အခန်း ၂၁၁

အပိုင်း(၂၁၁)

"ဟာ... နေပါဦး... ဆရာတော်က သူ့ကို မလိုချင်ဘူး ဟုတ်လား..."

ကျန်းလျို၏ ပြတ်သားသော စကားများက မူကျားကို မှင်သက်သွားစေခဲ့ပြီး ခဏတာမျှ သူ မည်သို့ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

အနောက်အရပ်သို့ ခရီးစဉ်ကို ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်မှ ကြိုတင်၍ သေချာစွာ စီစဉ်ထားခဲ့ပြီး ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီးသည်လည်း ဗောဓိသတ် ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားသော ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သို့ပါလျက် ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ က လုံးဝ ငြင်းဆန်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ရွှမ်... ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်... ဘာလို့များ... ဘာလို့များ ငြင်းရတာလဲဗျာ..."

ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မူကျားသည် စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းကာ ကျန်းလျို ကို မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီ မိစ္ဆာ သတ္တဝါက တော်တော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတယ်… သူ့လည်ပင်းမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ လူခေါင်းခွံတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦးဗျာ... ဘုန်းကြီး တစ်ပါးအနေနဲ့ အဲဒါကို မြင်ရုံနဲ့တင် ကြောက်လန့်မိတယ်... သူသာ ငါနဲ့အတူ လိုက်ပါလာရင် အနောက်အရပ်ကို သွားမယ့် ခရီးစဉ်မှာ ငါ သေချာပေါက် စိတ်အေးချမ်းသာစွာ သွားရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

မူကျား၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို သည် အနီးနားရှိ သတိလစ်နေသော ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး ကိုကြည့်ကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြောက်တရားများ လွှမ်းခြုံဟန် ဆောင်လိုက်လေသည်။

"ကြောက်တယ် ဟုတ်လား... စောစောက မဟာပညာရှိကြီး ဝင်တိုက်တုန်းက ခင်ဗျား ဝင်ကူညီနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျန်းလျို ၏ အဖြေကြောင့် မူကျား ၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး မကျေနပ်ချက်ဖြင့် မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

မူကျားက နောက်ထပ် စကားပြောရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်လေသည်။

သို့သော် သူ စကားမပြောနိုင်မီ ကျန်းလျို က ဆက်ပြောလေသည်။

"နောက်ပြီး… ဗောဓိသတ်ရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ပါးလိုက်ပါဦးဗျာ... ဗောဓိသတ် က ဒီမိစ္ဆာကို ငါ့ရဲ့ တပည့်အဖြစ်ခံယူဖို့ ဝန်စည်စလွယ်တွေ သယ်ဖို့နဲ့ မြင်းဆွဲဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ပေမယ့်... ကြည့်ပါဦး… ငါတို့မှာ ဝန်စည်စလွယ်တွေ ပါလို့လား... ပြီးတော့ ရှောင်ပိုင် က နဂါးမြင်းဖြူ အသွင်ပြောင်းထားတာဆိုတော့… သူ့ကို ဆွဲပေးဖို့ လူတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် လိုအပ်မှာလဲ…"

ကျန်းလျို ၏ စကားများက မူကျားကို တစ်ဖန် စကားမပြောနိုင်အောင် ဆွံ့အသွားစေခဲ့လေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် နဂါးမြင်းဖြူ အား ဆွဲပေးရန် လူတစ်ယောက်မလိုအပ်ပေ။

ထို့အပြင် ကျန်းလျို ၏ ပစ္စည်းအားလုံးနီးပါးကို သူ၏ သိုလှောင် နေရာလွတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားလေသည်။ သူတို့သည် ဝန်စည်စလွယ် သယ်ဆောင်ရန် မည်သူမျှ မလိုအပ်ဘဲ အမှန်တကယ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခရီးသွားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းပါက သူပါဝင်ရမည့် အခန်းကဏ္ဍ တစ်ခုခု ရှိနေပါသေးသလော။

ကျန်းလျိုဘက်က ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး ကို အမှန်တကယ် ခေါ်ဆောင်သွားရန် မရည်ရွယ်ကြောင်း မြင်သောအခါ၊ မူကျားသည် သူ့အား မည်သို့ ဆက်လက် ဖျောင်းဖျရမည်ကို မသိတော့ချေ။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက လက်မြှောက်အရှုံးပေးကာ သက်ပြင်းသာ ချလိုက်နိုင်လေတော့သည်။

"အဲဒီလိုဆိုမှတော့… ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်... ဒီကိစ္စကို ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး သတိပြန်ရလာတဲ့အခါကျမှပဲ သူနဲ့ ဆွေးနွေးလိုက်ပါတော့ဗျာ...”

ကျန်းလျိုသည် ဘဝ ကူးပြောင်းလာပြီး ထန်ဆရာတော် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရယူခဲ့သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ထန်ဆရာတော် ဟု တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ ကူးပြောင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် အနောက်အရပ်သို့ ခရီးစဉ် နှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နားလည်သဘောပေါက်မှုများ ရှိနေခဲ့လေသည်။

မူလဇာတ်လမ်းထဲတွင် ထန်ဆရာတော် သည် ကွမ်ယင် ချမှတ်ထားသော အစီအစဉ်များကို မနာခံလိုသည့် အတွေးမျိုး လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။ စွန်းဝူခုန်း ဖြစ်စေ၊ ကျူးပါကျဲ ဖြစ်စေ၊ ရှာဝူကျင်း ဖြစ်စေ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ၏ အစီအစဉ်ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ လက်ခံခဲ့လေသည်။

သို့သော် ကျန်းလျို နှင့် ကျတော့ အခြေအနေက ကွာခြားသွားခဲ့လေပြီ။

စွန်းဝူခုန်း ကို လက်ခံရခြင်းမှာ သူတို့သည် ဘက်တစ်ဘက်တည်းမှာ ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ကျူးပါကျဲ နှင့် နဂါးမြင်းဖြူ တို့ကို လက်ခံခဲ့ခြင်းမှာ ၎င်းတို့ကို သူ့ ဘက်သို့ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ရှာဝူကျင်းကမူ ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ကို အနီးကပ် ခစားရသူဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ၏ လူယုံတော်များထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်၍ ရနိုင်လေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ စွမ်းရည်များမှာလည်း အကန့်အသတ် ရှိလှသည်။ ထို့ကြောင့်... ကျန်းလျို သည် သူလျှိုတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသူ တစ်ယောက်ကို သူ၏ ဘေးနားတွင် မထားရှိလိုခဲ့ပေ။

တမန်တော် မူကျား သည် ကျန်းလျို ၏ သဘောထားနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး ကိုယ်တိုင်သာ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ ကို နားချနိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာတွေ့ရန် မျှော်လင့်ရုံမှတစ်ပါး အခြား မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး၏ ဒဏ်ရာများသည် တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာပြီး သူသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်လည်လာလေသည်။

နိုးနိုးချင်းပင် သူသည် ဘေးနားတွင် ကျန်းလျို ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ စွန်းဝူခုန်း က ဆက်လက် တိုက်ခိုက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့ဟန်ဖြင့် သူက ကပျာကယာ စကားဆိုလိုက်တော့သည်။

"နေပါဦး ဆရာ... ဆရာ... ကျွန်တော်က မိစ္ဆာဆိုး မဟုတ်ပါဘူး... ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ကြီးက ကျွန်တော့်ကို အလင်းပြပေးထားတာပါ..."

"ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး... မင်းရဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ ကို ငါ သေချာ ရှင်းပြပြီးသွားပါပြီ..."

ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တမန်တော် မူကျား က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

တမန်တော် မူကျား စကားကို ကြားသောအခါ ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး သည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

တမန်တော် မူကျား ကိုယ်တိုင် လာရောက် ရှင်းပြပေးပြီး ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ တစ်ဖက်သတ် ရှင်းပြချက်အပေါ် မှီခိုရခြင်းထက် များစွာ ပိုကောင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး ၏ စိတ်အေးသွားသော သက်ပြင်းချသံ မဆုံးမီမှာပင် မူကျား ၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားများက သူ့ကို မှင်သက်သွားစေခဲ့လေသည်။

"ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်က အနောက်အရပ်ကို သွားမယ့် ခရီးစဉ်မှာ အဖွဲ့ဝင်တွေ တော်တော်လေး များနေပြီ ဖြစ်လို့… မင်း သူနဲ့အတူ လိုက်ပါဖို့ မလိုအပ်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်..."

မူကျားသည် စကားကို လှည့်ပတ်မနေတော့ဘဲ ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး အား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် အသိပေးလိုက်လေသည်။

ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က အနောက်အရပ်သို့ ခရီးစဉ် မှာ ဆရာနဲ့အတူ လိုက်ပါဖို့ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ရဲ့ အလင်းပြမှုကို ခံထားရတာပါ... ကျွန်တော် ဆရာတော့်ရဲ့ ဝန်စည်စလွယ်တွေကို သယ်ပေးနိုင်ပြီး မြင်းကိုလည်း ဆွဲပေးနိုင်ပါတယ်..."

"ဒါ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ... ဒါပေမယ့် ငါ့မြင်းက ဆွဲပေးဖို့ မလိုပါဘူး... နောက်ပြီး… မင်းသယ်ပေးစရာ ဝန်စည်စလွယ်လည်း ငါတို့ဆီမှာ မရှိဘူးလေ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို သည် ခေါင်းခါလျက် ယဉ်ကျေးစွာပင် ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီးမှာ အနီးနားရှိ နဂါးမြင်းဖြူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက်... ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ၏ နောက်သို့ သူ လိုက်ခဲ့စဉ်က အချိန်ကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် မည်သည့် ခရီးဆောင်အိတ်မျှ ရှိမနေခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိသွားလေသည်။

ဤသည်က သူ့ကို ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားစေလေသည်။

"ကျွန်တော်... အနောက်အရပ်ကို သွားမယ့် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ဆရာတော့်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ် ဆရာ... ကျွန်တော့်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ဖယ်ရှားရေး စွမ်းရည်တချို့ ရှိပါတယ်..."

"စေတနာအတွက် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ... ဒါပေမယ့် သာမန် မိစ္ဆာ တွေဆိုရင် ငါ့စွမ်းရည်နဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်... တကယ်လို့ ငါ မတတ်နိုင်တဲ့ အကောင်တွေနဲ့ ကြုံလာရင်တောင် ဝူခုန်း နဲ့ ပါကျဲ တို့ ရှိနေတာပဲလေ... ဘာပြဿနာမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်..."

ကျန်းလျိုက ခေါင်းခါလျက် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမို စိုးရိမ်ပူပန်လာကာ သူ့ထံတွင် ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူအား စိတ်လှုပ်ရှားစေနိုင်မည့် တန်ဖိုးက ဘာများရှိနိုင်မည်နည်း ဟု တွေးတောနေမိလေသည်။

ဟုတ်ပြီ … အခု သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် အသုံးချလို့ရမယ့် အရာတစ်ခု ရှိနေပေသည်…

တွေးမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး က ဆက်ပြောလေ၏။

"ဆရာ... ကျွန်တော် အသုံးဝင်တဲ့ နေရာရှိပါတယ်… အခု မျက်စိရှေ့က လျိုရှားမြစ် ကို ကျွန်တော် သယ်ပြီး ဖြတ်ကူးပေးနိုင်တယ်လေ... ဆရာ လမ်းလွှဲသွားရမယ့် ဒုက္ခကနေ ကယ်တင်ပေးနိုင်ပါတယ်... ဒီလောက်ကျယ်တဲ့ လျိုရှားမြစ် ကို ဖြတ်လိုက်ရင် ဆရာတော့်အတွက် တစ်နှစ်ခွဲလောက် အချိန်သက်သာသွားနိုင်တယ်လေ..."

ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး သည် သူကိုယ်သူ အလွန်တရာ ဉာဏ်ကောင်းလှသည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့လေသည်။ အဘယ်ကြောင့် အဝေးကြီးကို လှမ်းတွေးနေမည်နည်း။ ယခုအချိန်သည် သူ၏ တန်ဖိုးကို သက်သေပြရန် အတိအကျ အကောင်းဆုံး အချိန်ပင် မဟုတ်ပါလော။

မိမိအား တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ခြင်းဖြင့် လျိုရှားမြစ် ကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကူးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ခွဲခန့် အချိန်သက်သာသွားမည်ဖြစ်ရာ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူသည် ဤအချက်ကြောင့် သေချာပေါက် သွေးဆောင်ခံရမည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း... ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းလျို ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွား၏။ ပြီးနောက် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဗုဒ္ဓဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်ကာ သူ၏ ဟန်ပန်မှာ ခိုင်မာပြတ်သားပြီး စိတ်အားထက်သန်နေလေသည်။

"အောမိတော်ဖော... အနောက်အရပ်ကို သွားမယ့် ခရီးစဉ်က လီတစ်သိန်းရှစ်သောင်းတောင် ဝေးကွာတာပဲ... ငါက အခက်အခဲတွေကို ရှောင်လွှဲမှာ မဟုတ်ဘဲ ချိုမြိန်တဲ့ အရာတွေအဖြစ် ခံယူထားတာ... လီတစ်သောင်းလောက် လမ်းလွှဲရတာက ဘာများ အရေးကြီးလို့လဲ... ခရီးစဉ်က နောက်ထပ် လီတစ်သိန်းလောက်၊ လီနှစ်သောင်းလောက် ပိုရှည်သွားရင်တောင်... ငါ မျက်မှောင်ကြုတ်မှာ မဟုတ်ဘူးကွ..."

"အင်း... ကြည့်ရတာ ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် က သူ့ကို လုံးဝ လက်မခံဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ပုံပဲ..."

ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ မူကျား သည် အနည်းငယ် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားပြီး မရည်ရွယ်ဘဲ သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိလေသည်။

ကျွမ်လျန်စစ်သူကြီး၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ကြားရစဉ်က မူကျားသည် နောက်ဆုံးတော့ ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး က ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် အား လက်ခံလာစေမည့် အချက်တစ်ချက်ကို ပြောဆိုနိုင်ခဲ့ပြီဟု တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဆရာ၏ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးပုံ ရလေသည်။

"ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ... ဘာဖြစ်လို့ ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် က ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး ကို ဒီလောက်တောင် မနှစ်မြို့ရတာလဲ... ယုတ္တိသိပ်မတန်ဘူးလေ..."

မူကျား စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိ၏။

"ဆရာ... ဆရာက ကျွန်တော့်ကို လက်ခံမယ့်အစား လီတစ်သောင်းလောက် ဝေးတဲ့လမ်းကို လွှဲသွားဖို့ ရွေးချယ်တယ် ဟုတ်လား..."

ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး သည်လည်း မှင်သက်သွားပြီး ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲစွာဖြင့် ကျန်းလျို အား ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်နေမိလေသည်။

ဆရာက အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို ဤမျှလောက် မုန်းတီးနေရသနည်း။ အဓိပ္ပာယ် မရှိချေ။ အစောပိုင်းက ရေပြင်ကို မွှေနှောက်ပြီး သူ့ကို ရေထဲ ပြုတ်ကျစေခဲ့တာကြောင့်များလော။

ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ တစ်ယောက်ဆီက ယခုလို သေးသိမ်သည့် စိတ်ထားမျိုးဆိုသည်မှာ အနည်းငယ် လွန်လွန်းသည် မဟုတ်ပါလော။