အခန်း ၁၂၁

အခန်း(၁၂၁) အရေးပေါ်နှလုံးဆေးပြားများ

ချူးရှန့်သည် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို အဆောက်အအုံအတွင်းမှ ခန့်အပ်လွှာကို လက်တွင်ကိုင်လျက် ထွက်လာခဲ့၏။ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းကမူ အိပ်မက်မှ နိုးထလာစကဲ့သို့ ခြေလှမ်းများ မူးဝေတုန်လှုပ်လျက် နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ သူက ချူးရှန့်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပါးစပ်ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောဖြစ်ခဲ့ချေ။

"ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ..." "သိပ်လွန်မသွားစေနဲ့..." သို့မဟုတ် "ငါ့အတွက် လမ်းစလေး ချန်ထားပေးပါ..." ဟု ပြောချင်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ နှလုံးဆေးပုလင်းကိုသာ ထုတ်လိုက်ပြီး ဆေးပြားဝက်ခန့်ကို လက်ဝါးပေါ် သွန်ချကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ပလတ်စတစ်အိတ်ငယ် ဆယ်ခုကျော်ထဲသို့ ခွဲထည့်လိုက်တော့သည်။ ဤပစ္စည်းသည် မကြာမီ ရုံးဌာနသစ်၏ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရေးပေါ်ပစ္စည်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားနေရ၏။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်…

နန့်ချန်ရဲစခန်းခွဲက ယာယီသိမ်းဆည်းထားသော အစည်းအဝေးခန်းမကြီး၏ အထဲတွင် "ကျန်းချန် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော် ခိုးဆိုးလုနှိုက် နှိမ်နင်းရေး စစ်ဆင်ရေးကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ်" ဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထား၏။ ၎င်းဆိုင်းဘုတ်ကို စာရွက်ပေါ်တွင်သာ ရိုက်နှိပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး မင်ပင် လုံးဝမခြောက်သေးချေ။ အစည်းအဝေးခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် ယမ်းငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လေထုက အလွန်လေးလံလွန်းသဖြင့် လူတိုင်းကို အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖြစ်နေစေသည်။

မြို့နယ်အသီးသီးမှ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၊ ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့နှင့် အထူးရဲတပ်ဖွဲ့တို့မှ ရွေးချယ်ထားသော အရပ်ဝတ်ရဲအထူးအရာရှိ ဆယ်ဂဏန်းကျော်တို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။ ဤသူများသည် မိမိတို့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ထိပ်တန်းစွမ်းဆောင်ရည်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် မာနကြီးပြီး ရိုင်းစိုင်းကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့ကို အတင်းအကျပ် စုစည်းစေပြီး မသိနားမလည်သော ကွပ်ကဲရေးမှူးချုပ်တစ်ဦး၏ လက်အောက်တွင် ထားရှိသောကြောင့် လူတိုင်း၏ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေကြ၏။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကျပ်ပိတ်နေသော တီရှပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြွက်သားများ ရုန်းထွက်မတတ်ရှိနေသော လူငယ်တစ်ဦးက ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ကာ မီးမညှိရသေးသော ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ပါးစပ်တွင် ခဲထားသည်။ သူ၏အမည်မှာ လျိုချွမ်းဖြစ်ပြီး ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့၏ အရန်အကျော်အမော်ဖြစ်ကာ သုံးနှစ်ဆက်တိုက် မြို့လုံးကျွတ် တိုက်ခိုက်ရေးချန်ပီယံဆုကို ရရှိထားသူ ဖြစ်၏။ အမှုကြီးများစွာကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အဖွဲ့အတွင်း နောက်မျိုးဆက် ဆက်ခံသူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံထားရသူလည်း ဖြစ်သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက ဘယ်လိုနတ်ဘုရားမျိုးမို့လို့ ဒီလောက်တောင် အုန်းအုန်းထနေလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

လျိုချွမ်း၏ အသံက မကျယ်သော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း ကြားနိုင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။ ဘေးနားရှိ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန် ရဲအရာရှိတစ်ဦးက အသံကိုနှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချွမ်း... ကျွန်တော် ကြားတာတော့ ဒီလူက နန့်ချန်ရဲစခန်းခွဲရဲ့ ညစ်ညမ်းမှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ကတဲ့..."

"ညစ်ညမ်းမှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ ဟုတ်လား..."

လျိုချွမ်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပါးစပ်မှ ဆေးလိပ်ကိုဖယ်ကာ လျှာဖျားဖြင့် သွားကို ဖိလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ သူ နေရာမှားလာတာပဲ... ဒီမှာ သူ ဖမ်းဖို့ ပြည့်တန်ဆာတွေမရှိဘူး..."

"ဟားဟားဟားဟား..."

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထိန်းချုပ်ထားသော ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ နည်းပညာပံ့ပိုးမှု တာဝန်ခံဖြစ်သည့် ဆိုက်ဘာလုံခြုံရေးရဲမေ ချန်ကျင်းက ထောင့်တစ်နေရာရှိ ကွန်ပျူတာနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ဤဟော်မုန်းဓာတ် လွန်ကဲနေသော ယောကျာ်းများ၏ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကို ကြားရသောအခါ ပါးပြင်များ နီမြန်းလာပြီး မော်နီတာထဲသို့သာ တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားချင်မိတော့သည်။

ထိုစဉ် အစည်းအဝေးခန်းမ တံခါးပွင့်သွား၏။ လူရိပ်တစ်ခု လှမ်းဝင်လာသည်။

ရယ်သံများက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားရ၏။

အစည်းအဝေးခန်းမတစ်ခုလုံး အသံတိတ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။ လျိုချွမ်း၏ ပါးစပ်မှ ဆေးလိပ်မှာလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်လျက် ပြုတ်ကျသွား၏။ သူက အလိုအလျောက် ငုံ့ကောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

ဝင်လာသူမှာ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

၎င်းက တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်၏။ လောကကြီးကို အေးစက်ခြင်း၊ သွေးချောင်းစီးခြင်းနှင့် သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များ ဖြန်းပက်ထားသော လူသားတောင်တန်းကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်က သူတို့ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ခဲ့ချေ။ သူသည် အစည်းအဝေးခန်းမ၏ အဓိကထိုင်ခုံဆီသို့ တည့်တည့် လှမ်းလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် မူလက ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးအတွက် သီးသန့်ချန်ထားသော နေရာဖြစ်သဖြင့် မည်သူကမျှ မထိုင်ရဲကြပေ။ ချူးရှန့်က ကြည့်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်က အနည်းငယ် ရှုပ်နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် လေးလံသော သစ်မာကုလားထိုင်ကို ပလတ်စတစ်ခုံငယ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဘေးသို့ အဝေးကြီး ရွှေ့ပစ်လိုက်၏။

"ကျွီ….."

ကုလားထိုင်ခြေထောက်များ ကြမ်းပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်မိသော အသံက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို သစ်ခွဲစက်ဖြင့် ဖြတ်တောက်လိုက်သကဲ့သို့ စူးရှလှသည်။

ထို့နောက် သူက ထိုနေရာတွင်ပင် မတ်တတ်ရပ်နေလိုက်၏။ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်ပိုက်ထားပြီး နက်ရှိုင်းသော ရေကန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်ကာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထည်ဝါလှသည်။ သူ စကားမပြောသော်လည်း ခန်းမတစ်ခုလုံးရှိ လေထုက စတင်ကျဲပါးလာသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

လျိုချွမ်းက အသက်ရှူရန် ခက်ခဲလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဂုဏ်ယူရသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်နှင့် ကြွက်သားအင်အားတို့သည် ရန်သူ့ရှေ့မှောက်တွင် ပြက်လုံးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သွားတော့၏။ ၎င်းက သက်ရှိအဆင့်အတန်းတစ်ခု၏ သန့်စင်ပြီး ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်နိုင်သော စွမ်းအားဖြစ်သည်။

သူသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ဟု မခံစားရဘဲ အလောင်းကောင်တောင်တန်းနှင့် သွေးပင်လယ်ထဲမှ ယခုတင် လျှောက်လှမ်းလာပြီး စားသောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ရှေးဦးတွားသွားသတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

ချူးရှန့်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် လက်ပ်တော့ပ်ကို ဖက်ကာ တုန်လှုပ်နေသော မိန်းကလေးအပေါ်သို့ အကြည့် ရောက်ရှိသွားသည်။

"မင်း... ဒီကိုလာခဲ့..."

ချန်ကျင်းမှာ လန့်ဖျတ်သွားပြီး လက်ပ်တော့ပ်ကိုပင် ပစ်ချမိမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။ သူမက လက်ပ်တော့ပ်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဖက်လျက် ချူးရှန့်ထံသို့ ခြေလှမ်းအငယ်လေးများဖြင့် အမြန်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး သူ့ကို မကြည့်ရဲချေ။

"ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ပါ…ကွပ်ကဲရေးမှူး..."

"ငါ့ဓာတ်ပုံကို စခရင်အကြီးပေါ်မှာ ပြလိုက်..."

ချူးရှန့်၏ အသံတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ ပါဝင်ခြင်းမရှိပေ။

"ဟင်..."

ချန်ကျင်းမှာ ကြောင်အသွားရ၏။

“ဘာ... ဘာဓာတ်ပုံလဲရှင်..."

"ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်ပွဲတုန်းကဓာတ်ပုံ..."

ချန်ကျင်းက နောက်ထပ် မမေးရဲတော့ဘဲ လက်ချောင်းများ တုန်လှုပ်လျက် ကီးဘုတ်ကို ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။ မကြာမီတွင် ကြီးမားသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံက အစည်းအဝေးခန်းမ စခရင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့၏။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် ချူးရှန့်က ရဲယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်တွင် ဂုဏ်ပြုတံဆိပ် ချိတ်ဆွဲလျက် လက်ထဲတွင် လက်မှတ်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူက ကင်မရာကို ကြည့်ကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းအပြုံးက ငိုနေတာထက် ပို၍ ရုပ်ဆိုးလှပြီး "နောက်တစ်ပုံ ထပ်ရိုက်ရင် မင်းရဲ့ကင်မရာကို ငါ စားပစ်မယ်" ဟု ခြိမ်းခြောက်နေသည့် နျူကလီးယား မေတ္တာရှင်အပြုံးမျိုး ဖြစ်နေသည်။

အစည်းအဝေးခန်းမတစ်ခုလုံး ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားရ၏။ လူတိုင်းက ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်၊ ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော လူအစစ်ကို ကြည့်လိုက်ဖြင့် မိမိတို့၏ အမြင်အာရုံများ အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရတော့သည်။

"ပွဲတော်အတွင်းမှာ ကျန်းချန်က သူခိုးတွေဟာ ဒီမျက်နှာကိုမြင်ရင်..."

ချူးရှန့်က နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏အသံက ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိသင့်တယ်..."

၎င်းက အလွန်မာနထောင်လွှားလွန်းလှ၏။

လျိုချွမ်းက စော်ကားခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ရုပ်ရည်ကို အမှီပြုပြီး ရာထူးတက်လာသော လူတစ်ယောက်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်မိ၏။ သွေးပူမှုများက ခေါင်းသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာပြီး သူက ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ကွပ်ကဲရေးမှူးချူး..."

သူက လည်ပင်းကိုဆန့်ကာ ချူးရှန့်၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်၏။

"သူတို့က ခင်ဗျားမျက်နှာကို မမှတ်မိရင်ကော..."

"သူတို့က ခင်ဗျားရဲ့ ဒီလုပ်ရပ်ကို အရေးမစိုက်ရင်ကော..."

"ကျွန်တော်တို့က ဓာတ်ပုံတစ်ပုံတည်းနဲ့ သူခိုးဖမ်းဖို့ မျှော်လင့်နေလို့မရဘူး မဟုတ်လား..."

စကားလုံးများ ပြတ်တောက်သွား၏။

ချူးရှန့်၏ အကြည့်က စခရင်ကြီးပေါ်မှ လျိုချွမ်းထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွှေ့လျားလာခဲ့သည်။ သူ ဘာမှမပြောခဲ့ချေ။ သူ့ကို ငြိမ်သက်စွာသာ ကြည့်နေမိသည်။

တစ်စက္ကန့်…

နှစ်စက္ကန့်…

သုံးစက္ကန့်…

အစပိုင်းတွင် လျိုချွမ်းက သူ့အကြည့်ကို အတင်းအကျပ် ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီတွင် ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ချေ။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသလည်းမရှိ၊ သတိပေးချက်လည်းမရှိ၊ ဘာမှမရှိပေ။ ရှိနေသည်မှာ အမှောင်ထုသက်သက်သာ ဖြစ်၏။ အလင်းနှင့် အပူအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်နိုင်သော လုံးဝဥဿုံ လေဟာနယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လျိုချွမ်းသည် မိမိကိုယ်ကို အဝတ်ဗလာဖြင့် ဆိုက်ဘေးရီးယား ရေခဲပြင်ကြီးထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုက ဓားသွားများကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူ၏နဖူးတွင် ချွေးစေးများ စတင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ နှလုံးခုန်သံများက မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်လာတော့မတတ် ဖြစ်နေရသည်။

သူသည် မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ဟု မခံစားရဘဲ တရားခံ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ယခုတင် ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည့် နွေးထွေးသော သွေးများ ပေကျံနေဆဲဖြစ်သော ခွဲစိတ်ဓားနှစ်လက်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရခြင်းဖြစ်၏။

သူက အကြည့်ကို လွှဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း လည်ပင်းက တောင့်တင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က သူ့လည်ချောင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ညှစ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ အသက်ရှူကျပ်ခြင်း ဝေဒနာက ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

"ဂလု..."

လျိုချွမ်းက နောက်ထပ် မတောင့်ခံနိုင်တော့ချေ။ မျက်လုံးဆယ်ဂဏန်းကျော်၏ အံ့အားသင့်ဖွယ် အကြည့်များအလယ်တွင် သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖြူစင်သော ဆေးပုလင်းငယ်လေးကို တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ထုတ်လိုက်ရတော့သည်။ သူက အဖုံးကိုလှည့်ဖွင့်ကာ ညိုညစ်ညစ် ဆေးပြားနှစ်ပြားကို သွန်ချပြီး လျှာအောက်သို့ အမြန်ထည့်လိုက်၏။ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုံးက အလွန်ကျွမ်းကျင်လွန်းလှသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်မကောင်းစရာပင် ကောင်းလှသည်။

မျက်စိလျင်သော ဝါရင့်ရဲအရာရှိတစ်ဦးက ဆေးပုလင်းပေါ်မှ စာလုံးများကို သတိပြုမိသွား၏။

"အရေးပေါ်နှလုံးဆေးပြားတွေလား..."

အခြားရဲအရာရှိတစ်ဦးကလည်း အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ တူညီသော ဆေးပုလင်းငယ်ကို ထုတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကပ္ပတိန်ဝမ်... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မလိမ်ခဲ့ဘူးပဲ... ဒီပစ္စည်းက တကယ်ပဲ ချူးရှန့်ရဲ့ နှုတ်ဆက်လက်ဆောင်ကိုး..."

ခန်းမတစ်ခုလုံး သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားရ၏။

မာနထောင်လွှားနေသော အထူးရဲများအားလုံးသည် လည်ပင်းအညှစ်ခံထားရသော ကြက်ကလေးများကဲ့သို့ မိမိတို့၏ မာနကြီးသော ခေါင်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငုံ့ချလိုက်ကြတော့သည်။ ကွပ်ကဲမှုအာဏာသည် မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ချူးရှန့်က ဘာမှမဟုတ်သည့် ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာထက်တွင် နောက်ဆုံး၌ ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။

"အရမ်းကောင်းတယ်..."

သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

"အခု ပထမဆုံး စီမံချက်ကို ဆွေးနွေးဖို့ အစည်းအဝေး စတင်ကြရအောင်..."