အခန်း ၂၁၈

အပိုင်း(၂၁၈)

ခွပ်... ခွပ်... ခွပ်...

ခွာသံများ ဆူညံနေ၏။ မြင်းသည် လျိုရှားမြစ်၏ ရေပြင်ပေါ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

မြင်းဖြူတစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းထားသော်လည်း ၎င်း၏ ဗီဇမှာ နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ ရေကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်မှာ သူတို့၏ မွေးရာပါ ပါရမီပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဆရာ… ကျုပ်ကိုလည်း စောင့်ပါဦး..."

မိမိ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ဆရာသည် နဂါးမြင်းဖြူကို စီးကာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့လေပြီ။ စွန်းဝူခုန်းသည် ချက်ချင်းပင် အသိပြန်ဝင်လာပြီး အော်ဟစ်ကာ အလျင်အမြန် လိုက်သွားလေသည်။ ကျူးပါကျဲ သည်လည်း အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ နေရာသည် သူတို့ မူလရှိနေသည့် နေရာမှ မိုင်နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ကွာဝေးပြီး နဂါးမြင်းဖြူ၏ အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားမှုဖြင့် သူတို့သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အမှန်တကယ်ပင် မဟာမိစ္ဆာ ငါးကောင်စလုံးသည် အစွမ်းထက်လှသော မိစ္ဆာသိုင်းများကို အသုံးပြုကာ အသီးသီး တိုက်ခိုက်နေကြပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားများသည် သာမန်ထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။ မဟာမိစ္ဆာ ငါးကောင်၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ကျွမ်လျန်စစ်သူကြီးမှာ အလွန်တရာ အခြေအနေဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရလေတော့သည်။

ကျန်းလျိုသည် မဟာမိစ္ဆာကြီး ငါးကောင်စလုံး၌ ဒဏ်ရာအသီးသီး ရရှိထားကြသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း ကျွမ်လျန်စစ်သူကြီး၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ သွေးတန်း သည် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဗီဒီယိုဂိမ်းတစ်ခုထဲတွင် ကစားသမားတစ်စု ပူးပေါင်း၍ ဘော့စ်ကို ဝိုင်းဝန်းနှိမ်နင်းနေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သို့သော်လည်း... ကျန်းလျို၏ အာရုံကို အဖမ်းစားဆုံး အရာမှာ ကျွမ်လျန်စစ်သူကြီး လက်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားသော အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျွမ်လျန်စစ်သူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထွားကျိုင်းလှသဖြင့် အမျိုးသမီးကို ပွေ့ချီထားပုံမှာ လူကြီးတစ်ယောက်က အရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကို ပွေ့ချီထားသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။ ကျန်းလျိုသည် အဝေးမှနေ၍ သူမကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားခဲ့လေသည်။

"ကောင်းယန် လား... တကယ်ပဲ သူဖြစ်နေတာလား..."

ကျွမ်လျန်စစ်သူကြီး ပွေ့ချီထားသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျိုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကောင်းယန်သည် ကွမ်ယင်ထံတွင် ကျင့်ကြံအားထုတ်နေကြောင်းကို သူ အစကတည်းက သိရှိထားခဲ့သော်လည်း ထိုနေ့က သူမ ခေါ်ဆောင်ခံရပြီးကတည်းက ကျန်းလျိုသည် သူမကို တစ်ခါမျှ ပြန်မတွေ့ခဲ့ရတော့ပေ။

ကွမ်ယင်ကိုယ်တိုင် ချန်အန်းမြို့တော်၌ အနောက်အရပ်သို့ ခရီးနှင်ရန် သူ့အား လမ်းညွှန်ပြသခဲ့စဉ်ကပင် သူမကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှု မရှိထားဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်လည်ဆုံတွေ့လိုက်ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

"ကိုရင်လေး… နင်ကတော့ သိက္ခာပုဒ်တွေကို ချိုးဖောက်ပြီး ဒီမှာ ခိုးပြီး အသားစားနေတာကိုး..."

အချိန်အားဖြင့် ခြောက်လခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ကောင်းယန်ကို ရုတ်တရက် ပြန်လည်မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းလျို၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် သူတို့ နှစ်ဦး ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ရစဉ်က ပုံရိပ်များကိုပြန်လည်မြင်ယောင်လာမိသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပေသည်။

တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ရွာတွင် အတူတကွ ပုန်းအောင်းနေထိုင်ခဲ့ကြစဉ်က ဘဝကိုလည်း သူ ပြန်လည်အမှတ်ရလာခဲ့လေသည်။

‘ကွမ်ယင် ဂါထာ...’

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ကူးလူးဖြတ်သန်းနေပြီး မှတ်ဉာဏ်များသည် ဒီရေအလား တိုးဝင်လာခဲ့သော်လည်း ယင်းမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်လေးသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤမျှ အရေးကြီးသော အချိန်အတောအတွင်းတွင် ကျန်းလျိုအတွက် လွမ်းဆွေးတမ်းတနေရန် အချိန်များစွာ မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် အလိုအလျောက်ပင် လက်ကိုမြှောက်ကာ ကောင်းယန်အပေါ်သို့ ကွမ်ယင် ဂါထာ တစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုပေးလိုက်လေသည်။

သူ့မျက်စိရှေ့တွင်ပင် သွေး အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သော ကောင်းယန်၏ သွေးတန်း သည် ချက်ချင်းပင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်လည်ပြည့်ဝလာခဲ့လေသည်။ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ သွေး ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသောကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ ချက်ချင်း သေဆုံးနိုင်သည့် အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးသွားခဲ့လေပြီ။

အဆင့်မြှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဂါထာ...

ကောင်းယန်၏ သွေးကို အနည်းငယ် ပြန်လည်ပြည့်ဝစေခဲ့သော ကွမ်ယင် ဂါထာ ပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် ကျွမ်လျန်စစ်သူကြီး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ကို တိုးမြှင့်ပေးရန်အတွက် အဆင့်မြှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဂါထာ ကို ရွတ်ဆိုပေးလိုက်ပြန်သည်။

ဝရဇိန်ဂါထာ...

ဝစီပိတ်တရား...

သိုးအသွင်ပြောင်း နည်းစနစ်...

ကျန်းလျို၏ အဆင့်မှာ ၂၇ သာ ရှိသေး၏။ ကျင့်ကြံသူများ၏ စံနှုန်းအရဆိုလျှင် ကိုယ်ကာယကြံ့ခိုင်ခြင်းအဆင့် ၌သာ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အထောက်အပံ့စွမ်းရည်များ ပေးစွမ်းနိုင်သော သူ၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် အလွန်တရာ အသုံးဝင်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်လေသည်။

ဝရဇိန်ဂါထာသည် ကျွမ်လျန်စစ်သူကြီးထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် သူ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ကြိမ်စလုံး၏ ထိခိုက်ပျက်စီးမှု ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဝစီပိတ်တရား ကြောင့်လည်း မိစ္ဆာဘုရင် တစ်ကောင်၏ ဖော်ထုတ်နေဆဲ မိစ္ဆာသိုင်းမှာ အလကား ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

သိုးအသွင်ပြောင်း နည်းစနစ် သည် မိစ္ဆာဘုရင် တစ်ကောင်ကို အန္တရာယ်မရှိသော သိုးပေါက်လေးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ရာ လျိုရှားမြစ်ရေပြင်ထဲသို့ လိမ့်ကျကာ တိုက်ရိုက် နစ်မြုပ်သွားလေတော့သည်။

မူလက မဟာမိစ္ဆာကြီး ငါးကောင်၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ကျွမ်လျန်စစ်သူကြီးမှာ အနိုင်နိုင် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ယခုအခါ ကျန်းလျို၏ ဝင်ရောက်ကူညီမှုကြောင့် အခြေအနေမှာ များစွာ သက်သာရာရသွားခဲ့လေပြီ။

"ကျန်းလျိုလား..."

ဒဏ်ရာများ သိသိသာသာ သက်သာလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းယန်သည်လည်း ပြန်လည်လန်းဆန်းလာခဲ့ပြီး ဘေးမှနေ၍ ကူညီပေးနေသော ကျန်းလျိုကို မြင်တွေ့သွားကာ အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"မကြောက်နဲ့… ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်..."

ကောင်းယန်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းလျို၏ နှလုံးသားမှာ နူးညံ့သွားပြီး အကျယ်ကြီး ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဆရာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

ဤအချိန်တွင် စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့လည်း ရောက်ရှိလာကြပြီဖြစ်ရာ အခြေအနေကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

စကားပြောနေရန်၊ ရှင်းပြနေရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်လာကာ ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဝူခုန်း... ဒီ မိစ္ဆာဘုရင်တွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်စမ်း..."

ကျန်းလျို၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကြောင့် စွန်းဝူခုန်းမှာ စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ မူလက ဆရာသည် ဤနေရာမှ တိုက်ပွဲကို သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဤမျှ အလောတကြီး ပြေးလာခဲ့ရသနည်း။

ထို့အပြင် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျန်းလျိုသည် မိစ္ဆာ များစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို တစ်ခါမျှ မပြသခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော်လည်း ကျန်းလျို၏ အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ အလောတကြီး ဖြစ်နေသော စိတ်အခြေအနေကို စွန်းဝူခုန်း ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။

စွန်းဝူခုန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ ဆိုမနေတော့ဘဲ ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်ကာ မိစ္ဆာဘုရင် အနည်းငယ်ကို လက်ညိုးထိုး၍ လေတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်လေ၏။

"ရပ်..."

ရပ်တန့်စေသော ဂါထာ၏ နတ်စွမ်းအင်များ သက်ရောက်သွားသည် နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရန်လိုနေသော မိစ္ဆာဘုရင် များသည် ချက်ချင်းပင် ရုပ်တုများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပြီး လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ရွှေတုတ် ကို မြှင့်တင်ကာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ ရွှေတုတ်သည် လေထဲတွင် ကြီးထွားလာကာ ကောင်းကင်တိုင်ကြီးကဲ့သို့ ဧရာမတိုင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ဘုန်း...

မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ထိုရိုက်ချက်သည် လျိုရှားမြစ် ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားလုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုသည် ဒဏ်ရာရရှိထားပြီးဖြစ်သော မိစ္ဆာဘုရင် အနည်းငယ်ကို ချက်ချင်း သေဆုံးသွားစေခဲ့သည်။ မိုင်အနည်းငယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာငယ် များအားလုံးပင် တုန်ခါမှုကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြလေသည်။

"ဆရာ... ပြီးသွားပြီ..."

ကျန်းလျို၏ အလောတကြီး ဖြစ်နေမှုကို မြင်သောအခါ စွန်းဝူခုန်းသည် ပြတ်သားစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ရပ်တန့်စေသော ဂါထာ တစ်ခုနှင့်အတူ ရွှေတုတ်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ခြင်းက ပြဿနာအားလုံးကို ချက်ချင်း ပြေလည်သွားစေခဲ့သည်။

"အရမ်းအစွမ်းထက်တာပဲ..."

ဒဏ်ရာရရှိထားသော ကျွမ်လျန်စစ်သူကြီးမှာလည်း သူ အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော မိစ္ဆာဘုရင်များ အားလုံး စွန်းဝူခုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်းဆိုသလို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်ကို ကြည့်ကာ တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်အံ့သြနေခဲ့သည်။

‘တကယ်ပဲ ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ စွန်းဝူခုန်း ဆိုတာများလား... ကြည့်ရတာ ပိန်ပိန်ပါးပါး မျောက်တစ်ကောင် ဆိုပေမဲ့ သူ့အစွမ်းက ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ...’

အခြားတစ်ဖက်၌ အနည်းငယ် ပြန်လည်သက်သာလာပြီဖြစ်သော ကောင်းယန်သည် သူမ၏ လက်ကိုမြှောက်ကာ ပိုးဖဲကြိုးနီကို အသုံးပြု၍ ၎င်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကျန်းလျို၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကာ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေတော့သည်။

***