အခန်း ၂၁၄

အပိုင်း(၂၁၄)

အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွားသည့် အဖွဲ့သည် အလျင်စလိုမရှိဘဲ ခရီးဆက်နေကြ၏။ နဂါးမြင်းဖြူသည် လျိုရှားမြစ် ကမ်းစပ်တစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားနေစဉ် ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏ တပည့်များသည်လည်း သက်သောင့်သက်သာနှင့် အေးအေးလူလူ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြလေသည်။

မြစ်ထဲတွင်မူ ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး သည် ရေပေါ်ပေါ်လာလိုက် ရေအောက်ငုပ်သွားလိုက်ဖြင့် ကျန်းလျိုတို့အဖွဲ့၏ နောက်သို့ တစ်ချိန်လုံး လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။ ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများ ဘာတွေ ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို သေသေချာချာ မကြားရသော်လည်း ဆရာတပည့်များအကြား သံယောဇဉ်တွယ်နေကြပုံကို ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

"ဟူး..."

သူတို့ကို ကြည့်လိုက် ဤအဖွဲ့ငယ်လေးထဲမှ ဖယ်ထုတ်ခံထားရသော မိမိကိုယ် မိမိ ပြန်ကြည့်လိုက်ဖြင့် ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဗောဓိသတ် အပေါ် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်ခြင်းကို သူ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိလေသည်။

ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး၏ အမြင်တွင် အကယ်၍ သူသာ အစကတည်းက ထွက်လာပြီး ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ ကို မြစ်ကို ဖြတ်ကူးပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ က သူ့ကို လက်ခံကောင်း လက်ခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုံးဝ နားလည်၍မရသော တာဝန်တစ်ခုကို ကွမ်ယင် က သူ့အား ပေးအပ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

အစပိုင်းတွင် သူတို့ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သူတို့ မြစ်ကို ဖြတ်ကူးစဉ် ကသောင်းကနင်းဖြစ်အောင် ဖန်တီးကာ တိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်သွားမှသာ သူ၏ ဇာစ်မြစ်ကို ထုတ်ဖော်ရန် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအရာက မည်ကဲ့သို့ အစီအစဉ်နည်း။

ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူက ဤမျှ သေးသိမ်သော စိတ်ထားရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူ မျှော်လင့်ထားမည်နည်း။

သူ့ကို ရေထဲ ပြုတ်ကျစေပြီးနောက်တွင် ယခုအချိန်အထိ အငြိုးထားကာ သူ၏ဇာစ်မြစ်ကို ထုတ်ဖော်ပြောပြပြီးသည်တိုင်အောင် လက်ခံရန် ငြင်းဆန်နေလေသည်။

"ဟူး... ဒီရှုပ်ထွေးမှုတွေက ဗောဓိသတ် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတာပဲ... ဒါကို သူပဲ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရတော့တာပဲ… အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ငါ လျိုရှားမြစ် ထဲမှာ မိစ္ဆာ တစ်ကောင်အနေနဲ့ ထာဝရ နေထိုင်သွားဖို့ ကံစီမံခံရတော့မှာ အသေအချာပဲ..."

စိတ်သောကရောက်နေသော ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး သည် နောက်ဆုံးတွင် ကွမ်ယင် ၏ အပေါ်၌သာ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ပုံအပ်ထားနိုင်တော့လေသည်။

...

တောင်ပင်လယ်၊ လော့ကျားတောင်။

ခရမ်းရောင်ဝါးတော အတွင်း၌ ကွမ်ယင်သည် သူမ၏ ကြာပန်းပလ္လင် ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေ၏။ မူကျား သည်လည်း ယခုလေးတင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

မူလက အနောက်အရပ်သို့ ခရီးစဉ် တွင် ရှစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ်သော ဒဏ္ဍာရီလာ ဘေးဒုက္ခများထဲမှ နောက်ထပ်တစ်ခု အောင်မြင်စွာ တိုးလာပြီဟု အာရုံခံမိလိုက်သောကြောင့် ဗောဓိသတ်သည် အတော်လေး စိတ်ကြည်နူးနေပြီး မူကျား ကို ချီးကျူးစကားဆိုရန်ပင် ပြင်ဆင်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း မူကျားက လျိုရှားမြစ် မှ ဖြစ်ရပ်များကို ပြောပြလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကွမ်ယင် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားလေတော့သည်။

တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေလေပြီ။ စွန်းဝူခုန်း နှင့် ကျူးပါကျဲ တို့တုန်းက အဆင်ပြေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

နဂါးဖြူလေး နှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးမှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း ရွှမ်ကျန်းက နဂါးဖြူလေး ၏ စကားများကို မေးခွန်းထုတ်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူမ ကိုယ်တိုင် ရှင်းပြပြီးနောက်တွင် ရွှမ်ကျန်း သည် နဂါးဖြူလေး ကို လက်ခံခဲ့လေသည်။

သို့သော် ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး အလှည့်ကျမှ အဘယ်ကြောင့် သူက ခေါင်းမာစွာဖြင့် လက်ခံရန် ငြင်းဆန်နေရသနည်း။ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ၍ လမ်းလွှဲသွားရမည်ကိုပင် ရွေးချယ်နေသေးသည် ဟုတ်လား။

မူကျားသည် သူမ၏ ဆန္ဒကို ကိုယ်စားပြုသော်လည်း သူ၏ စကားများကပင် အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူး ဟုတ်သလော...။

ဤသည်မှာ ရွှမ်ကျန်း အနေဖြင့် သူမ၏ ဆန္ဒကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆန့်ကျင်သည့် ပထမဆုံး အကြိမ်ဖြစ်ပုံ ရလေသည်။

ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး နှင့် ရွှမ်ကျန်း တို့အကြားတွင် ယခင်ကတည်းက အငြိုးအတေး တစ်ခုခုများ ရှိနေခဲ့သလော။

"အောမိတော်ဖော..."

ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး ၏ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အတန်ကြာ တွေးတောပြီးနောက် ကွမ်ယင် သည် ဗုဒ္ဓ၏ ဂုဏ်တော်ကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ရွှမ်ကျန်းက တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် တွန့်ဆုတ်နေရသည့် အကြောင်းရင်းကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသွားလေသည်။

အငြိုးအတေးများ အကြောင်း ပြောရခါမှ လူခေါင်းခွံ ကိုးလုံးကို ဆွဲချိတ်ထားသော ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး၏ လည်ပင်းကို ပြန်လည် သတိရလိုက်မိသည်။ အမှန်တကယ်ပင် အငြိုးတစ်ခု ရှိနေနိုင်ပေသည်။

အနောက်အရပ်သို့ ခရီးစဉ်ကို စီစဉ်ညွှန်ကြားသူနှင့် အကောင်အထည်ဖော်သူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤတာဝန်သည် လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ စိန်ခေါ်မှုများအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်များသည် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် အား အလွန်အမင်း အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်ထက် များစွာ ပိုမို ခက်ခဲနေကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။

သူတို့ ချန်အန်းမြို့တော် မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်မှာ မကြာသေးချေ။ ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးဖြစ်သော လီတစ်သိန်းရှစ်သောင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လီထောင်ဂဏန်းမျှသာ ခရီးပေါက်သေးသော်လည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြုံတွေ့နေရသော စိတ်ပျက်စရာ ကိစ္စရပ်များမှာ များပြားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ကွမ်ယင် ဇင်ကျောင်းတော် တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စရပ်ကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် လူသားများ ဖန်တီးသော ဘေးဒုက္ခများကို စမ်းသပ်မှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ စမ်းသပ်ရန်အတွက် သူမကိုယ်တိုင် အစပြု၍ သူမ၏ ကျောင်းတော်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တရားမျှတစွာ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုမျှလောက် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံခဲ့ပြီးနောက် ပါရမီပါသော ဝက်ဝံနက် မိစ္ဆာ တစ်ကောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ လော့ကျားတောင် သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းက သိပ်ပြီး လွန်ကျူးသော တောင်းဆိုမှုတစ်ခုတော့ မဟုတ်လောက်ချေ။

သို့သော် ရွှမ်ကျန်း က သူမထက် လက်ဦးမှု ရယူသွားခဲ့လေသည်။

ဝက်ဝံနက် မိစ္ဆာကို မစည်းရုံးနိုင်ခဲ့လျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် မှော်ကြေးမုံ တစ်ခုကိုပင် လျော်ကြေးအဖြစ် ပေးလိုက်ရသေးလေသည်။

အခြေအနေများမှာ ရက်အနည်းငယ်ခန့် ငြိမ်သက်သွားချိန်မှာပင် ဘုံသုံးပါးနှင့် လမ်းစဉ်ခြောက်သွယ် အတွင်းမှ စွန်းဝူခုန်း နှင့် ခွဲခြား၍မရနိုင်လောက်အောင် မှော်စွမ်းအင်များနှင့် စွမ်းရည်များ တူညီနေသော မျောက်တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျင်းမြစ် နဂါးမင်းကြီး ၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် လုယူသွားခဲ့ရာ သူမကို အတော်လေး လန့်ဖျပ်သွားစေခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ယခင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော နားခြောက်ဖက် မျောက်နှင့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း လောဘစိတ်ကြောင့် သူမ အမြတ်တနိုးထားသော လက်ကောက်များထဲမှ တစ်ကွင်းကို မလိုလားစွာဖြင့် ပေးလိုက်ရလေသည်။

ထိုကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် သူမ ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့သည်မှာ မည်မျှ ကြာပြီဖြစ်၍ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာရပြန်သနည်း။

အနောက်အရပ်သို့ ခရီးစဉ်သည် ကောင်းကင်ဘုံ ဥပဒေသ မှ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး မဟာယန သာသနာတော် ကြီးထွားစည်ပင်ရေးအတွက် ကံစီမံထားသော ခရီးစဉ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လက်ရှိတွင် မဟာယန နယ်ပယ်တစ်ခုလုံး၏ အရေးအကြီးဆုံးသော တာဝန်ဖြစ်ရာ အမှားအယွင်း အနည်းငယ်မျှပင် လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အနောက်အရပ်သို့ ခရီးစဉ်တွင် ပါဝင်သူများသည်လည်း ထိုနည်းတူစွာပင် ကောင်းကင်ဘုံ ဥပဒေသ၏ ကံတရားက သယ်ဆောင်လာသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ချေ။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့ထဲမှ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်သည် ယခုအခါ ရွှမ်ကျန်း ၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု ဘာလုပ်ရမည်နည်း။

ကွမ်ယင် သည် ခေါင်းကိုက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူမ၏ တမန်တော် ဖြစ်သည့် မူကျား က သွားရောက်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူမ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လျှင်ပင် ရွှမ်ကျန်း က မျက်နှာသာပေး၍ လက်ခံမည် မဟုတ်လောက်ပေ။

အရှက်ကွဲရမည့် အလုပ်မျိုးကို မလုပ်ချင်သောကြောင့် ကွမ်ယင်သည် ရှေ့ဆက်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

သို့ဆိုလျှင် ရွှမ်ကျန်းအား ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလာစေရန် ဖျောင်းဖျနိုင်မည့် မည်သည့် နည်းလမ်း ရှိနေသနည်း။

ရွှမ်ကျန်း ၏ ပြတ်သားသော သဘောထားအရ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးသည့် နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ မရကြောင်း ရှင်းလင်းနေလေသည်။ သူသည် ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး ကို လက်ခံမည့်အစား လီထောင်သောင်းချီ၍ လမ်းလွှဲသွားရန်ပင် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းက ထိုစစ်သူကြီးအပေါ် သူ၏ မနှစ်မြို့မှုကို ညွှန်ပြနေလေသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ရွှမ်ကျန်း အမှားလုပ်မိခြင်းတော့ မဟုတ်ချေ။

ဤဘဝတွင် ရွှမ်ကျန်း သည် ရွှေပုစဉ်း ရဟန္တာ၏ အစစ်အမှန် ဝိညာဉ်ကို မနိုးထနိုင်သေးသော်လည်း ခရီးမစတင်မီကပင် ကျမ်းစာပင့်ဆောင်ရေး ခရီးစဉ်၏ အနှစ်သာရကို ကောက်ချက်ချနိုင်စွမ်းရှိသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းကြောင်း သိသာထင်ရှားနေလေသည်။

ထို့ကြောင့်... ယခင် ဘဝကိုးဆက်လုံးလုံး ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး ၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် သူ၏ အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များ နိုးထလာခြင်း မရှိသေးလျှင်ပင် ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး အပေါ် သဘာဝအလျောက် မုန်းတီးနေခြင်းက ယုတ္တိတန်လှပေသည်။

"ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စအတွက် ရေရှည် မဟာဗျူဟာ တစ်ခု လိုအပ်နေပုံပဲ..."

ကွမ်ယင် တစ်ယောက် သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိလေတော့သည်။