အခန်း ၂၁၆

အပိုင်း(၂၁၆)

လျိုရှားမြစ် အတွင်းရှိ မိစ္ဆာ သတ္တဝါ အားလုံးနီးပါးသည် ပုစွန်မိစ္ဆာ၏ ခြေရာကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြသူမတျား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် လှုပ်ရှားမှု အသေးစားလေးများပင် သူတို့၏ သတင်းကွန်ရက်မှ လွတ်ကင်းခြင်း မရှိပါချေ။

ကောင်းယန်သည် အနီရောင် ပိုးဖဲကြိုးပေါ်တွင် ရပ်လျက် ပုစွန်မိစ္ဆာ၏ တည်နေရာကိုပိတ်ချရန် ကြာပန်းပလ္လင်ကို အသုံးပြုနေလေရာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး ထွက်ပြေးနေသော ပုစွန်မိစ္ဆာ၏ နောက်သို့ လိုက်လံနေသဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

လျိုရှားမြစ် ထဲတွင် ငါးခူတစ်ကောင်မှ အသွင်ပြောင်းလာသော ငါးခူ မိစ္ဆာဘုရင် တစ်ပါး ရှိလေသည်။ ပုစွန်မိစ္ဆာ၏ ခြေရာကို တွေ့ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ သူသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားပြီး သူ၏ ရေအောက်နန်းတော် မှနေ၍ အလွန်လျင်မြန်စွာ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ သူသာ နောက်ကျသွားပါက ပုစွန်မိစ္ဆာသည် အခြား မိစ္ဆာဘုရင် များ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"နေပါဦး… အဲဒီ ပုစွန်မိစ္ဆာ ကို ဘယ်လို ရှာတွေ့သွားတာလဲ..."

အလျင်စလို ထွက်ခွာလာစဉ် ငါးခူ မိစ္ဆာဘုရင်သည် နောက်သို့ လှည့်ကာ သူ၏ ဘေးနားရှိ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး ကို မေးလိုက်လေသည်။

"လော့ကျားတောင် က လူတွေ ရောက်နေတယ်… သူတို့က ပုစွန်မိစ္ဆာ ရဲ့ နေရာကို ရှာဖို့ ကြာပန်းပလ္လင် ကို အသုံးပြုခဲ့တယ်… အခု ပုစွန်မိစ္ဆာ နေရာအနှံ့ ထွက်ပြေးနေတာကို သူတို့က အပြင်းအထန် လိုက်ဖမ်းနေကြတယ်..."

အမေးခံရသော မိစ္ဆာစစ်သူကြီး က ပြန်ဖြေလေသည်။

"လော့ကျားတောင် က လူတွေ ဟုတ်လား... ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ရဲ့ နောက်လိုက်တွေလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ငါးခူ မိစ္ဆာဘုရင်၏ ခြေလှမ်းများသည် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး သူ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ဆိုသည်မှာ မဟာယနဂိုဏ်းတွင် အလွန်ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် ဗောဓိသတ် အဆင့်တွင်သာ ရှိသော်လည်း ဗောဓိသတ်များအနက် အကြီးအမှူးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရလေသည်။ သူမ၏ စွမ်းအားသည် အချို့သော ဗုဒ္ဓများထက်ပင် သာလွန်ပေသည်။ ထိုမျှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအား သူ့ကဲ့သို့သော မိစ္ဆာဘုရင် ငယ်လေးတစ်ပါးက သွားရောက်စော်ကားရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

အဓိကအချက်က ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ၏ လက်အောက်ရှိ မည်သည့် သာမန်လူမဆို ကောင်းကင်နတ်အဆင့် တွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလူများမှာ သူ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့်သူများ လုံးဝ မဟုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"လော့ကျားတောင် က လူတွေ ဖြစ်နေမှတော့… အဲဒါက ငါတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး... ငါတို့က လော့ကျားတောင် က လူတွေကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဟူး..."

ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်ပြီး ငါးခူ မိစ္ဆာဘုရင်သည် အလွန် မလိုလားသော အမူအရာဖြင့် ရှည်လျားသော သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

သူ မလိုလားသော်လည်း ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ မိစ္ဆာများနှင့် နတ်ဘုရားများမှာ ကွာခြားလှသည်။ ကောင်းကင်နတ်အဆင့် ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို သူ့ထံတွင် စိန်ခေါ်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက သူသည် နတ်အဆင့် မိစ္ဆာ တစ်ပါး ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေးကို ဤမျှ အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းနေမည် မဟုတ်ပေ။

"အရှင်မင်းကြီး... တကယ်တော့ လော့ကျားတောင် က လာတဲ့သူက မိန်းကလေးငယ် တစ်ယောက်တည်းပါ... သူမက ပစ္စည်းတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ပျံသန်းနေတာကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့တယ်… တိမ်စီးပညာ ကို မသုံးနိုင်ဘူးဆိုတော့ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က သိပ်မြင့်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

မိမိ၏ ဘုရင်ကြီး မကျေမနပ် ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားသောအခါ ဘေးနားရှိ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အို... သူမက တိမ်စီးပညာ ကိုတောင် မသုံးတတ်ဘူး ဟုတ်လား... ဒါဆိုသူမက ဗလာနယ်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်းအဆင့် ကိုတောင် မရောက်သေးဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ငါးခူ မိစ္ဆာဘုရင်၏ မျက်လုံးများ သိသိသာသာ အရောင်လင်းလက်သွားလေသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သူ၏ ရေအောက်နန်းတော် မှ ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

လျိုရှားမြစ် အထက်တွင် ကောင်းယန် သည် အနီရောင် ပိုးဖဲကြိုးပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ကြာပန်းပလ္လင် ငယ်လေးဖြင့် ပုစွန်မိစ္ဆာ၏ ခြေရာကို သေချာအောင် လိုက်မှတ်စေပြီးနောက် ပုလဲကိုင် နဂါးမလေး၏ တည်နေရာကို ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မြောက်မှ တောင်သို့ လိုက်လံရှာဖွေနေကြပြီး ပုစွန်မိစ္ဆာ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်နေရသဖြင့် အာရုံလွှဲခံနေရသောကြောင့် ပုလဲကိုင် နဂါးမလေး ဘက်သို့ ဆက်သွယ်ရန်မှာ ခက်ခဲနေလေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာခွင့် ပေးပါ ကောင်းယန် သခင်မလေး... အသက်ချမ်းသာခွင့် ပေးပါ... ဒီမိစ္ဆာငယ်လေးက လောဘစိတ်ကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်သွားလို့ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ရဲ့ ကြာစေ့ကို ခိုးယူမိတာပါ... ဒီမိစ္ဆာငယ်လေးက ကြာစေ့ကို ပြန်ပေးပါ့မယ် ကောင်းယန် သခင်မလေး ရဲ့ ကရုဏာကို တောင်းခံပါတယ်..."

အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေသော်လည်း ကြာပန်းပလ္လင် ငယ်လေးတွင် ခုခံ၍မရသော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။ ကြာပန်းပလ္လင် ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ပုစွန်မိစ္ဆာသည် တဖြည်းဖြည်း အထက်သို့ စုပ်ယူခံရပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်းသည် ရေထဲမှ ပေါ်ထွက်လာကာ ကောင်းယန် အား အသက်ချမ်းသာခွင့်ပေးရန် တောင်းပန်နေလေသည်။

"အို... နင်က ကြာစေ့ကို တကယ်ပဲ ပြန်ပေးချင်တာလား... အဲဒါသာ တကယ်ဆိုရင် နင့်ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာခွင့်ပေးဖို့ ငါ သဘောတူတယ်..."

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အဓိက ရည်မှန်းချက်မှာ ကြာစေ့ကို ပြန်လည်ရယူရန် ဖြစ်သောကြောင့် ပုစွန်မိစ္ဆာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကောင်းယန် ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကောင်းယန် သခင်မလေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကောင်းယန်က သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ပုစွန်မိစ္ဆာသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပုံဖြင့် ကပျာကယာ ပြောလိုက်လေသည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ၎င်းသည် အစိမ်းရောင် ကြာစေ့တစ်စေ့ကို ပြသလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ၏ ကြာပန်းပလ္လင် မှ ၎င်း ခိုးယူခဲ့သော အရာပင် ဖြစ်လေသည်။

ပုစွန်မိစ္ဆာတွင် မိစ္ဆာ အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းရည် ရှိပြီး ကောင်းယန် မှာမူ ဥပဒေသထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့်တွင် ရှိလေသည်။ ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များမှာ တူညီနေသင့်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ကြာကန်မှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်သော ပုစွန်မိစ္ဆာသည် ကောင်းယန်၏ ဥပဒေသထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းရည်မှာ လအနည်းငယ်အတွင်း ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို နားလည်ထားလေသည်။ ထို့အပြင် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် က သူမအား ဖမ်းဆီးရန် စေလွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ သူမ၏ ဘေးတွင် အစွမ်းထက် ရတနာများ သေချာပေါက် ပါလာမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

"ပေးပါ..."

ကြာစေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်းယန်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ သူမ၏ လက်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်လေသည်။ ထိုခဏတွင်ပင် အစိမ်းရောင် ကြာစေ့သည် သူမထံသို့ ပျံသန်းလာလေတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြာစေ့သည် ကောင်းယန်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ... ငါ့လက်ထဲ ရောက်ပြီပဲ..."

လက်ထဲရှိ ကြာစေ့ကို ကြည့်ရင်း ဤသည်မှာ ဗောဓိသတ်ထံမှ အမှန်တကယ် ခိုးယူလာခဲ့သော အရာဖြစ်ကြောင်း ကောင်းယန် သိလိုက်လေသည်။

အခြေအနေများ ဤမျှ ချောမွေ့သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ မူလက ပုစွန်မိစ္ဆာသည် ပြန်လည်ခုခံမည်ဖြစ်ပြီး ရှောင်လွှဲ၍မရသော ပြင်းထန်သည့် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝှစ်…

ကြာစေ့ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကောင်းယန် အနည်းငယ် သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် လေဟာနယ်ထဲတွင် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းယန်၏ ရင်ဘတ်ကို ချက်ချင်းဆိုသလို ထိမှန်သွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကာကွယ်ရေးဒိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကောင်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်ချက် လင်းလက်သွားလေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုဒိုင်းသည် အလင်းတန်းကို ခဏတာမျှသာ ခံနိုင်ရည်ရှိလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ကွဲကြေသွားလေတော့သည်။

ဘုန်း...

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အလင်းတန်းသည် ကောင်းယန်အား တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသဖြင့် သူမမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လေထဲမှ ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။

"ဟားဟားဟား... ဒီကြာစေ့က ငါ့ဟာပဲကွ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရိပ်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ၎င်းမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ စောစောက စကားပြောခဲ့သော ငါးခူ မိစ္ဆာဘုရင် ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူလုယူထားသော ကြာစေ့ကို ကြည့်ရင်း အောင်ပွဲခံကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မိစ္ဆာ... မိစ္ဆာဘုရင်..."

ကောင်းယန်သည် လေထဲမှ လဲကျလာလေသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ငါးရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အရိုးဖြူ ဆူးချွန်တစ်ခု စိုက်ဝင်နေ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားကြောင့် သူမသည် ပစ္စည်းများကို ထိန်းချုပ်၍ ပျံသန်းခြင်းကို ဆက်လက် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ချေ။

အစောပိုင်းက နဂါးမလေးနှင့် လမ်းခွဲချိန်တွင် သူမက ကောင်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ အကာအကွယ် တံဆိပ်တော်တစ်ခုကို ရေးဆွဲပေးခဲ့ပြီး ၎င်းသည် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး အဆင့်ရှိ မိစ္ဆာ သတ္တဝါများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိကြောင်း ပြောဆိုခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူမအား ရုတ်တရက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်မည့်သူမှာ မိစ္ဆာဘုရင် တစ်ပါး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။

မိစ္ဆာဘုရင် အဆင့်ရှိ သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်နေသောကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ တံဆိပ်တော် ပျက်စီးသွားခြင်းမှာ ယုတ္တိတန်လှပေသည်။

"လူယုတ်မာကောင်... ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိတဲ့သူကို မင်းက ဘယ်လိုများ ရဲရဲတင်းတင်း လက်ပါးဝံ့ရတာလဲ..."

ထိုအချိန်မှာပင် ကြမ်းကြုတ်သော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။