အခန်း ၁၂၄

အခန်း(၁၂၄) နယ်ဝေးက သူခိုးဘုရင်၏ ရန်စမှု

ပန်းပွင့်ပုံအင်္ကျီနှင့် အမျိုးသား၏ အမည်မှာ လင်ခွန်းဖြစ်ပြီး မြေအောက်လောကတွင် သူ့ကို "အရိပ်မဲ့လက်ဝါး" ဟု သိကြ၏။

သူသည် တရုတ်နိုင်ငံ တောင်ပိုင်း ကွမ်နန်ပြည်နယ်ရှိ ခါးပိုက်နှိုက်များ၏ ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက သူ၏ အတော်ဆုံးအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ မြောက်ဘက်ရှိ ကျန်းချန်မြို့သို့ အထူးခရီးစဉ်အဖြစ် လာရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ရည်ရွယ်ချက်က တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

ပြဿနာရှာရန်ပင်ဖြစ်၏။

မကြာသေးမီက မြေအောက်လောကရှိ ဖိုရမ်များအားလုံးတွင် "ကျန်းချန်မြို့၏ အစောင့်အရှောက်" ဟုခေါ်သော သူတစ်ယောက်အကြောင်းကို ပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။

ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် အသေးစိတ်ကျကျ လက်ဆင့်ကမ်း ပြောဆိုနေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်၏။

သူ စိုက်ကြည့်လိုက်သော မည်သူမဆို လက်နက်ချအရှုံးပေးရမည်ဖြစ်ပြီး သူ ရပ်နေသော နေရာတိုင်းတွင် လောက၌ သူခိုးများရှိတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ကောလာဟလ ထွက်နေခဲ့သည်။

လင်ခွန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

“ဒါက ဘာအစောင့်အရှောက် နတ်မင်းလဲ…”

ဤအရာက ကျန်းချန်မြို့ရှိ အသုံးမကျသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ခြောက်လှန့်ရန် ဖန်တီးထားသည့် အကာအကွယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

“လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရုံနဲ့ သူ့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို တကယ်ပဲ သိနိုင်ပါ့မလား…”

ထိုသို့ဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း သူ သွေးပေးလာခဲ့သော လင်ခွန်း၏ လျင်မြန်လှသည့် လက်တစ်စုံက ဟာသတစ်ခုဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

ယနေ့ လူတိုင်းရှေ့တွင်... ဤ "အစောင့်အရှောက်နတ်မင်း" ၏ ရှေ့တွင်... သူ၏ ရွှေရုပ်တုကို သူ ချိုးဖျက်ပစ်တော့မည် ဖြစ်၏။

ကျန်းချန်မြို့တွင် တကယ်တမ်း မည်သူက အာဏာရှိကြောင်းကို လောကရှိ သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အားလုံးကို ပြသချင်ခဲ့သည်။

လင်ခွန်း၏ အကြည့်များက ချူးရှန့်ကို ဝန်းရံနေသော လူအုပ်ကြီးထံသို့ အလျင်အမြန် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။

သူက ပစ်မှတ်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးဝမ်ဟူသော အမည်ရှိ အဘိုးအိုတစ်ဦးက လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ခြေဖျားထောက်လျက် ဂျုံရုပ်လုပ်သည့် ဈေးဆိုင်မှ စည်ကားနေသော မြင်ကွင်းကို လည်ပင်းဆန့်၍ ကြည့်နေခဲ့၏။

အဘိုးအိုက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ ခါးနေရာက ဖောင်းမို့နေပြီး ပင်စင်လစာဖြင့် လမ်းလျှောက်ထွက်လာသော အငြိမ်းစားအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

အလွန်ကောင်းမွန်သော ပစ်မှတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ အဘိုးအိုက ချူးရှန့်နှင့် မီတာ ဆယ်မီတာပင် မကွာဝေးသော နေရာတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးပြည့်စုံသော စင်မြင့်တစ်ခုဖြစ်၏။

လင်ခွန်း၏ နှုတ်ခမ်းထက်ရှိ လှောင်ပြုံးက ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။

သူက ချောကျိနေသော ငါးရှဉ့်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့၏။

မလိုအပ်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

မည်သူကမျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

သူက အဘိုးကြီးဝမ်၏ ဘေးမှ သဘာဝကျကျ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

မြန်ဆန်သည်။

အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှ၏။

အသက်ဝင်နေသော အဆိပ်ပြင်း မြွေနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ ညာဘက် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်တို့က စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဆန့်ထွက်သွားပြီး ညှပ်ယူကာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ခိုင်ခံ့သော သားရေပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံးက ယခုအခါ သူ၏ လက်ဝါးထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးက အနုပညာ လက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ ချောမွေ့ပြီး သေသပ်လှသည်။

အဘိုးကြီးဝမ်မှာ လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ ဂျုံရုပ်လုပ်သူကို တက်ကြွသော အပြုံးဖြင့် ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခရီးသွားများကလည်း ဂရုမစိုက်မိကြချေ။

“အောင်မြင်သွားပြီ”

လင်ခွန်း၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော သာယာမှုတစ်ခုက လှိုင်းပုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အရမ်းလွယ်ကူလွန်းသည်။

ဤမျှသာလော။

ဤကဲ့သို့သော လုံခြုံရေးအဆင့်ဖြင့် ၎င်းကို "သူခိုးကင်းစင်သောမြို့" ဟု ခေါ်ဆိုရန်ပင် ထိုက်တန်ပါမည်လော။

သို့သော်လည်း လင်ခွန်းက ချက်ချင်း ထွက်မသွားခဲ့ပေ။

သူ လုပ်ချင်သောအရာက လူတို့၏ နှလုံးသားများကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဖြစ်၏။

သူက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဘိုးကြီးဝမ်နှင့် သုံးမီတာခန့်အကွာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

သူက လှည့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီး၏ ခေါင်းများကြားမှ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရပ်နေသော အမျိုးသားကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်၏။

သူက ပိုက်ဆံအိတ်ကို ကိုင်ထားသော ညာလက်ကို မြှောက်ကာ ချူးရှန့်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက အသံမထွက်ဘဲ စကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်းစီ ရေရွတ်လိုက်၏။

လာ…

ဖမ်း...

လေ…

ကွာ...

ထိုမောက်မာသော အမူအရာနှင့် ထိုအထင်အမြင်သေးသော အကြည့်က လုံးဝကို ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

သူ၏ လက်တွဲဖော် ကျန်းရွှိုက်ကလည်း ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရပြီး အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကာ ထိုနေရာတွင်ပင် သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်မိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

"အစ်ကိုချူး... ဟိုခွေးကောင်က အရမ်း မောက်မာလွန်းတယ်..."

သို့သော်လည်း ချူးရှန့်က သူ့ကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ခဲ့ချေ။

လင်ခွန်းနှင့် သူ၏ လက်ထဲရှိ ပိုက်ဆံအိတ်တို့မှာ လေဟာနယ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူက ယခုလေးတင် စားထားသော ပြည်ကြီးငါးကင်၏ အရသာကို ခံစားနေဆဲဖြစ်ပြီး ဆော့စ်က အနည်းငယ် ငန်လွန်းသည်ဟု ခံစားနေရ၏။

သူက ဘာမှသတိမထားမိသော အဘိုးကြီးဝမ်ကို တည်ငြိမ်စွာပင် စကားပြောလိုက်သည်။

"အဘိုး... အဘိုးရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ် ကျနေတယ်..."

အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးကို ဖောက်ထွက်ကာ အဘိုးအို၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိရန် လုံလောက်နေခဲ့၏။

"ဟင်..."

အဘိုးကြီးဝမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် သူ၏ ခါးကို စမ်းလိုက်သည်။

ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။

သူ၏ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခြေရင်းတွင် ရှာဖွေရန် အလျင်အမြန် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ တွေ့လိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် ဆွံ့အသွားခဲ့၏။

သေချာပေါက်ပင် သူ ဆယ်နှစ်ကျော် အသုံးပြုခဲ့သော သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်း သားရေ ပိုက်ဆံအိတ်က သူ၏ ခြေရင်းတွင် အေးချမ်းစွာ ကျနေခဲ့သည်။

၎င်းအပေါ်တွင် ဖုန်အနည်းငယ်ပင် ကပ်နေသေး၏။

"ဟေ... အရမ်းထူးဆန်းတာပဲ..."

အဘိုးကြီးဝမ်က ပိုက်ဆံအိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဖုန်ခါလိုက်ကာ ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်တုန်းက ကျသွားတာလဲ... ငါ နည်းနည်းလေးတောင် သတိမထားမိပါလား... ကံကောင်းလို့ ဒီရဲအရာရှိလေးက သတိပေးလိုက်တာ..."

သူက ချူးရှန့်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပိုက်ဆံအိတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ စည်ကားနေမှုကို ဆက်ကြည့်နေခဲ့၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။

လင်ခွန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားခဲ့သည်။

မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသော ပန်းပုရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

သူက ရုတ်တရက် သူ၏ ညာလက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ လက်ထဲတွင်။

လုံးဝကို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

*ပိုက်ဆံအိတ်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ…*

*အခုလေးတင် ငါ ခိုးလာခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ…*

သူ လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားကာ သူ၏ ဦးနှောက်များပင် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့၏။

*ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…*

*ငါ ဘယ်အချိန်က အမှားလုပ်မိသွားတာလဲ…*

*ပိုက်ဆံအိတ်က အဲဒီကို ဘယ်လိုရောက်သွားတာလဲ…*

*ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာလား…*

သူက သူ၏ ပေါင်ကိုပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက ဤအရာအားလုံးမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေခဲ့သည်။

[ဒင်..]

[လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် လက်တစ်ထောင်ရှိသော ကွမ်ရင်နတ်သမီးကို စတင် အလုပ်လုပ်ပါပြီ...]

[ငါးမီတာ ပတ်လည်အတွင်း ခါးပိုက်နှိုက်မှုကို တွေ့ရှိရပါသည်... အလိုအလျောက် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုများကို စတင်လိုက်ပါပြီ...]

[ခါးပိုက်နှိုက်မှု တားဆီးရေး ဆုံးဖြတ်ချက် အောင်မြင်ပါသည်...]

[ပစ္စည်းများကို မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ပေးအပ်ပြီး ဖြစ်ပါသည်...]

လင်ခွန်း အောင်မြင်သွားပြီးနောက် ဝ.၀၁ စက္ကန့်အကြာ သူ၏ အာရုံကြောအစွန်းများက အောင်မြင်မှု အချက်ပြချက်ကို သူ၏ ဦးနှောက်သို့ ပေးပို့လိုက်ချိန်မှာပင်။

လူသားတို့၏ တုံ့ပြန်မှု ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည့် ချူးရှန့်၏ မမြင်ရသော လက်များက လင်ခွန်း၏ လက်ထဲမှ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ပြန်လည်လုယူသွားခဲ့၏။

ထို့အပြင် ၎င်းက အလွန်တိကျသော ပစ်လွှတ်မျဉ်းကြောင်းဖြင့် အဘိုးကြီးဝမ်၏ ခြေရင်းသို့ ပြန်လည်ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးက အလွန် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် မည်သည့်လုပ်ငန်းစဉ်မျှ မရှိခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

ဤအရာက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအဆင့်ရှိ အတိုင်းအတာ လျှော့ချရေး တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်၏။

ကျန်းရွှိုက်မှာ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ကြက်ဥတစ်လုံး ဝင်ဆံ့လောက်သည်အထိ သူ၏ ပါးစပ်မှာ ဟနေခဲ့သည်။

သူက ယခုလေးတင် ၎င်းကို သူ၏ကိုယ်ပိုင် မျက်လုံးများဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။

ပန်းပွင့်ပုံအင်္ကျီနှင့် အမျိုးသားက တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ပိုက်ဆံအိတ်က အတောင်ပံများ ပေါက်နေသကဲ့သို့ ပန်းပွင့်ပုံအင်္ကျီနှင့် အမျိုးသား၏ လက်ထဲမှ အဘိုးအို၏ ခြေရင်းသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

*ဒါက ဘာလဲ...ဒါက မှော်ပညာလား...မဟုတ်ဘူး... ဒါက အစ်ကိုချူးရဲ့ စွမ်းအားပဲ…*

တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကျန်းရွှိုက်က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သူ၏ တန်ဖိုးကြီး မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူက စာမျက်နှာသစ် တစ်ရွက်ကို လှန်လိုက်ပြီး ဘုရားဖူးတစ်ဦး၏ ဆည်းကပ်မှုမျိုးဖြင့် သူ၏ ဒုတိယမြောက် တွေးတောဆင်ခြင်မှုကို ရေးချလိုက်၏။

"အစ်ကိုချူး၏ ကင်းလှည့်ခြင်း ဥပဒေဿ အပိုဒ်နှစ်။ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် အရာဝတ္ထုများကို ရွှေ့လျားခြင်း"

"စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ရာဇဝတ်ကောင်ကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းအားဖြင့် ရာဇဝတ်ကောင်၏ သားကောင်များကို အတင်းအကျပ် လုယူနိုင်ပြီး ၎င်းတို့၏ တရားဝင် ပိုင်ရှင်ထံသို့ ပြန်လည်ပေးအပ်နိုင်သည်"

"မှတ်ချက် - ဤအရာက ရုပ်ဝါဒ၏ နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်သွားပုံရသည်။ ဤကိစ္စကို အမျိုးသားအထူးစွမ်းရည် စီမံခန့်ခွဲမှုစင်တာသို့ အစီရင်ခံတင်ပြရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်။"

ရေးသားပြီးနောက် ရဲတက္ကသိုလ်မှ သူ၏ ကမ္ဘာ့အမြင်က တစ်စစီ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီးနောက် ဗိမာန်တော်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခံလိုက်ရသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုဗိမာန်တော်တွင် ကိုးကွယ်ထားသော နတ်ဘုရားမှာ အစ်ကိုချူးပင်ဖြစ်သည်။

လင်ခွန်း၏ ကမ္ဘာ့ကြီးဟာလည်း ပြိုလဲသွားခဲ့၏။

သို့သော် သူ ခံစားခဲ့ရသည်မှာ ကိုးကွယ်မှု မဟုတ်ချေ။

၎င်းက ကြောက်ရွံ့မှုဖြစ်သည်။

၎င်းက တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ လာသော မသိကျွမ်းသော အင်အားစုများအပေါ် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသည့် ကြောက်ရွံ့မှုပင်ဖြစ်၏။

သူက ထိုအမျိုးသားကို နောက်တစ်ကြိမ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ချူးရှန့်က နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို သတိထားမိသွား၏။

ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသော ထိုမျက်နှာပေါ်တွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး တစ်မြို့လုံးရှိ ကြော်ငြာဘုတ်များပေါ်မှ အပြုံးများနှင့် ထပ်တူကျနေသော ကြင်နာတတ်သည့် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

လင်ခွန်း၏ စိတ်က ဗလာကျင်းသွားခဲ့၏။

ထိုအရာက ရဲတစ်ယောက်၏ အပြုံး မဟုတ်ချေ။

၎င်းက ပုရွက်ဆိတ်များကို ငုံ့ကြည့်နေသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်။

၎င်းက ယဇ်ကောင်များကို ရွေးချယ်နေသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပင်ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

*ရုပ်ရည်ကို အသုံးပြုပြီး ခါးပိုက်နှိုက်တွေကို တိုက်ခိုက်တယ်ဆိုတာ လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပဲ…ကောလာဟလတွေက ရှေးရိုးဆန်ရုံတင် မကဘူး...ကောလာဟလတွေက သူ့ကို တကယ်တမ်း ကာကွယ်ပေးနေတာပဲ…*

*ဒီလူက လူမဟုတ်ဘူး...သူက မှော်ပညာကို သိနေတယ်…*

*ပြေး... အခုချက်ချင်း ပြေးမှရမယ်…*

*ဒီမြို့ကနေ ထွက်သွား... ဒီမိစ္ဆာနဲ့ တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးကိုသွား…*

လင်ခွန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့၏။

သူခိုးဘုရင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာတို့မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် တစ်စစီ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

သူက ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရန်အတွက် လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ရန် သူ၏ ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် ကြိုးစားလိုက်၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များက ခဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ လေးလံနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကြားတွင် ဤမောက်မာလှသော တောင်ပိုင်း သူခိုးဘုရင်၏ ခြေထောက်များက ခေါက်ဝင်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်ကျသွားတော့၏။