အခန်း ၁၂၃

အခန်း(၁၂၃) လက်တွဲဖော် ကျန်းရွှိုက်၏ တုန်လှုပ်မှု

ဆယ်မိနစ် အကြာတွင်။

ကျန်းချန် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်ကို တရားဝင် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီဖြစ်၏။

တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသော မြို့လယ်ခေါင်ဆီသို့ လူအုပ်ကြီးက ပင်လယ်ရေလှိုင်းများအလား တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ထိုအခါ လူတိုင်းက ၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရ၏။

မြို့လယ်ရှိ အကြီးဆုံးသော အယ်လ်အီးဒီ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးက ငိုနေသည်ထက်ပင် ပို၍ အရုပ်ဆိုးသော နျူကလီးယား မေတ္တာရှင်အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြနေခဲ့သည်။

ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ရှိ ကြော်ငြာမီးပုံးများတွင်လည်း ထိုအမျိုးသား၏ ပုံရိပ်ကို ပြသထား၏။

မြေအောက်ရထားဘူတာရုံ အဝင်ပေါက်ရှိ လှည့်ပတ်နေသော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်လည်း ထိုအမျိုးသားပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အစားအသောက်ဆိုင်တန်းများရှိရာ လမ်းအဝင်ဝရှိ အာတာပူစီရောင်းချသူ၏ လှည်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အယ်လ်စီဒီ မျက်နှာပြင်ငယ်လေးတွင်ပင် ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာကို အဆက်မပြတ် ပြသနေခဲ့၏။

မျက်နှာတစ်ခုတည်းက တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤရဲအရာရှိ၏ ရုပ်ရည်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ထင်ရုံမှလွဲ၍ ခရီးသွားများအတွက်မူ အဆင်ပြေနေခဲ့၏။

လူအုပ်ထဲတွင် ရောနှောနေကြသော အချို့သော ပညာရှင်များအတွက်မူ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... သူက ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်လား..."

"သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဇွဲကောင်းနေရတာလဲ..."

"ဒါကြီးက လူတစ်ယောက် အလုပ်လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းဟုတ်လို့လား... နေရာတိုင်းမှာ သူ့ကိုပဲ မြင်နေရတယ်... သူက လမ်းလျှောက်နေတဲ့ သေမင်းတမန် ခေါင်းလောင်းသံကြီးလိုပဲ..."

"ညီအစ်ကိုတို့... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... ငါ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတော့မယ်... ဒီနေရာက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်..."

အစားအသောက်ဆိုင်တန်းများရှိရာလမ်း။

ရဲတက္ကသိုလ်မှ ယခုမှ ဘွဲ့ရထားသော ကျန်းရွှိုက်မှာ အရပ်ဝတ်ဖြင့် ချူးရှန့်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။

သူသည် ချောမောပြီး တက်ကြွရွှင်လန်းကာ ရဲတက္ကသိုလ်မှ ထူးချွန်ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေး၊ သေနတ်ပစ်နှင့် စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတို့တွင် ထူးချွန်သူ ဖြစ်သည်။

ဒဏ္ဍာရီလာ ကျန်းချန်မြို့၏ အစောင့်အရှောက်နှင့် ယာယီ လက်တွဲဖော်အဖြစ် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံရသဖြင့် သူက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကာ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ယနေ့တာဝန်မှာ အစ်ကိုချူးနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ကာ လူအုပ်ထဲရှိ ပစ်မှတ်များကို ရှာဖွေရန် သူတို့၏ ထက်မြက်သော စူးစမ်းလေ့လာမှု စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုပြီးနောက် ကျူးကျော်လာသော ရန်သူများကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် နှိမ်နင်းရန် စာအုပ်ထဲရှိ ပြီးပြည့်စုံသော ဖမ်းချုပ်ခြင်း နည်းစနစ်များကို အသုံးပြုရန် ဖြစ်သင့်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အဖြစ်မှန်မှာမူ။

သူက လူစည်ကားသော အစားအသောက်ဆိုင်တန်း လမ်းမတစ်လျှောက် ချူးရှန့်နောက်သို့ ဆယ်မိနစ်ခန့် လိုက်ပါလာခဲ့၏။

ဘာမှဖြစ်မလာခဲ့ချေ။

မဟုတ်သေးပေ... ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ဘူးဟုလည်း ပြော၍မရနိုင်ချေ။

ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် နိုင်လှသော ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ထိလိုက်ချိန်တွင် လမ်းတစ်ဖက်ရှိ အသားကင်ဆိုင်မှ တီဗီပေါ်ရှိ ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထိုရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသားက ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ သူ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။

ထို့နောက် သူက လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျန်းရွှိုက်က မျက်လုံးများ ကလယ်ကလယ် ဖြစ်နေသော ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ် ဆောင်းထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆဲလ်ဖုန်းကိုယူရန် ညှပ်ကို အသုံးပြုဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

အဘိုးအိုက လှည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ လည်ပင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ချူးရှန့်၏ ပုံရိပ်ပါရှိသည့် ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် ကံကောင်းခြင်းဆွဲသီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်၏ တရားဝင် ထုတ်ကုန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ရောင်းကုန်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်ဆောင်းထားသော အမျိုးသားမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့သည်။ ညှပ်မှာ မြေကြီးပေါ်သို့ “ဒေါက်”ဟု မြည်လျက် ကျသွားခဲ့ပြီး သူက ၎င်းကို ခြေဖြင့်နင်းချေလိုက်ကာ လှည့်၍ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ကျန်းရွှိုက်မှာ လုံးဝ ထုံကျဉ်သွားခဲ့သည်။

ဤအရာကို သူခိုးဖမ်းဆီးခြင်းဟု ခေါ်သည်လော။

ဤအရာက နတ်ဆိုးများကို အပနှင်ခြင်းဟု ခေါ်ဆိုရမည်ဖြစ်၏။

အစ်ကိုချူးက ဘာမှပင်မလုပ်ခဲ့ချေ။

သူက လမ်းလျှောက်ရုံသာ လမ်းလျှောက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရွှိုက်က သူ၏ ဘဝကို မေးခွန်းထုတ်နေချိန်မှာပင် ချူးရှန့်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

ကျန်းရွှိုက်၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားခဲ့သည်။

လာပြီ... အစ်ကိုချူးက စတင် လှုပ်ရှားတော့မည်ဖြစ်၏။

သူက ချက်ချင်းပင် သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိလိုက်ပြီး သိမ်းငှက်မျက်လုံး များကဲ့သို့ သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စကင်ဖတ်ကာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချူးရှန့်က လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်တစ်ခုဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

"သူဌေး... ပြည်ကြီးငါးကင်တစ်ချောင်းလောက် ပေးပါ..."

"..."

ကျန်းရွှိုက်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်လိမ်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းပြီ... အလုပ်နှင့် အနားယူခြင်းကို ဟန်ချက်ညီစေရန်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားကို ဖြည့်တင်းခြင်းကလည်း နည်းဗျူဟာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

မကြာမီမှာပင် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ပြည်ကြီးငါးကင် တစ်ချောင်းမှာ ချူးရှန့်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ပြည်ကြီးငါးက ကြီးမားသော်လည်း ဝါးတုတ်လေးများက အလွန်သေးငယ်နေ၏။

ချူးရှန့်က အစားအစာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လူအုပ်ကို တိုးထွက်နေရသဖြင့် စားရသည်မှာ အနည်းငယ် ရုန်းကန်နေရသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးနေပြီး မျက်လုံးများက စူးစိုက်နေကာ အသားတစ်ဖဲ့ကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများက တင်းမာနေသဖြင့် သူ့ကို အထူး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံ ပေါ်စေခဲ့၏။

ထိုအမူအရာက သူ အစာစားနေပုံနှင့် မတူချေ။

၎င်းက ဤပြည်ကြီးငါးနှင့် နက်နဲသော ရန်ငြိုးတစ်ခုခုရှိနေပြီး သွားများဖြင့် အပိုင်းပိုင်း အစစ ဆွဲဖြဲနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

၎င်းက မီတာအနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေး၏။

မျက်လုံးများ ကလယ်ကလယ် ဖြစ်နေသော ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦးက ဒီဇိုင်နာ လက်ကိုင်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး၏ ဘေးနှင့် အနောက်ဘက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူက ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်၏။

ထိုသို့သော လူစည်ကားသည့် နေရာများက ရာဇဝတ်မှုများ ကျူးလွန်ရန်အတွက် ပြီးပြည့်စုံသော ပတ်ဝန်းကျင်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် လူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုက အစားအသောက်နှင့် ဖျော်ဖြေရေးတို့အပေါ်တွင်သာရှိနေပြီး သူတို့၏ နိုးကြားမှုမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်နေကြောင်းကို သူ ပို၍ပင် သိထား၏။

သူက ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏ ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ မြွေပွေးများကဲ့သို့ သွက်လက်လှသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ဒီဇိုင်နာအိတ်၏ ဇစ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

ပြီးသွားပြီ။

သူ အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့၏။

သူ၏ အင်္ကျီဇစ်ကိုဖွင့်ကာ ပြီးပြည့်စုံသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ပေးပို့တော့မည့် အချိန်မှာပင်။

သူက မသိစိတ်ဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။

သူ၏ တည့်တည့် အရှေ့ဘက်ရှိ ကြီးမားသော ကြော်ငြာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ချူးရှန့်၏ နျူကလီးယား မေတ္တာရှင်အပြုံးက သူ့ကို မျက်နှာမူနေခဲ့၏။

ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသား၏ နှလုံးခုန်နှုန်း တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ကျိန်စာသင့် ကံဆိုးမှုကြီးပဲ။

သူက သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ဘာမှမမြင်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ သူ လုပ်နေသည့် အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ မလှမ်းမကမ်းရှိ အရာတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

အစစ်အမှန်လူ။

အသက်ရှင်နေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ အမျိုးသားက ထိုနေရာတွင် တည့်တည့် မတ်တတ်ရပ်နေ၏။

သူက တစ်စုံတစ်ရာကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေကာ ၎င်းကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲနေခဲ့သည်။

ထိုမျက်လုံးထဲရှိ အကြည့်... ထိုအမူအရာ... ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု။

မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ နှလုံးသားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားက ခံစားလိုက်ရ၏။

မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အပြုံးနှင့် လက်တွေ့ဘဝရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်နေပြီး ရောယှက်နေခဲ့သည်။

ဤအရာက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အချက်ပြမှု တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့၏။

*မင်းကို ငါ မြင်နေရတယ်*

*မင်းက ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ် ပြည်ကြီးငါးပဲ*

ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့မည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး….မလုံလောက်သေးဘူး။

ဤအရာက ငါ့ရဲ့ နောင်တကို ဖော်ပြဖို့ မလုံလောက်သေးဘူး။

သူက လုံးဝ သတိမထားမိသေးသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုစားခံထားရသူ တစ်ဦးအလား သူ၏ လက်များကို ယှက်ကာ သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို အမြန် သုံးကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်၏။

သူက "တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်... ကျွန်တော် ခုလို မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေ မတွေးခဲ့သင့်ဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို သနားပါ..." ဟု အဆက်မပြတ် ရေရွတ်နေခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူ၏ ခြေထောက်များ အားပျော့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူက နောက်သို့ ထပ်မကြည့်ရဲတော့ချေ။ သူက လှည့်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး သူ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ထွက်ပြေးသွားတော့၏။

ဤအရာအားလုံးကို မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ကျန်းရွှိုက်က ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူက ပါးစပ်ကို အကျယ်ကြီး ဟထားမိပြီး သူ့လက်ထဲရှိ ရေသန့်ဘူးကိုပင် ချေမွပစ်မိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ရဲတက္ကသိုလ်တွင် သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော လေးနှစ်တာ အချိန်များက အလဟဿဖြစ်သွားပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

*ဒါဆို... ဒါဆို ဒီနည်းနဲ့ အမှုတွေကို ဖြေရှင်းလို့ ရတာပဲ*

သူက သူနှင့်အတူ အမြဲ သယ်ဆောင်လာလေ့ရှိသော မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးကို အိတ်ကပ်ထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထုတ်ယူလိုက်၏။

အမှုများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်းက သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာ အလေ့အကျင့်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သူက စာမျက်နှာသစ်တစ်ရွက်ကို လှန်လိုက်ပြီး တုန်ယင်စွာဖြင့် သူ၏ ခွန်အားအပြည့်ကို သုံးကာ ပထမဆုံး စာကြောင်းကို ရေးချလိုက်၏။

"အစ်ကိုချူး၏ ကင်းလှည့်ခြင်း ဥပဒေသ အပိုဒ်တစ်။"

"အစားစားခြင်းမှတစ်ဆင့် ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်ကို ဖန်တီးခြင်းအားဖြင့် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူသည် 'သူက အစားအစာကိုတောင် မုန်းတီးနေတာ... ငါ့ကိုဆိုရင်တော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး' ဟူသော ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး ရာဇဝတ်မှုကို မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် စွန့်လွှတ်သွားစေနိုင်သည်။"

ရေးသားပြီးနောက် ရဲအလုပ်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ၌ လုံးဝ အသစ်အဆန်းဖြစ်ပြီး တော်လှန်ပြောင်းလဲနိုင်သော နားလည်မှုတစ်ခု ရှိလာပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

ချူးရှန့်က နောက်ဆုံးတွင် ထိုကျိန်စာတိုက်ခံရမည့် ပြည်ကြီးငါးကင်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ဝါးတုတ်များကို အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

သူက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ကျန်းရွှိုက်က မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကိုကိုင်ကာ တစ်ခုခု ရေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"ဘာတွေရေးနေတာလဲ..."

ချူးရှန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။

"ဟင်... မဟုတ်ဘူး... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

ကျန်းရွှိုက်မှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး မှတ်စုစာအုပ်ကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ အမြန် ပြန်ဝှက်လိုက်ကာ သတိအနေအထားဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချူး... ကျွန်တော် ဒီနေ့ရဲ့ လုံခြုံရေး အခြေအနေကို မှတ်သားနေတာပါ... အရမ်းကောင်းမွန်ပါတယ်... အရင်ကထက်ကို ပိုပြီး ကောင်းမွန်နေပါတယ်..."

ချူးရှန့်က မှတ်ချက်မပေးဘဲ "အိုး" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်။

[ဒင်…]

[ပြစ်မှုအမြင် စတင်အလုပ်လုပ်ပါပြီ]

ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များက မသိမသာနီးပါး ကျုံ့သွားခဲ့၏။

လူအုပ်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အားကောင်းပြီး ရန်စလိုသော မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤသူက သာမန်သူခိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။

ထိုအငွေ့အသက်က မောက်မာကာ ကြီးစိုးပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားအပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ချူးရှန့်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်သော သူ၏ အကြည့်များက ပြည့်နှက်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သည်။

သူ မြင်လိုက်ရ၏။

လူအုပ်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ပန်းပွင့်ပုံအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထူးထူးခြားခြား ဟန်ရေးပြနေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက တိုင်တစ်တိုင်ကို မှီနေခဲ့သည်။

သူက အခြားမည်သည့် နေရာကိုမျှမကြည့်ဘဲ သူ၏ အကြည့်များက ချူးရှန့်ထံတွင်သာ စူးစိုက်နေခဲ့၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အေးစက်ပြီး ဖုံးကွယ်မထားသော လှောင်ပြုံးတစ်ခုက ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုအကြည့်က တစ်ခုခုကို ပြောပြနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

*မင်းရဲ့ မျက်နှာက ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး*

*ကျန်းချန်မြို့က မင်းအပေါ်မှာ မူတည်မနေဘူး*