အခန်း ၂၁၂

အခန်း (၂၁၂) ကျွန်တော့်ကို ဝင်သွားစေချင်တာ သေချာရဲ့လား

"နည်းပြချုပ်..."

လူရိပ်ဆယ်ခုက တောင်ထိပ်မှ ဆင်းသက်လာသောအခါ ဖုန်းယွမ်ရီနှင့် အခြားသူများက ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပေးလိုက်ကြ၏။

ချန်းရှန်းခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ဖုန်းယွမ်ရီနှင့် အခြားသူများက သူတို့၏ နည်းပြချုပ် ရှကောင်းလီကိုသာ သိကြသော်လည်း သူနှင့်အတူ ပါလာခြင်းက အဆင့်အတန်း တူညီကြောင်း ဖော်ပြနေ၏။ ထို့ကြောင့် ကျန်ကိုးယောက်မှာ အခြားချီလင်အကယ်ဒမီများမှ နည်းပြချုပ်များဖြစ်ကြောင်း သဘာဝကျကျ နားလည်လိုက်ကြသည်။

ဆယ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာခြင်းက ဤနည်းပြချုပ်ဆယ်ယောက်သည် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ကာ အကွက်ဆင်နေခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။

"ဖုန်းယွမ်ရီ... မင်း ဘာလို့ အချက်ပေးသင်္ကေတ လွှတ်လိုက်တာလဲ ပြောစမ်း..."

ရှကောင်းလီသည် အသက် သိပ်မကြီးလှဘဲ ငါးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့်သာရှိသေးကာ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ဖုန်းယွမ်ရီကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

"နည်းပြချုပ်ကို အစီရင်ခံပါတယ်..."

"ဒီဂူက မဟာလီမင်းဆက်ရဲ့ ရတနာသိုက်လို့ သံသယရှိရပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ အထဲကို ဝင်ကြည့်ခဲ့တယ်... ဂူက နှစ်လီလောက်ရှည်ပြီး အထဲမှာ ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲဖြစ်တဲ့ ခေါင်းငါးလုံးမြွေ ရှိနေပါတယ်..."

"ခေါင်းငါးလုံးမြွေက အဲ့ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်နေပြီး သင်တန်းသား သုံးယောက်လည်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ... ကျွန်တော်တို့ မဝင်ရဲတော့လို့ အချက်ပေးသင်္ကေတ လွှတ်လိုက်ရတာပါ..."

ဖုန်းယွမ်ရီက မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားရဲဘဲ အရာအားလုံးကို ပြောပြလိုက်၏။

"ခေါင်းငါးလုံးမြွေ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နည်းပြချုပ် ဆယ်ယောက်၏ မျက်နှာများမှာ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားသည်။

သူတို့ဆယ်ယောက်ရှိနေလျှင်ပင် ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟု အာမမခံရဲကြချေ။

ထို့အပြင် ဤခေါင်းငါးလုံးမြွေများတွင် အဆိပ်ပြင်းသော တိုက်ခိုက်မှုများလည်း ရှိသေးရာ ကာကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"မင်းတို့အားလုံး နောက်ဆုတ်နေကြတော့..."

ရှကောင်းလီက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဖုန်းယွမ်ရီနှင့် အခြားသူများသည် တောင်ခြေသို့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး ကျောက်လင်နှင့် ယွမ်ကော်ကော်တို့အနီး ရပ်နေလိုက်ကြသည်။

အနီရောင်ပန်း အချက်ပေးသင်္ကေတကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူကာ ယွီချီတောင်ထွတ် ချီလင်အကယ်ဒမီ အနှံ့အပြားမှ လူများက ဤနေရာသို့ အပြေးအလွှား လာနေကြပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အသံပေါင်းစုံကို သဲ့သဲ့မျှ ကြားနေရပြီဖြစ်သည်။

နည်းပြချုပ်ဆယ်ယောက်သည် ထိုကိစ္စကို ခဏတာ ဆွေးနွေးလိုက်ကြ၏။

"ခေါင်းငါးလုံးမြွေက ယခင်မင်းဆက်က ကျန်းနန်မြို့စားရဲ့ စီးတော်ယာဉ်ဖြစ်ဖို့ များတယ်..."

"မဟာလီမင်းဆက်ရဲ့ တော်ဝင်မိသားစု ထွက်ပြေးတာကို ဖုံးကွယ်ပေးဖို့ ကျန်းနန်မြို့စားက သူ့တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး အသေခံတိုက်ပွဲဝင်ရင်း နောက်ဆုံးမှာ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်... မထင်မှတ်ဘဲ သူ့စီးတော်ယာဉ်က ဒီမှာ ဖိနှိပ်ခံထားရတာပဲ..."

"ဒါက ရတနာသိုက်ဖြစ်ဖို့ အရမ်း သေချာနေပြီ..."

ယန်ဟုန်နျန်က ဝင်ပြောလိုက်၏။

နည်းပြချုပ်များက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ငါတို့ဆယ်ယောက်ရဲ့ အင်အားနဲ့ဆိုရင် တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်မှုမှာ ခေါင်းငါးလုံးမြွေကို သေချာပေါက် ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ဆယ်ယောက်သာ ဟာကွက်မရှိ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်မယ်ဆိုရင် ခေါင်းငါးလုံးမြွေကို သတ်ဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

ထိုအခိုက်တွင် အကောင်းဆုံးဟု ကြွေးကြော်ထားသော ယွီလုံခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ နည်းပြချုပ် ရှီခွေက ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဒီကိစ္စကို စံအိမ်သခင်ဆီ အစီရင်မခံတော့ဘူးလား..."

ဟေးချီခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ နည်းပြချုပ် ဝူချုံးရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ရတနာရဲ့ တကယ့်တည်နေရာကို အတည်မပြုနိုင်ခင် စံအိမ်သခင်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါနဲ့... အဲ့တာက ငါတို့ ဆယ်ယောက်ကို အရည်အချင်းမရှိသလို ဖြစ်သွားစေလိမ့်မယ်..."

ရှီခွေက အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် အခြားကိုးယောက်မှာ ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ဟုန်နျန်က တောင်ခြေရှိ ယွမ်ကော်ကော်နှင့် ကျောက်လင်တို့ကို မြင်သွား၏။

"ယွမ်ကော်ကော်... မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းတွေကို ဒီပေါ်ခေါ်ခဲ့လိုက်..."

ယန်ဟုန်နျန်က ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

နည်းပြချုပ်က ပြောလာသောကြောင့် ယွမ်ကော်ကော်မှာ မလွန်ဆန်ရဲချေ။ ထိုအခိုက်တွင် သူက ကျောက်လင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"သွားကြတာပေါ့... အပေါ်တက်သွားရအောင်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ကျောက်လင်က ယန်ဟုန်နျန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိနေပြီဖြစ်၏။

သူတို့က ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ဟုန်နျန်က ယွမ်ကော်ကော်နှင့် ကျောက်လင်တို့ကို တည်ငြိမ်စွာကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ချန်းရှန်းခရိုင်က သင်တန်းသားတွေက ရတနာကို ရှာတွေ့ပြီး စူးစမ်းဖို့ သွားခဲ့ကြတယ်... ယွီရွှေခရိုင်က လူတွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့ကလည်း နောက်ဆုတ်နေလို့ မရဘူး..."

"ယွမ်ကော်ကော်... မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းတွေကိုခေါ်ပြီး ဂူထဲကို အတူတူ သွားစူးစမ်းကြရအောင်..."

အခြားနည်းပြချုပ်ကိုးယောက်က ယွမ်ကော်ကော်နှင့် ကျောက်လင်တို့ကို အသိအမှတ်ပြုသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက အဓိပ္ပာယ်ပါသော အမူအရာကို ဖော်ပြနေ၏။

လူကိုးယောက်လုံးမှာ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူများ ဖြစ်ကြရာ ယန်ဟုန်နျန်သည် ယွမ်ကော်ကော်နှင့် ကျောက်လင်တို့အပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီး ခေါင်းငါးလုံးမြွေကို အသုံးချကာ သူတို့ကို သတ်ပစ်ချင်နေကြောင်း ကောင်းကောင်း ရိပ်မိနေကြသည်။

သို့သော်လည်း ထိုကိုးယောက်ထဲမှ မည်သူကမျှ ကန့်ကွက်စကား မဆိုကြချေ။

ဤသည်မှာ ယွီရွှေခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီ၏ အတွင်းရေးကိစ္စသာဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားသူများမှာလည်း ယွီရွှေခရိုင်မှဖြစ်သောကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် တားဆီးရန် မလိုအပ်ပေ။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွမ်ကော်ကော်၏ မျက်နှာအမူအရာက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယွမ်ကော်ကော်သည် ဖုန်းယွမ်ရီ၏ စကားများမှတစ်ဆင့် ဂူထဲတွင် ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲ ရှိနေကြောင်းနှင့် သူနှင့် ကျောက်လင်တို့ ဝင်သွားပါက သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်ကို ယွမ်ကော်ကော်က ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ကျောက်လင်သာ ဤကဲ့သို့ သေဆုံးသွားပါက ယွမ်ကော်ကော်သည် တစ်သက်လုံး စိတ်အေးချမ်းရတော့မည် မဟုတ်ချေ။

"နည်းပြချုပ်... ကျောက်လင်က ကျွန်တော် ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်သာဖြစ်ပါတယ်... သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သင်တန်းသား မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒါဆိုရင် ဂူထဲကို ကျွန်တော်ပဲ ဝင်သွားပါ့မယ်... ကျောက်လင်ကိုတော့ ထွက်သွားခွင့်ပြုပါ..."

ယွမ်ကော်ကော်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား..."

"မင်းက သူ့ကို ယွီချီတောင်ထွတ်ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး သူကလည်း လက်ခံခဲ့ပြီဆိုမှတော့ ဒါက ပြိုင်ပွဲဝင်မယ့် အချိန်ရောက်နေပြီ..."

"ပြိုင်ပွဲက မပြီးသေးတဲ့အတွက် ကျောက်လင်က အမိန့်ကို နာခံရမယ်... သူက လမ်းတစ်ဝက်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ... သူက ငါတို့ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ချီလင်အကယ်ဒမီဆယ်ခုရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဟာသတစ်ခုလို သဘောထားနေတာလား..."

"ထပ်ပြောမနေနဲ့တော့... မင်းတို့နှစ်ယောက်က လမ်းပြပြီး ရတနာကို စူးစမ်းဖို့ ဂူထဲကို ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့..."

ယန်ဟုန်နျန်က အေးစက်စွာ အော်ငေါက်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်က ရယ်မောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ကို ဂူထဲ ဝင်သွားစေချင်တာ သေချာရဲ့လား..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာရယ်တာလဲ..."

"မင်း ဂူထဲကိုဝင်ရမယ်... ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘူး..."

ယန်ဟုန်နျန်က ထပ်မံ၍ အလေးအနက် ပြောလိုက်၏။

အခြားနည်းပြချုပ် ကိုးယောက်မှာမူ ယန်ဟုန်နျန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တိတ်တဆိတ် သဘောတူညီကာ ဆက်လက်၍ တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

"ကောင်းပြီလေ... အစ်ကိုယွမ်... ဂူထဲကို အတူတူ ဝင်သွားကြတာပေါ့..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

ယွမ်ကော်ကော်မှာ စိုးရိမ်နေပုံရသော်လည်း ကျောက်လင်က ဂူထဲသို့ ခြေလှမ်းဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူကလည်း ကမန်းကတန်း လိုက်သွားလေသည်။

နည်းပြချုပ်ဆယ်ယောက်က အချင်းချင်း နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ကြပြီး သူတို့နောက်သို့ လိုက်ဝင်သွားကြ၏။

ဂူထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုယွမ်... ခင်ဗျား အပြေးမြန်ရဲ့လား..."

ယွမ်ကော်ကော်သည် ကျောက်လင်၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခဲအေးသွား၏။

"ငါ့အရှိန်က အဆင်ပြေပါတယ်..."

ယွမ်ကော်ကော်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ခဏနေရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အနားမှာ ကပ်နေတာ ပိုကောင်းမယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဂူထဲသို့ တစ်မိုင်ခန့် ဝင်ရောက်ပြီးချိန်တွင် အရှေ့ရှိ လမ်းကြောင်းမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားကြောင်း ကျောက်လင်က အာရုံခံမိလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းငါးလုံးမြွေရဲ့ နေရပ်နဲ့ နီးနေလောက်ပြီ..."

ကျောက်လင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းယွမ်ရီ၏ ဖော်ပြချက်မှတစ်ဆင့် ကျောက်လင်သည် ဂူထဲရှိ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်ထားပြီး ဤကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ခေါင်းငါးလုံးမြွေ၏ နေရပ်ဖြစ်သော အလွန်ကျယ်ဝန်းသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း သိထား၏။

"ငါဘာလုပ်ရမလဲ ကျောက်လင်... ငါက မင်းကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ..."

ယွမ်ကော်ကော်က အလွန်ဝမ်းနည်းနေဟန်ဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်က ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်သော်လည်း ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိချေ။

သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် နည်းပြချုပ် ဆယ်ယောက်က ကျောက်လင်နှင့် ယွမ်ကော်ကော်တို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စိတ်အာရုံဖြင့် ဆက်လက်ခံစားနေကြ၏။ ထိုနှစ်ယောက်သည် မည်သည့်အမှားမျှ မလုပ်ကြောင်း သိထားသောကြောင့် သူတို့က နောက်မှနေ၍ စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် လိုက်ပါလာကြသည်။

နည်းပြချုပ်ဆယ်ယောက် လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့သည့် အရာကတော့…

ဂူဝတွင် ရုတ်တရက် ကြွက်လေးတစ်ကောင်က လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ဂူထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မီတာတစ်ရာအကွာတွင် ကြွက်လေးက ရပ်တန့်သွားကာ ပါးစပ်ကိုဟ၍ အဝိုင်းရောင် အရာတစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်၏။

ကြွက်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းထားနိုင်သော လျှို့ဝှက်နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ဤအရာမှာ ယွီချီတောင်ထွတ်သို့ မရောက်မီက ကျောက်လင် စနစ်ဈေးဆိုင်မှ ဝယ်ယူထားခဲ့သော လောင်ချာဖြင့် လွှဲပစ်ရသော လက်ပစ်ဗုံးဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ၎င်းက အချိန်ကိုက်စနစ်ဖြင့် အလုပ်လုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်တွင် ကြွက်လေးက လက်ပစ်ဗုံးလောင်ချာကို ဂူနံရံရှိ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုထဲတွင် ထည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ရှေ့လက်ဖဝါးများဖြင့် အချိန်ကိုက်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် ကြွက်လေးက လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ဂူထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကြွက်လေး၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်လျင်မြန်လွန်းလှရာ ဂူအနီးတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသော ဖုန်းယွမ်ရီနှင့် အခြားသူများပင် သတိမထားမိလိုက်ကြချေ။

တစ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင်...

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ တစ်တောင်လုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။