် လောင်ကျွမ်းနေစဉ် သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပဲ ရပ်စောင့်နေခဲ့လေသည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သစ်ပင်တစ်ပင်အနေဖြင့် အသိဉာဏ် ဖွံ့ဖြိုးလာရန် မည်မျှ ရှားပါးကြောင်းကို သူ နားလည်သောကြောင့် ချက်ချင်း အင်အားမသုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းသာ ပူးပေါင်းရန် ငြင်းဆန်ပါက ၎င်းကို ထင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ရန် သူ တွန့်ဆုတ်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဉာဏ်ရည်နှေးကွေးသော်လည်း ရှေးသစ်ပင်သည် မမိုက်မဲချေ။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်တော့ ၎င်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ရည်ရွယ်ချက် လှိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။

"မင်းက ငါ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ငါ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုအောက်မှာ ကျင့်ကြံချင်တာလား။ ဒါက လွယ်ပါတယ်။ ငါ သဘောတူတယ်"

တည်ရှိနေသော အရာအားလုံးထဲတွင် သစ်ပင်များ၊ ကျောက်တုံးများနှင့် မြက်ပင်များအနေဖြင့် အသိဉာဏ် ရရှိရန်မှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဤသစ်ပင်တွင် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် မရှိသလောက်ဖြစ်သော်လည်း မြေကြီး၏ စွမ်းအင်များကို လမ်းကြောင်းပေးရာတွင် အသုံးဝင်နိုင်ပြီး ဝင်္ကပါ၏ အလယ်ဗဟိုအဖြစ် လုပ်ဆောင်ကာ ဝင်္ကပါများကို အားကောင်းစေနိုင်ပါ၏။

အဆုံးတွင်တော့ ၎င်းသည် သစ်ပင်တစ်ပင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို စိုက်ပျိုးရန် နေရာရှာခြင်းမှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

သို့ဖြစ်၍ လုချင်းသည် သူ၏ ကာကွယ်မှုကို ပေးရန် ပြဿနာ မရှိချေ။

သူ၏ ကတိကို ကြားသောအခါ သစ်ပင်သည် ဝမ်းသာမှုများ ဖြာထွက်လာတော့၏။

နောက်ထပ် တိုက်တွန်းမှုကို မစောင့်တော့ဘဲ ၎င်းက အမြစ်များကို ဖြေလျော့လိုက်ပြီး သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲကို လုချင်း၏ ရှေ့တွင် ညင်သာစွာ ချထားလိုက်တော့သည်။

လုချင်းကလည်း ၎င်းကို ယူရန် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ချေ။

ပုလဲကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်းမှ ဖြာထွက်လာသော အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားလှသည့် အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်များကို သူ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပါ၏။

သစ်သားဓာတ်စွမ်းအင်သည် အသက်စွမ်းအင်နှင့် ပင်ကိုယ်အားဖြင့် ဆက်စပ်နေလေသည်။ သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲ၏ အံ့ဖွယ်အကောင်းဆုံး အချက်မှာ ၎င်းတွင် ပါဝင်သော အဆုံးအစမဲ့ အသက်ဓာတ်များပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအရာကြောင့်ပင် အိုအေစစ်လေးသည် ဤရက်စက်လှသော သဲကန္တာရထဲတွင် ဤမျှကာလကြာရှည် အသက်ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ပုလဲကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ရှေးသစ်ပင်၏ အနေအထားမှာ တုန်ရီသွားတော့၏။

၎င်းက မြေကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော အမြစ်စနစ်ကို စတင် ရုတ်သိမ်းလိုက်တော့၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်း၏ ပုံစံမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းဖြင့် သေးငယ်လာတော့သည်။

အဆုံးတွင် ၎င်းသည် အပြင်ဘက်သို့ ဆန့်တန်းနေသော သေးငယ်သည့် အမြစ်များစွာရှိသည့် သုံးပေခန့်မြင့်သော ပျိုးပင်လေးတစ်ပင် ဖြစ်လာတော့သည်။

ထို့နောက် ပေါ့ပါးသော ခုန်ပေါက်မှုလေးတစ်ခုဖြင့် ၎င်းက လုချင်း၏ ဘေးသို့ ရောက်လာလေသည်။

"မင်းမှာ ဒီလို စွမ်းရည်မျိုးလည်း ရှိတာလား"

လုချင်းက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်၏။

သူ၏ လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝဲကတော့တစ်ခုက လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး သစ်ပင်ကို အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းသွားတော့၏။

ရှေးသစ်ပင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ ၎င်းသည် ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခု အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရတော့၏။

လုချင်း၏ အသံက အထက်မှ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"လောလောဆယ်တော့ ဒီမှာပဲ နေနေဦး။ ငါတို့ ထွက်သွားပြီးတာနဲ့ မင်းကို စိုက်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ နေရာတစ်ခု ငါ ရှာပေးမယ်"

"အခုလောလောဆယ်တော့ သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထိန်းသိမ်းထားလိုက်"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အစိမ်းရောင် ပုလဲလေးက ပျိုးပင်လေး၏ ရှေ့တွင် ညင်သာစွာ ကျဆင်းလာတော့သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ၌ ရှေးသစ်ပင်မှာ စိတ်အေးသွားလေသည်။ လုချင်းက သစ်သားဝိညာဉ်ပုလဲကိုပင် ဤနေရာအတွင်း ထည့်ပေးထားသည်ဆိုတော့ သူ့ကို လှည့်စားနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေ၏။

သေးငယ်သော အမြစ်အချို့ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းက ပုလဲကို ထိတွေ့ကာ ၎င်းကိုယ်တိုင် ထိန်းသိမ်းထားရန်အတွက် သစ်သားဓာတ်စွမ်းအားများကို စတင် စုပ်ယူတော့သည်။

သစ်ပင်ကို နေရာချပေးပြီးနောက်တွင်တော့ လုချင်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေသော ရွာခေါင်းဆောင်ထံသို့ သူ၏ အာရုံကို နောက်ဆုံးတွင် လှည့်လိုက်တော့၏။

"အဘိုး...ခင်ဗျားရဲ့ လူတွေကို ပစ္စည်းတွေ သိမ်းခိုင်းလိုက်တော့။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ကြတော့ဗျ"

အဖိုးအိုမှာ သူ၏ ကြက်သေသေနေမှုမှ လန့်နိုးသွားပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့၏။

"ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ပါ မသေမျိုးအရှင်မြတ်... ခဏလေး စောင့်ပေးပါ။ ကျုပ်တို့ မကြာခင်မှာပဲ အဆင်သင့် ဖြစ်ရစေပါ့မယ်"

ထို့နောက်တွင်တော့ သူက အလျင်စလို ပြေးထွက်သွားရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

လုချင်း၏ အံ့မခန်း စွမ်းရည်များက မည်သည့် သံသယမျှ မကျန်ရစ်စေခဲ့ချေ။ သူသည် ကြီးမားလှသော မြင့်မြတ်သည့် စွမ်းအားများကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

ယခု အဖိုးအိုသည် လုချင်းက သူတို့ကို အဆုံးအစမဲ့ သဲကန္တာရကြီးထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်မည်လား ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ်မျှပင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု မရှိတော့ချေ။

မျှော်လင့်ချက်ဆိုသည်မှာ ကြီးမားလှသော အင်အားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဟွမ်ရှားရွာ၏ ရွာသားများသည် ရွာလယ်ခေါင်တွင် စုဝေးရန် အချိန်သိပ်ပြီးမကြာခဲ့ချေ။

"မသေမျိုးအရှင်မြတ်... ကျုပ်တို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ"

အထုပ်ငယ်လေး တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဖိုးအိုက လုချင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်လာလေသည်။

လုချင်းကလည်း သူတို့ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

အမှန်တကယ်တော့ ရွာသားတစ်ဦးစီတိုင်းမှာ ပစ္စည်း အနည်းငယ်သာ ပါရှိကြသည်။ သူတို့၏ ပစ္စည်းအများစုမှာ ငါးခြောက်များနှင့် သိမ်းဆည်းထားသော အစားအစာများသာ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့မှလွဲ၍ သူတို့တွင် ရက်လုပ်ထားသော ခြင်းတောင်းအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး အခြားဘာမှ မရှိသလောက်ပင်။ ဒယ်အိုးများနှင့် ပန်းကန်များကဲ့သို့သော အခြေခံ ချက်ပြုတ်ရေးပစ္စည်းများကိုပင် တွေ့ရခဲလေသည်။

သူတို့၏ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုမှာ မြင်သာထင်ရှားလှပေ၏။

ဒါက အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

သေးငယ်သော အိုအေစစ်လေးတွင် အစကတည်းက သယံဇာတများ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေခဲ့သည်။ မျိုးဆက်များစွာ စုဆောင်းလာခဲ့ပြီးနောက်တွင်ပင် ရွာသားများတွင် သူတို့နှင့်အတူ ယူဆောင်သွားရန် ဘာမှ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေလေ၏။

လုချင်းက ဘာမှ ဝင်မပြောခဲ့ချေ။

သူ၏လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝဲကတော့တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီးနောက်တွင်တော့ ရွာသားများအားလုံးကို လီဟော်ဒယ်အိုးထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အဆုံးအစမဲ့ သဲကန္တာရ၏အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားတော့လေ၏။