အခန်း ၂၂၃

အပိုင်း(၂၂၃)

"တပည့်တို့... မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်ကြလဲ..."

ကျန်းလျိုက အလောတကြီး မပြောသေးဘဲ ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဘေးရှိ တပည့်များကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး... မိစ္ဆာ ဝင်တိုက်သွားပြီး ရွာသားတွေ အကုန်လုံးကို စားသောက်သွားတာ ဖြစ်ဖို့များတယ်..."

စွန်းဝူခုန်းက သူ၏ အမြင်ကို ပထမဆုံး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ အဲဒီ မိစ္ဆာက လူသားတွေကိုပဲ ရွေးစားတတ်တဲ့ ကောင်ဖြစ်ရမယ်..."

စွန်းဝူခုန်း၏ နောက်တွင် ကျူးပါကျဲ ကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုကာ သူ၏ အမြင်ကို ပေးလိုက်သည်။

"အင်း... ကြည့်ရတာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မိစ္ဆာဆိုး တစ်ကောင် ဖြစ်ပုံရတယ်..."

စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားခဲ့လေသည်။

လူသားများကို စားသောက်သော မိစ္ဆာများ အကြောင်း ကြားရသည်နှင့် ကျန်းလျို၏ နှလုံးသားထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်လာခဲ့လေသည်။

ကျန်းလျိုသည် မိစ္ဆာများတွင်လည်း ကောင်းမွန်သော သဘောသဘာဝရှိမည်ဟု အမြဲတမ်း ယုံကြည်ထားသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ သူ၏ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် မိစ္ဆာပေါင်းများစွာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် အမှန်တကယ် သဘောကောင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သောသူမှာ ယခင်က တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် ဆရာလင်းရွှီ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိကောင်းရှိနိုင်မည်ဟု သူ ဝန်ခံရပေမည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန် နည်းပါးလွန်းလှပေသည်။

ထို့အပြင် မိစ္ဆာများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် လူသားများကို စားသောက်တတ်ကြရာ ယခင် ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် တွင် ရှိစဉ်ကပင် နောင်တော် ရွှမ်ခုန်းမှ လူနှင့် မိစ္ဆာ ယှဉ်တွဲနေထိုင်၍ မရနိုင်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ကို စွဲကိုင်ထားခဲ့ခြင်းမှာလည်း အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း... ကျန်းလျိုသည် ရင်ထဲတွင် တွေးတောနေသည်များကို ဖွင့်ဟမပြောဆိုခဲ့သလို သူ၏ ဘေးရှိ ရှာဝူကျင်း ကလည်း ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။

ဆရာက တပည့်များ၏ အမြင်များကို မေးမြန်းခဲ့စဉ်က ရှာဝူကျင်းသည် ဝင်ရောက်မပြောဆိုခဲ့သလို ကျန်းလျိုကလည်း ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် အရေးမဆိုတော့ခြင်းက ဆရာနှင့် တပည့်ကြားရှိ တိတ်ဆိတ်သော နားလည်မှု တစ်မျိုးကို ပြသနေပေသည်။

"ဆရာ... တကယ်တမ်း ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေလဲ ဆိုတာကို သွားရှာကြစို့... ကျုပ် ဝူခုန်း သွားမေးလိုက်မယ်..."

ဤကိစ္စမျိုးတွင် ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်သော စွန်းဝူခုန်းသည် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေခဲ့သည်။

"နယ်မြေစောင့်နတ်... ဘယ်မှာလဲ..."

သူက မြေကြီးပေါ်သို့ ခြေဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး အော်ဟစ်ခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။

ဝုန်း...

စွန်းဝူခုန်း၏ စကားအဆုံးတွင် မြေကြီးမှာ ကွဲအက်သွားပြီး နယ်မြေစောင့်နတ် ထွက်ပေါ်လာကာ ကျန်းလျိုနှင့် နောက်လိုက်များကို အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

"နယ်မြေစောင့်နတ်... ကျုပ် ဝူခုန်း မင်းကို မေးရဦးမယ်... ဒီရွာရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

နယ်မြေစောင့်နတ်က အားလုံးကို အရိုအသေပေးပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်းက မေးလိုက်သည်။

"မဟာပညာရှိကြီး... ဒီရွာရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူးဗျာ..."

စွန်းဝူခုန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ နယ်မြေစောင့်နတ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ ခေါင်းယမ်းပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်... မင်းက မိစ္ဆာ နဲ့ ပူးပေါင်းနေတယ်လို့ ငါထင်တယ်... ဒီနယ်မြေက မင်းရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု အောက်မှာ ရှိတာကို မင်းက မသိဘူးဆိုတော့ မင်းက အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ..."

နယ်မြေစောင့်နတ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းက စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်… ဟုတ်တယ်... မင်း နယ်မြေစောင့်နတ် ရဲ့ စကားတွေက တကယ်ကို ထူးဆန်းနေတယ်... ဒီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာတောင် မင်းလို နယ်မြေစောင့်နတ် က မသိဘူးတဲ့လား..."

စွန်းဝူခုန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဘေးရှိ ကျူးပါကျဲ ကလည်း သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ က နတ်ဘုရားတွေက မင်းကို အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးလို့ သတ်မှတ် မထားဘူးဆိုရင်… မင်းရဲ့ ရာထူးနေရာကို အသုံးပြုပြီး မင်းသိချင်တာမှန်သမျှကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနိုင်ရမယ် မဟုတ်လား... နတ်ဘုရားတွေ လုပ်တာမလို့ မင်းက မစစ်ဆေးနိုင်တာလား"

"ထျန်းဖုန်စစ်သူကြီး... နတ်ငယ်လေးက တကယ်ကို မသိတာပါ..."

ထျန်းဖုန်စစ်သူကြီး၏ ဝင်ရောက်ပြောဆိုမှုကို ကြားသောအခါ နယ်မြေစောင့်နတ်၏ မျက်နှာမှာ မတရားခံရသည့်ဟန် ပေါ်လာပြီး အလောတကြီး ပြန်လည်ပြောဆိုလေသည်။

"ဟွန်း... မင်း ကြားလား... နယ်မြေစောင့်နတ် တစ်ပါးအနေနဲ့ မင်းသာ သိချင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ဖြစ်ပျက်နေသမျှ အားလုံးကို သိနိုင်ရမယ်... မင်းက ငါ ဝူခုန်းကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်လား... အခုချက်ချင်း အမှန်တိုင်း ပြောစမ်း..."

ရွှေတုတ် ကို နားထဲမှ တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ စွန်းဝူခုန်း၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အရင်ကအတိုင်းပင် ဒေါသကြီး၍ အလောတကြီး နိုင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

စွန်းဝူခုန်းက ရွှေတုတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ နယ်မြေစောင့်နတ်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူရော်သွားခဲ့လေသည်။

"နေဦး..."

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက် ကျန်းလျိုက စွန်းဝူခုန်းကို ဝင်ရောက် တားဆီးလိုက်၏။

"ဆရာ... သူက အရိုက်ခံချင်နေတာပါ... ကျုပ်တို့ကို လိမ်ဖို့ ကြိုးစားရဲတယ်... သူလိုလူမျိုးတွေက အရိုက်ခံရမှ သဘောပေါက်မှာ..."

ကျန်းလျို၏ ဝင်ရောက်တားဆီးမှုကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားဟန်ဖြင့် စွန်းဝူခုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"တော်တော့ ဝူခုန်း... ရပ်လိုက်တော့..."

စွန်းဝူခုန်း၏ အလောတကြီး နိုင်သော သဘာဝကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျိုက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

ကျူးပါကျဲ၏ စောစောက စကားများက အထက်မှ နတ်ဘုရားများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် နယ်မြေစောင့်နတ်တွင် အခွင့်အာဏာ မရှိကြောင်းကို အသိပေးနေလေသည်။

နယ်မြေစောင့်နတ်သည် သူတို့အား လှည့်စားနေပုံမရသဖြင့် ဤလုပ်ရပ်ကို ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားများက ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းများ ဖြစ်နိုင်မည်လော။

စွန်းဝူခုန်းကတော့ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အလွန်အမင်း အလောတကြီး နိုင်လွန်းလှပေသည်။

ကျူးပါကျဲသည် ပျင်းရိသော်လည်း တစ်ချိန်က ထျန်းဖုန်စစ်သူကြီး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ဤကဲ့သို့သော အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ ဖြစ်သောကြောင့် နယ်မြေစောင့်နတ် အဘယ်ကြောင့် ရှာမတွေ့နိုင်ရသနည်း ဆိုသည်ကို တိကျစွာ ထောက်ပြနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အောမိတော်ဖော... နယ်မြေစောင့်နတ်... ဒီအနီးအနားမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ မိစ္ဆာ တွေ ရှိမရှိ သိချင်ပါတယ်..."

စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းလျိုက နယ်မြေစောင့်နတ်အား မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဆရာ... အဲဒီအကြောင်းကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုး သိပါတယ်... ဒီနေရာကနေ အနောက်မြောက်ဘက် လီ သုံးဆယ်လောက် အကွာမှာ 'စိုစွတ် အရိုးတောအုပ်' ဆိုတာ ရှိတယ်... အဲဒီမှာ မိစ္ဆာဘုရင် အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ အလောင်းကောင် မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ရှိပါတယ်..."

ကျန်းလျို၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ နယ်မြေစောင့်နတ်က အလျင်အမြန် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"စိုစွတ် အရိုးတောအုပ် ဟုတ်လား..."

နယ်မြေစောင့်နတ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွား၏။

"နောက်ထပ် ဘာတွေ လာဦးမလဲ... နဂါးကမ္ဘာမြေဂူ နဲ့ မြောင်မုတောင် လား..."

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဗျာ... နဂါးကမ္ဘာမြေဂူ... မြောင်မုတောင်... အဲဒါတွေက ဘယ်နေရာတွေလဲ ဗျ..."

ကျန်းလျို၏ စကားများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး နယ်မြေစောင့်နတ်က ဘာမှနားမလည်သော အမူအရာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ဒီတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ..."

ကျန်းလျိုက လက်ကာပြရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နယ်မြေစောင့်နတ်... မင်း သွားလို့ရပါပြီ..."

မေးစရာရှိသည်များကို မေးမြန်းပြီးနောက် ကျန်းလျိုက နယ်မြေစောင့်နတ်အား ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ က အရမ်းကို သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်..."

ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် နယ်မြေစောင့်နတ်သည် မြေကြီးထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

"ဆရာ... ကျုပ်တို့တွေ စိုစွတ်အရိုးတောအုပ် ကို သွားကြမလို့လား... ဒီရွာက လူတွေ အကုန်လုံးကို စိုစွတ်အရိုးတောအုပ် က မိစ္ဆာ ကများ စားသွားတာလား..."

စိုစွတ်အရိုးတောအုပ် အကြောင်း မေးမြန်းပြီးနောက် နယ်မြေစောင့်နတ်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သောကြောင့် စွန်းဝူခုန်းက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်လား မဟုတ်ဘူးလား ဆိုတာ သွားကြည့်ရင် သိရမှာပေါ့..."

ကျန်းလျိုသည် အများကြီး ရှင်းပြမနေတော့ပေ။ အမှန်စင်စစ်... ကျူးပါကျဲ၏ စကားများမှာ အမှတ်တမဲ့ ပြောလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ကျန်းလျိုကတော့ သူသည် ပါကျဲ၏ ရှေ့တွင် 'ဟုမ်း ရွှမ်ကျန်း' ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ထားသောကြောင့် သူ့အား တမင်တကာ သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို နားလည်ထားပေသည်။

ထို့ကြောင့်... ဤကိစ္စတွင် အထက်မှ နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများ ပါဝင်ပတ်သက်နေရန် အလွန် ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် နယ်မြေစောင့်နတ် အနေဖြင့် ၎င်းကို မမြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ရည်ရွယ်ချက်က ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

မူရင်းဝတ္ထုကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ရှာဝူကျင်းကို လက်ခံပြီးနောက်တွင် သူတော်စင်လေးပါးမှ ဇင်နှလုံးသားကို စမ်းသပ်သည့် ဇာတ်ကွက် ဖြစ်လာရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ် စိုစွတ်အရိုးတောအုပ် ၏ ပြဿနာသည် မူရင်းဝတ္ထုတွင် ပြဿနာတစ်ခုအဖြစ် မသတ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း များလော။

အကယ်၍ မိစ္ဆာ များက လူများကို ဗြောင်ကျကျ စားသောက်နေခဲ့သည်ဆိုပါက ထိုကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို မူရင်းဝတ္ထုတွင် မည်သည့် ဖော်ပြချက်မျှ မပါဝင်ဘဲ မည်သို့ လျစ်လျူရှုထားခဲ့နိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် စိုစွတ်အရိုးတောအုပ်သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများ၏ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မှုသာ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို အခက်အခဲဖြစ်စေရန် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျန်းလျို မှတ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ မိမိကိုယ်ကိုလည်း ဟုမ်းရွှမ်ကျန်း ပီသပါပေသည်ဟု တွေးတောရင်း ကျေနပ် နေမိတော့သည်။

***